ဆီဆေးပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသူ

ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်က စွန့်ပစ် မူလတန်းကျောင်း ကစားကွင်းထဲမှာ သဘာဝလွန် လောကရဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေကြား ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားနေသည်။

လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ တိုက်ရိုက် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူကို နေရာမှာတင် သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြသည်။

သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက မရေရာမှုတွေ၊ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး အမှားအယွင်း နည်းနည်းလေး ရှိတာနဲ့ ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာတွေတောင် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ခေါင်းဆောင် အနည်းငယ်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်...

ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် မူလတန်းကျောင်း အပြင်ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင်...

လူအနည်းငယ်က ဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အနားမကပ်ရဲကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေတမန်တော်ကို မျှားခေါ်ထားပြီးပြီ ဖြစ်လို့ ဒီနေရာကို ဝိုင်းရံထားပြီး သေပွဲဝင်မယ့် နေရာအဖြစ် ဖန်တီးထားလို့ ဖြစ်သည်။ အနားကပ်လာသူ ဘယ်သူမဆို တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှု စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်မိလိမ့်မည်။

"ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက်တောင် ပါတယ်... ကျန်းရှန်ကွမ်း အနေနဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး စွန့်စားရတာ တန်ပါတယ် သူတို့ကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန် မရှင်းနိုင်ရင်တောင် တစ်ဝက်လောက်ကို ရှင်းပစ်နိုင်ရင် ကျန်တဲ့သူတွေကို တစ္ဆေတမန်တော်က လက်စသတ်ပေးလိမ့်မယ် ဒါက အနိုင်အရှုံး မရှိတဲ့ တိုက်ပွဲပဲ"

အမည်းစက်တွေ ပေါက်နေတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးထားတဲ့ နေရာကို လေးနက်စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူ့နာမည်က ကျန်းရှန်။ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ်သား ဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးနေပေမယ့် ကျန်းရှန်ကွမ်း ရှေ့မှာတော့ ဂျူနီယာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးသည်။

"ငါ့ကို တစ္ဆေတမန်တော် မျှားခေါ်ခိုင်းတာ ဒီရည်ရွယ်ချက်လား တကယ် ရက်စက်တာပဲ... သူ့အသက်ကို ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက်နဲ့ လဲချင်နေတာပဲ အောင်မြင်သွားရင် သဘာဝလွန် လောကမှာ သူ့စီမံကိန်းကို တားဆီးနိုင်မယ့်သူ တကယ် မရှိတော့ဘူး"

ချန်ချောင်ယန် မျက်လုံးမှေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အစိတ်ချရဆုံး နည်းလမ်းပဲ ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက် ပူးပေါင်းထားတာ... တကယ်တမ်း တိုက်ရင် ကျန်းရှန်ကွမ်း ရှုံးဖို့ များတယ် ငါတို့က ရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး... နိုင်မှ ဖြစ်မယ်... ဒါကြောင့် ဒီလို အစွန်းရောက်တဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးရတာ"

"ငါတို့ လူနည်းနည်းလောက် ပေါင်းတိုက်ရင် တစ်ဖက်လူကို ရှုံးချင်မှ ရှုံးမှာပါ"

ချန်ချောင်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အရည်အချင်းကို မင်း သိပါတယ် ဒီလို စီစဉ်ထားတဲ့ တိုက်ပွဲမျိုးမှာ အမြဲ ထိရောက်မှု ရှိတယ်"

"ငါ သိတယ် ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်လူကလည်း ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး သူတို့မှာ အရန်အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ် ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ လောင်းကြေး မထပ်ချင်ဘူး ငါလည်း လောင်းကြေးထပ်ဖို့ အကြံမပေးဘူး"

ကျန်းရှန် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ချောင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ... ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်လာခဲ့တာ... နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ တစ်ခုတည်းနဲ့ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ရမှာကို သေချာပေါက် လိုလားမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ရင် တစ်ပွဲရှုံးတာနဲ့ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမှာ... မတန်ဘူး တိုက်ပွဲဝင်မယ် ဆိုရင် အဓိပ္ပာယ် ရှိရမယ် အခု တစ္ဆေတမန်တော်က ဒီနေရာကို ဝိုင်းထားပြီးပြီ ဆိုတော့ ငါတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ကျန်းရှန်က ပြောလိုက်သည်။

"စီမံကိန်း မကျရှုံးအောင် ကာကွယ်နေတာ လိုအပ်ရင် တစ္ဆေတမန်တော်ကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်အောင် လုပ်မယ်... ဖိနှိပ်မှု အရေအတွက်ကို တိုးမယ်... ပြီးတော့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို သေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှု လုပ်ပြီး ဘယ်ခေါင်းဆောင်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်အောင် လုပ်မယ်"

"ကြမ်းလှချည်လား"

ချန်ချောင်ယန် မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်ခိုင်းထားတာကိုး"

"သူတို့ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် မူလတန်းကျောင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ အချိန်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ဒါက တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာပဲ... သူတို့ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး"

ကျန်းရှန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဲဒီ ခေါင်းဆောင်တွေ နောက်ဆုံး ဘယ်လို သေမလဲ ဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ချင်တယ်"

ချန်ချောင်ယန်လည်း မျှော်လင့်ချက် တချို့ ရှိလာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန် ခေါင်းလှည့်ပြီး တခြား ဦးတည်ချက် တစ်ခုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံး ဒီမှာ တိုက်ခိုက်နေတုန်း ဟိုဘက်မှာလည်း စလို့ ရလောက်ပြီ"

သူ ရည်ညွှန်းတာက တာဟန်မြို့က တစ္ဆေစာပို့တိုက် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက် အတွင်းတွင်...

စွန်းရွေ့ တုတ်ကောက်ထောက်ပြီး တံခါးဝမှာ ရပ်ကာ အပြင်ဘက်က မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်မှုတွေ အပြည့်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်။

"သဘာဝလွန် တိုက်စားမှု အခြေအနေက ပိုဆိုးလာပြီ ဒီအတိုင်း ဆိုရင် မကြာခင် မြို့တစ်မြို့လုံး တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်သွားတော့မယ် ယန်ကျန့်တို့ အချိန်မီ တားဆီးနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး နောက်ကျသွားရင် ဒီမြို့ ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မယ်"

သူ အရမ်း စိုးရိမ်နေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တာဟန်မြို့ တာဝန်ခံလေ။

ဒီမြို့ကို တာဝန်ယူလာတာ ကြာပြီ။ အခုတော့ သဘာဝလွန် အရာတွေ ပေါ်လာတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ စွန်းရွေ့ သတိမထားမိတဲ့ အချက်က...

ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ...

ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ထောင့်တစ်နေရာမှာ တိတ်တိတ်လေး ထိုင်ပြီး အချိန်ကို တွက်ချက်နေသည်။

ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ အချိန်ဆိုတဲ့ သဘောတရား မရှိဘူး။ ယန်ကျန့် ထွက်သွားတဲ့ အချိန်ကို အခြေခံပြီး ခန့်မှန်းတွက်ချက်ရုံပဲ ရသည်။

အချိန်က စောလွန်းလို့ မရသလို နောက်ကျလွန်းလို့လည်း မဖြစ်ဘူး။

စောလွန်းရင် မလိုအပ်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ တိုးလာနိုင်တယ်။ နောက်ကျလွန်းရင်လည်း စီမံကိန်း ချောမွေ့မှုကို ထိခိုက်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်ကို အရမ်း ဂရုစိုက်ရသည်။

"ဒီသရဲခြောက်တဲ့ နေရာကနေ ဘယ်တော့ ထွက်ရမလဲ မသိဘူး ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ ကြာလွန်းလို့ အပြင်လောကကြီး ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာတောင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ ညည်းညူသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဒီလို ညည်းညူသံတွေက နေ့တိုင်း ကြားနေရတာမို့ မထူးဆန်းတော့ပေ။

"ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်"

"အခွင့်အရေး ဟုတ်လား အကျပ်အတည်းလို့ ငါ မြင်တယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ပေါက်ကွဲရင် အပြင်က လူတွေ အများကြီး သေကုန်ကြမှာ"

သူတို့ ဆွေးနွေးနေတုန်း တစ်ယောက်က ထောင့်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေး... ကျန်းရှန်ကွမ်း... အပြင်က မင်းက ဘာတွေ လုပ်ချင်နေတာလဲ ခေါင်းဆောင်တွေကို သတ်တယ်... တစ္ဆေပန်းချီကားနဲ့ ကစားနေတယ်... မင်း တစ်ခုခု အကြီးကြီး ကြံစည်နေသလိုပဲ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ကို မင်း ဖြေလိုက်တဲ့ အဖြေက တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားသလိုပဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြန်ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားပေမယ့် မထင်မှတ်ဘဲ သူ ထောင့်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"အချိန်ကျပြီ"

"ဘာ..."

ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက ကျန်းရှန်ကွမ်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ပြောတာက... အချိန်ကျပြီလို့... ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားသင့်ပြီ"

"ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား ကျန်းရှန်ကွမ်း... မင်း ရူးနေတာလား ငါတို့က ပန်းချီကားထဲက လူတွေလေ အစစ် မဟုတ်ဘူး ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာပဲ တည်ရှိနိုင်တာ ထွက်လို့ မရဘူး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့တောင် ခက်တယ် ဒီမှာပဲ ပျောက်ဆုံးဝိညာဉ်တွေလို ထာဝရ လှည့်လည်သွားလာနေရမှာ လွတ်လပ်ခွင့် မရှိဘူး"

တစ်ယောက်က သူ့ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းက စိမ်းသက်နေသလို ခံစားရသည်။

သူတို့ ပုံမှန် သိထားတဲ့ လူနဲ့ မတူတော့ဘူး။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဘာမှ မပြောဘဲ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ထွက်သွားသည်။

တခြားသူတွေက နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

"မင်း မရှင်းပြချင်ရင် မင်း ဘာလုပ်လုပ် ငါ တားရလိမ့်မယ်"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ရှောင် ထွက်လာပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက် တံခါးဝမှာ ရပ်ကာ လမ်းပိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှင်းပြချက် မရှိရင် မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး"

တခြားသူတွေလည်း ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အမူအရာကို သတိထားမိပြီး ယန်ရှောင် သတိပေးလိုက်တော့ ချက်ချင်း ဝိုင်းတားလိုက်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီး... အနည်းဆုံး တစ်ဒါဇင်လောက် ရှိသည်။ အားလုံးက ၅ ထပ်က စာပို့သမားဟောင်းတွေ ဖြစ်ပြီး အပြင်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေလောက် မစွမ်းပေမယ့် ကြီးမားတဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းပြချက် ဟုတ်လား ကောင်းပြီလေ... ငါတို့ သိလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဆိုတော့ ငါ ရှင်းပြသင့်ပါတယ် ဒါမှ မင်းတို့ အခုထိ အမှောင်ထဲမှာ ရှိမနေတော့မှာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ပြောရရင် ရှည်တယ် ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ် ဆိုတော့ တိုတိုပဲ ပြောမယ်"

"တကယ်တော့ ငါက မင်းတို့နဲ့ မတူဘူး မင်းတို့က ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေ... ငါကတော့ မဟုတ်ဘူး ငါက သာမန် သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်ပဲ"

"နောက်နေတာလား သာမန် သက်ရှိလူသားတဲ့လား ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ ဆယ်နှစ်ကျော် နေလာပြီးမှ သာမန် သက်ရှိလူသားလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့ ငါ့ကို မျက်ကန်း မှတ်နေလား"

တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ပြန်ပက်လိုက်သည်။

ယန်ရှောင်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ နောက်ဆုံးစာ ပို့ပြီး ရောက်လာတော့ မင်း ရှိနေပြီးသား သာမန် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားအောက်မှာ ဘာမှ မစားမသောက်ဘဲ ဆယ်နှစ်ကျော် ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပုံမှန်အတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး မပြောင်းမလဲ ရှိနေဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဗီဇပြောင်းလဲသူ ဖြစ်ရင်တောင် ဒီအခြေအနေကို အမြဲ ထိန်းထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဟုတ်တယ်... ဒါကြောင့် ငါ့မှာ နောက်ထပ် အထောက်အထား တစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကတော့ စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဆိုတဲ့ အထောက်အထားပဲ မန်နေဂျာ ဖြစ်မှသာ စာပို့တိုက်ထဲမှာ မသေဘဲ နေနိုင်မှာ... ဆယ်နှစ်ကျော် မပြောင်းမလဲ ရှိနေနိုင်မှာ... မင်းတို့ကြားမှာ အသားကျအောင် နေနိုင်မှာ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကား ကြားလိုက်တာနဲ့ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာထားတွေ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီသတင်းအချက်အလက်က သူတို့ကို ကြီးမားတဲ့ တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်စေသည်။

"မင်းက စာပို့တိုက် မန်နေဂျာလား"

ယန်ရှောင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တိတိကျကျ ပြောရရင် ငါက တတိယမြောက် မန်နေဂျာ... အပြင်က စွန်းရွေ့က စတုတ္ထမြောက် မန်နေဂျာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ မန်နေဂျာ တစ်ယောက်တည်း ရှိရမယ်လို့ မပြောထားဘူးလေ"

"ကဲ... အဲဒါပါပဲ တကယ်တော့ မင်းတို့ ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက တစ္ဆေပန်းချီကားကို တာဟန်မြို့ တစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံခိုင်းလိုက်ပြီ မကြာခင် အောင်မြင်တော့မယ် အောင်မြင်သွားရင် ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေက တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မယ် ဒီကျဉ်းကျပ်တဲ့ နေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မယ် ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အရင် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေကို ပြန်တွေ့ရနိုင်လောက်တယ် အနာဂတ်က ပျင်းစရာ ကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံတယ်"

"ဟင်..."

သူတို့ ခဏ ကြောင်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"မင်း... အရူးကောင်... မင်းက မြို့တစ်မြို့လုံးကို တစ္ဆေပန်းချီကားထဲ အရင် ဆွဲထည့်မလို့လား"

"မှားတယ်... မြို့တစ်မြို့လုံး မဟုတ်ဘူး... မြို့အားလုံး၊ လူသားအားလုံးပဲ တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲ နေမှသာ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခွဲခြားထားနိုင်မှာ... လူတိုင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်မှာ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း အလေးအနက်နှင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ကျလာရင် မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ အဖော်မွန်တွေ ဖြစ်လာကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် အနှောင့်အယှက်တွေ မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့ ဒါပေမဲ့ အခုက မင်းတို့ ရွေးချယ်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး"

"ငါ မင်းကို ဒီမှာ သတ်လိုက်ရင်ရော"

ယန်ရှောင် မျက်လုံးမှေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက စာပို့တိုက် မန်နေဂျာလေ စာပို့တိုက်ထဲမှာ ငါ မသေဘူး... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး"

"ဒါဆို ငါ မင်းကို ထာဝရ အိပ်ပျော်သွားစေမယ်"

ယန်ရှောင် ခြေတစ်လှမ်းကျဲကြီး ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ သူ့ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ပြင်းထန်တဲ့ အိပ်ချင်စိတ်က ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ယန်ရှောင်... မင်းက ဉာဏ်ကြီးရှင်ပါပဲ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် ဆက်ကြီးထွားခွင့် ရခဲ့ရင် မင်း တကယ် အောင်မြင်မှာ ငါ သံသယ မရှိဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းက သေပြီးသားလေ ဒါကြောင့် အခု ဒီစစ်တုရင်ပွဲ အတွက် ငါ ကစားဖော် ပြောင်းရတော့မယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မတုံ့ဆိုင်းရဲတော့ဘဲ အိပ်မက်ဆိုးထဲ ဆွဲခေါ်ခံရမှာ စိုးလို့ ချက်ချင်း ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ ထွက်ပေါက်တစ်ခု သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် ပွင့်လာတဲ့ အဲဒီ အပေါက်ကနေတဆင့် ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲကနေ တကယ် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ရှောင် တားဆီးဖို့ ကျရှုံးသွားသည်။ သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ဆီဆေးပန်းချီကား အပြင်ဘက်က လူတွေကို မသက်ရောက်နိုင်ပေ။

"သူ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပဲ သူ ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲကနေ တကယ် ထွက်သွားနိုင်တယ်"

တခြားသူတွေ မှင်သက်သွားကြသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ဆီဆေးပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲက ယန်ရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့ စစ်တုရင် ပြန်ကစားကြတာပေါ့"

ပြီးတော့ ထွက်ပေါက် ပိတ်သွားသည်။

စာပို့တိုက် အပြင်ဘက် မြင်ကွင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ...

ကျန်းရှန်ကွမ်း တိုက်ခန်း မြေညီထပ် ဧည့်ခန်းမထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာသည်။ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ စွန်းရွေ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စွန်းရွေ့လည်း သူ့ကို သတိထားမိပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ကျန်းရှန်ကွမ်းပဲ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲကနေ တကယ် ထွက်လာနိုင်တာလား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

စွန်းရွေ့ အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက လူ မဟုတ်လို့လေ ယန်ကျန့် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်နိုင်သလို ငါလည်း ရတာပေါ့"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားတော့ စွန်းရွေ့ ချက်ချင်း ဆက်စပ်မိသွားသည်။

"ခင်ဗျားက ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်ပေါ့ တတိယမြောက် စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ"

"မှန်တယ်... မင်းက မအပါဘူး နည်းနည်း အားနည်းနေရုံပဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင်...

"ဘုန်း"

တိုက်ခန်း တံခါးကြီး အားပြင်းပြင်းနဲ့ ပွင့်သွားတဲ့ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသား တစ်ယောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီး ဝင်လာသည်။

"စီမံကိန်း စလို့ ရပြီ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ"

"နျဲ့ယင်းဖျင်... မင်း လုပ်တာ ကောင်းတယ် အရာအားလုံး ချောမွေ့နေတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မျှော်လင့်ထားပြီးသား ပုံစံနဲ့ မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ နျဲ့ယင်းဖျင် လို့ ခေါ်တဲ့ လူက သူ သယ်လာတဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားကြီးကို မြေကြီးပေါ် လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။

ဆီဆေးပန်းချီကားကို အနက်ရောင် အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားလို့ ဘာပုံလဲ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တစ္ဆေပန်းချီကား ဖြစ်မယ်လို့ စွန်းရွေ့ ခံစားနေရသည်။ မူလ တစ္ဆေပန်းချီကား အစစ် မဟုတ်ဘဲ ပွားယူထားတဲ့ ပုံတူ ဖြစ်လောက်သည်။

"သွားကြစို့"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

သူက ဒီဆီဆေးပန်းချီကားကို သုံးပြီး ဒီကနေ ထွက်ခွာဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။ ဒါမှသာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်နဲ့ အဆက်အသွယ် မပြတ်ဘဲ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

နျဲ့ယင်းဖျင် စွန်းရွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကိုရော ဘယ်လို လုပ်မလဲ သူကလည်း စာပို့တိုက် မန်နေဂျာပဲ"

"လျစ်လျူရှုထားလိုက် သူက ငါတို့ လုပ်တာတွေကို ဟန့်တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အခု သူ တားဖို့လည်း အရမ်း နောက်ကျသွားပြီ သူ ကြိုးစားရင်တောင် ဘာမှ လုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါကလည်း စာပို့တိုက် မန်နေဂျာပဲလေ သူ ဘာလုပ်လုပ် ငါ ပြန်ပြင်လို့ ရတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း စွန်းရွေ့ကို အရေးမလုပ်ပေ။ သူ မထွက်လာရင် နေ၊ ထွက်လာရင်တော့ အောင်မြင်မှုနဲ့ပဲ ထွက်လာမှာ။

ဒါကြောင့် စွန်းရွေ့ ရှိနေတာက သူ့အတွက် အရေးမပါဘူး။

နောက်ဆုံးမှာ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ထိန်းချုပ်ပြီး အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲမယ့်သူက သူပဲလေ... စွန်းရွေ့ မဟုတ်ဘူး။

စွန်းရွေ့ မျက်နှာ အလွန် မည်းမှောင်နေသည်။ တုတ်ကောက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွေးကြောတွေ ထောင်ထနေသည်။ တိုက်ခိုက်ချင်ပေမယ့် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း သိနေသည်။ စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းကလည်း ဘာမှ အားသာချက် မပေးနိုင်ပေ။

နျဲ့ယင်းဖျင် ခေါင်းညိတ်ပြီး အနက်ရောင် အဝတ်ကို ဖယ်လိုက်ရာ တစ္ဆေပန်းချီကား ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း မတုံ့ဆိုင်းဘဲ တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲ ဝင်သွားပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အသုံးမကျတဲ့လူ... မင်းက စတုတ္ထမြောက် မန်နေဂျာ ဖြစ်ထိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

နျဲ့ယင်းဖျင် စွန်းရွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တစ္ဆေပန်းချီကားကို ယူကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း"

စွန်းရွေ့ အခုမှပဲ အားမရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့မန်နေဂျာ ရာထူးက ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရယူထားတာ မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်က အတင်းအဓမ္မ ပေးခဲ့တာ ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့တာ မင်း နောင်တရစေရမယ် ငါ မတိုက်ခိုက်တာက တစ်ယောက်တည်း မင်းတို့ကို မတားနိုင်မှန်း သိလို့ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ နည်းလမ်း မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး"

သူ အံကြိတ်ပြီး တုတ်ကောက်ကို မြှောက်ကာ ကြမ်းပြင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

နံရံပေါ်မှာ ဆီဆေးပန်းချီကားကြီးတွေ ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်။

ဒီပန်းချီကားတွေက စာပို့တိုက် သမိုင်းတစ်လျှောက် ၅ ထပ်က စာပို့သမားတွေရဲ့ ပုံတူတွေ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ၅ ထပ် စာပို့သမားတွေ အားလုံး စွန်းရွေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စွန်းရွေ့ မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် နံရံက လျှို့ဝှက် အကန့်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး ပန်းချီကားကြီး တစ်ချပ် ထုတ်လိုက်သည်။

ဒီပန်းချီကားကိုလည်း အနက်ရောင် အဝတ်နဲ့ ဖုံးအုပ်ထားသည်။

နျဲ့ယင်းဖျင် ယူသွားတဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါကလည်း တစ္ဆေပန်းချီကားပဲလေ... ပုံတူပွား တစ်ခု ဆိုပေမယ့်ပေါ့။

ဒီတစ္ဆေပန်းချီကားကို အဲဒီတုန်းက ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် လာပို့ပေးထားခဲ့တာ။

အဲဒီအချိန်တုန်းက စွန်းရွေ့က ကျန်းရှန်ကွမ်းကို သံသယ ဝင်နေပြီး စုံစမ်းနေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ဒီပန်းချီကားကို တိတ်တဆိတ် ဝှက်ထားခဲ့တာ။ ယန်ကျန့်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိဘူး။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက စာပို့တိုက် မန်နေဂျာ ဖြစ်ပေမယ့် သူ့ကိုယ်သူ အရမ်း ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် ဒီကိစ္စကို မသိလိုက်ဘူး။

ဒါက သူ့နှာခေါင်းအောက်မှာတင် တိတ်တဆိတ် လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စ။

"ငါ့မှာ နောက်ထပ် တစ္ဆေပန်းချီကား တစ်ချပ် ရှိတယ် မင်းတို့ အထဲဝင်ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို တားပေးချင်ကြလား"

စွန်းရွေ့ ပန်းချီကားတွေ အားလုံးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် တစ္ဆေပန်းချီကား တစ်ချပ် ဟုတ်လား ဒါဆို အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့ ငါတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေး ငါတို့ မင်းကို ကူညီပြီး အဲဒီ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို တားပေးမယ်"

ယန်ရှောင် ပြောလိုက်သည်။

"သူက မန်နေဂျာ ဆိုတော့ သတ်လို့ မရဘူး ငါတို့လို တစ်ပိုင်းတစ်စ သေနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက သူ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လောက်ဘူး ဒါပေမဲ့ ငါ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားမလားလို့လေ"

"ဒီကောင်က လူတိုင်းကို တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲ ဆွဲထည့်ချင်နေတာ သူ လူတိုင်းကို သတ်တော့မှာ ငါ့မိသားစုကို ပြန်တွေ့ချင်ပေမယ့် တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာတော့ မတွေ့ချင်ဘူး အဲဒါ ရက်စက်လွန်းတယ်"

ပန်းချီကားထဲက ဝိညာဉ်တွေ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အားလုံးက ကျန်းရှန်ကွမ်းကို တားဆီးချင်ကြသည်။ သူ့စီမံကိန်း အောင်မြင်တာကို မမြင်ချင်ကြဘူး။

ဒီလို ရူးသွပ်တဲ့ စီမံကိန်းက လက်ခံဖို့ ခက်ခဲလွန်းသည်။

"မင်းတို့က စိတ်ရင်းမှန်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ကို လိမ်ညာနေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အခု ငါ့မှာ မင်းတို့ကို ယုံတာကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး ငါတို့မျိုးနွယ်တွေက အဆုံးသတ် မကောင်းခဲ့ကြဘူး တခြားလူတွေလည်း ငါတို့လို တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်ရမယ့် အဖြစ်မျိုး မရောက်စေချင်ရင် ငါ့ကို ကူညီပေးကြပါ"

စွန်းရွေ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။

အလေးအနက် တောင်းပန်ပြီးနောက် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အနက်ရောင် အဝတ်ကို ဖယ်လိုက်သည်။

သူ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ဆီဆေးပန်းချီကား တစ်ချပ်ပေါ် ထပ်တင်လိုက်သည်။

ဆီဆေးပန်းချီကားနဲ့ တစ္ဆေပန်းချီကား ထိတွေ့သွားသည်။

သူတို့နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ပေးတဲ့ လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားသည်။