အထူး မြင်ကွင်းတစ်ရပ်

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အမှောင်ထုကြီး ကွဲပြယ်သွားပြီ"

လျိုစန်း စွန့်ပစ် စာသင်ဆောင်ထဲက ထွက်လာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ အမှောင်ထု ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီအမှောင်ထုက တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ ဆိုတာ သူ သိသည်။

စောစောက ပြန်လှည့်လာတုန်းက လူကွဲသွားလို့ တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရမှာ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ အနီးနားက အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်က မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ဟယ်ယင်အာ ဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်ကြောင့် ပြေလည်သွားတာ... အသေးစိတ်တော့ ငါတို့လည်း မသိဘူး... ဒါနဲ့ ဟိုဘက် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... ယန်ကျန့်၊ လီလဲ့ဖိန်တို့ရော... ကျန်းရှန်ကွမ်း ကိစ္စ ပြီးပြီလား"

လူကျစ်ဝမ်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

ကျိုးဒန် နဲ့ ဟယ်ယင်အာ တို့လည်း သတင်းကောင်း ကြားရဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကြည့်နေကြသည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်းက ငါတို့နဲ့ စာသင်ခန်းထဲမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်... ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားပုံရတယ်... သေလား ရှင်လား မသိရသေးဘူး... အခု ယန်ကျန့်က လက်စသတ်ဖို့ ကျန်ခဲ့တယ်... လီလဲ့ဖိန်က ထိန်းချုပ်မှု လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလို့ အရင် ဆုတ်သွားပြီ... ငါလည်း အခြေအနေ မကောင်းလို့ ဆက်မတိုက်နိုင်တော့ဘူး"

လျိုစန်း မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လူကျစ်ဝမ် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ပြန်တွက်ကြည့်ရအောင်... လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း၊ လီလဲ့ဖိန် နဲ့ မင်း... အကုန်လုံး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိကြတော့ဘူး... ကျန်တာဆိုလို့ ငါ၊ ကျိုးဒန် နဲ့ ဟယ်ယင်အာ ပဲ ရှိတော့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဟယ်ယင်အာက ဝှက်ဖဲ ထုတ်သုံးပြီးပြီ ဆိုတော့ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိလောက်ပြီ... ကျန်းရှန်ကွမ်းက မသေသေးဘူး ဆိုရင် အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး"

"ကံကောင်းတာက အနီးနားမှာ လှည့်လည်နေတဲ့ တစ္ဆေတမန်တော်ကို ယာယီ ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်ပြီ... ဒါကြောင့် နည်းနည်းတော့ စိတ်အေးလို့ ရသွားပြီ... ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ ရန်သူတွေက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်လာနိုင်တယ်"

"မပူနဲ့... ငါ ရှိသေးတယ်... ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ မင်းတို့ကို အထိခိုက်မခံဘူး"

ကျိုးဒန် ရှေ့ထွက်လာပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ယင်အာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"လေကြီးမနေနဲ့... အစကတည်းက အခုထိ မင်းလုပ်ခဲ့တာ ကျန်းရှန်ကွမ်း ဓားကို ခိုးတာပဲ ရှိတယ်... ဘာမှ သိပ်မထူးခြားဘူး"

"လှုပ်ရှားရမယ့် အချိန် မရောက်သေးလို့ပါ... ဝှက်ဖဲ ဆိုတာ နောက်ဆုံးမှ ထုတ်သုံးရတာကွ"

ကျိုးဒန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျိုးဒန် ပြောတာ မမှားပါဘူး... လက်ရှိ အခြေအနေအရ အန္တရာယ် ထပ်ဖြစ်လာရင် ကျိုးဒန်နဲ့ ငါပဲ ရှေ့ထွက်ရတော့မယ်... အခုထိ ငါ မလှုပ်ရှားရသေးဘူး... တစ်ဖက်လူက ငါ့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် မရှိသေးတာက အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ"

လူကျစ်ဝမ် မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ပြနိုင်မလဲ စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့"

ဟယ်ယင်အာက ဆက်ပြောသည်။

"စောစောကလို ဝိညာဉ်မျိုး ငါ ထပ်မခေါ်နိုင်တော့ဘူး... ဒီတစ်ခေါက် ကမ္ပည်းပြား တစ်ခုပဲ ယူလာခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ငါ့အခြေအနေ ကောင်းပါသေးတယ်... တိုက်ခိုက်နိုင်ပါသေးတယ်"

"ဒီလိုဆိုရင် အခြေအနေက သိပ်မဆိုးသေးပါဘူး"

လျိုစန်း ပြောလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ ခေါင်းဆောင် ၃ ယောက် ကျန်နေသေးတယ်လေ။ ရန်သူ ကျန်းရှန်ကွမ်းကလည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန် ရထားတယ်၊ ယန်ကျန့်လည်း ရှိနေသေးတယ်၊ တစ္ဆေတမန်တော် အန္တရာယ်လည်း ရှင်းပြီးပြီ ဆိုတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ယုံကြည်ချက် ရှိပါသေးတယ်။

တချိန်တည်းမှာပဲ...

စွန့်ပစ် မူလတန်းကျောင်း အပြင်ဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင်...

ချန်ချောင်ယန် နဲ့ ကျန်းရှန် တို့လည်း ဒီဘက်က အပြောင်းအလဲကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

တစ္ဆေတမန်တော် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတာက အစီအစဉ်အပြင်ဘက်က ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေတမန်တော် ရှင်းလင်းခံလိုက်ရပြီ... သင်္ချိုင်းဂူအိုကြီး တစ်လုံးက တစ္ဆေတမန်တော်ရော ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် ဝေ့ကျင်းကိုပါ မြှုပ်နှံလိုက်တာ ငါ မြင်လိုက်တယ်"

ချန်ချောင်ယန် မျက်လုံးမှေးပြီး စွန့်ပစ်ကျောင်းနားက မြေကွက်လပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီနေရာက မူလက အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးထားတဲ့ နေရာ ဖြစ်သည်။

အခု အမှောင်ထု ကွဲပြယ်သွားတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းဂူကြီး တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။

သင်္ချိုင်းဂူက ကြီးမားပြီး ကမ္ပည်းတိုင် မရှိဘူး။ မြေသားတွေက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး၊ မည်းနက်ပြီး အနံ့ဆိုး ထွက်နေကာ သရဲအငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"တစ္ဆေတမန်တော် မရှိတော့ရင် အဲဒီ ခေါင်းဆောင်တွေ လွတ်မြောက်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်... အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ... ဒီလို အခြေအနေ အတွက် အရန်အစီအစဉ် မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

ချန်ချောင်ယန်က ကျန်းရှန်ဘက် လှည့်မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး မလောပါဘူး။

"ဒီခေါင်းဆောင်တွေကို သတ်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ... မသတ်နိုင်ရင်တောင် အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရင် အောင်မြင်တာပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ အခြေအနေ မကောင်းကြတော့ဘူး... မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် သူတို့ကို ရှင်းပစ်တာက ပိုစိတ်ချရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက မင်းလို တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်"

"ခဏလေး စောင့်ပါ"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းရှန် ခဏ ထွက်သွားသည်။ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အခါ လက်ထဲမှာ လှောင်အိမ် တစ်လုံး ပါလာသည်။

လှောင်အိမ်က ထူးဆန်းသည်။ လေးထောင့်စပ်စပ် ဖြစ်ပြီး သစ်သားနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ အရိုးတွေနဲ့ ဆက်လုပ်ထားတာ။ ကြေးသော့ခလောက် တစ်လုံးနဲ့ ပိတ်ထားသည်။ အတွင်းထဲမှာ မည်းမှောင်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် လက်တွေက အပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် အချည်းနှီးပါပဲ။

"ဒါ တစ္ဆေလှောင်အိမ်ပဲ... နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေ အများကြီး ရှိတယ်... လွှတ်ပေးလိုက်ရင် အန္တရာယ် များလိမ့်မယ်"

ကျန်းရှန်က တစ္ဆေလှောင်အိမ်ကို ဖွင့်ပြီး တစ္ဆေတွေကို လွှတ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ချန်ချောင်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မင်းက ငါ့ကို အဲဒီ ခေါင်းဆောင်တွေဆီ တစ္ဆေတွေ မောင်းသွားစေချင်တာလား... တစ္ဆေတွေနဲ့ သူတို့ကို အင်အားကုန်ခမ်းစေချင်တာလား... မင်းနည်းလမ်းက ရက်စက်သားပဲ... မှားယွင်းသွားရင် ရွှမ်ချောင်မြို့နယ် ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်... တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာကြီး ငရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"အစွန်းရောက်တဲ့ အခြေအနေမှာ အစွန်းရောက်တဲ့ နည်းလမ်း သုံးရတာပေါ့... ဒီတစ္ဆေတွေက သိပ်မကြောက်စရာ ကောင်းပါဘူး... အရင်ကလိုပဲ ပြန်ဖမ်းချုပ်လို့ ရပါတယ်... အချိန်နည်းနည်း ကုန်သွားရုံပဲ ရှိမှာပါ"

ကျန်းရှန် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ဆိုမှတော့ လုပ်ကြတာပေါ့"

ချန်ချောင်ယန် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ တစ္ဆေတွေကို ဒီလောက် အများကြီး ထိန်းကျောင်းရတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။

"စလိုက်ကြစို့"

ကျန်းရှန် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ သော့တစ်ချောင်း ထုတ်ပြီး ကြေးသော့ခလောက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သော့ပွင့်သွားတာနဲ့ လှောင်အိမ်ကို ရှေ့ပစ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေလက်တွေ လှောင်အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်တွေ အနီးနားမှာ ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေတွေတောင် ပေါ်လာသည်။

ချန်ချောင်ယန် သတိမလွတ်ရဲပေ။ သူ့လက်မောင်းက သွေးထွက်နေပြီး စီးကျလာတဲ့ သွေးတွေက စာလုံးတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ 'ရှေ့ဆက်သွား'။

သူ တစ္ဆေအကြမ်းစားတွေကို လမ်းညွှန်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

သိုးတွေကို ထိန်းကျောင်းပြီး လမ်းပြသလိုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ စွန့်ပစ် အဆောက်အအုံထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့ ယန်ကျန့်က ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အမြန် ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါ မဟုတ်ဘူး... ကျိုးဒန်၊ ဟယ်ယင်အာ နဲ့ တခြားသူတွေပဲ... အခု အားလုံးက အားအနည်းဆုံး အချိန် ဖြစ်နေပြီ... သူက အခြေအနေ မကောင်းတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ရှင်းပစ်ချင်နေတာ... မီးခွက် ပေါ်လာတာကို ကြည့်ရင် ဒီစာသင်ဆောင်ထဲမှာ ကျန်းရှန်ကွမ်း ၅ ယောက်တင် မကဘူး... ၆ ယောက် ရှိနေတာ... သူ တစ်ယောက်ကို ဝှက်ထားတာပဲ"

"ဒါမှမဟုတ်... ပုန်းနေတဲ့ တစ်ယောက်က အစစ် ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် တွေးရင်း အမြန် ပြေးထွက်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။

ဝေဝါးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု လျိုစန်း၊ ဟယ်ယင်အာ၊ ကျိုးဒန် တို့ ဘေးနားမှာ ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။

"ကျန်းရှန်ကွမ်းပဲ"

လျိုစန်း မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်"

ကျိုးဒန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အခု ငါ့အခြေအနေ မကောင်းဘူး... ဆိုးတောင် ဆိုးနေပြီ... ဒါကြောင့် ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုပဲ... မင်းတို့ ခံနိုင်ရင် အသက်ရှင်မယ်... မခံနိုင်ရင် သေမယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ ပေါ်လာတာနဲ့ အလင်းရောင်တွေ ပိုပိုတောက်ပလာပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ အလင်းရောင် အမြင့်ဆုံး ရောက်ပြီး အားလုံး မျက်စိမဖွင့်နိုင် ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်မှာ... အရာအားလုံး မူလ အတိုင်း လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ဟင်..."

ဟယ်ယင်အာ မျက်လုံး အရင်ဆုံး ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်သက်သွားသည်။

ဒါက စွန့်ပစ်ကျောင်း ကစားကွင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျောင်းသားတွေ ပြည့်နေတဲ့ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင် တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကျောင်းသားတွေက အရောင်မရှိဘူး၊ အနက်ရောင် ဝတ်ထားကြပြီး အလောင်းကောင်တွေလို ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေကြသည်။ ထူးဆန်းတာက သူတို့က အဲဒီ ကျောင်းသားတွေ ကြားထဲ ရောက်နေတာပဲ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟယ်ယင်အာ ကြောင်သွားသည်။

"ဒါ အစစ် မဟုတ်ဘူး... သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုက ဖန်တီးထားတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ... လက်တွေ့ မဟုတ်ဘူး... ငါ့အသိစိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတာ ဖြစ်လောက်တယ်..."

လူကျစ်ဝမ်လည်း စာသင်ခုံမှာ ထိုင်နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သူ မလှုပ်ရှားချင်တာ မဟုတ်ဘူး... လှုပ်ရှားလို့ မရတာ။

လျိုစန်းလည်း အနီးနားမှာ ရှိနေပြီး ရုန်းကန်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အလကားပဲ။

"ငါတို့ အသိစိတ်တွေ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုရဲ့ ချည်နှောင်တာ ခံထားရပုံပဲ... ဒါ ကျန်းရှန်ကွမ်း လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်... သူက အခုမှ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးတာလား"

"လှုပ်လို့ မရတာကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှ ဖြစ်ပုံမရဘူး"

ကျိုးဒန်က ကျောင်းသား တစ်ယောက်လို စာသင်ခုံမှာ ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ ၄ ယောက်ပဲ ဒီအသိစိတ် ကမ္ဘာထဲ ရောက်လာပုံ ရတယ်... ယန်ကျန့်နဲ့ လီလဲ့ဖိန် မပါဘူး... ဒါက ကျန်းရှန်ကွမ်း ဗျူဟာ ပြောင်းလိုက်ပြီ ဆိုတာ ပြသနေတယ်... ငါတို့ ၄ ယောက်လုံးကို တစ်ခါတည်း သိမ်းကြုံး ရှင်းပစ်ချင်နေတာ"

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှာ ဟယ်ယင်အာ၊ လူကျစ်ဝမ် နဲ့ ကျိုးဒန် တို့ ထိုင်နေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင်က မသေးပါဘူး။

ထူးဆန်းတဲ့ ကျောင်းသား အယောက် ၂၀၊ ၃၀ လောက် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့က အဲဒီ ကျောင်းသားတွေကြားထဲမှာ ရောနှောနေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ကြဘဲ မလှုပ်မယှက် နေနေရသည်။

"ဒီချည်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်ပြီး လက်တွေ့ဘဝကို ပြန်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှိလား"

ဟယ်ယင်အာ မေးလိုက်သည်။

လျိုစန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"အသိစိတ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဘာဝလွန် ကိစ္စတွေကို ကျွမ်းကျင်တာက ရှန်လင်းလေ... ဒါပေမဲ့ သူက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားပြီ... နောက်တစ်ယောက်က ယန်ကျန့် ဖြစ်သင့်တယ်... သူ့ဆီမှာ အသိစိတ် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို နားလည်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ဒီမှာ မရှိဘူး... သူက ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ရှာဖို့ ဟိုအဆောက်အအုံထဲ ကျန်ခဲ့တာ"

"ကြည့်ရတာ တစ်ဖက်လူက ယန်ကျန့် မရှိတာကို သတိထားမိပြီး ယန်ကျန့် ပြန်မလာခင် အချိန်ကို အသုံးချကာ ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ချင်နေပုံ ရတယ်"

ဟယ်ယင်အာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရန်သူက ကောက်ကျစ်တာပဲ"

ကျိုးဒန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင် တံခါး "ကျွီ" ခနဲ ပွင့်သွားသည်။

အေးစက်တဲ့ လေတိုက်ခတ်လာသည်။

ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သက်မဲ့ အဝတ်အစားဟောင်းတွေ ဝတ်ဆင်ထားကာ သံချေးတက်နေတဲ့ ဓားမကြီး ကိုင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းလား။

မဟုတ်ဘူး... ဒါ ကျန်းရှန်ကွမ်း မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီလူရဲ့ ရုပ်ရည်က စိမ်းနေသည်။ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေနဲ့... အမည်းကွက်၊ အညိုကွက်တွေ ရှိနေပြီး သက်ရှိလက္ခဏာ မရှိဘဲ သေတာ ၇ ရက်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့ အလောင်းကောင် ပြန်ရှင်လာသလို ဖြစ်နေသည်။

"တစ္ဆေပဲ"

လေးယောက်စလုံး ခေါင်းထဲမှာ ဒီအတွေး ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေက ဓားမကြီး ကိုင်ပြီး ဝင်လာသည်။ အားလုံးက မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ စင်းတီတုံးပေါ်က ငါးတွေလို အသတ်ခံရမှာကို ထိုင်စောင့်နေရသည်။

"ဟုတ်မှဟုတ်ရဲ့လား... ကျန်းရှန်ကွမ်းမှာ ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ ရှိသေးတာလား"

ကျိုးဒန် မသေချာသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှူး... စကားမပြောနဲ့"

ဟယ်ယင်အာ ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေက ကျိုးဒန်ရဲ့ စကားသံကို ကြားသွားသလို သက်မဲ့ မျက်နှာကြီးက သူတို့ဘက် လှည့်လာသည်။

ခဏ ရပ်တန့်ပြီးနောက် တစ္ဆေက ဓားမကြီး ကိုင်ပြီး သူတို့ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်။

"တကယ် လာနေတာလား"

ကျိုးဒန် ပါးစပ် အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေပြီး ရုန်းကန်ဖို့ ဆက်ကြိုးစားနေသည်။

ဒါပေမဲ့ အလကားပါပဲ။

ဒီနေရာက အပြင်လောက မဟုတ်ဘူး... သဘာဝလွန် စွမ်းအား သုံးပြီး ခုခံဖို့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။

တစ္ဆေက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ပြီးတော့ ဓားမကြီးကို မြှောက်ပြီး ဘေးနားက ကျောင်းသား တစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။

ထူးဆန်းတဲ့ ကျောင်းသားက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ ခေါင်းပြတ်သွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမှ မကျန်ခဲ့တော့ဘဲ ထိုင်ခုံလွတ် တစ်လုံး ဖြစ်သွားသည်။

တစ္ဆေက ကျိုးဒန်ဆီ ဆက်လျှောက်လာသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဓားမကြီး မြှောက်တက်လာပြီး ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။

နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ ကျောင်းသား တစ်ယောက် သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုင်ခုံလွတ် တစ်လုံး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဒီတစ္ဆေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လုံးဝ ကြုံရာကျပန်း ဖြစ်နေပုံ ရတယ်"

လျိုစန်း ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် နောက်ဆုံးမှာ တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီမှာ သေရင် အပြင်က သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေလည်း သေသွားဖို့ များသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက သူတို့ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိအောင် လုပ်ထားသည်။

ဒီအချိန်မှာ...

အနက်ရောင် ဝတ်ထားတဲ့ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ကျောင်းသား တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

"ဒီမှာ အသက်ရှင်ဖို့က ကံတရား အပေါ်ပဲ မှီခိုရမယ်... တခြား နည်းလမ်း မရှိဘူး မင်းတို့ ကံဘယ်လောက် ကောင်းလဲ... တစ္ဆေရဲ့ ရွေးချယ်တာ ခံရမလား ဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်"

"ကျန်းရှန်ကွမ်း?"

ဒီအသံ ကြားတော့ အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ငါလည်း မင်းတို့လိုပဲ ဒီမှာ ရှိနေတာ တစ္ဆေက ငါ့ကို ရွေးရင် ငါလည်း သေမှာပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ၄ ယောက်၊ ငါက တစ်ယောက်တည်း ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းက နည်းနည်း ပိုမြင့်တယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဆက်ပြောသည်။

"နားလည်ပြီ... ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုပေါ့"

လူကျစ်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်တာ... မင်းတို့ရဲ့ အင်အားက ငါမျှော်မှန်းထားတာထက် တကယ် ကျော်လွန်နေတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာလည်း မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ အတွက် အရန်အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်... ငါ ဒီလောက် ကြာကြာ စီစဉ်ထားတာ... ရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ဒါဆို မင်းက ငါတို့နဲ့ အတူတူ သေဖို့ စီစဉ်ထားတာလား"

ဟယ်ယင်အာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချင် သေလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့စီမံကိန်းက အောင်မြင်လိမ့်မယ် ပြီးတော့ ငါ့တာဝန်က မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေကို ဒီမှာ ထိန်းထားပြီး ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်အောင် တားဖို့ပဲ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

သူ ပြောနေတုန်း တစ္ဆေက ထပ်မံ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဓားတစ်ချက်နဲ့ နောက်ထပ် ကျောင်းသား တစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်း မြေကြီးပေါ် လိမ့်ကျသွားသည်။

ကျိုးဒန် ချွေးစေးတွေ ပြန်လာသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေက သူ့ရှေ့ တည့်တည့် ၂ မီတာအောက် အကွာအဝေးမှာ ရပ်နေပြီး ခေါင်းဖြတ်ခံရတဲ့ ကျောင်းသားက သူ့ရှေ့က ခုံမှာ ထိုင်နေတာမို့လို့ပဲ။

သူ ရွေးချယ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။

"သီသီလေး လွတ်သွားတာပဲ"

ကျိုးဒန် ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်ကွမ်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ္ဆေရဲ့ ကြုံရာကျပန်း သတ်ဖြတ်တဲ့ သဘာဝလွန် ဂိမ်းက ငါ့ခွင့်ပြုချက် မရှိရင် ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး မင်းတို့ လောလောဆယ် စိတ်အေးလို့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီက လူတွေ နည်းလာတာနဲ့အမျှ နောက်ဆုံးမှာ မင်းတို့ ရွေးချယ်ခံရမှာ သေချာတယ်... အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"ဒါဆို ကံတရား အပေါ် မူတည်နေတုန်းပဲပေါ့... သေချာပေါက် သေမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးပေါ့"

ကျိုးဒန် ပြောလိုက်ပေမယ့် တစ္ဆေ အနားရောက်လာတာ မြင်တော့ ပါးစပ် အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

"ကံတရား အပေါ် မူတည်တယ်... တစ္ဆေက ကျန်းရှန်ကွမ်းကို အရင် ရွေးလိုက်ရင် ဂိမ်းပြီးပြီ"

လျိုစန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကံဆိုးတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

သူက ယာယီ နောက်ဆုတ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို လွှဲပေးလိုက်လို့ ရမယ် ထင်ထားတာ... ကျန်းရှန်ကွမ်းက ဒီလောက် ယုတ်မာပြီး အားနည်းသူတွေကို ပြန်လှည့်တိုက်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

"ဘုန်း"

နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်လုံး မြေကြီးပေါ် လိမ့်ကျသွားသည်။

ကျိုးဒန် ဘေးက နောက်ထပ် ထူးဆန်းတဲ့ ကျောင်းသား တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ ကံကောင်းတယ်... သူ့အရှေ့နဲ့ အနောက်က လူတွေ သေကုန်ပြီ... သူကတော့ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။

တစ္ဆေက ဓားမကြီး ကိုင်ပြီး ကျိုးဒန်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှေ့ဆက်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ ဟယ်ယင်အာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ကျိုးဒန်ကို ကျော်ပြီး တစ္ဆေက မကြာခင် သူမဘေး ရောက်လာတော့မည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်းကို ကြည့်လိုက်တော့ သူက အဝေးကြီးမှာ နေရာကောင်း ရွေးထိုင်ထားပြီး ချက်ချင်း ရွေးချယ်ခံရမယ့် အန္တရာယ် မရှိသလောက်ပဲ။