ပျောက်ဆုံးသွားသော ခြေရာများ

မီးရောင် လင်းလက်လာတာနဲ့ တိုက်ပွဲ စတင်ပြီ။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက ပြတ်သားပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်။ လျိုစန်းနဲ့ လီလဲ့ဖိန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ယန်ကျန့်ကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ယန်ကျန့်ကို သတ်လိုက်တာက ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကို ရှင်းတာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ သူ ယူဆတာ ဖြစ်မယ်။

ဒါမှမဟုတ် လူခွဲတိုက်ရင် မထိရောက်ဘူး... အင်အားစုပြီး တစ်ယောက်ကို အရင်ဖြိုမှ ရမယ်လို့ တွေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဘယ်အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ ယန်ကျန့်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ။

သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီး ၃ လက် ပြိုင်တူ ကျဆင်းလာတယ်။ မီးရောင် လင်းလက်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ တိုက်ခိုက်လိုက်တာ... ဘယ်သူမှ ပြန်မတုံ့ပြန်နိုင်လောက်အောင် မြန်လွန်းတယ်။

သိသာတာကတော့ အမှောင်ကျနေတုန်းကတည်းက ကျန်းရှန်ကွမ်းက ယန်ကျန့်ကို ဝိုင်းထားပြီး အခွင့်အရေး စောင့်နေခဲ့တာ။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်လည်း ဒီအချိန်မှာပဲ မြှောက်တက်လာတယ်။

မီးရောင် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားတယ်။

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတယ်။ ခေါင်းက ဓားချက်ကြောင့် စောင်းပြီး ပြတ်ထွက်သွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဒဏ်ရာ မကျန်ခဲ့ဘူး... တခြားနေရာကို လွှဲပြောင်းလိုက်သလိုပဲ။ ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်က ခါးကနေ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတယ်။ အထူးဆန်းဆုံးကတော့ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ နောက်ဆုံး ဓားချက်ပဲ... ယန်ကျန့်ကို မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့် ခြေထောက်အောက်ကို ခုတ်လိုက်တာ။

ဒီဓားချက်က တစ္ဆေအရိပ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အက်ကွဲကြောင်းကြီး ဖြစ်သွားစေတယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ ထင်းခုတ်ဓားလိုပဲ တစ္ဆေအကြမ်းစားကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တာ။

အက်ကွဲကြောင်း ပေါ်လာတာနဲ့ ယန်ကျန့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေတဲ့ ကြားက ယန်ကျန့်ရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။

ရွှေရောင် အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်က ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး ကြမ်းပြင်နဲ့ ကပ်လျက် ရိုက်နှက်လိုက်တယ်။

ပုံရိပ် ၃ ခု၊ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေက အတူတူပဲ... ဘယ်သူက အစစ်၊ ဘယ်သူက အတု ဆိုတာ ယန်ကျန့် မခွဲခြားနိုင်ဘူး... တစ်ယောက်ကို ရွေးပြီး တိုက်လိုက်ရတာ။

ကံသိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်။

အသေရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအား အထောက်အပံ့ မရှိတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ပြိုကျပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"ကိုက်သတ်လိုက်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လဲကျသွားချိန်မှာ ဒီစကားကို ပြောလိုက်တယ်။

ချက်ချင်းပင်...

ရေလှုပ်ရှားသံတွေ အနီးနားမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင် ကျန်ရှိနေတဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၂ ယောက်ဆီ ပြေးဝင်သွားတယ်။

အနားမရောက်ခင်မှာပဲ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်ယောက် ခွေခေါက်လဲကျသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားကာ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတယ်။

သူ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်တဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး... မျက်နှာထားက အေးစက်ပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်နေတယ်။

သူ ယန်ရှောင်နဲ့ ဆက်ဆံဖူးတယ်လေ... တစ္ဆေအိပ်မက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်တဲ့ နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းတယ်။

နိုးကြားနေဖို့ပဲ... အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခေါ်မခံရအောင် နေဖို့ပဲ။ နိုးကြားနေဖို့ အတွက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်မယ့် တခြား သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခု လိုအပ်တယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းမှာ အဲဒီလို တစ္ဆေအကြမ်းစား မရှိဘူး... ဒါကြောင့် သူက သဘာဝလွန် ပစ္စည်း တစ်ခုကို အစားထိုး သုံးလိုက်တာ။

အဲဒီ ပစ္စည်းက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိတယ်။

ပြန်လည်စတင်ထားတဲ့ ကိုယ်ပွားတွေမှာတော့ အဲဒီ အကာအကွယ် ပစ္စည်း မပါလို့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ကြဘူး။

ယန်ကျန့် လဲကျသွားတာ၊ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ထွက်လာတာ မြင်တော့ လျိုစန်းနဲ့ လီလဲ့ဖိန်တို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပေမယ့် ဒါက အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပါပဲ။

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ ယန်ကျန့်က ပြိုင်ဘက် နှစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ... ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်ပဲ ကျန်လေသည်။ တိုက်ခိုက်မှု အောင်မြင်ရင် သူ့ကို ရှင်းပစ်နိုင်ပြီး ဒီအခြေအနေကို အဆုံးသတ်နိုင်လိမ့်မယ်။

ဒါကြောင့် လျိုစန်းနဲ့ လီလဲ့ဖိန်တို့က အခုချိန်မှာ အကုန်ထုတ်သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

မီးခိုးတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ ပုံရိပ်က ဝေဝါးသွားကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ အနေအထားနဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း အစစ်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။ အနားကပ်သွားတာနဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ အသက်ဝင်သွားတယ်။

လျိုစန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အဝါရောင် စက္ကူတွေ ကွာကျသွားပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဟောက်ပက် ဖြစ်နေတဲ့ မျက်လုံးအိမ် တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

ကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်အိုကြီး ပိုပြီး ပေါ်လွင်လာတာက လျိုစန်း တကယ် စွန့်စားနေပြီ ဆိုတာ ပြသနေတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလောင်းကောင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ဒီမှာတင် သတ်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။

ထူးဆန်းတဲ့ အလောင်းကောင်အိုကြီးက ဒီအချိန်မှာ နိုးထလာသလိုပဲ... ခြောက်သွေ့နေတဲ့ မျက်ခွံတွေ လှုပ်ရှားလာပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးသူငယ်အိမ် ပေါ်လာတယ်။

အလောင်းကောင်အိုကြီး နိုးထလာတာကြောင့် လျိုစန်းရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ တောင့်ခံထားလိုက်တယ်... အခုချိန်မှာ တည်ငြိမ်ဖို့ လိုတယ်။

"မင်းကို ခရီးပို့ပေးလိုက်မယ်"

လျိုစန်း အံကြိတ်လိုက်ကာ... သူ့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက် သရဲဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာက တွန့်လိမ်နေပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးက ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ...

ကျန်းရှန်ကွမ်း ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်... ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကို အခုလေးတင် တိုက်ခိုက်ထားတာ ဆိုတော့ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။

"တောင့်ခံလိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်"

ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို မျှော်လင့်ထားပြီးသားမို့ သူ တောင့်ခံဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်... ပြန်မတိုက်ခိုက်တော့ဘူး။

ချက်ချင်းပင်...လီလဲ့ဖိန်နဲ့ လျိုစန်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေ ရောက်လာတယ်။

သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု ပေါင်းစပ်လိုက်တာက သေစေလောက်တယ်။ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဆိုရင်တောင် ချက်ချင်း သေသွားနိုင်တယ်။

ယန်ကျန့်ကို အတင်း သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းက အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့တာ... အခု အဲဒီအတွက် တန်ဖိုး ပြန်ပေးဆပ်ရပြီ။

ချက်ချင်းပင်...

သူ့မျက်နှာ အရောင်က သေလူလို မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားသည်... အရေပြားပေါ်မှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်တွေ ထင်ဟပ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွ... မဟုတ်ဘူး... အရည်ပျော်ကျလာတယ် ဆိုရင် ပိုမှန်မယ်... အစိမ်းရောင် အလောင်းကောင် အရည်တွေ အဖြစ် ပျော်ကျလာသည်။

ဒီလို ပျော်ကျမှုမျိုးက သာမန်လူ တစ်ယောက် တစ္ဆေအကြမ်းစားရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု ခံရသလိုပဲ... ပြန်ပြင်လို့ မရဘူး... သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။

"ဒီကောင်က လက်နက်ဝှက်တွေ ထားသေးတာပဲ... အရင်ကတည်းက ခံစားမိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ ထုတ်သုံးရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ မျက်နှာ အရည်ပျော်ကျပြီး အရိုးတွေ ပေါ်လာတယ်... အရိုးတွေပါ ဆက်ပြီး အရည်ပျော်ကျလာတယ်... သူ လျိုစန်းကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ဖြေရှင်းနည်း မရှာရင် သူ ဒီမှာ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ဝိုင်းတိုက်တာ ခံရပြီး တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်။

မတုံ့ဆိုင်းဘဲ...

ကျန်းရှန်ကွမ်း ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်တယ်... လဲကျသွားပေမယ့် တချိန်တည်းမှာပဲ ယန်ကျန့် အလောင်းဘေးက မှိန်ဖျော့နေတဲ့ အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်တယ်။

အလင်းရောင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြန်တယ်။

မီးလင်းလာတာကနေ မီးငြိမ်းသွားတဲ့ အထိ ၁၀ စက္ကန့်တောင် မကြာလိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အန္တရာယ်က စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားတယ်။

အခုတော့ ရလဒ်က မသေချာတော့ဘူး။

"သူ သေသွားပြီလား"

အမှောင်ထဲမှာ လျိုစန်းရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ အသံက သိသိသာသာ အက်ကွဲအောရှရှ ဖြစ်နေတယ်။

တခြား အသံအိုးကနေ စကားပြောနေသလိုပဲ။

"မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ စောစောက အခြေအနေအရ ဆိုရင် သူ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သူ လဲကျသွားတုန်း ယန်ကျန့်ရဲ့ မီးခွက်ကို ငြှိမ်းသွားတာက ထူးဆန်းတယ်... ထားပါတော့ ငါ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး... ခဏလောက် ထွက်သွားမှ ရမယ်"

လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်... လေထဲက မီးခိုးငွေ့တွေ တဖြည်းဖြည်း ကွဲပြယ်သွားတယ်။

သူ့ကန့်သတ်ချက် ရောက်နေပြီ... အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ အခြေအနေထဲ ဝင်ရောက်သွားပြီ။

အချိန်က မကြာဘူး... အများဆုံး ၁ နာရီ၊ ၂ နာရီလောက်ပဲ ဆိုပေမယ့် ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ထွက်ခွာသွားရတာက ရှေ့ဆက်ဖြစ်မယ့် တိုက်ပွဲနဲ့ သူ မဆိုင်တော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

သူ့မှာ အသိစိတ် ထိန်းထားနိုင်တဲ့ အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ရှိပေမယ့်...

အဲဒါက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။

အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ထွန်းလိုက်ရင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ သုံးလို့မရတော့ဘူး... တိုက်ပွဲမှာ မပါဝင်နိုင်တော့ဘူး... အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာနဲ့ ဘာမှ မထူးခြားဘူး။

ဒါကြောင့်...လီလဲ့ဖိန် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ထွက်ခွာသွားလိုက်တယ်။

"အားလုံး ကန့်သတ်ချက် ရောက်နေကြပြီပဲ"

စာသင်ခန်းကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီး ဆုတ်ခွာသွားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် တစ္ဆေအရိပ် မည်းမည်းကြီး တစ်ခု မတ်တတ်ရပ်နေတယ်။

အရိပ်က လှုပ်ရှားနေပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

"မင်း တကယ် အဆင်ပြေတာပဲ"

လျိုစန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေမယ့် တချိန်တည်းမှာပဲ ကြောက်လန့်သွားတယ်။

ယန်ကျန့် အစစ်က မြေကြီးပေါ်က အလောင်းကောင် မဟုတ်ဘဲ ဒီအရပ်ရှည်ရှည် တစ္ဆေအရိပ် မည်းမည်းကြီး ဖြစ်နေတာကိုး။

သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။

တစ္ဆေ ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ လူသား အသိစိတ် ရှိနေတုန်းပဲ။

ကျန်းရှန်ကွမ်းက အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်တာတောင် ယန်ကျန့်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။

တစ္ဆေရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေ ရှိနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ။

တစ္ဆေအရိပ်က လျှောက်လာပြီး မြေကြီးပေါ်က အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ကောက်ယူလိုက်တယ်... သူ့အလောင်းကောင်ဆီက တစ္ဆေလည်ဆွဲလိုမျိုး သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတချို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။

တစ္ဆေလည်ဆွဲကို ကိုင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ...

ခန္ဓာကိုယ် အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေအရိပ်က အဲဒီအထဲ ပေါင်းစပ်သွားတယ်။

ယန်ကျန့် မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လာပြီး သတိပြန်ဝင်လာတယ်။

"ငါ စောစောက ပြောသလိုပဲ... ငါ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၂ ယောက်နဲ့ အသေအကြေ တိုက်ခဲ့တာ... မင်းတို့ တိုက်ခိုက်မှုက အချိန်ကိုက်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း သေမသေ ဆိုတာတော့ ငါ မသေချာဘူး... အနည်းဆုံးတော့ အခု အလင်းရောင် ပြန်ရလာတဲ့ အချိန်မှာ သူ မပေါ်လာတော့ဘူး"

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

စာသင်ခန်းက မှိန်ဖျော့နေပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသေးတယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘူး... သူ တကယ်ပဲ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရပုံ ရတယ်။

"သူ မသေရင်တောင် တော်တော် ခံစားနေရမှာပါ"

လျိုစန်း ဒီအချိန်မှာ မျက်နှာ တစ်ခြမ်းကို အုပ်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အခု ကန့်သတ်ချက် ရောက်နေပြီ ဆက်တိုက်ရင် ငါ သေလိမ့်မယ် ခဏလောက် အနားယူဖို့ လိုတယ်... လောလောဆယ် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘူး"

"နားလည်ပြီ"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သိသာပါတယ်... ဒီတိုက်ပွဲမှာ လျိုစန်းနဲ့ လီလဲ့ဖိန်တို့ မသေပေမယ့် ဆုတ်ခွာသွားဖို့ ဖိအားပေးခံလိုက်ရတယ်။

လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း နဲ့ နောက်ဆုံး ဝှက်ဖဲ ထုတ်သုံးလိုက်ရတဲ့ ဟယ်ယင်အာတို့ကို ထည့်တွက်ရင် ကျန်းရှန်ကွမ်းက ခေါင်းဆောင် ၅ ယောက်ကို အင်အားကုန်ခမ်းအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကံ နည်းနည်း ဆိုးသွားတယ်... ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး... လီကျွင်း တစ်ယောက်ပဲ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ လီကျွင်းကို အာဟုန်က ပုံဆွဲထားတာလေ... လူ့အရေပြားကို ပြန်ယူသွားနိုင်ရင် လီကျွင်း ပြန်ရှင်လာနိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့် မြေကြီးပေါ်က မီးငြိမ်းနေတဲ့ အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်ကို ကောက်ယူလိုက်တယ်... သူ့မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်က မီးထွန်းလိုက်ရင် ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်တယ်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

"လီလဲ့ဖိန် ထွက်သွားပြီ ဆိုတော့ လျိုစန်း... မင်းလည်း ဆုတ်လိုက်တော့ ကျန်တာ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ... ဂရုစိုက်ပါ ကျိုးဒန်နဲ့ လူကျစ်ဝမ် အပြင်မှာ ရှိသေးတယ် လိုအပ်ရင် သူတို့ကို ခေါ်လိုက်"

လျိုစန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို အုပ်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်ခွာသွားတယ်။

သူ နားလည်ပါတယ်... ယန်ကျန့်က သတိထားနေတာ... ရှင်းလင်းရေး လုပ်ချင်နေတာ။

သူတစ်ယောက်တည်းသာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသေးတာ... ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရင်ဆိုင်နိုင်တာ... သူ ဒီမှာ ဆက်နေရင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာနိုင်တယ်... အန္တရာယ်တောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလောင်းကောင်အိုကြီး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် အားလုံး အန္တရာယ် ကြီးကြီးမားမား ကြုံရမှာလေ။

လျိုစန်း ထွက်သွားပြီးနောက်...

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်ကို ထပ်ထွန်းလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းကို အနိုင်မယူရသေးရင် သူ တကယ် မကျေနပ်နိုင်ဘူး။

မှိန်ဖျော့တဲ့ မီးခွက် အလင်းရောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ လင်းထိန်စေသည်။

သူ နောက်ထပ် ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲ တစ်ခုကို မျှော်လင့်ထားတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို စွန့်ပစ် စာသင်ခန်းထဲမှာ မတွေ့ရတော့ဘူး။

ဒါ့အပြင် တခြား သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေလည်း မပေါ်လာဘူး။

မီးခွက် အလင်းရောင်အောက်မှာ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။

"သူ တကယ် သေသွားပြီလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ စိတ်မသန့် ဖြစ်နေပြီး အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်ကို ကိုင်ကာ စာသင်ခန်းထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မတွေ့သေးဘူး။

မီးငြိမ်းသွားတုန်း ကျန်းရှန်ကွမ်း လွတ်ထွက်သွားတယ်လို့ သူ သံသယ ဝင်နေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စောစောက ကျန်းရှန်ကွမ်းက သူ့တစ္ဆေအရိပ်ကို ဆွဲဖြဲပြီး အပေါက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်လေ။

အဲဒီ အပေါက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေပေမယ့်ပေါ့။

ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်က သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေကို ဘယ်လို တားဆီးနိုင်မှာလဲ။

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ အလောင်းကောင်ဆီ မီးခွက်ကို ကိုင်ပြီး ဒုတိယထပ်ကို ဆင်းသွားလိုက်သည်။

ဒုတိယထပ်မှာ...

သူ့မီးခွက် အလင်းရောင်က စိမ်းဖန့်ဖန့် အလောင်းကောင် အရည်တချို့ကို ထိုးပြလိုက်သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေ။

ဒီခြေရာ ပေါ်လာတာနဲ့ ယန်ကျန့် မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အဲဒီ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့အတွက် ထွက်ပေါက် ချန်ထားခဲ့တာကိုး။

"သူ မသေလောက်သေးဘူး"

ယန်ကျန့် ဒီလို တွေးမိပြီး မီးခွက်ကို ကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က သဘာဝလွန် ခြေရာတွေကို ချက်ချင်း လိုက်ရှာလိုက်သည်။

"ဒီကောင့်ကို ပြန်ရှင်ခွင့် ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"

သူ မြင်နေရတယ်... ကျန်းရှန်ကွမ်း အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရထားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ မီးခွက်ကို ငြှိမ်းသတ်ပြီး ကြားခံနယ်ကို ဖြတ်တောက်ကာ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်ရဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာကို ခံလိုက်ရတာလေ... တန်ဖိုး မပေးဆပ်ဘဲ အသက်ရှင်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

စိမ်းဖန့်ဖန့် အလောင်းကောင် အရည်စက်တွေက မှိန်ဖျော့တဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ မီးစုန်းတွေလို တောက်ပနေသည်။

ယန်ကျန့် ခြေရာတွေ နောက်လိုက်ပြီး စာသင်ခန်းထဲက ထွက်၊ စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်၊ လှေကားအတိုင်း ပထမထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဒီခြေရာတွေက ကျောင်း နောက်ဖေးပေါက်ဆီ ဦးတည်သွားသည်။

ကျောင်းနောက်ဖေးက ကွင်းပြင်နေရာလွတ် တစ်ခုမှာ...

ယန်ကျန့် ဆီမီးခွက် တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခြေရာတွေ အားလုံး အဲဒီ ဆီမီးခွက် နားမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ယန်ကျန့် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်ပြီး တခြား ခေါင်းဆောင်တွေ စုဝေးနေတဲ့ ကစားကွင်းဆီ ဦးတည်ပြေးသွားလိုက်သည်။