ပျက်သုဉ်းသွားသမျှ အရာအားလုံး
Vol. 93 Ch. 1297
"သူ့လက် လှုပ်သွားတယ်... အားလုံး သတိထားကြ"
ကျိုးဒန်သည် မျက်လုံးပြူးကာ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံအောက်မှ ဖြူဖျော့သော လက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အော်ပြောလိုက်သည်။
ဒီလို လှုပ်ရှားမှုက တစ်ဖက်လူ နိုးထလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေသည်။
ဒါပေမဲ့ နိုးထလာတဲ့အရာက လူလား တစ္ဆေလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြပေ။
သို့သော် ဒီလို မရေရာသော အခြေအနေမျိုးတွင် လူတိုင်းသည် အဆိုးဆုံး ရလဒ်ကိုသာ မျှော်လင့်ထားတတ်ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဘယ်အရာမဆို ဖြစ်လာနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမည်။ ဘယ်သူမှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေလို့ မရပေ။
ဒီအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည်လည်း တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေရင်းတွင် ရေအိုင်တစ်ခုပင် ပေါ်လာလေသည်။
လှုပ်ရှားမှု စတင်သည်နှင့် သူသည် အလောင်းကောင် သံချောင်းကို အသုံးပြုပြီး ရှေ့မှ တစ္ဆေကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ကာ ပြန်လည်စတင်ခြင်း ဖြစ်အောင် လုပ်မည်။ ပြီးလျှင် တစ္ဆေပန်းချီကား၏ တည်နေရာ အစစ်အမှန်ကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည်။ ဒီနည်းဖြင့်သာ ချုပ်နှောင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။
ဒါကတော့ အစီအစဉ် ပေါ့လေ။
ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ အကောင်အထည် ဖော်တဲ့အခါ ပေးဆပ်မှုတချို့ မရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အနီရောင် ပုဝါစအောက်မှ ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ငါပါ... ငါ အသက်ရှင်နေတုန်းပါ... ငါ တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး မလှုပ်ရှားကြနဲ့"
ဒီစကား ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ လူတိုင်း ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
အောင်မြင်သွားတာလား။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။ အလွန် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟယ်ယွဲ့လျန် အသက်ရှင်နေခြင်းက သူ့အစီအစဉ် အောင်မြင်ကြောင်း ပြသနေသည်။ အောင်မြင်သူက သူ မဟုတ်သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာအောင် ကြံစည်ခဲ့သော အစီအစဉ် မှန်ကန်ကြောင်းနှင့် ဒီလမ်းစဉ်က ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ သိတယ် အောင်မြင်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသား... သူ အသက်ရှင်နေတယ် ဆိုတာ တစ္ဆေပန်းချီကားကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။ ငါ့ရဲ့ မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း အစီအစဉ်က မှန်ကန်တယ်... မင်းတို့ မြင်တယ် မဟုတ်လား။ ငါက အရူးမဟုတ်ဘူး ငါ မှန်ကန်တာကို လုပ်ခဲ့တာ..."
ပြောရင်းဆိုရင်း သူ၏ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။
ကံမကောင်းတာက တုဟုန်၊ ကျန်းယင်း၊ နျဲ့ယင်းဖျင်၊ ကျန်းရှန်၊ ဆုန့်ရှင်းဟိုင်... ဒီအသင်းဖော်တွေ အကုန် သေကုန်ပြီ ဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်ကို မမြင်တွေ့နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ကို သံသယဝင်ခဲ့သူတွေ၊ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သူတွေ၊ သူ ရက်ရက်စက်စက် ရှင်းထုတ်ခဲ့ရသူတွေလည်း ဒီအချိန်ကို မမြင်နိုင်ကြတော့ပေ။
တကယ်လို့ သူတို့သာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ရင် သဘောထားတိုက်ဆိုင်သော အသင်းဖော်များ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး ဒီအယူအဆကြောင့် သူ မသတ်ချင်ဘဲ လူတွေကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ရသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း ကျန်းရှန်ကွမ်းသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများစွာ ထမ်းပိုးခဲ့ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဒီအချိန်တွင် အရာအားလုံးက ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ မှန်ကန်ပြီး သူတို့ မှားယွင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"နောက်နေတာလား... သူ ဒီလိုပဲ အသက်ရှင်လာတာလား။ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ဒီအတိုင်း ထိန်းချုပ်လိုက်တာလား"
ဟယ်ယင်အာ မျက်လုံး ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဒါက S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်လေ။ ပြီးတော့ တစ္ဆေပန်းချီကား အပြင် အလောင်းခြောက် သတို့သမီးလည်း ပါသေးတယ်။
ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး အန္တရာယ်များသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် နှစ်ခုလုံးက အခု သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် အကျိုးအမြတ် ဖြစ်သွားတာလား။
"ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာအောင် စီစဉ်ခဲ့ရတာလေ... ပြီးတော့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်အုပ်စုက သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့တာ... သူ အသက်ရှင်တာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"တောက်... ဒါကိုကြည့်ပြီး ငါ သွားရည်ကျမိတယ်။ ငါက သဘာဝလွန် ပြန်လည်နိုးထမှုကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဟို သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားကို အသက်လုပြီး စီးခဲ့ရတာ။ အန္တရာယ်ပေါင်းစုံ ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းနိုင်ခဲ့တာ။ သူကျတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ တစ္ဆေကို အလွယ်လေး ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ရူးချင်စရာပဲ"
ကျိုးဒန်သည် ရှေ့မှ ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။
"တချို့လူတွေက မွေးကတည်းက ချမ်းသာတယ် တချို့လူတွေက ဆင်းရဲတယ်။ လောကကြီးက မမျှတပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ စီစဉ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဟယ်ယွဲ့လျန် အကျိုးခံစားရတာ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက် ထီဆုကြီး ပေါက်သလိုပါပဲ။ ပြီးတော့ ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို ဟိုးအရင်ကတည်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ။ နောက်ဆုံးရလဒ်က အောင်မြင်တာနဲ့ ကျရှုံးတာ နှစ်ခုပဲ ရှိတာလေ"
စွန်းရွေ့သည် ပြောရင်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသည်။
ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟယ်ယွဲ့လျန်... အခု မင်း အသက်ရှင်နေပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက ဘာလဲ။ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း အစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် တခြား အကြံအစည် ရှိသေးလား။ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုက အရေးကြီးတယ် ဝေဝါးမနေနဲ့ မင်းရဲ့ အဖြေကို ငါ သိချင်တယ်"
အခြားသူများ စကားမပြောသော်လည်း သတိထားနေကြသည်။
ဟယ်ယွဲ့လျန် အသက်ရှင်နေခြင်းက တစ္ဆေပန်းချီကား ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်မသွားနိုင်သော်လည်း ဟယ်ယွဲ့လျန်မှာ အန္တရာယ်မရှိဟု မဆိုလိုပေ။ အခု သူ ထိန်းချုပ်ထားသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားသည် နိုင်ငံ၏ အခြေအနေကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူများ ကြိုးဆွဲရာ ကရမည့် သာမန်လူ မဟုတ်တော့ပေ။
"ကျန်းရှန်ကွမ်း ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲတုန်းက ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ တကယ်လို့ ငါ အသက်ရှင်ပြီး တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာခဲ့ရင် သေချာပေါက် လက်စားချေပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို သတ်ပစ်မယ်လို့လေ"
ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ အသံသည် အနီရောင် ပုဝါစအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူ သေရမှာပါ ဘယ်သူသတ်တယ် ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး အရေးကြီးတာက မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ"
ယန်ကျန့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်ယွဲ့လျန် ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လက်စားချေခြင်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို ထိခိုက်စေမည် မဟုတ်ပေ။ အဓိက အချက်မှာ ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
"လူတိုင်းကို တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာထဲ ခေါ်သွင်းပြီး နေထိုင်စေမယ်ဆိုတဲ့ မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း အစီအစဉ် ဆိုတာကို ငါ သဘောမတူဘူး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်တယ်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ နေထိုင်ရမယ် ဆိုတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး"
ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် လေးနက်စွာ ဖြေကြားပြီး သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသလိုက်သည်။
"အနာဂတ်အတွက်တော့ ငါ သေချာ မစဉ်းစားရသေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းရဲ့ စီစဉ်မှုတွေကို နားထောင်ချင်ပါတယ်"
ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် လေသံပြောင်းကာ ယန်ကျန့်အပေါ် စေတနာထားကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
ဒီအချက်ကို ဟယ်ယွဲ့လျန် ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ရှိ အနေအထားက အလွန် သိမ်မွေ့သည်။ သူသည် မယုံနိုင်စရာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း စိတ်တိုင်းကျ လုပ်နိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။
ကမ္ဘာကြီးမှာ ဌာနချုပ်၊ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ တစ်စု ရှိနေသေးသည်။
သူတစ်ယောက်တည်း အနေနဲ့ ခိုလှုံရာ တစ်ခု ရှာရမည်။
ယန်ကျန့်နဲ့ တိုက်ရိုက် ပူးပေါင်းပြီး ဌာနချုပ်ကို အားကိုးလိုက်တာထက် ဘယ်အရာက ပိုကောင်းနိုင်ဦးမလဲ။
ဒါကြောင့် ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ့စီစဉ်မှုကို နားထောင်မယ်ဟုတ်လား။ ဒါ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောတာလား တကယ် ပြောတာလား"
ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
"သေချာပေါက် တကယ်ပြောတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ငါ ယုံကြည်တယ်"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမက ကယ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒီနေ့ မင်းသာ မရှိရင် ငါ သေချာပေါက် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမှားအမှန်ကို ငါ ခွဲခြားနိုင်ပါသေးတယ်"
"တစ္ဆေပန်းချီကား နဲ့ အလောင်းခြောက် သတို့သမီးရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေနဲ့ ဆိုရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဒီမှာရှိတဲ့ ငါတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ဖို့က မင်းအတွက် ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"
ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရမှာလဲ။ အသက်ရှင်ခွင့် ရတာနဲ့တင် ငါ ကံကောင်းနေပါပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအငြိုးအတေးမှ မရှိဘူး။ ပြောင်းပြန် ပြောရရင် မင်းနဲ့ စွန်းရွေ့က ငါ့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာ ငါ တကယ် သတ်ရမှာက ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ တခြားလူတွေ"
"မင်း အဲဒီလို တွေးတာ ကောင်းတယ်။ မင်း မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း အစီအစဉ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းကို လက်စားချေချင်တယ် ဆိုတာက မင်း သူ့လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ မရှိဘူး ဆိုတာ ပြနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီစိတ်ထားကို မင်း ထိန်းထားနိုင်မလား ဆိုတာတော့ ငါ မသိသေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို ငါ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်"
"ဘာမှ အမှားအယွင်း မရှိရင် မင်း ဌာနချုပ်ကို ဝင်ပြီး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မြို့ပြ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းဆန္ဒ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
"ဌာနချုပ်ဝင်ပြီး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ အခု ငါ သဘာဝလွန် လောကထဲ ရောက်နေပြီဆိုတော့ အရာရာနဲ့ ကင်းကွာနေလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် နောင် အနာဂတ်မှာ ခေါင်းဆောင်ယန် ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ကောင်းပြီလေ"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ခဏတာ စကားပြောလိုက်ရုံဖြင့် ပြဿနာများစွာ ပြေလည်သွားခဲ့သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် မိတ်ဆွေ မဟုတ်ရင်တောင် ရန်သူတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွေးအခေါ်နှင့် စိတ်က ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အစွန်းရောက် အတွေးအခေါ်များ မရှိပေ။ ဌာနချုပ် ဝင်ရောက်ပြီး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရန်ပင် ဆန္ဒရှိနေသည်။
"ဟေး... ဒါဆို တစ္ဆေပန်းချီကား ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား"
ကျိုးဒန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းရှန်ကွမ်း မင်း မမြင်ဘူးလား မင်း ရှုံးသွားပြီ"
"ပဋိပက္ခ မဖြစ်တော့ဘူးနဲ့ တူတယ်"
စွန်းရွေ့လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးတွင် အေးစက်သော ချွေးများ ထွက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဟယ်ယင်အာသည် ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မင်းပြောခဲ့တာတွေကို မှတ်ထားပါ။ မင်းပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ တကယ်လို့ မင်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်လာနိုင်မယ် ဆိုရင် ငါ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ ရှာချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ခေါင်းဆောင်တွေ အကုန်လုံး ပြန်စုစည်းကြလိမ့်မယ်။ မင်း တစ္ဆေပန်းချီကားကို ထိန်းချုပ်ထားရင်တောင် မင်းကို ဖြိုချနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ ငါတို့ဆီမှာ ရှိပါသေးတယ်"
"မင်း ဒီသဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီလား ဆိုတာ မသိရသေးဘူး အတည်ပြုဖို့ လိုသေးတယ်။ သဘာဝလွန် ဟန်ချက်ညီမှုက ယာယီပဲ ဖြစ်နိုင်ပြီး ပြန်ပြီး ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးတယ်။ ဟယ်ယွဲ့လျန်... မင်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ချင်ရင် မင်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအတွင်း ရှိနေအောင် ဂရုစိုက်ရမယ်။ မင်းက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ မဟုတ်ဘူး အများကြီး သင်ယူဖို့ လိုသေးတယ်။ ဌာနချုပ်ကို ဝင်တာက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ"
လူကျစ်ဝမ် ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်ယွဲ့လျန် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
ဒီအချိန်တွင် ယန်ရှောင်သည် ကျန်းရှန်ကွမ်း၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"မင်း အစီအစဉ် အောင်မြင်တယ် ဆိုပေမယ့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ အောင်မြင်တာ။ သူက မင်းရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း လုပ်မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ ဌာနချုပ်ကို ဝင်ပြီး ယန်ကျန့်ဘက် ရပ်တည်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့် မင်း ရှုံးသွားပြီ..."
"ရှုံးသွားပြီဟုတ်လား"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ရယ်မောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး ငါ မရှုံးပါဘူး။ ယန်ရှောင်... မင်း သိလား။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အဆက်မပြတ် ပြန်ပေါ်လာပြီး အခြေအနေတွေ လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ပိုဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ ခေါင်းဆောင်တွေတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်တော့တဲ့ အခါကျရင် ဟယ်ယွဲ့လျန်က ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သဘာဝကျကျ ပြန်သတိရလာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မက်မွန်ပွင့် စမ်းချောင်း အစီအစဉ်ရဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတာကို သူ နားလည်လာလိမ့်မယ်"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ တိုက်တွန်းစရာ မလိုဘဲ သူကိုယ်တိုင် သွားလုပ်လိမ့်မယ်"
"လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး မလုပ်တာနဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ လုပ်တာ မတူဘူး။ အသားမစားတဲ့ ဝံပုလွေ မင်း မြင်ဖူးလို့လား။ အဲဒီနေ့ ရောက်လာတာကို ငါ မမြင်ရတော့ပေမယ့် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ နှမြောစရာ ကောင်းတာက သူက တစ္ဆေစာပို့တိုက် မန်နေဂျာ မဟုတ်ဘူး။ အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည် ဖော်ရင်တောင် သက်တမ်း ကုန်ဆုံးရက် ရှိနေတယ်။ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လူတွေလိုပဲ သူ အိုမင်းပြီး သေဆုံးသွားတဲ့အခါ အစီအစဉ်ကို အတင်းအကျပ် ရပ်ဆိုင်းပစ်ရလိမ့်မယ်"
"ပြီးတော့ ဒီသက်တမ်း ကုန်ဆုံးရက်က နှစ် ၇၀ လောက်ပဲ ရှိမှာ"
ယန်ကျန့် လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်ချပါ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံထဲက သဘာဝလွန် ထိန်းချုပ်သူတွေ အကုန် မသေသေးသရွေ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ရှိနေသရွေ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာမှာပဲ။ သဘာဝလွန်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုတွေ ဆက်ရှိနေသရွေ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေက ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးလာလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးကျရင် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေပဲ နိုင်သွားမှာပါ"
"အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ အခုလည်း ဒီလိုပါပဲ"
"လူငယ်တွေ ယုံကြည်မှု ရှိတာ ကောင်းပါတယ်"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါလည်း အရင်က အဲဒီလိုပဲ တွေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေဆုံးမှုတွေ အများကြီး မြင်ပြီးတဲ့နောက် ဒီကမ္ဘာကြီးက မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ဆိုတာ ငါ နားလည်လာတယ်။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေကို အားကိုးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတွေကို အနိုင်ယူဖို့ ဆိုတာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု မင်း နားမလည်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး အနာဂတ်မှာ မင်း နားလည်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေ မိသားစုတွေ အကုန်လုံး သဘာဝလွန်ရဲ့ ဝါးမြိုတာ ခံရတဲ့အခါ ဒီနေ့ ငါ့အစီအစဉ်ကို တားဆီးခဲ့တာကို မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်"
"တစ်ခါတလေကျရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သေတာက ဒုက္ခဆင်းရဲ ခံပြီး ရှင်သန်နေတာထက် ပိုကောင်းတတ်တယ်"
"တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့တော့ မင်းကိစ္စ ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ အမှန်ပဲ ငါ တကယ်ပဲ ခရီးဆက်သင့်ပြီ"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာ စိတ်သက်သာရာ ရနေပုံ ပေါက်နေသည်။
ဒီအချိန်တွင် ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ပေးလုပ်ပါ သူ့ကို ငါ သတ်မယ်"
ယန်ကျန့် သူ့ဘက် လှည့်လိုက်သည်။
"မင်းကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်တာ သေချာလား"
သူ ဒီလို မေးလိုက်တာနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဟယ်ယွဲ့လျန် ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး စကားမှားသွားကြောင်း ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့အထောက်အထားက အခု အရမ်း ထူးခြားနေပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ မရပေ။ ကိုယ်တိုင် သတ်မယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။
"သူသေဖို့ပဲ လိုတာပါ ငါကိုယ်တိုင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"
သူ အမြန် ပြင်ပြောလိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေပန်းချီကား ဘယ်မှာလဲ"
"ငါ ရှာကြည့်လိုက်မယ်"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
ဒီနေရာက သူ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ္ဆေတမန်တော် အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသော်လည်း တစ္ဆေပန်းချီကား အတွင်းမှ ကမ္ဘာအကြောင်း အရာအားလုံးကို သိရှိနိုင်သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာ ရှေးဟောင်း ဓာတ်ပုံဘောင်တစ်ခု ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာသည်။
ဓာတ်ပုံဘောင်ကို အနက်ရောင် အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားသည်။
ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး အနက်ရောင် အဝတ်စကို လှန်လိုက်သည်။
သို့သော် တစ်ချိန်က တစ္ဆေပန်းချီကား၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ သယ်ဆောင်ထားသော ဓာတ်ပုံဘောင်သည် သဘာဝလွန် စွမ်းအား လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သစ်သားဘောင် အက်ကွဲနေပြီး ဆီဆေးပန်းချီကား ဝေဝါးနေကာ ခြောက်ခြားဖွယ် ခံစားချက် မရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ သာမန် အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
"တစ္ဆေပန်းချီကား လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီနဲ့ တူတယ်"
ဟယ်ယင်အာ ပြောလိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ဆီဆေးပန်းချီကားက သဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုတွေအတွက် ခိုလှုံရာ တစ်ခုပဲ။ အခု သဘာဝလွန် စွမ်းအားအားလုံး ဟယ်ယွဲ့လျန်ဆီမှာ စုစည်းသွားပြီဆိုတော့ ဘောင်က အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု ပြန်ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒီလိုဆိုရင် လူတိုင်းကို တစ္ဆေစာပို့တိုက်ဆီ ခေါ်သွားရမယ်။ မန်နေဂျာတွေနဲ့ ဆီဆေးပန်းချီကားထဲက လူတွေကို လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပေါ်လာခွင့် ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"
"စာပို့တိုက် အကြောင်း ငါ ရင်းနှီးပါတယ် ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ ငါ သိတယ်"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
အခု သဘာဝလွန် စွမ်းအား အချို့နှင့် အသားကျသွားပြီ ဖြစ်၍ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ ဆိုတာ သူ သိသွားပြီ။
တစ္ဆေနယ်မြေသည် တာဟန်မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဖြစ်ကာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ တံခါးပေါက်သည် သူ့မျက်စိအောက်တွင် ပေါ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ စာပို့တိုက်ထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းက မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှသာ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ရှီးအန်း က အရာတချို့ ရှိနေသေးတယ်။ ယန်ကျန့်... ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်တယ် ထင်လဲ"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။
"အကုန် ပြန်ယူလာခဲ့"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ မလှုပ်ရှားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး လိမ်တွန့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မြင်ကွင်းအားလုံး ထိခိုက်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ဒီပုံမှန်မဟုတ်သော ပြောင်းလဲမှု လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လူတိုင်း ပြန်လည် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသောအခါ တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နီယွန်မီးရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော တိုက်ခန်းအဆောက်အအုံသည် သူတို့ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်။ ထို့နောက် တစ္ဆေနယ်မြေ ကမ္ဘာသည် စတင် ကျုံ့ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများသည် ပြင်းထန်စွာ စုစည်းလာသည်။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာ ကျုံ့ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ တည်နေရာသည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲကာ စာပို့တိုက်ဆီသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။
သူတို့ကိုယ်တိုင် မလှုပ်ရှားလျှင်ပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက သူတို့ကို နေရာတကျ ဖြစ်အောင် သယ်ဆောင်သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံး တစ္ဆေစာပို့တိုက်၏ ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။
တောက်ပသော မီးရောင်များ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ကြမ်းပြင် ခေတ်မီ အပြင်အဆင် အရာအားလုံးက အလွန် ရင်းနှီးနေသည်။
"ရောက်ပြီ ဒီလောက်ဆို အဆင်ပြေလောက်ပါပြီ"
ဟယ်ယွဲ့လျန် မလှုပ်ရှားပေ။ သူ့အသံသည် အနီရောင် ပုဝါစအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"အခု မင်း တစ္ဆေနယ်မြေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ ရပြီ"
"ငါ သဘာဝလွန် စွမ်းအားနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးသေးဘူး အချိန်နည်းနည်း ပေးပါ ငါ စမ်းကြည့်လိုက်မယ်"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။
မီးခိုးရောင် သန်းပြီး အုံ့မှိုင်းနေသော ကမ္ဘာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လူတိုင်း တစ္ဆေပန်းချီကား၏ နယ်မြေမှ လွတ်မြောက်သွားကြသည်။
"သဘာဝလွန် စွမ်းအား အပေါ် မင်းရဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက ငါထင်ထားတာထက် ပိုကောင်းနေပါလား"
ယန်ကျန့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ဒါက လူသစ်တစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ သူ အတွေ့အကြုံတချို့ ရှိထားပုံရသည်။
"ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ငါနဲ့ မဆိုင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေတယ်။ အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ် အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖတ်ကြည့်တယ် ပြီးတော့ ငါ သိလာတာ..."
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါတွေက တစ္ဆေပန်းချီကား အသက်ရှင်တုန်းက မှတ်ဉာဏ်တွေ။ ငါ့ကိုယ်ပိုင် မှတ်ဉာဏ်တွေ ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်မယ်။ သဘာဝလွန် အင်အားတွေ ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေချိန်မှာ တတိယလူ ဝင်လာတာနဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့အသိစိတ် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါပဲ ကျန်ရစ်မှာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက မန်နေဂျာလေ။ စာပို့တိုက် ကျိန်စာရဲ့ အကာအကွယ် ရထားတယ် ဒါကြောင့် ငါ့အသိစိတ်က ထူးခြားပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ပျောက်ကွယ်မသွားဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက အနိုင်ရသူ ဖြစ်လာဖို့ များတယ်"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။
ယန်ရှောင် ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အစီအစဉ်ပဲ စာပို့တိုက် ကျိန်စာကို အသုံးချပြီး မင်း အများကြီး လုပ်လို့ရတာပဲ။ ဒါကို ငါ သံသယဖြစ်လို့ မင်းကို စောင့်ကြည့်ပြီး အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲ တိုက်ရိုက် ဆွဲထည့်လိုက်တာ"
"ဒါဆို မင်းက မလှုပ်ရှားချင်တာ မဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေး မရခဲ့တာပေါ့"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ငါ အရမ်း ကံဆိုးတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ အိပ်မက်ဆိုးထဲ ဆွဲခေါ်ခံရပြီးနောက် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း ငါ သိလိုက်တယ်။ အဲဒါကြောင့် အသေအလဲ ထွက်ပြေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ ငါ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ နျဲ့ယင်းဖျင် သေနေပြီ။ လူအုပ်ကြီးက စောင့်ကြည့်နေတော့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး"
ယန်ရှောင်၏ အိပ်မက်ဆိုးကို သူ မကြောက်ပေ။ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လွတ်မြောက်ပြီးနောက် အခြေအနေက ဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"ထားလိုက်ပါ အခု ပြောနေလည်း အလကားပါပဲ။ ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့ ဒီမြက်ခြောက်ကြိုးပဲ ယူသွားလိုက်ပါ။ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲက ငါ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလိုက်မယ်"
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ်ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ ငါ ခွင့်ပြုတယ်"
ယန်ကျန့် ကျိုးဒန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး အမူအရာ ပြလိုက်သည်။
ကျိုးဒန် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်မှ မြက်ခြောက်ကြိုးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဘာသာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ယန်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"နှမြောစရာပဲ မင်းနဲ့ အဲဒီကစားပွဲကို ပြီးအောင် ကစားချင်သေးတာ။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးနဲ့ တူတယ်။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"
"ဂရုစိုက်သွားပါ"
ယန်ရှောင် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်းသည် ဘေးနားတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ နောက်ပြန်မကြည့်ဘဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက် အပြင်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားလေသည်။
သူ့အိပ်မက်က ဒီမှာ စတင်ခဲ့ပြီး ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ထဲတွင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲသို့ ပထမဆုံး ခြေချခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို ပြန်သတိရမိသည်။
အဲဒီတုန်းက သူက လူသစ်လေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာ... အကြီးမားဆုံး အိပ်မက်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ပဲ။
"ငါ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ဘယ်တုန်းကမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘူး။ နောက်ဆုံးကျမှ ဒီနည်းနဲ့ ထွက်ခွာရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး..."
ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးလျက် လျှောက်ထွက်သွားသည်။
သူ တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အပြင်လောကသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မှောင်မိုက်နေသော စာပို့တိုက်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ဒီအချိန်တွင် သူသည် အပြင်ဘက် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရေချိုးနေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာအတွင်း မခံစားခဲ့ရဖူးသော နွေးထွေးမှုနှင့် တောက်ပမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"နေရောင်ခြည်အောက်မှာ နေရတာ အရမ်း ကောင်းတာပဲ"
ကျန်းရှန်ကွမ်းသည် ဒီတောက်ပသော ကမ္ဘာကြီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ ထွက်ခွာလာသော မန်နေဂျာသည် စာပို့တိုက်၏ အကာအကွယ်ကို ဆုံးရှုံးသွားလေသည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်းသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော နှုန်းဖြင့် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် စတင် ပြိုကွဲပျက်စီးလာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားသော အရာတစ်ခု နေရောင်နှင့် ထိတွေ့ပြီး ရုတ်တရက် ဓာတ်တိုးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် ပထမဆုံး မန်နေဂျာနှင့် မတူပေ။
သူ့ကိုယ်တိုင်တွင် စွမ်းအားကြီးသော သဘာဝလွန် စွမ်းအား မရှိပေ။ အကယ်၍ စွမ်းအားကြီးသော မန်နေဂျာ ဖြစ်ပါက တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက်တွင်ပင် အသိစိတ်သာ ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကြောင့် မပျက်မစီး ကျန်ရစ်နေမည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မထင်ရှားသော အရာတစ်ခု သူ့ထံမှ ပြုတ်ကျလာသည်။ ဖန်ဂေါ်လီလုံး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။
ဒါသည် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး ကျန်းရှန်ကွမ်း သူ့အသိစိတ်ကို ပြောင်းရွှေ့ရာတွင် အသုံးပြုသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။
ဖန်ဂေါ်လီလုံးသည် အသိစိတ် ရှိနေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ လိမ့်သွားပြီး ဝေးရာသို့ ရွေ့သွားသည်။
ကျန်းရှန်ကွမ်း၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သဖြင့် ဒီသဘာဝလွန် ပစ္စည်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေများ စတင် ပြသလာသည်။
"မရွှေ့နဲ့ ငါ ရှင်းလိုက်မယ်"
ကျိုးဒန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး ဖန်ဂေါ်လီလုံးနောက် လိုက်သွားလေသည်။
"ဒါ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ထွက်ခွာသွားတဲ့ မန်နေဂျာရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ့လေ"
စွန်းရွေ့ ဒါကို မြင်ပြီး ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံရမှ ဒီကျိန်စာရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံကို သူ သိလိုက်ရသည်။
မန်နေဂျာတွေ စာပို့တိုက်ကနေ ထွက်လို့မရဘူး ဆိုတာ သိထားပေမယ့် ထွက်ဖို့ ကြိုးစားချင်စိတ်တော့ သူ့မှာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တိုင် မမြင်ရသရွေ့ စွန်းရွေ့ အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အခုတော့ သူ့အတွေးက အရမ်း အန္တရာယ်များပြီး ဘေးအန္တရာယ် နှုတ်ခမ်းဝမှာ လမ်းလျှောက်နေတာနဲ့ တူတူပဲ ဆိုတာ သိသွားပြီ။ နောက်နောင် ဒီလို ဘယ်တော့မှ မတွေးရဲတော့ပေ။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ တကယ် မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး"
စွန်းရွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျန်းရှန်ကွမ်း ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ ဆိုပေမယ့် ရှုပ်ထွေးတာတွေ အများကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ခေါင်းဆောင် တော်တော်များများက တိုက်ပွဲကြောင့် တစ္ဆေပြန်နိုးထလုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ။ ဒါကို သေချာ မကိုင်တွယ်ရင် ငါတို့ ထိခိုက်နစ်နာမှုတွေ ရှိလာနိုင်တယ်"
"သူတို့လည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ ငါ လူတိုင်းကို အထဲ ခေါ်လာခဲ့တယ်"
ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောလိုက်သည်။
ဧည့်ခန်းမထောင့် တစ်နေရာတွင် ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု တစ်ခုတည်း တည်ရှိနေသည်။
ဒါသည် တစ္ဆေတမန်တော်နှင့် ဝေ့ကျင်းတို့ကို မြှုပ်နှံထားသော နေရာ ဖြစ်ပေသည်။