ပုပ်ပွနေသော အဘိုးအို

တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲ ဆိုတာ ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် စွန့်ပစ် မူလတန်းကျောင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ယန်ကျန့်တို့ မသိနိုင်ဘူး။ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာက စွန်းရွေ့ ရင်ဆိုင်နေရတာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားတယ်။

သဘာဝလွန် တိုက်ပွဲက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေတယ်။

ယန်ကျန့်၊ လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း၊ လျိုစန်း နဲ့ လီလဲ့ဖိန် တို့ရဲ့ ကာကွယ်ပေးမှုအောက်မှာ ဟယ်ယင်အာ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်တာ အောင်မြင်သွားတယ်။

ဝိညာဉ် ၃ ခုက အသက်ရှင်စဉ်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ အချိန်ကာလ တိုတောင်းပေမယ့် တစ္ဆေဆရာတွေရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်အရှုံးနဲ့ အသက်အန္တရာယ် ဆိုတာ မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်း ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာလေ။ ဒါကြောင့် ဒီဝိညာဉ် ၃ ခုအတွက် လုံလောက်တယ်။

လက်ရှိ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဟုန်က ကျန်ရှိနေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၄ ယောက်ကို သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။

သူ လက်ထဲက သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ အရင်ကလိုပဲ ဝိညာဉ် ၃ ခုကို ချက်ချင်း ရှင်းပစ်ပြီး ပြဿနာ မရှာနိုင်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ နားမလည်နိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုကြောင့် ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲက ဓားမကြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။

အခွင့်အရေးပဲ။

ဒီအချိန်မှာ ဝိညာဉ် ၃ ခုရဲ့ လက်ကျန် အသိစိတ်က တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။ သူတို့ မဟာဗျူဟာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်တယ်။ ဝိညာဉ် တစ်ခုက လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး လက်နက်မဲ့နေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ ပြေးဝင်သွားတယ်။ ကျန်တဲ့ နှစ်ကောင်က လီကျွင်းကို ကယ်ဖို့ ဆက်ကြိုးစားတယ်။

"လှုပ်ရှားတော့... တစ်ယောက်တည်း မရရင် သုံးယောက်ပေါင်းမယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်ဆက်သွားပြီ။ သူ အသံနိမ့်နိမ့်နဲ့ အော်လိုက်တယ်။ တစ္ဆေအရိပ်လက်က အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ကိုင်ပြီး အနီးဆုံး ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ အမြန် ပြေးဝင်သွားတယ်။

ဝေ့ကျင်း၊ လျိုစန်း နဲ့ လီလဲ့ဖိန် တို့လည်း နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ နားလည်လိုက်တယ်။

တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်လို့ မရရင် ဝိုင်းတိုက်မှ ရမယ်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ ၃ ယောက်လည်း လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး နောက်ဆုံး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဓားမကြီး ၃ လက် ပြိုင်တူ ကျဆင်းလာတယ်။

မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ...

ဝိညာဉ် တစ်ခု ခါးကနေ ပြတ်ထွက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး လိမ်ကောက်ကာ မီးခိုးငွေ့ တစ်ခုလို ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ် ၂ ခုက လီကျွင်းကို ဖမ်းထားတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပင် ဒီဝိညာဉ် ၂ ခု ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာ အရောင်က သေလူလို မီးခိုးရောင်၊ အမည်းရောင် အဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာ အက်ကွဲကြောင်းတွေ ပေါ်လာပြီး ပိုပိုများလာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က လိမ်ကောက်လာပြီး အရိုးတွေ ကြေမွသလို၊ ကလီစာတွေ ပုပ်ပွသလို တကျွတ်ကျွတ် အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ ဒီကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကြွေထည် ပစ္စည်း ကွဲသလို "ဘုန်း" ခနဲ ကွဲကြေသွားပြီး ဖုန်မှုန့်ပုံ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မည်းနက်ပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေသာ ကျန်ရစ်တော့တယ်။

"မရတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်... တစ်ယောက်ပဲ ရှင်းနိုင်တော့တယ် အသက်ရှင်နေတုန်းက ဆိုရင် အနည်းဆုံး ၃ ယောက်လောက် ထပ်ရှင်းနိုင်မှာ..."

အိုမင်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အသံတစ်သံ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

ဝိညာဉ် ၂ ခုရဲ့ ပုံရိပ်တွေက ဝေဝါးနေပြီး ပုံမှန် အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပျက်စီးမသွားသေးဘူး။ ဒါက ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ကို ပူးပေါင်းသတ်ဖြတ်ဖို့ သိပ်မခက်ခဲဘူး ဆိုတာ ပြသနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ သေဆုံးပြီးသား အခြေအနေမို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရဲ့ တိုက်စားမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်တည်းနဲ့တင် ဝိညာဉ်တွေ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတယ်။

"တစ္ဆေ ဝင်ပူးတာလား ကံကောင်းလို့ သူတို့က ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်နေတာ အသက်ရှင်စဉ်က စွမ်းအားကို အကြာကြီး မထိန်းထားနိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူတို့ ငါ့ကို ပေးတဲ့ ဒုက္ခက မသေးလှဘူး"

လက်နက်မဲ့နေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက မလှမ်းမကမ်းက ဟယ်ယင်အာ နဲ့ ကျိုးဒန် တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"တခြားနေရာကို ကြည့်ဖို့ အချိန်ရသေးတယ်လား"

ယန်ကျန့် ရောက်လာပြီ။ ထင်းခုတ်ဓားနဲ့ ခုတ်ချလိုက်တယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခြေထောက်မှာ အရိပ်မည်း တစ်ခု လွှမ်းခြုံထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ မီးကျွမ်းထားတဲ့ တစ္ဆေလက်တွေက သူ့ကို ထပ်မံ ဖမ်းချုပ်လိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုကို ခဏတာ ဟန့်တားလိုက်တယ်။

ဒီ အနှောင့်အယှက်က အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ သေစေနိုင်လောက်တယ်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ခေါင်းအနည်းငယ် မော့ပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေတယ်။

နောက်တစ်ခဏတွင်... သူ့ခေါင်း နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားတယ်။ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အကောင်းအတိုင်း မရှိတော့ဘဲ အရင်ကလိုပဲ လျင်မြန်စွာ စတင် ပုပ်ပွလာတယ်။ ၁၀ စက္ကန့် မပြည့်ခင်မှာပဲ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ပုပ်ပွပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမှ မကျန်ခဲ့တော့ဘူး။

ဝေ့ကျင်း၊ လျိုစန်း နဲ့ လီလဲ့ဖိန် တို့က ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းတိုက်ကြတယ်။

တစ္ဆေကြိုးရဲ့ ဖိနှိပ်မှု၊ လျိုစန်းရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု နဲ့ လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ... ဒါတွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ အဲဒီ ကျန်းရှန်ကွမ်း ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝေ့ကျင်း အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ခံလိုက်ရပြီး လည်ပင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ကာ ခေါင်းပြတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ သွေးမည်းတွေ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်နေပြီး ကြည့်ရဆိုးလှသည်။ ရင်ဘတ်မှာလည်း နောက်ထပ် ဒဏ်ရာတစ်ခု ရထားပြီး ကျောရိုးပါ ပြတ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ် ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်ပြီး ကလီစာတွေ ထွက်ကျနေသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ကြိမ် ခံလိုက်ရတာ။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက လီကျွင်းကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို နှစ်ဆ တိုးပြီး ဝေ့ကျင်းကိုပါ ရှင်းပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ။

ဝေ့ကျင်း ယိုင်နဲ့သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတယ်။ ဒဏ်ရာတွေက ပြန်မကျက်ဘဲ ပျစ်ချွဲမည်းနက်တဲ့ သွေးတွေ ဆက်တိုက် စီးကျနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်ပြီး ဟောက်ပက် ဖြစ်နေဆဲ။ အသိစိတ် ရှိနေတုန်းပဲ။

"ဒီလောက် ဖြစ်တာတောင် မသေသေးဘူးလား ကြည့်ရတာ ငါ ပြိုင်ဘက် မှားရွေးမိသွားတယ် ထင်တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ၅ ယောက်ထဲမှာ မင်းက အသတ်ခံရဖို့ အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်နေပြီ မင်းရဲ့ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းကို ငါ လျှော့တွက်မိသွားပုံ ရတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို ၃ ချက် ခုတ်လိုက်ပြီ ဆိုတော့ ဒီနောက်ပိုင်း မင်းအခြေအနေ ကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျန်ရစ်နေတဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်းရှန်ကွမ်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

ဝေ့ကျင်းရဲ့ ထုံထိုင်းတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး။

"မင်းအတွက် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး... မင်း ရှုံးပြီ"

ယန်ကျန့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်နဲ့ လျှောက်လာပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တယ်။

လျိုစန်း တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ လက်ထဲက အဝါရောင် စက္ကူတွေ ဆက်တိုက် ကွာကျနေပြီး အောက်က ကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင် အိုကြီး ပိုပြီး ပေါ်လွင်လာတယ်။ ဆက်တိုက်ခိုက်ရင် သူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အကန့်အသတ် တစ်ခု ကျော်သွားရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဒီအလောင်းကောင်အိုကြီးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲသွားမှာမို့လို့ပဲ။

"နောက်တစ်ကြိမ်... သူ့ကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်"

လီလဲ့ဖိန်က မသိသာပေမယ့် ယန်ကျန့်နဲ့ ဟန်ချက်ညီညီ လှုပ်ရှားပြီး နောက်ဆုံး ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ တည့်တည့် ဝင်သွားတယ်။

"သေမယ် ဟုတ်လား"

နောက်ဆုံး ကျန်းရှန်ကွမ်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ငါ့တိုက်ခိုက်မှုက အခုမှ စတာ မင်းတို့ အားလုံး အားကုန်နေကြပြီ ဒီနေ့ မင်းတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်လို့ မပြောရဲပေမယ့် အနည်းဆုံး ၅ ယောက်လောက် ထပ်သတ်နိုင်မယ်လို့တော့ ငါ ယုံကြည်မှု ရှိတယ် ပြီးတော့ မင်းတို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ သုံးပြီးပြီ... ငါက မသုံးရသေးဘူး"

သူ့စကားဆုံးတာနဲ့...

သူ့နောက် မလှမ်းမကမ်းက စွန့်ပစ် စာသင်ဆောင်ထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတချို့ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ရင်းနှီးနေတဲ့ ခြေသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်လာတယ်။

တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်၊ လေးယောက်... ကျန်းရှန်ကွမ်း ၄ ယောက် ထပ်ထွက်လာပြန်တယ်။ အရင်အတိုင်းပဲ သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီးတွေ ကိုင်ထားပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်နှာ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတွေနဲ့။

"ဟင်..."

ဒီမြင်ကွင်းက တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ယန်ကျန့် နဲ့ လီလဲ့ဖိန် တို့ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားစေတယ်။ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဝေ့ကျင်း၊ လျိုစန်း နဲ့ အနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ ဟယ်ယင်အာ၊ ကျိုးဒန်၊ လူကျစ်ဝမ် တို့လည်း ခဏတာ မှင်သက်သွားကြသည်။

"ထပ်လာသေးတာလား"

ကျိုးဒန် ပါးစပ် အာသွားပြီး စကားထစ်နေတယ်။

"ဆုတ်မယ်"

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လီလဲ့ဖိန်ကို အချက်ပြလိုက်တယ်။ လီကျွင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရေပြားကို အမြန် ကောက်ယူပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။

လီလဲ့ဖိန်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်လိုက်တယ်။

ယန်ကျန့် ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်တယ်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ ပြန်လည်စတင်တဲ့ နည်းလမ်းကို မဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ဆက်တိုက်ခိုက်နေတာက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။ မလိုအပ်ဘဲ အထိအခိုက် အကျအဆုံးတွေပဲ များလာလိမ့်မယ်။

"မင်းတို့ ကြောက်သွားကြပြီလား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်တယ်။

"ပြန်လည်စတင်တာက တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရတယ် မင်း ပြန်လည်စတင်တဲ့ အဆင့်တိုင်းမှာ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ခံနိုင်ရည် ရှိရမှာပဲ တကယ် အဆုံးထိ တိုက်ရင် မင်း ဘယ်နှခါ ပြန်လည်စတင်နိုင်မလဲ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြန်ပက်လိုက်တယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းတို့ကို ဖြိုချဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး စိတ်ချပါ"

"ယန်ကျန့်"

ဒီအချိန်မှာ လူကျစ်ဝမ် အော်ပြောလိုက်တယ်။

"တစ္ဆေတမန်တော်ကို မျှားခေါ်ထားတာ ငါတို့ လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး ဟို စာသင်ဆောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်စတင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က အဲဒီ အဆောက်အအုံထဲမှာ ရှိတယ် အခုထိ သူ ထုတ်ပြတဲ့ သဘာဝလွန် နည်းလမ်းတွေက နည်းလွန်းတယ် ဒါက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိဘူး ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... ဒီ ကျန်းရှန်ကွမ်းတွေ အားလုံးက အတုတွေပဲ ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်က အခုထိ မပေါ်လာသေးဘူး"

ဟင်...

ဒီသတိပေးချက် ကြားတော့ ယန်ကျန့် ကျောင်းကစားကွင်းကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အမှောင်ထုကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။

"ငါ နားလည်ပြီ... ငါတို့ကို လူခွဲပြီး စာသင်ဆောင်ထဲ မဝင်နိုင်အောင် တားထားတာပေါ့"

လီလဲ့ဖိန်လည်း ဒီအချက်ကို သဘောပေါက်သွားတယ်။

"ငါ့ကို တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲမှာ တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာကလည်း ငါတို့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို ကန့်သတ်ချင်လို့ ဖြစ်မယ်"

လျိုစန်း မျက်နှာ မည်းမှောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ခံထားရပြီး နေရာသေးသေးလေးပဲ လွှမ်းခြုံနိုင်ခဲ့တာ သက်ရောက်မှု မရှိတာ ဆိုလို့ လီကျွင်းရဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်ပဲ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အခု သူ အရှင်းခံလိုက်ရပြီ နောက်ပစ်မှတ်က ဝေ့ကျင်း ဖြစ်လိမ့်မယ် ဝေ့ကျင်းက သတ်ရလွယ်လို့ မဟုတ်ဘူး ဝေ့ကျင်းရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ ဆက်စပ်နေလို့ပဲ ဝေ့ကျင်းက တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး အဲဒီ အဆောက်အအုံထဲ ဝင်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေတာ"

"အားလုံးရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေတွေ ကန့်သတ်ခံထားရတယ် ငါတို့ လူခွဲလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရလိမ့်မယ် တစ်ဖက်လူက ငါတို့ကို အတူတူ စုနေအောင် ဖိအားပေးပြီး သူနဲ့ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းချင်နေတာ နောက်ဆုံး ငါတို့ အားကုန်ပြီး သေသွားတဲ့အထိပေါ့ ဒါ သူတို့ အစီအစဉ်ပဲ"

လူကျစ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"အရာအားလုံး စီစဉ်ထားပြီးသားပဲ ဒီစွန့်ပစ် ကစားကွင်းက ငါတို့အတွက် သူ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ သေပွဲဝင် စင်မြင့်ပဲ"

"မင်းတို့ သဘောပေါက်သွားပြီလား ၃ ကြိမ်၊ ၄ ကြိမ်လောက် တိုက်ခိုက်ပြီးမှ သတိထားမိမယ် ထင်နေတာ ပထမအကြိမ်မှာတင် ရိပ်မိသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး မင်းတို့က တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းပါတယ်လို့ ပြောရတော့မယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီအချိန်မှာ မငြင်းတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ဝန်ခံလိုက်တယ်။

အားလုံးက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူတွေလေ။

တွေ့ရှိသွားပြီ ဆိုမှတော့ ဆက်ပုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး။

"ငါ သူ့ကို တားထားမယ်... မင်းတို့ စာသင်ဆောင်ထဲ ဝင်သွားကြ"

ဟယ်ယင်အာ ဒီအချိန်မှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လက်ထဲက ကမ္ပည်းပြားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ကမ္ပည်းပြားက သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုရဲ့ တိုက်စားမှုကို ခံနေရပြီး လျင်မြန်စွာ အရောင်လွင့်သွားကာ ချက်ချင်း ဟောင်းနွမ်းသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဝေဝါးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု သူမဘေးမှာ ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမ ဘာမှ ချန်မထားတော့ဘဲ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ဖြစ်တည်မှုကို ဆင့်ခေါ်ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"မင်း ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်ကို တားနိုင်ပါ့မလား"

ယန်ကျန့် နောက်မလှည့်ဘဲ အလေးအနက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ တားနိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ အကြာကြီး မရဘူး"

"ဒါဆို လူခွဲကြမယ် လျိုစန်း၊ လီလဲ့ဖိန် နဲ့ ငါ အထဲ ဝင်မယ် မင်းတို့ အပြင်မှာ တားထားပေး"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

တခြားသူတွေ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ဒီအစီအစဉ်ကို သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"ဟေး... ယန်ကျန့်... ငါ့ရှေ့မှာတင် လူခွဲဖို့ တိုင်ပင်နေတာက နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ် ပြီးတော့ ၃ ယောက် ထွက်သွားရင် ကျန်တဲ့သူတွေကို ငါ အကုန် မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေလား မင်းတို့ တကယ် လုပ်ချင်ရင်လည်း ရပါတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက် ထပ်မံ စုဝေးပြီး အတူတူ ဖိအားပေးလာသည်။

သူ ယုံကြည်မှု ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ယန်ကျန့်တို့ ရိပ်မိသွားရင်တောင် မထိတ်လန့်ဘဲ သေချာပေါက် နိုင်မယ်လို့ ယူဆနေသည်။

"လှုပ်ရှားမယ်"

ယန်ကျန့် သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ခြေထောက်အောက်ကနေ မည်းနက်တဲ့ တစ္ဆေအရိပ် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး လီလဲ့ဖိန်၊ လျိုစန်း တို့နဲ့အတူ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

"သေချင်မှတော့ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါ ဓားမကြီးနဲ့ ဟယ်ယင်အာကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဟယ်ယင်အာ ဆံပင်တွေ ထောင်ထသွားပြီး သေမင်းတမန် အငွေ့အသက်တွေ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံလာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း"

ကျိုးဒန်နဲ့ လူကျစ်ဝမ် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဟယ်ယင်အာ ရှေ့ကနေ ဝင်ကာပေးလိုက်သည်။

ဝေ့ကျင်း လှုပ်ရှားချင်ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တဆတ်ဆတ် တုန်နေပြီး အားမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ မသေသေးပေမယ့် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေတောင် နှောင့်ယှက်ခံနေရပြီး ထိန်းချုပ်မှု နည်းနည်း လွတ်နေသည်။

ဒီဓားချက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်တောက်ရုံတင် မကဘဲ သဘာဝလွန် စွမ်းအားနဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကိုပါ ဖြတ်တောက်လိုက်ပုံ ရသည်။

ယန်ကျန့်၊ လီလဲ့ဖိန် နဲ့ လျိုစန်း တို့ ရှေ့ကနေ ကာကွယ်မပေးတော့တဲ့ အပြင် ဝေ့ကျင်းနဲ့ လီကျွင်းတို့ပါ အရေးနိမ့်သွားတော့ ဒီလို တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံဖို့ ခက်ခဲသွားပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူအင်အား မလုံလောက်တော့လို့ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေ ခြေလှမ်း မရပ်တန့်သလို နောက်ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ကြပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တွန့်ဆုတ်နေရင် လူခွဲတာ ကျရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဆိုရင် အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ရဘူး။

ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဖြစ်နေတာက အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ...

နည်းနည်း ဝေဝါးနေတဲ့ အဘိုးအို ပုံရိပ်တစ်ခု ဟယ်ယင်အာ၊ ကျိုးဒန် နဲ့ လူကျစ်ဝမ် တို့ ရှေ့မှာ ရပ်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှု ကျရောက်လာပေမယ့် ပင်လယ်ထဲ ကျောက်ခဲ ပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ ဘာမှ ထူးခြားမှု မဖြစ်ပေါ်ပေ။

အားလုံး ဘေးကင်းကြသည်။

"ဆင့်ခေါ်တာ အောင်မြင်သွားပြီ"

ဟယ်ယင်အာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးတွေ ရွှဲနေသည်။ ကမ္ပည်းပြားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမရှေ့မှာ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာတဲ့ အဘိုးအို ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်လို တစ္ဆေဆရာကို ဆင့်ခေါ်လိုက်မိလဲ ဆိုတာ သူမတောင် မသိပါဘူး။

သူမ သိတာက ဒါဟာ ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ အရေးပေါ် အခြေအနေ မဟုတ်ရင် လုံးဝ မသုံးရဘူး ဆိုတာပဲ သိတယ်။

"ဟင်..."

ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်ရဲ့ မျက်နှာထားတွေ တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကြည့်ရတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ် ရောက်လာပုံ ရတယ် အရင် ဝိညာဉ် ၃ ခုနဲ့ အဆင့်ချင်း မတူဘူး"

သူ အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

မကြာမီ...

ဒီအဘိုးအိုက သူ့ပုံရိပ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပုပ်ပွနေပြီး မြေကြီးတွေ ပေကျံနေသည်။ သင်္ချိုင်းကုန်းထဲက တူးဖော်လာတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခုလိုပါပဲ။ မျက်နှာမှာ အသားစ တစ်ခု ပျောက်နေပြီး ပုပ်ပွနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်တည်မှုမျိုးက သူ့ရဲ့ မျက်ဆံမရှိတဲ့ အနက်ရောင် မျက်လုံးတွေကို လှည့်ပတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က ယန်ကျန့်ဆီမှာ... တိတိကျကျ ပြောရရင် ယန်ကျန့် ခြေထောက်အောက်က ကြီးမားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးပေါ်မှာ ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ္ဆေအရိပ်ကို မှတ်မိသွားသလိုပါပဲ။

"ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းက ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူက ငါ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာလား"

ပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးအို ရေရွတ်လိုက်သည်။ အသံက ထူးဆန်းနေပေမယ့် သူ အသိစိတ် ရှိနေသေးကြောင်း၊ တစ္ဆေအကြမ်းစား အစစ် အဖြစ် မပြောင်းလဲသေးကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ဒီစကား ကြားတော့ ဟယ်ယင်အာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တယ်။

ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှု ဆိုရင် ဆင့်ခေါ်ပြီးနောက် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်ခြေ ပိုများတယ်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေအကြမ်းစားကို ဆင့်ခေါ်မိရင် ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူကိုတောင် ပြန်သတ်ချင်နေမှာ။

"သေပြီးသား လူတွေက ထွက်ပြီး ဝင်မရှုပ်သင့်ဘူး အတိတ်မှာပဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနေတာ မကောင်းဘူးလား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မင်းကလည်း မငယ်တော့ပါဘူး မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရင် အဖော်ရတာပေါ့"

ပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးအို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့အသိစိတ် ရှိမယ့် အချိန်က တိုတောင်းမှန်း သိလို့ တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။

သူ ကျန်းရှန်ကွမ်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မြေကြီး... တစ်ခုခု မှားနေပြီ..."

မြေကြီးပေါ် လဲကျနေတဲ့ ဝေ့ကျင်း တစ်စုံတစ်ရာ အာရုံခံမိပြီး မြေကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

မြေကြီးပေါ်မှာ မြေသားတွေ ပေါ်လာသည်။ မည်းနက်ပြီး ပုပ်ပွနေတဲ့ မြေသားတွေ။

ကျန်းရှန်ကွမ်းလည်း တစ်ခုခု သတိထားမိပြီး ကြားခံနယ် တစ်ခုခုနဲ့ မထိတွေ့မိအောင် ရှောင်ရှားချင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင်... သူ့လက်မောင်း နှစ်ဖက်လုံး မမျှော်လင့်ဘဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ ကြောင်သွားသည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက လက်မောင်းတွေ မြေကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ပြိုကျသွားမှန်း မသိလိုက်ပေ။ ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူ့ခြေထောက်တွေလည်း ကျိုးပဲ့သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်က ပုပ်ပွနေတဲ့ မြေသားအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သူနဲ့ အရမ်း ကပ်မနေနဲ့ သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအားက မြေကြီးကို ကြားခံနယ် အဖြစ် သုံးပြီး သက်ရှိတွေကို တိုက်စားတာ ပြီးတော့ ဒီမြေကြီးက ကြောက်မက်ဖွယ် သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်ရမယ် သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ဖိနှိပ်နိုင်တယ်..."

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးအိုကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ့ခေါင်းလည်း ပြိုကွဲသွားပြီး မြေပုံ တစ်ပုံ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စုစုပေါင်း ၅ ယောက်... ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းဂူတွေလို မြေပုံ ၅ ပုံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်ကြိမ်တည်း ထိပ်တိုက်တွေ့တာနဲ့...

ကျန်းရှန်ကွမ်း လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးအိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မပြတ်သားတော့ဘဲ ပြန်လည် ဝေဝါးလာသည်။

ထင်ရှားတာကတော့ ဝိညာဉ်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပိုကြီးမားလေ အချိန်ကြာကြာ ထိန်းထားဖို့ ပိုခက်ခဲလေပါပဲ။

"ကောင်းတယ်"

ကျိုးဒန် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဟယ်ယင်အာလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ ဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်က မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုစွမ်းနေသည်။ အရင် ဝိညာဉ် ၃ ခုထက် အများကြီး ပိုသန်မာသည်။

"အဲဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ရှင်းပစ်လိုက်တာလား"

ဝေ့ကျင်း မယုံနိုင် ဖြစ်နေသည်။

သူ ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးသည်။ ကျန်းရှန်ကွမ်းက တခြား သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ထုတ်မသုံးပေမယ့် သေချာတာ တစ်ခုကတော့ သူ့ကို သတ်ဖို့ အရမ်း ခက်ခဲသည်။ သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ၊ တစ္ဆေအကြမ်းစားရဲ့ ဖိနှိပ်မှု၊ အသိစိတ် တိုက်ခိုက်မှုတွေ အားလုံးကို ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ဓားမကြီးနဲ့ ဆိုရင် ပိုတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းသေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအရာတွေ အားလုံးက ပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးအို ရှေ့မှာ အရေးမပါသလို ဖြစ်သွားသည်။