မှိန်ဖျဖျ တိုင်းရင်းဆေးဆိုင်လေး

ယန်ကျန့်သည် အိပ်မက်ကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး တစ္ဆေစာပို့တိုက် သို့မဟုတ် တာချန်းမြို့သို့ ချက်ချင်း ပြန်မသွားဘဲ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာသည် ချန်ချောင်ယန်နှင့်သာမက ကျန်းရှန်ကွမ်းနှင့်ပါ ဆက်စပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီယခင်မျိုးဆက်ဟောင်း တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူများ အားလုံးသည် နေရာတစ်ခုတည်းနှင့် ဆက်စပ်နေကြသဖြင့် ယန်ကျန့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ ယန်ကျန့်သည် တာဟန်မြို့နှင့် မဝေးသော ကျုံးကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဒီမြို့သည် ထူးခြားမှု မရှိဘဲ အလွန် သာမန်ဆန်သော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ သာမန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ဌာနချုပ်၏ ဖိုင်များတွင်ပင် ဘယ်တုန်းကမှ ဖော်ပြခြင်း မခံရပေ။ မြို့တွင် တာဝန်ခံ ပုဂ္ဂိုလ် မရှိသလို မည်သည့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှလည်း မရှိသဖြင့် လူအများက မသိစိတ်ဖြင့် လစ်လျူရှုထားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျုံးကျန်းမြို့၏ ရပ်ကွက်ဟောင်း တစ်ခုရှိ လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင် တည်ရှိနေသည်။ ဒီဆေးဆိုင်သည် ခေတ်အဆက်ဆက် တည်ရှိခဲ့ပြီး ဒီလမ်းမ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် နေ့ကတည်းက ရှိနေခဲ့ပုံရသည်။ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုသည် သက်ကြီးရွယ်အို မြို့ခံအများစု၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဒီဆေးဆိုင် မရှိလျှင် လမ်းမတစ်ခုလုံး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီအချိန်တွင် လမ်းထိပ်တွင် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာ၊ အေးစက်သော အမူအရာနှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် ရပ်နေသည်။ သူ့ပုံစံသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်ဖက်မှု မရှိသော်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို မခံရဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် လစ်လျူရှုခြင်း ခံထားရသည်။

"ဒီနေရာပဲ တစ္ဆေပြန်နိုးထတာကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ရှေးဟောင်းဆေးဆိုင် အရင်တုန်းက တစ္ဆေစာပို့တိုက် ငါးထပ်က တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေလည်း ဒီနေရာနဲ့ ဆက်စပ်မှု ရှိခဲ့တယ်"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး လမ်းမကြီး အောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းဟောင်းကြီးသည် အနီးနားရှိ ခေတ်မီ မိုးမျှော်တိုက်များနှင့် လိုက်ဖက်မှု မရှိဘဲ အချိန်ကာလကြောင့် ချောမွေ့နေသော ကျောက်ပြာရောင် အုတ်ချပ်များသည် မြို့ပြ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို သက်သေခံနေကြသည်။

ရှေးဟောင်းဆေးဆိုင်သည် လမ်းမအလယ်ရှိ အကောင်းဆုံး နေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။

အရာအားလုံး ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ဆေးဆိုင် ဆိုင်းဘုတ်မှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ လဲလှယ်ထားပုံ ရသည်။

"ဒီနေရာက မကြာခင် ဖျက်သိမ်းခံရတော့မယ့်ပုံပဲ"

ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရပ်ကွက်ဟောင်း၏ အစိတ်အပိုင်း အများအပြားကို ဖြိုချပြီး ဖြစ်သည်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် ၅ နှစ် မပြည့်မီ ဒီနောက်ဆုံး လက်ကျန် ရပ်ကွက်ဟောင်းကိုပါ ဖြိုချပစ်လိမ့်မည်။ ထိုအခါ ဒီလမ်းမသည် မြို့ပြ အသွင်ပြောင်းလဲမှုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး အမှန်တရားများနှင့် ဇာတ်လမ်းများ အားလုံး မြှုပ်နှံခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။

ဒါသည် အချိန်ကာလ၏ စွမ်းအား ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ တားဆီး၍ မရနိုင်သော အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ရောက်လာတာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပေမယ့် အရမ်းကြီး နောက်မကျသေးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဆေးဆိုင်က ရှိနေတုန်းပဲလေ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးဘူး။

အေးမြသော ကျောက်ပြာရောင် အုတ်ချပ်များကို နင်းလျက် သူ လမ်းဟောင်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဒီလမ်းဟောင်းသည် အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း သက်တမ်းကုန်ဆုံးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို ပြောနိုင်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုံး လက်ကျန် အလှကို ပြသနေရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

လမ်းဘေးအများစုတွင် ရိုးရာ အဆာပြေဆိုင်လေးများ ရှိပြီး လိုက်ဖက်မှု မရှိသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင် အချို့လည်း ရှိနေသည်။

လမ်းပေါ်တွင် လူသွားလူလာ သိပ်မရှိဘဲ ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သန်းသွားလာသူ အများစုမှာ အနီးနားတွင် နေထိုင်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများသာ ဖြစ်သည်။

ဒီအဘိုးအဘွားများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒီမှာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး လုပ်စရာ မရှိရင်တောင် ဒီလမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတတ်ကြသည်။

ဆေးဆိုင်သို့ လာရောက်သူ နည်းပါးသော်လည်း ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်သူများက လှမ်းကြည့်တတ်ကြသည်။

သို့သော် ဆေးဆိုင်သည် မှောင်မိုက် အုံ့မှိုင်းနေပြီး မီးမဖွင့်ထားဘဲ ဝင်ရောက်လာသော နေ့အလင်းရောင်ကိုသာ အားပြုထားသည်။ အခု မွန်းလွဲပိုင်း ဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည် မလုံလောက်သဖြင့် ဆေးဆိုင်သည် အထူးသဖြင့် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေသည်။ အနီးနားတွင် ကစားနေသော ကလေးများပင် ထိုနေရာကို အလိုအလျောက် ရှောင်ကွင်းသွားကြပြီး ဝင်ရန် ဝန်လေးနေကြသည်။

သဘာဝလွန် အရာများနှင့် ကာလကြာရှည် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲ့သော ယန်ကျန့်သည် ဒီဆေးဆိုင်တွင် သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်များ ရှိနေကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

သာမန်လူများက ဒါကို မသိကြဘဲ ဆေးဆိုင်သည် မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်နေသည်ဟုသာ ခံစားရသည်။

တကယ်တော့ ဒါက သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဆေးဆိုင် အဝင်ဝတွင် ရပ်ပြီး အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို တားဆီးထားပြီး အတွင်းမှ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရအောင် ပိတ်ဆို့ထားကာ အကြမ်းဖျင်း ပုံသဏ္ဌာန်များကိုသာ မြင်ခွင့်ပေးထားသည်။

"အစစ်ဆေး မခံချင်ဘူးပေါ့ ဒါပေမဲ့ ငါက ဒီလိုနေရာမျိုးကို သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်နေသော ဆေးဆိုင်သည် အလင်းတန်း တစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားပြီး အမှောင်ထု အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အတွင်းရှိ ဆီမီးခွက်များနှင့် ဖယောင်းတိုင် အများအပြား တပြိုင်နက် ထွန်းညှိသွားသည်။ သို့သော် ထိုအရာများပေါ်တွင် ကခုန်နေသော မီးတောက်များသည် သာမန် မီးတောက်များ မဟုတ်ဘဲ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် တစ္ဆေမီးတောက်များ ဖြစ်ကြသည်။

"လူငယ်လေး ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ ငါ့ဆေးဆိုင်ကို မီးမရှို့ပါနဲ့"

ဒီအချိန်တွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သမားတော်အို တစ်ယောက်နှင့်တူသော အဘိုးအို တစ်ဦး တုတ်ကောက်ကို အားပြုကာ ဆေးဆိုင် နောက်ဘက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီအဘိုးအိုနှင့်အတူ အသက် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ပါလာသည်။ ပြည့်ဖြိုးပြီး ထူးကဲစွာ ကျက်သရေရှိသော အလှပဂေး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နေရောင်ခြည်နှင့် ကာလကြာရှည် မထိတွေ့ရသဖြင့် အသားအရေမှာ ဖြူဖျော့လွန်းနေပြီး အမူအရာမှာ သိသိသာသာ အေးစက်နေသည်။

ယန်ကျန့် အဘိုးအိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပြီး မျက်လုံးများ ကွယ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အစက်အပြောက်များ ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးကဲစွာ ပိန်လှီနေသည်။ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး အလောင်းကောင် ပုပ်သိုးနံ့ သင်းသင်းလေးကို ပြင်းထန်သော တိုင်းရင်းဆေးနံ့က လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် ဂရုမစိုက်သူများ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီလို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတာ တော်တော် အံ့သြစရာပဲ တကယ်ဆို မြေမြှုပ်ထားသင့်ပြီ"

"ငါ့မျက်လုံးတွေက အလင်းရောင် မမြင်ရဘူး သေသွားရင်တောင် အေးအေးဆေးဆေး မနေရဘူး အဆင်ပြေအောင် နေနေရတာပါ"

အဘိုးအို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ယန်ကျန့် ဌာနချုပ်ရဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံလည်း ဖြစ်တယ် စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တချို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ခိုးယူပြီး ဒီနေရာ ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတာ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ စုံစမ်းစစ်ဆေးလို့ မရအောင် ကာကွယ်ထားတဲ့ သဘာဝလွန် အရာတွေ ရှိနေလို့ ငါကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး သူ့အထောက်အထားနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား ရာထူးကြီးသားပဲ အာဏာ လာပြတာလား ဒါမှမဟုတ် စွပ်စွဲချက်တွေ လာတင်တာလား"

ဘေးနားရှိ အသက် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသမီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောပြီး လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ငါတစ်ယောက်တည်း လာတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ် တကယ်လို့ စွပ်စွဲချက် လာတင်တာ ဆိုရင် ငါသေချာပေါက် တစ်ယောက်တည်း လာမှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ မင်းက ဘာမို့လို့ ဒီမှာ ဝင်ပြောရတာလဲ အပြင်မှာသာ ဆိုရင် မင်းလို လူမဟုတ် တစ္ဆေမဟုတ် အဆင့်အတန်း မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေတဲ့ ကောင်မမျိုးကို ငါ တွေ့တွေ့ချင်း နင်းချေပစ်လိုက်ပြီ"

"ဆေးလာကုတဲ့ လူတိုင်းက ရိုရိုသေသေနဲ့ နှိမ့်ချဆက်ဆံကြတယ် မင်းက ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အမောက်မာဆုံးပဲ တကယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတယ်"

အမျိုးသမီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို ပြန်မပြောတော့ဘဲ အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသေရင် သူလည်း ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး အဆင်ပြေအောင် နေနေရတာ မဆန်းပါဘူး ဒီလောက် အကဲခတ်ညံ့တဲ့ လူမျိုးတွေက မကြာခင် အသတ်ခံရမှာပဲ"

အဘိုးအို၏ ပါးစပ် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အသံမထွက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအိုကြီးပေါ်ရှိ တွန့်လိပ်နေသော အရေပြားများ ဆန့်ထွက်သွားပြီး အထူးသဖြင့် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းကာ ယုတ်မာသော ပုံပေါက်နေသည်။

"မင်းက ဒေါသကြီးသလို အရည်အချင်းလည်း ရှိသားပဲ မင်း တော်တယ်"

တိတ်တဆိတ် ရယ်မောပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကို အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို အံ့သြသံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူပြောတာ မှန်တယ် ရှောင်ရူ သူ့ကို ငယ်တယ်ဆိုပြီး အထင်မသေးနဲ့ သူက ဒီနှစ်ပိုင်းတွေ အတွင်း ဆေးဆိုင်ထဲ ဝင်လာတဲ့ လူတွေထဲမှာ အတော်ဆုံးပဲ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ ထိုက်တန်တယ် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စတွေ မဖြစ်ရင် သူက ဒီခေတ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူပဲ သူ့ကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံပါ ရေနွေးကြမ်း သွားလုပ်လိုက်"

အဘိုးအို လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး အမျိုးသမီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ရှောင်ရူ အမည်ရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ယန်ကျန့်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နဖူးပေါ်ရှိ ရွှေရောင် မျက်လုံးကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ထိုင်ပါ"

ထို့နောက် အဘိုးအို ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

အနက်ရောင် တိုင်းရှီကုလားထိုင် ဖြစ်ပြီး လက်တင်ခုံများသည် သက်တမ်းကြာမြင့်မှုကြောင့် ပြောင်လက်ချောမွေ့နေသည်။

ယန်ကျန့် ဒီ တိုင်းရှီကုလားထိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလို ကုလားထိုင်မျိုး ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး တစ်ခုထဲမှာ ငါ မြင်ဖူးတယ် ဒီနေရာ အနေအထား အတိုင်းပဲ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ထိုင်နေတာ လူမဟုတ်ဘူး အလောင်းကောင် အိုကြီး တစ်ခုပဲ နောက်တော့ ငါ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်ပေးလိုက်တယ်"

"ဟုတ်လား ဒါဆို သူ့ကို သင်္ဂြိုဟ်ပေးတဲ့အတွက် ငါ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့"

အဘိုးအို ခံစားချက် ပါပါ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အဲဒီ အလောင်းကောင်အိုကြီးကို သိတာပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

ဒီလို ကုလားထိုင်မျိုး မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူ နားလည်လိုက်ပြီ။

ဒီလူက ဟိုအိမ်ကြီးထဲက အလောင်းကောင် အိုကြီးနဲ့ ပတ်သက်နေတာပဲ။

"ငါက အဲဒီလူရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ"

တုတ်ကောက် ကိုင်ထားသော မျက်မမြင် အဘိုးအိုက ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

သူ့ရှေ့က အဘိုးအိုက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က သက်ရှိထင်ရှား တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အစစ်ပဲ ပြီးတော့ ထိပ်တန်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲက အလောင်းကောင် အိုကြီးနဲ့တောင် ရင်းနှီးနေသေးတယ်။

မှတ်သားထားရမှာက အဲဒီ တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေထဲမှာ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သူက သေခြင်းတရားကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဖိုးကြီးချင် ပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။

ဒါကြောင့် ဒီလူရဲ့ အသက်က အနည်းဆုံး ၁၂၀ သို့မဟုတ် ဒီထက် ပိုအိုမင်းနေလောက်ပြီ။

ဒီလောက်အထိ အသက်ရှင်နေပြီး အသိစိတ် မပျောက်ဘဲ သဘာဝလွန် တိုက်စားမှု မခံရတာက သေချာပေါက် ထူးခြားနေသည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းက ဆေးလာကုတာ မဟုတ်ဘဲ မေးခွန်းတွေ မေးဖို့ လာတာနဲ့ တူတယ် ကံကောင်းလို့ မင်း အချိန်မီ ရောက်လာတာ နောက်ကျရင် ငါ့ခေါင်းတလားကိုပဲ တွေ့ရလောက်တယ်"

အဘိုးအို ယန်ကျန့် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက မျက်မမြင် ဖြစ်နေသော်လည်း ယန်ကျန့်၏ ပုံစံကို တကယ် မြင်ရသလား ဆိုတာ မသေချာပေ။