သမရိုးကျမဟုတ်သော ကာကွယ်မှု

ဟောင်းနွမ်းနေသော ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင် အတွင်း၌...

အလောင်းကောင်အိုကြီးကဲ့သို့ ဆွေးမြေ့နေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်သည် သံချေးတက်နေသည့် ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် လှည့်လည်သွားလာနေလေသည်။ ဤပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် စာသင်ခုံရှေ့တွင် သစ်တိုင်များကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမတတ်နိုင်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေသည် လူများကို ပို၍ပင် လွတ်လပ်စွာ ကြုံရာကျပန်း လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေတော့သည်။

ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ကျောင်းသား ၂၀၊ ၃၀ ခန့် ရှိနေသည်။ သူတို့သည် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေကာ သေဆုံးပြီးသား လူများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေကြသည်။ မှတ်ဉာဏ်ထဲက ဝိညာဉ်များကဲ့သို့ ဤနေရာတွင် ထာဝရ ပိတ်မိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှစ်ကာလ ကြာရှည်စွာ သေဆုံးနေခဲ့ပြီးဖြစ်သော ဤဝိညာဉ်များအပြင် ဟယ်ယင်အာ၊ ကျိုးဒန်၊ လျိုစန်း နှင့် လူကျစ်ဝမ် တို့သည်လည်း ဤထူးဆန်းသော ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် တစ္ဆေသည် ကျိုးဒန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ဟယ်ယင်အာ ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။

ဟယ်ယင်အာ၏ စာသင်ခုံသည် နံရံနှင့် ကပ်လျက် ရှိနေသဖြင့် သူမဘေးတွင် ကျောင်းသား အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူမ၏ ဘယ်ဘက် အရှေ့နားတွင် သေဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

တစ္ဆေသည် သေချာပေါက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး သတ်ဖြတ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"သုံးယောက်မှာ တစ်ယောက် သေရမယ့် အခွင့်အရေးလား"

ဟယ်ယင်အာ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။ သူမအနေဖြင့် ကျိုးဒန်ကဲ့သို့ ကံကောင်းမှုမျိုး ရရှိနိုင်မလား မသိနိုင်ပေ။

တစ္ဆေက အနားရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အေးစက်သော အငွေ့အသက်များကို လက်လှမ်းမီလောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ခံစားနေရသည်။ ဟယ်ယင်အာသည် မျက်လုံးများကိုသာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အရာအားလုံးကို အားမတန် မာန်လျော့ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

မကြာမီ...တစ္ဆေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဟယ်ယင်အာ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးပုံ တစ်ပုံ ဖြစ်နိုင်ခြေ….

ဟယ်ယင်အာ ကံမကောင်းပုံ ရသည်။ သူမ ရွေးချယ်ခံလိုက်ရလေပြီ။

ကျိုးဒန် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင် တစ္ဆေ... ဒီဘက်လာစမ်း"

"အလကားပဲ... အသံက တစ္ဆေရဲ့ အာရုံကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူး... သူမရဲ့ ကံတရားက ဒီမှာတင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ထင်တယ်... မဆိုးပါဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားနိုင်တာပေါ့"

ကျန်းရှန်ကွမ်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် မျက်လုံးကို လှည့်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

တစ္ဆေသည် လက်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော ဓားမကြီးကို မြှောက်လိုက်ပြီး အရင်က လုပ်ခဲ့သလိုပင် ဟယ်ယင်အာ၏ ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ချလိုက်သည်။

တစ္ဆေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဟယ်ယင်အာသည် ဒီနေရာ၌ ထိုင်နေသော အခြား ကျောင်းသားများနှင့် မခြားနားပေ။

"ငါ အသတ်ခံရတော့မှာလား"

ဟယ်ယင်အာ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထူးဆန်းသော ဓားမကြီး ကျဆင်းလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမတစ်ကိုယ်လုံး အစွမ်းကုန် တင်းမာနေသည်။ ထိုချုပ်နှောင်မှုကို အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေသည်။

"မလုပ်နဲ့"

ကျိုးဒန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော လျိုစန်းသည် မျက်နှာထား မည်းမှောင်နေပြီး ဒီမြင်ကွင်းကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

"ဘုန်း"

နောက်တစ်ခဏတွင် တစ္ဆေ၏ ဓားချက်သည် ခြွင်းချက်မရှိ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ ဟယ်ယင်အာ၏ ခေါင်းကို မထိဘဲ သူမရှေ့က စာသင်ခုံကိုသာ ခုတ်ပိုင်းမိသွားသည်။

သစ်သား စာသင်ခုံအိုကြီး ချက်ချင်း ကွဲကြေသွားလေသည်။

"ဟင်..."

ကျန်းရှန်ကွမ်း အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။

တစ္ဆေက ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားတာလား။

ဟယ်ယင်အာလည်း ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သော အမူအရာဖြင့် သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ အဆင်ပြေတယ်လား"

သူမ မယုံကြည်နိုင်သလို ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အဲဒီဓားက သူမဆီ တည့်တည့် ကျလာတာ သေချာသည်။ သူမ လှုပ်လည်း မလှုပ်နိုင်။ ယုတ္တိအရ ဆိုလျှင် သေချာပေါက် သေရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

"ကံကောင်းလိုက်တာ... တစ္ဆေ လွဲသွားတယ်"

ကျိုးဒန် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်သည်။

ကံကောင်းတာလား။

လျိုစန်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကံတရား ဟုတ်ပုံ မရဘူး... တခြား သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှု တစ်ခုခုကြောင့် တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားတာ..."

စကားမဆုံးခင် သူ မထင်မရှား ရှိနေသူ တစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လူကျစ်ဝမ်... မင်းလက်ချက် မလား"

တစ္ဆေကို အကဲဖြတ် မှားယွင်းစေသည့် ဒီလို နှောင့်ယှက်မှုမျိုးကို ကျိုးဒန် သို့မဟုတ် ဟယ်ယင်အာ လုပ်တာ မဟုတ်သလို၊ သူ ဝင်ပါခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းသော သူမှာ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သည့် လူကျစ်ဝမ်သာ ဖြစ်သည်။

လူကျစ်ဝမ် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါပဲ... မင်းတို့ လှုပ်ရှားတုန်းက ငါ သေးငယ်တဲ့ ကိရိယာလေး တစ်ခု မင်းတို့ဆီ ထည့်ပေးလိုက်တယ်... အဲဒါက သေရေးရှင်ရေး အခိုက်အတန့်ကျမှ အလုပ်လုပ်မှာ... အထင်မလွဲနဲ့... အဲဒါက မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ပါ... ဒုက္ခပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါကို သဘာဝလွန် အကာအကွယ် တစ်ခု အနေနဲ့ မြင်လို့ ရပါတယ်"

"သဘာဝလွန် အကာအကွယ် ဟုတ်လား... ဒါဆို ငါ့မှာလည်း ရှိတာပေါ့"

လျိုစန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လူကျစ်ဝမ် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းတင် မကဘူး... လီလဲ့ဖိန်၊ လီကျွင်း၊ ဝေ့ကျင်း၊ ဟယ်ယင်အာ၊ ကျိုးဒန် အားလုံးမှာ ရှိတယ်... ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီအခွင့်အရေး မရခဲ့တာ"

"ဥပမာ - လီလဲ့ဖိန်ရဲ့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တဲ့ တစ္ဆေက ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်... တကယ်လို့ အဲဒီအဆင့် ရောက်လာရင် သဘာဝလွန် အကာအကွယ်က သူ့ကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်နေစဉ်မှာ အသိစိတ် ရှိနေအောင် ထိန်းထားပေးလိမ့်မယ်... သူ ခံစားမိမှာ မဟုတ်ပေမယ့်ပေါ့... အချိန်အကြာကြီး မခံပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လောက်တယ်... လီကျွင်း အတွက်ကတော့ သူသေခါနီးအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် အကာအကွယ်က အသိစိတ် အနည်းငယ်ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားလိမ့်မယ်... တစ္ဆေမိတ်ကပ် ပျက်သွားပြီး တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထလာတဲ့ အခါ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်အောင်လို့ပေါ့"

"ဟယ်ယင်အာရဲ့ သဘာဝလွန် အကာအကွယ်က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်... သူမကို သေစေနိုင်လောက်တဲ့ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု လာတဲ့အခါ အဲဒီ တိုက်ခိုက်မှုက လွဲချော်သွားလိမ့်မယ်... သိပ်မထူးခြားဘူး ထင်ရပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ အသက်တစ်ချောင်း ကယ်နိုင်တယ်"

လူကျစ်ဝမ် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီမှာ ရှိနေပေမယ့် အပြင်က တိုက်ပွဲ ပြီးသွားပြီမို့ အခု ပြောပြလိုက်တာ ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။

"သဘောပေါက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ လီလဲ့ဖိန် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်မယ်၊ လီကျွင်း အသတ်ခံရမယ် ဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သိလဲ"

လျိုစန်း မေးလိုက်သည်။

လူကျစ်ဝမ် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့မှာ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မရှိဘူး... အခြေအနေတွေ ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ ငါ မသိဘူး... အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေကို မျှော်မှန်းပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်ထားရုံ သက်သက်ပါ... ဒါက ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အသက်ရှင်သွားပြီ... မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"

လူကျစ်ဝမ်ရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေကို ထားလိုက်တော့... ဟယ်ယင်အာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

သူမ သိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... သေချာပေါက် သေရမယ့် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကနေ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ။

ဒါဆို လုံလောက်ပြီ။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို သဘာဝလွန် ကာကွယ်မှုမျိုးက ဘယ်နှကြိမ် အလုပ်လုပ်နိုင်မှာလဲ... ဂိမ်းက ဆက်သွားနေတယ်... ဘယ်သူမှ မသေသရွေ့ တစ္ဆေက ဆက်ပြီး ကြုံရာကျပန်း သတ်နေဦးမှာ... လူတစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်မှုကနေ တစ်ကြိမ် လွတ်သွားပေမယ့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ပစ်မှတ်ထားခံရနိုင်တယ်... အဲဒီကျရင် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က သူ့ကို ကယ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပေါ့"

ကျန်းရှန်ကွမ်း အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

လူကျစ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... အဲဒီလို သဘာဝလွန် ကာကွယ်မှုမျိုးက တစ်ကြိမ်ပဲ အလုပ်လုပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အချိန်ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ... မင်းက ယန်ကျန့်ကို တမင် မျှားခေါ်သွားပြီး ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ ပိတ်မိနေပေမယ့် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ"

"ယန်ကျန့် လာကယ်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ လာကောင်းလာနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သေချာပေါက် မြန်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ အပြင်မှာ အစီအစဉ်တွေ ချထားတယ်... ယန်ကျန့်ကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် သူ လာကူညီတာကို နှောင့်နှေးစေဖို့ လုံလောက်တယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့အတွက် ငါ အရေးပေါ် အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ပြင်ဆင်ထားတယ်"

အခုလောက်ဆို ယန်ကျန့် အပြင်မှာ တစ္ဆေတွေနဲ့ ရှုပ်နေလောက်ပြီ... သူတို့ကို လာကယ်ဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်သည်။

တစ္ဆေက ဟယ်ယင်အာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမယ့် မသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ဆက်ပြီးတော့လည်း မတိုက်ခိုက်တော့ပေ။

သတ်ဖြတ်မှုက ကြုံရာကျပန်း ဖြစ်တဲ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ဟယ်ယင်အာ အရွေးခံရဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေက အရမ်း နည်းသွားပြီ။

တစ္ဆေက ပြန်လည် လှည့်လည်သွားလာနေပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါ လျိုစန်း စိုးရိမ်ရမယ့် အလှည့် ရောက်လာသည်။

တစ္ဆေက ဟယ်ယင်အာကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အလယ်ဘက်ကို ရောက်လာသည်။ လျိုစန်းက အလယ်တန်းက စားပွဲတစ်လုံးမှာ ထိုင်နေတာ ဖြစ်သည်။

"လျိုစန်း... မပူနဲ့... မင်း အရွေးခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးဒန် ပြောလိုက်သည်။

လျိုစန်း မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေ ပစ်မှတ် မထားခံရဖို့ ကံကောင်းဖို့ ဆုတောင်းနေမယ့်အစား ဘယ်လို လွတ်မြောက်မလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားသင့်တယ်... ဒီမှာ ကြာကြာနေလေ ပိုအန္တရာယ်များလေပဲ... ကံတရားက ငါတို့ဘက်မှာ အမြဲ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ ပြောနေစဉ်မှာပဲ နောက်ထပ် သက်မဲ့ ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို တစ္ဆေက ရွေးချယ်ပြီး ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုင်ခုံ နောက်တစ်လုံး လွတ်သွားပြန်သည်။

တချိန်တည်းမှာပဲ တစ္ဆေက လျိုစန်းနဲ့ ပိုနီးကပ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျောင်းသားတွေ ရှိနေသေးသဖြင့် သူ အရွေးခံရဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ မမြင့်မားသေးပေ။

"ဒီနေရာမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား သုံးလို့ မရဘူး... ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

ကျိုးဒန် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တကယ် မတတ်နိုင်တော့ဘူး... အပြင်မှာသာ ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒီလို တိုက်ခိုက်မှုမျိုးက ရှားပါးသလို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ နည်းလမ်းကလည်း ရှားပါးတယ်... သဘာဝလွန် လောကမှာ ဒီလို သဘာဝလွန် စွမ်းအားမျိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူက လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်... လင်းပေ့ဆီမှာ ဒီစွမ်းအား ရှိပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ သူ ဒီမှာ မရှိဘူး"

လူကျစ်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်..."

သူတို့ စကားပြောနေကြတုန်း ကျန်းရှန်ကွမ်း တစ်စုံတစ်ရာကို သတိထားမိလိုက်သလို ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင် တံခါးဝကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လောလောဆယ် တံခါးက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားပြီး ဘာသဲလွန်စမှ မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံ စာသင်ခန်း အပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခွေးဟောင်သံလား"

ဒီအသံက အားလုံးရဲ့ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်ပဲ... သူ ရောက်လာပြီ"

လျိုစန်း မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို သူ အရင်က မြင်ဖူးသည်။ ထိုက်ဖျင်မြို့ဟောင်းမှာ ပထမဆုံး မြင်ဖူးသလို ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းကလည်း ပေါ်လာဖူးသည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ပေါ်လာတယ် ဆိုတာ ယန်ကျန့် အနီးနားမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။

"ကောင်းလိုက်တာ... ငါတို့ လွတ်ပြီ"

ကျိုးဒန်လည်း အံ့သြဝမ်းသာ အော်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မျက်နှာထား ချက်ချင်း အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ယန်ကျန့် ရောက်လာတာက ဒီသေမင်းတမန် ဇာတ်လမ်းရဲ့ အလှည့်အပြောင်း ဖြစ်ရုံသာမက အပြင်ဘက်က ကျန်းရှန်နဲ့ ချန်ချောင်ယန်တို့ သူ့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လည်း သက်ရောက်နေသည်။

ဆိုလိုတာက အပြင်မှာ ကိစ္စကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ပြီ။

"အနည်းဆုံး တစ်ယောက်တော့ သတ်ရမယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မကျေမနပ် တွေးလိုက်သည်။

ဒီခေါင်းဆောင်တွေက သတ်ရတာ အရမ်း ခက်ခဲနေတာလား။

အခုထိ ရန်သူ့ဘက်က လီကျွင်း တစ်ယောက်ပဲ ဆုံးရှုံးသေးတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားပေမယ့် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။

အချိန်တိုင်း... အမြဲတမ်း နည်းနည်းလေး လိုနေတာချည်းပဲ။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ယုံကြည်တာက သူ့အင်အား မလုံလောက်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်တွေ လွဲချော်နေလို့၊ သူတို့မှာ ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေလို့ ဖြစ်သည်။

တကယ်ပါပဲ... ဌာနချုပ်ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ဘာမှ ယုံကြည်လို့ မရဘူး။

"ငါ့ဆီ လာနေတာလား"

ဒီအချိန်မှာ လျိုစန်း ဆံပင်တွေ ထောင်ထသွားသည်။ တစ္ဆေက နောက်ထပ် ကျောင်းသား တစ်ယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်လျှောက်လာကာ သူ့အနီးနားမှာ ရပ်တန့်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူ ၄ ယောက် ရှိတယ်... သေနေတဲ့ လူ ၃ ယောက် အပါအဝင်ပေါ့... သူ အရွေးခံရဖို့ အခွင့်အလမ်းက အရမ်း နည်းပါတယ်။

တစ္ဆေက ဓားကို ထပ်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ကျောင်းသား တစ်ယောက် ခေါင်းပြတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထိုင်ခုံလွတ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ကံမဆိုးသေးပါဘူး"

လျိုစန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက ဓားကိုင်ပြီး ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးပြီးနောက် ထပ်ရပ်သွားပြန်သည်။

ဒီအခြေအနေက တစ္ဆေဟာ အနီးနားက တခြားလူ တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။ လျိုစန်း စိတ်အေးသွားရာကနေ ပြန်ပြီး တင်းမာသွားရသည်။

"ဖြစ်လာပါ့မလား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ဒီမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ္ဆေက လျိုစန်းကို ရွေးချယ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်နေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု တစ္ဆေဘေးမှာ လျိုစန်းနဲ့ သေလူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့လို့ပါ။

၅၀ ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေး ရှိတယ်။

"ဘုန်း"

ဒီအချိန်မှာ ပုဂ္ဂလိက ကျောင်းဆောင်ရဲ့ သစ်သားတံခါးကြီး ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ကြီးမားတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်ပြီး တည့်တည့် ခုန်ဝင်လာကာ ယန်ကျန့်က အနောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသည်။

ဒီစာသင်ခန်းထဲက လူတိုင်း ထိုင်နေရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေမယ့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနဲ့ ယန်ကျန့်ကတော့ ကန့်သတ်မခံရဘဲ စာသင်ခန်းထဲက တစ္ဆေလိုပဲ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြသည်။

"ယန်ကျန့်... လျိုစန်းကို မြန်မြန်ကယ်"

ဒါကို မြင်တော့ ဟယ်ယင်အာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်..."

ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လျိုစန်းဘေးမှာ ဓားမကြီး မြှောက်ထားတဲ့ တစ္ဆေကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"သတ်လိုက်"

မတုံ့ဆိုင်းဘဲ သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဟိန်းဟောက်ပြီး ချက်ချင်း ရှေ့କୁ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ဒါကို မြင်တော့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေက ဓားမြှောက်ပြီး လျိုစန်းကို ခုတ်ဖို့ ပြင်နေပေမယ့် ဓားမကျခင်မှာပဲ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ရောက်လာပြီး မြေကြီးပေါ် လှဲချလိုက်လို့ ဖြစ်သည်။

သားရဲတစ်ကောင် ကိုက်ခဲနေသလို အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေက ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ အကိုက်ခံနေရရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေ။

လျိုစန်းကို ရှင်းပစ်မယ့် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ပျောက်ဆုံးသွားပြီ။

"ငါ့ကံကုန်သွားပြီ ထင်တယ်... ဒီလောက် သေချာတဲ့ သေကွင်းသေကွက်က အရင်တုန်းက ရန်သူတွေ အများကြီးကို ရှင်းပေးခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဆွဲခေါ်လာတဲ့ ၄ ယောက်ထဲက တစ်ယောက်မှ မသေဘူး"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ့ကံတရား ဆိုးရွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်မှုတွေတောင် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။

"ကံတရား ဟုတ်လား... မင်း သူများတွေကို လျှော့တွက်လွန်းနေပြီ"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီးကနေ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာတဲ့ သူတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်တယ်လို့ မင်း ထင်နေလား အရင်တုန်းက သဘာဝလွန် အရာတွေ စပေါ်ခါစ အချိန်နဲ့ မတူဘူး အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ရပ်တွေက လွယ်ကူတော့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ထွက်မလာတာ သဘာဝကျပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုက မတူတော့ဘူး"

"အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်... အကြမ်းတမ်းဆုံး ခေတ်ကာလက မင်းတို့လို လူတွေကို မွေးထုတ်ပေးလိုက်တာကိုး မင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရတာ ငါ ရှုံးတာ မပြောလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့စီမံကိန်းက အခုဆို အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးနေဆဲပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ သိနေတယ်... တိုက်ပွဲ ရလဒ်က သူ့စီမံကိန်း အောင်မြင်မှုကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလေ။