ကျန်းရှန်ကွမ်း၏ ကြားခံနယ်

ဟယ်ယင်အာရဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်မှု အောင်မြင်သွားတာက အခြေအနေကို တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။

ဒုတိယအသုတ် ထပ်ထွက်လာတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်လုံး ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ခံလိုက်ရပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအားကြောင့် သင်္ချိုင်းမြေတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မြေပုံ ၅ ပုံ မြေကြီးပေါ်မှာ ကျန်ရစ်တယ်။ ဒီမြေပုံတွေက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ အရင်တုန်းက တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာတွေမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ။ အရင်က မြင်ဖူးတဲ့ မြေပုံတွေက ဒီပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးအို လက်ရာ ဟုတ်မဟုတ် မသိရပေ။

"ဒီအဖိုးကြီးက ကြမ်းသားပဲ... ကျန်းရှန်ကွမ်း အားလုံးကို တစ်ချက်တည်း ရှင်းပစ်လိုက်တယ်"

ကျိုးဒန် ဘေးကင်းသွားတာ မြင်တော့ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်တယ်။

"ကျိုးဒန်... စကားဆင်ခြင်ပြော"

ဟယ်ယင်အာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တယ်။

ဆင့်ခေါ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်က အသိစိတ် ရှိတယ်။ ခဏတာပဲ ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ရတဲ့ အရုပ်တစ်ရုပ်လို ဆက်ဆံလို့ မရဘူး။ စိတ်ဆိုးသွားရင် သူတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်။

အသက်ရှင်စဉ်တုန်းက ဒီအဘိုးကြီး ဘယ်လို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။

ပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးကြီးရဲ့ ပုံရိပ်က ဝေဝါးနေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် ကျိုးဒန် စကားကြားတော့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"လူငယ်တွေက လူကြီးကို လေးစားရမှန်း နားမလည်ကြဘူးလား"

"တောင်းပန်ပါတယ်... သူက ပညာမဲ့ပြီး စကားပြော မတတ်လို့... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

ဟယ်ယင်အာ အမြန် တောင်းပန်လိုက်တယ်။

ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ ဖြစ်တဲ့ သူမတောင် ဒီကြောက်မက်ဖွယ် အဘိုးကြီး ရှေ့မှာ လက်ညှိုးထိုး မပြောရဲဘူး။

"ငါ အကြာကြီး မနေနိုင်ဘူး... ဒီကောင်လေးကိုလည်း ခေါ်သွားလို့ မရဘူး... ကျန်တာ မင်းတို့ တာဝန်ပဲ... လူငယ်တွေ ကိစ္စ ငါ ဝင်မပါချင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်တာက ရှားရှားပါးပါး ပြန်ပေါ်လာမှတော့ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင် ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းနဲ့ ပေးထားတဲ့ ကတိကို ဖောက်ဖျက်ရာ ကျလိမ့်မယ်"

ပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးကြီး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှေ့က စွန့်ပစ် အဆောက်အအုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ဝင်မပါဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။

သူ့အကြည့်က လီကျွင်းနဲ့ ဝေ့ကျင်းဆီမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။

တစ္ဆေမီးတောက် လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ လူ့အရေပြား တစ်ခုနဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းကြောင့် တစ်စစီ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခု။

ပြီးတော့ သူ အနီးနားက ကစားကွင်းကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အမှောင်ထုကို ကြည့်လိုက်တယ်။

"အရင်တုန်းက မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေမှတော့... ငါ မင်းတို့ကို ကူညီပြီး အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်... ဒါ ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်မှာပါ"

နောက်ဆုံးမှာ ပုပ်ပွနေတဲ့ အဘိုးကြီး ဝေ့ကျင်းဆီ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို မြေကြီးပေါ်ကနေ မ လိုက်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားတယ်။

သူ အမှောင်ထုထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားတယ်။ ခြေလှမ်းက နှေးကွေးပေမယ့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် အဝေးကြီး ရောက်သွားတယ်။

"ဒီအဖိုးကြီး... ဒီလူကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ ဝေ့ကျင်းကို ခေါ်သွားတယ်... ငါတို့ တားရမလား"

ကျိုးဒန် လန့်ပြီး အော်ပြောလိုက်တယ်။

"မိုက်မဲတဲ့ အကြံတွေ မပေးနဲ့"

ဟယ်ယင်အာ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားတယ်။

"သူ အသိစိတ် ရှိပြီး လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်တုန်း တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်နေတာ... ဝေ့ကျင်းကို ကူညီပေးချင်ပုံ ရတယ်"

"သူက တစ္ဆေတမန်တော်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ... ဝေ့ကျင်းကို တစ္ဆေတမန်တော် ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးမလို့များလား"

လူကျစ်ဝမ်ရဲ့ တောင့်တင်းနေတဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားတယ်။

ခန့်မှန်းချက် သက်သက် ဆိုပေမယ့် တကယ်သာ ဆိုရင် ဒါက ကံကောင်းခြင်း ကြီးမားတာပဲ။

သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြတုန်း ယန်ကျန့်၊ လျိုစန်း နဲ့ လီလဲ့ဖိန်တို့က ဟိုဘက်ကို အာရုံစိုက်ဖို့ အချိန်မရကြဘူး။

သူတို့ သိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်ကို ဟယ်ယင်အာ အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ။

ဒီအခွင့်အရေးနဲ့ ကွာဟချက်ကို အသုံးချပြီး သူတို့ အချိန်မဖြုန်းဘဲ စွန့်ပစ် စာသင်ဆောင်ထဲ တန်းဝင်လိုက်ကြတယ်။

"၃ ထပ်မှာ"

လျိုစန်း ၃ ထပ်က စာသင်ခန်း တစ်ခန်းကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

၃ ထပ် စာသင်ခန်းထဲမှာ လူရှိနေတာ သူ အာရုံခံမိတယ်။ သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှုတွေ ပြင်းထန်နေတယ် ဆိုတော့ ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်က အဲဒီမှာ ရှိနေဖို့ များတယ်။

"နောက်က ကျန်းရှန်ကွမ်းတွေ ရှင်းပြီးပြီ... တစ်ဖက်လူက ပြန်လည်စတင်နိုင်တယ် ဆိုရင် တတိယအကြိမ် ပြန်စပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် ဒါက တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ... အကုန်ထုတ်သုံး... ဒီမှာတင် အပြတ်ဖြတ်မယ်"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

စကားပြောနေပေမယ့် သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်းမှ မနှေးကွေးဘူး။

ခဏလေး အတွင်းမှာပဲ ပထမထပ်ကနေ ၃ ထပ် ရောက်သွားပြီး ပြဿနာရှိတဲ့ စာသင်ခန်းဆီ တည့်တည့် ဝင်သွားတယ်။

ဒီအချိန်မှာ...

၃ ထပ်က စာသင်ခန်းထဲမှာ အရိပ်တွေ လှုပ်ရှားနေပြီ။ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။

"ဝုန်း"

မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေအရိပ် လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ စာသင်ခန်း တံခါးကြီး ထိမိတာနဲ့ တစစီ ကွဲကြေသွားတယ်။

စွန့်ပစ် စာသင်ခန်း အလယ်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင် နေရာ ၅ ခုမှာ ဆီမီးခွက်တွေ ချထားတယ်။ မီးခွက်တွေက ထူးဆန်းတယ်။ မီးထွန်းလိုက်တာနဲ့ မှိန်ဖျော့ဝါညစ်တဲ့ အလင်းရောင် ထွက်လာပြီး သရဲခြောက်သလို ဝေဝါးနေတယ်။

လေထုထဲမှာ အလောင်းကောင် ပုပ်စော်နံ သဲ့သဲ့ ရနေတယ်။

"အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်လား"

ယန်ကျန့် မီးခွက်တွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်။

ဒီပစ္စည်းက မီးထွန်းလိုက်ရင် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေတွေ... တိတိကျကျ ပြောရရင် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်တယ်။

ကြောက်စရာ ကောင်းတာက မီးခွက် ၅ လုံးရဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့် ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အရိပ် ၅ ခု ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေတယ်။ အဲဒီ အရိပ်တွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားလာပြီး လိမ်ကောက်ကာ ကြမ်းပြင်ကနေ ခွာပြီး နံရံပေါ်ကနေ ထလာသလို ဖြစ်နေတယ်။

ဒီမြင်ကွင်းက ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေအရိပ်နဲ့ တူနေတယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေအရိပ်နဲ့ မတူတာက ထွက်လာတဲ့ ပုံရိပ် ၅ ခုက အရိပ် မဟုတ်ဘဲ အမှောင်ထု ဆုတ်ခွာသွားတာနဲ့ သက်ရှိလူသားတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။

သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အဝတ်အစား၊ ကိုင်ထားတဲ့ ဓားမကြီးတွေ အားလုံးက တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ အစိတ်အပိုင်း တချို့က အပြည့်အစုံ မဖြစ်သေးဘဲ အရိပ်ပုံစံ ရှိနေသေးပေမယ့် ပြည့်စုံလာတဲ့ နှုန်းက အရမ်း မြန်တယ်။ စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ အကောင်အထည် ပေါ်လာတယ်။

"ဒါ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်လား"

သူတို့ ၃ ယောက် ခဏ မှင်သက်သွားပေမယ့် ချက်ချင်း ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်ကြတယ်။

တိုက်မယ်

ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေအရိပ် မည်းမည်းကြီးက စာသင်ခန်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်က မီးခွက်တွေကိုပါ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားစေတယ်။

လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်တွေ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားတယ်။

မီးခွက် အရိပ်တွေက ကြားခံနယ် အဖြစ် လုပ်ဆောင်နေတာ။ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဦးစားပေးက ကြားခံနယ်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ပြန်လည်စတင်မှုကို ကျရှုံးစေဖို့ပဲ။

တစ္ဆေအရိပ် လွှမ်းခြုံလိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် ယန်ကျန့် ပြေးဝင်သွားတယ်။ လှံရှည်ကို မပစ်တော့ဘဲ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ အလောင်းကောင် သံချောင်းနဲ့ အလယ်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို တည့်တည့် ထိုးစိုက်လိုက်တယ်။

အောင်မြင်ရင် တိုက်ပွဲ ပြီးပြီ။

တချိန်တည်းမှာပဲ လျိုစန်းလည်း လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ သူ့စက္ကူရုပ်က ဆက်လက် ကွာကျနေပြီး အလောင်းကောင် အစက်အပြောက်တွေ ပါတဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ ခြေထောက်တွေ ပေါ်လာတယ်။ နံရံကနေ ခွာထွက်လာတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့ ခြေထောက်နဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အရိပ်တစ်ခုကို နင်းချလိုက်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ လျိုစန်း ဝှက်ထားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။

ပြန်လည်စတင်ကာစ ကျန်းရှန်ကွမ်း ပုံရိပ်က လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွလာပြီး မျက်လုံးတောင် မဖွင့်ရသေးခင်မှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ခြေထောက်အောက်က အရိပ်က ပိုဆိုးတယ်။ ပြန်လည်စတင်ဖို့ တိုက်ရိုက် ကျရှုံးသွားပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအား မရှိတဲ့ အရိပ်တစ်ခု အဖြစ် ပြန်ပြောင်းကာ နည်းနည်း လှုပ်ခါပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

သူ့တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ယောက် ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။

လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းနေတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေပြီး သူလည်း အနီးဆုံး ပုံရိပ်ဆီ တန်းသွားတယ်။ ဒီပုံရိပ်က ပြန်လည်စတင်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်း ပုံစံ ဖြစ်လာကာ မျက်လုံးတွေ ကြည်လင်လာပြီး နိုးကြားလာပြီ။

နိုးကြားလာတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ ဒီကျန်းရှန်ကွမ်းက လက်ထဲက ဓားမကြီးကို မြှောက်ပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားတယ်။

လီလဲ့ဖိန် အနားရောက်နေပြီ။ သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။ ဒီတစ်ခါ သူက အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေပြီး သဘာဝလွန် သတ်ဖြတ်မှု ထပ်ပေါင်းလိုက်တော့ သူ့စွမ်းအားတွေက သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ကို ရောက်သွားတယ်။

အခုမှ နိုးလာတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားတယ်။ မျက်နှာပေါ်က ဖြူဖပ်ဖြူရော် အရောင်တွေ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွကာ အမြင်အာရုံထဲကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြန်လည်စတင်နေတဲ့ အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သုံးယောက် တိုက်ရိုက် ရှင်းပစ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ကိုတော့ တားလို့ မရတော့ဘူး။ သူတို့က ပြန်လည်စတင်ပြီး နိုးကြားနေကြပြီ။

"အောင်မြင်လား"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ အလောင်းကောင် သံချောင်းက မီးခွက်အောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီ။

အလောင်းကောင် သံချောင်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုက ငြင်းလို့ မရပါဘူး။ အသန်မာဆုံး တစ္ဆေဆရာ ဆိုရင်တောင် အရိုက်ခံရမှာပဲ။ အရင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွေက ဒါကို သက်သေပြခဲ့ပြီးပြီ။

"တကယ် အန္တရာယ်များတာပဲ... ငါ ကံနည်းနည်း ဆိုးလိုက်ရင် မင်း ငါ့ကို အလောင်းကောင် သံချောင်းနဲ့ တကယ် ရိုက်ထားနိုင်မှာ... ကံဆိုးတာက မင်းကံ နည်းနည်း လိုသွားတယ်... တခါတလေ နည်းနည်းလေး လွဲချော်တာနဲ့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးရနိုင်တယ်"

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းက ယန်ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး စကားပြောနိုင်သေးသလို အသိစိတ်လည်း ရှိနေသေးတယ်။

အလောင်းကောင် သံချောင်း သူ့ကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ထားတာ အလုပ်မဖြစ်သလိုပဲ။

ယန်ကျန့် မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားတယ်။

အဲဒီ အခိုက်အတန့်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားသလိုပဲ။ ဝေဝါးတဲ့ ကောက်ကြောင်းလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

အလောင်းကောင် သံချောင်းက သူ့ကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ထားပေမယ့် ရိုက်နှက်ထားတယ် ဆိုတဲ့ ခံစားချက် မရဘူး။

"မင်းက လက်တွေ့မှာ မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ... ပေါ်လာဖို့ ကြားခံနယ် တစ်ခုခု လိုအပ်တယ်"

ယန်ကျန့်လည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး လက်ထဲက အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

ဒီလို အခြေအနေမျိုး သူ အရင်က ကြုံဖူးတယ်။ တစ်ကြိမ်မကဘူး။

လက်တွေ့မှာ မရှိတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လက်တွေ့မှာ ပေါ်လာဖို့ ရေလိုအပ်တဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးလို၊ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာပဲ နေတဲ့ လူတွေလို၊ နာမည်ခေါ်မှ ပေါ်လာတဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစားလိုမျိုးပေါ့...

ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်ကလည်း ဒီအမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်နေတာပဲ။

"ထိပ်တိုက်တွေ့တာ ကြာလာရင် ငါ့အချက်အလက်တွေ အကုန်လုံး မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေ ရိပ်မိကုန်တော့မယ် မင်းတို့က သာမန် မဟုတ်ကြဘူးပဲ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ တစ်ယောက် ပါမလာရင် ဒီနေ့ မင်းတို့ ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက်လုံး သေချာပေါက် သေမှာ"

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ ပုံရိပ်က ပိုပြီး မှိန်ဖျော့လာကာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ယန်ကျန့် သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုပြီး ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။

"စကားလမ်းကြောင်း လွှဲချင်နေတာလား ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခုခု တွေ့ထားတယ်... စောစောက အခြေအနေမှာ မင်းရဲ့ ကြားခံနယ် ဖြစ်နိုင်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... အလင်းရောင်"

"မင်းက အလင်းရောင်ရှိတဲ့ နေရာမှာ ပေါ်လာတယ်... အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးသွားရင် ငါတို့မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်သွားတယ်... ငါပြောတာ မှန်တယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

တကယ်ပဲ... ယန်ကျန့်က အဒုက္ခပေးဆုံး ကောင်ပဲ။

ဒါက သတင်းအချက်အလက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ကောက်ချက်ချတာမျိုး သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး။ ဦးနှောက်က ဒီလောက် မြန်မြန် မတုံ့ပြန်နိုင်ဘူး။ ဒါက သဘာဝလွန် အပေါ် ထားရှိတဲ့ အလိုလို သိစိတ်ပဲ။ လူတွေရဲ့ ဗီဇ တုံ့ပြန်မှုလိုမျိုးပေါ့။

"မင်းကို အရင် သတ်မယ်"

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ့လေသံမှာ အေးစက်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး။

ကြားခံနယ်ကိုတောင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ သူ အားသာချက် မရှိတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကိုတောင် ကာကွယ်လို့ မရတော့ဘူး။

ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင် ၈ ယောက်နဲ့ အသေအကြေ တိုက်ဖို့ သူ စီစဉ်ထားတဲ့ အကွက်အကွင်းက မကြာခင် ပျက်စီးတော့မယ်။

ပျက်စီးသွားရင် သူ့စီမံကိန်း ကျရှုံးဖို့ များလေသည်။

ဒါကို လုံးဝ ရှောင်ရှားရမယ်။

ကျန်တဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း နှစ်ယောက် လှုပ်ရှားလိုက်တယ်။ အရှေ့က ဝေဝါးနေတဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အတူ အားလုံး ယန်ကျန့်ဆီ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"အခုတော့... မင်း နောက်ကျသွားပြီ"

ယန်ကျန့် ခြေထောက်အောက်က တစ္ဆေအရိပ် ထပ်မံ ဖြန့်ကျက်သွားသည်။ ပျစ်ချွဲနေတဲ့ မင်ရည်မည်းကြီးလို စာသင်ခန်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုလိုက်သည်။

အလင်းရောင် မရှိတော့ဘဲ တိုက်ခိုက်လာတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းတွေ အမြင်အာရုံထဲကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အမှောင်ထဲမှာ မပေါ်လာနိုင်လို့ပဲ။

တချိန်တည်းမှာပဲ နေရာမှာ ရပ်နေတဲ့ ယန်ကျန့်က ဘာတိုက်ခိုက်မှုမှ မခံရဘူး။

ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်းကို ယာယီ ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်ပြီ။

"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်သွားလား"

လျိုစန်း အံ့သြတကြီး မေးလိုက်တယ်။ သူ့အသံက မှောင်မဲနေတဲ့ စာသင်ခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။

"သတိမလွတ်နဲ့... သူ့ကြားခံနယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရုံပဲ... နိုင်သွားပြီလို့ မဆိုလိုဘူး... သူ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ... ငါတို့ဘေးနားမှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

"အနည်းဆုံးတော့ အခု သူ့ကို ပိတ်မိသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီ"

လီလဲ့ဖိန် ပြောလိုက်သည်။

"ပိတ်မိတယ် ဟုတ်လား ကြားခံနယ် ပြတ်တောက်သွားတာက ငါ မင်းတို့ကို ယာယီ မတိုက်ခိုက်နိုင်တာပဲ ရှိတာ... မင်းတို့ ငါ့ကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး အလင်းရောင် မရှိရင် ငါ မင်းတို့ကို မတိုက်ခိုက်နိုင်သလို မင်းတို့လည်း ငါ့ကို ထိလို့မရဘူး... သဘာဝလွန် ကျူးကျော်မှုနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက အပြန်အလှန်ပဲ... ဒီအချက်ကို မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသင့်တယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ ဝဲပျံနေသလိုပဲ။ သူ့ခြေသံကိုတောင် ကြားနေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကြားခံနယ် အဖြစ် ခြေရာတွေ မချန်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချက်ကို သူ အမြဲ ကာကွယ်ထားပုံ ရတယ်။

သိသာတာကတော့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက ယန်ကျန့် အကြောင်း လေ့လာထားခဲ့တာ။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ့ခေါင်းထဲမှာ နောက်ထပ် မဟာဗျူဟာကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားနေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အလင်းရောင် ဖြတ်တောက်ပြီး ကြားခံနယ် ပိတ်ဆို့တာက ကျန်းရှန်ကွမ်းကို အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ သိနေလို့ပါ။ ဒီကောင်က တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ လွှမ်းခြုံမှုကို ဖောက်ထွက်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမှာ သေချာတယ်။