အခန်း (၄၁၂)

ပညာရှိ အိမ်တော် အတွင်းတွင် ကျန်းပေရန် တံခါးခေါက်လိုက်ပြီး ရှီဝေယီ ဘက် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပညာရှိကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"ရှားပါး ဧည့်သည်ပါလား ပေရန် ဘာအရေးကြီး ကိစ္စနဲ့ ငါ့ဆီ ရောက်လာတာလဲ"

ရှီဝေယီ ပြုံးပြီး မေးလိုက်လေသည်။

စာအုပ်ငယ် တစ်အုပ် ထုတ်ပြီး ရှီဝေယီကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းက မျိုးနွယ်စု သူတော်စင် အတွက် လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ပါရမီရှင် တစ်စု ရွေးချယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တယ် ကျွန်တော် အခု ကနဦး ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ပြီးပါပြီ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးဖို့ ပညာရှိကို လာတောင်းဆိုတာပါ"

"အိုး"

ရှီဝေယီ လူစာရင်းကို ယူပြီး စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာ နှစ်မျက်နှာ လှန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါတွေက ရွှေရောင် ဆေးအိုးကျွန်းကို သွားဖို့ မင်း ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လူတွေပဲ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ် သူတို့ အားလုံးက အလားအလာ ရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တွေလို့ ကျွန်တော် မူလက ခံစားခဲ့ရတယ် ရွှေရောင် ဆေးအိုး ကျွန်း ကို သွားပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ပိုသေချာသွားပါတယ် သူတို့ အားလုံး သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်တွေမှာ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်"

လူစာရင်း စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရှီဝေယီ က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက လျှို့ဝှက်ဈေးကိစ္စ ဖြစ်နေတော့ မင်း ဟုန်ဖေး ကို သွားရှာသင့်တာ ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး"

"ပိုင်နက်သခင်ရှီ နဲ့ ကျွန်တော် ပြောပြီးပါပြီ ဒီတစ်ခါ ပညာရှိကို လာတွေ့ရတာက သူတို့ကို နေရာအသီးသီးဆီ လေ့ကျင့်ဖို့ စေလွှတ်ချင်လို့ပါ"

"မင်း ဘာဆိုလိုတာလဲ"

ရှီဝေယီ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆိုလိုတာက သူတို့ကို လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံး အမျိုးမျိုးထဲ ဝင်ခိုင်းပြီး အောက်ခြေကနေ စလုပ်ခိုင်းမလို့ပါ ဒီနည်းနဲ့ သူတို့ ပိုလေ့လာနိုင်မှာပါ"

နားထောင်ပြီးနောက် ရှီဝေယီ လူစာရင်း စာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး နာမည်တွေကို နောက်တစ်ကြိမ် လိုက်ဖတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဒီလို လုပ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြ"

"ပညာရှိကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ရှီအိမ်တော်မှာ နေထိုင်စဉ် ကာလ တစ်လျှောက်လုံး လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ထဲက ဆရာတွေ အားလုံးကို ရှီအိမ်တော်က ငွေအမြောက်အမြား သုံးပြီး လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံး အမျိုးမျိုး ဒါမှမဟုတ် တခြား လမ်းကြောင်းတွေကနေ ငှားရမ်းထားတာ တွေ့ရှိခဲ့ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့လို လုပ်တာက ပထမ အချက် အလွန် ကုန်ကျစရိတ် များပါတယ် ဒုတိယ အချက် ဝယ်ယူခြင်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ အားကိုးနေရင် သူတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်တွေကို ရဖို့ ခက်ခဲတယ် ပညာရှိ က ကျွန်တော့် အတွေးနဲ့ သဘောတူမလား မသိဘူး"

"မှန်တယ်"

ရှီဝေယီ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါကြောင့် ရှီအိမ်တော် အနေနဲ့ သွေးသစ် လောင်းနိုင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည် ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ် ဆိုလိုတာက ပါရမီရှင် ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေပါ ဒါမှသာ လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ကို သန်မာလာအောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး အစစ်အမှန် ရှိလာမှာပါ"

လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ မှာ အချိန်အကြာကြီး နေပြီး ပိုင်နက်သခင် ရှီဟုန်ဖေး နဲ့ အချိန်အများကြီး ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အချက် တစ်ချက်ကို နားလည်သွားခဲ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရှီမျိုးနွယ်စု က အပေါ်ယံမှာ လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ကို တန်ဖိုးထားဟန် တူပြီး သူ့ရဲ့ အရေးပါမှုကို နားလည်ပေမယ့် သူတို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ကို သူတို့ မျှော်မှန်းထားသလို တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ လုံလောက်တာနဲ့ အဝေးကြီး လိုနေသေးလေသည်။

ဒါအတွက် အကြောင်းရင်း နှစ်ခု ရှိလေသည်။

ပထမ အချက် ရှီမျိုးနွယ်စု က ကျင့်ကြံခြင်းကို အဓိက ထားတဲ့ ရှေးဟောင်း မိသားစု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ရဲ့ အရေးပါမှုကို သူတို့ သိပေမယ့် ရင်ထဲ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမှာတော့ 'အင်အားကြီးသူက အမှန်တရား' ဆိုတဲ့ မူဝါဒကို ယုံကြည်နေကြတုန်းပင်။

ဒီ စိတ်ဓာတ်က ကျင့်ကြံခြင်းကနေ အချိန်နဲ့ အင်အား နည်းနည်းလေး ဖဲ့ပြီး လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ အတွက် ပေးလိုက်တာက ကြီးမားတဲ့ အရေးပါမှု ပြသရာ ရောက်နေပြီလို့ သူတို့ကို ခံစားစေသည်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒါက လုံလောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။

ဒုတိယ အချက် သူတို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတွေက လုံးဝ လမ်းကြောင်း လွဲနေလေသည်။

အဓိက လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံးတွေ အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ရေး နည်းလမ်းတွေ ရှိကြပြီး လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ပါရမီရှင်တွေ ပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ သူတို့ရဲ့ အင်အား အကုန်လုံးကို မြှုပ်နှံထားကြသည်၊ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့က ပါရမီရှင် အသစ်တွေကို အဆက်မပြတ် မွေးထုတ်ပေးနိုင်ကြတာ ဖြစ်လေသည်။

ရှီမျိုးနွယ်စု ကျတော့ရော……

သူတို့က ဝယ်တယ် ဝယ်တယ် ဝယ်တယ်။

ဒီကနေ ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဝယ်ဖို့ ငွေအမြောက်အမြား သုံးတယ်၊ ဟိုကနေ ဆရာတစ်ယောက် ဝယ်ဖို့ ငွေအမြောက်အမြား သုံးတယ်။

ဒါပေမဲ့ အသိဉာဏ်ထက် ပိုက်ဆံ ပိုများနေတဲ့ ဒီနည်းလမ်းက လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ထဲက ခန်းမသခင် စာရင်းကို နည်းနည်း ပိုကြည့်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးတာကလွဲရင် ဘာမှ အသုံးမဝင်ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဆင့် ၇ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် ဆရာ တစ်ယောက်ကို ဘာမှ မသိတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက်ကို သင်ပေးဖို့ မျှော်လင့်လို့ မရဘူးလေ၊ ပြီးတော့ လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ ရဲ့ အောက်ခြေ ကျင့်ကြံခြင်း စနစ်က လုံးဝ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသည်၊ ခေါင်းကြီး ကိုယ်သေး ဖြစ်နေတဲ့ ဂန္ထဝင် ဥပမာ တစ်ခုပါပဲ။

ဒါကြောင့် သူ့ရွေးချယ်မှုတွေကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျန်းပေရန် က ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အသေးစိတ် စီမံကိန်း တစ်ခုကို ရှီဟုန်ဖေး အတွက် ချက်ချင်း စတင် ရေးဆွဲပေးခဲ့လေသည်။

လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံသာ တကယ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ချင်ရင် သူ့ရဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ဇုန်ကနေ ထွက်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု တစ်ခု လုပ်ရပေမည်။

သူ့အတွက်တော့ ဒီဖြစ်စဉ်မှာ အကျိုးအမြတ် နည်းနည်းလောက် ရရုံပါပဲ။

ဟုတ်တယ်။

နည်းနည်းလေးပါ။

ကျန်းပေရန် ဆွဲပေးတဲ့ အသေးစိတ် စီမံကိန်းကို မြင်ပြီးနောက် ရှီဟုန်ဖေး အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကာ အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့လေသည်။

နောက်ထပ် ပြဿနာက ရှီဝေယီ ဆီမှာ ရှိနေလေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ အစီအစဉ် ပထမ အဆင့်က လျှို့ဝှက်ဈေး ထဲက သူ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ညီလေးတွေကို လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံး အမျိုးမျိုးဆီ ပို့ဖို့ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ နာမည်ကြီး အစည်းအရုံးတွေက ဝင်ဖို့ အဲ့လောက် မလွယ်ကူပေ။

ဒါက သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ နောက်ပေါက် ဖွင့်ပေးနိုင်တဲ့ ရှီဝေယီရဲ့ သံတမန် အဆက်အသွယ်တွေကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်လေသည်။

ဒုတိယ အဆင့်က သူတို့ ကြီးထွားလာတာနဲ့ အမျှ အဆင့်မြင့် သင်ကြားရေး ဒဿနတွေကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာပေးခြင်း အားဖြင့်သာမက ရှီမျိုးနွယ်စု နဲ့ ဒီ လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံးတွေ ကြားမှာ တံတား တစ်စင်း အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်း အားဖြင့် ရှီမျိုးနွယ်စု ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်နိုင်မှာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေါ့ ဒီလူနည်းစုလေးနဲ့ ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ လက်ရာမြောက် အလုပ်ရုံ စနစ်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ဆိုတာ တော်တော် ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ဆွဲပြထားတဲ့ ပုံက လုံလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေလို့ပါပဲ။

ထို့အပြင် ပိုင်နက်သခင် အဖြစ် ရှီဟုန်ဖေး က အထက်လူကြီးတွေကို သူ အလုပ်ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နေကြောင်း အမြဲ ပြသချင်နေခဲ့တာလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ။

ဒီလိုနဲ့ တစ်ယောက်စီမှာ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်လေးတွေ ရှိနေတာကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ချက်ချင်း သဘောတူညီမှု ရခဲ့ကြလေသည်။

အခုတော့ အားလုံးက ရှီဝေယီ အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့သည်။

ခေါင်းငုံ့ပြီး အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ရှီဝေယီ က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို အသေးစိတ် ပြောပြပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

အတည်ပြုချက်နဲ့ အတူ ကျန်းပေရန် က ရှီဟုန်ဖေး ကို ပြသခဲ့တဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အစီအစဉ်ကိုပဲ ရှီဝေယီ ကို တင်ပြလိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ ဒီ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိအောင် ကျန်းပေရန် က အပို မွမ်းမံမှုတချို့တောင် ထည့်လိုက်ပါသေးတယ်။

ပြန်လည် သုံးသပ်ပြီးနောက် ရှီဝေယီ လူစာရင်းကို ထပ်လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပေရန် မင်းက ပါရမီရှင်တွေကို ရှီအိမ်တော် အတွက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် မင်းအတွက်လား"

'မြေခွေးအိုကြီး...'

[ရွေးချယ်မှု ၁ - "ဒါပေါ့ ရှီမျိုးနွယ်စု အတွက် ပါရမီရှင်တွေ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတာပါ"

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - အနက်ရောင် ရွှေ လျှို့ဝှက် လက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - "ရှီမျိုးနွယ်စု အတွက်ရော ကျွန်တော့် အတွက်ရောပါ"

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - မျက်နှာဖုံး ပိုးသား လျှို့ဝှက် ကျမ်းလိပ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - "ပညာရှိ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျွန်တော်တို့က မိသားစု ဖြစ်နေပြီပဲ ဥစ္စာ ဘာလို့ ခွဲခြားနေရမှာလဲ" ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

'ကဲ... EQ မြင့်လိုက်တာ'

ဒါပေမဲ့ ရှီဝေယီ က ဒီလို စကားမျိုး နှစ်သက်လိမ့်မယ်လို့ ကျန်းပေရန် မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ဒါပေါ့ ဒါက သူ ရှီမျိုးနွယ်စု အတွက် တကယ် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လို့ သူ့စကားက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး အခြေအမြစ် ခိုင်လုံနေတယ် ဆိုတဲ့ အချက်အပေါ် အခြေခံထားတာ ဖြစ်လေသည်။

တတိယ ရွေးချယ်မှုကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ပညာရှိ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ကျွန်တော်တို့က မိသားစု ဖြစ်နေပြီပဲ ဥစ္စာ ဘာလို့ ခွဲခြားနေရမှာလဲ"

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ။

ဆုလက်ဆောင် - ဆွဲဆောင်မှု +၁]

'သောက်ကျိုးနည်း ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပိုချောလာပြန်တာလဲ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ'

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲကနေ ဟိန်းဟောက်နေတုန်း ရှီဝေယီ အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"တဟားဟားဟား ပြောတာ ကောင်းတယ် ငါက သဘောထား သေးသိမ်မိသွားပုံ ရတယ် ဒီလိုဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ငါ့တာဝန် ထားလိုက်ပါ"

"ဒါဆို ကျွန်တော် ပညာရှိ လက်ထဲ အပြည့်အဝ အပ်လိုက်ပါပြီ"

"ဟေ့ အရာအားလုံး ငါ့အပေါ် ပုံချလို့ ရမယ် မထင်နဲ့နော် အစီအစဉ် ဆွဲတာ မင်းဆိုတော့ တိကျတဲ့ အကောင်အထည် ဖော်မှုကို မင်းပဲ လမ်းညွှန်ရမှာ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ ပညာရှိ ကျွန်တော် သေချာပေါက် လက်ရှောင်နေမယ့် မန်နေဂျာမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကောင်းပြီ"

လျှို့ဝှက်ပညာရပ် အစည်းအရုံး အမျိုးမျိုး အကြောင်း နည်းနည်း ထပ်ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

လမ်းမှာ ကျန်းပေရန် သူ့ရဲ့ အရန် စာရင်းကို ဖွင့်ပြီး ခဏလောက် ကြည့်ကာ ဘယ်လို တာဝန်ပေးရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားနေလိုက်လေသည်။

ဒီတစ်ခါ ကျန်းပေရန်က စနစ်ရဲ့ ပထမ အဆင့် စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်ထားတဲ့ ညီလေးတွေကိုပဲ ထည့်သွင်းထားတာ မဟုတ်ဘဲ အလားအလာ ရှိတဲ့ သူတွေ အားလုံးကိုပါ ရေးချထားခဲ့လေသည်။

ဒီနည်းနဲ့ သူက ရေတွေကို နောက်ကျိအောင် လုပ်နိုင်ပြီး ဒုတိယ အချက် အနေနဲ့ သူ့အစီအစဉ်ကို ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိအောင် လုပ်နိုင်လေသည်။

အရင်က လူတွေ အပါအဝင်ဆိုရင် ကျန်းပေရန် ဒီတစ်ခါ သူ့ညီလေးတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ငါးရက် အပြည့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ရှစ်ယောက်ပဲ စစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်၊ လျှို့ဝှက် တံခါးပေါက်ရဲ့ ပညာရပ် ၁၆ မျိုး ကို လွှမ်းခြုံဖို့တောင် မလုံလောက်တာကြောင့် သူ့ကို နည်းနည်း နောင်တရစေခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေက လောလို့ မရဘူး ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိတာကြောင့် ရှစ်ယောက် ဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်လို့ တွေးလိုက်သည် ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ရင် သူတို့က အရမ်း အသုံးဝင်လာမှာ ဖြစ်လေသည်။

ဒီအဆင့် ရောက်တော့ ရှီမျိုးနွယ်စု ထဲမှာ ကျန်းပေရန် လုပ်စရာ ရှိတာတွေ နောက်ဆုံးတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက ရှန့်တိုင်းပြည် ဆီ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။

သူ ချီတိုင်းပြည် ကို အရင် ခရီးတစ်ခေါက် သွားရဦးမည်။

လင်ရှီယွင် ဆီမှာ ရှိနေသေးတဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်နှစ်မျိုး လျှို့ဝှက် ငှက်မွှေး အပြင် ချီတိုင်းပြည် မှာ သူ လုပ်စရာ နောက်ထပ် ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးလေသည်။

မင်္ဂလာ တိမ်တိုက် တစ်ခု မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ကျန်းပေရန် အပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ချီတိုင်းပြည် ဆီ ပျံသန်းသွားလိုက်လေသည်။

နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ က အမှတ်တွေ စုဆောင်းဖို့ တကယ် ကောင်းတဲ့ နေရာပဲလို့ ပြောရပေမည်။

ရှီအိမ်တော်ကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က စနစ် ရွေးချယ်မှု ဆယ်ခုကို အလွယ်တကူ အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ည အနားယူကာ နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ဒီ စည်းချက်ကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ကျန်းပေရန် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ ရပ်တန့်လိုက်တိုင်း တစ်ခုခု လုပ်စရာ ရှာတွေ့လေ့ ရှိသည်၊ အစီအရင်တွေ လေ့လာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဆိပ်ကောင်တွေ ရှာဖွေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ လုပ်စရာတွေ အမြဲတမ်း အဆုံးမရှိ ရှိနေတတ်လေသည်။

ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက သူက "ပျင်းရိခြင်း" ကို ခုခံအား ရှိသွားပြီလို့ ပြောလို့ရပြီး အမြဲတမ်း ပြည့်စုံတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်နေခဲ့လေသည်။

ဒီနေ့ ကျန်းပေရန် ရွာငယ်လေး တစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

ချီတိုင်းပြည် မှာ အရင်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဘဝ မျက်နှာစာ အမျိုးမျိုးလိုပါပဲ နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက စွမ်းအားကြီးကြပေမယ့် သာမန် ပြည်သူ အများစုကတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲမှာ နေထိုင်နေကြရတုန်းပင်။

ဒီရွာငယ်လေးထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ မကြာသေးမီကမှ ကပ်ရောဂါဆိုး တစ်ခု ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခံထားရပုံ ပေါက်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ရွာထဲမှာ နေရာတိုင်း အဖြူရောင် အဝတ်စတွေ ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးပြီးနောက် လူ အားလုံးနီးပါး မကျန်တော့တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒီအခြေအနေက အရမ်း အဖြစ်များလေသည်။

သာမန် ပြည်သူတွေက ကပ်ရောဂါတွေကို မခုခံနိုင်ကြဘူးလေ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ ထွက်ပြေးရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိကြပေ။

ရွာကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရှေ့ဆက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ မင်္ဂလာ တိမ်တိုက် ကို မစီးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ ချီတိုင်းပြည် ရဲ့ နယ်စပ်နား ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော် ကာကွယ်ရေး မဟာအစီအရင် ရဲ့ အကွာအဝေးထဲ ဝင်ရောက်လာလို့ ဖြစ်လေသည်။

သူ ဆက်ပျံသန်းနေရင် တရားမဝင် နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်သူလို့ အထင်ခံရနိုင်ပြီး ပြဿနာ တက်နိုင်လေသည်။

သူက မြင်းရထားလည်း မငှားဘဲ ခရီးသွားသလို သဘောထားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်က ရှုခင်းတွေကို ခံစားကာ ချီတိုင်းပြည် ရဲ့ အရေးပါတဲ့ နယ်စပ် မြို့လေးဆီ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

အဲ့လိုနဲ့ တစ်ရက်လုံး လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နေဝင်လုနီးပါး အချိန်မှာ အဝေးက မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ကို ကျန်းပေရန် မြင်လိုက်ရလေသည်။

နည်းနည်း ဗိုက်ဆာလာတာကြောင့် ကြေးပြားစေ့ အနည်းငယ် ထုတ်ယူပြီး မြို့ဘက်ကို လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"အိမ်မှာ ဆိုရင် မိဘတွေကို အားကိုးရတယ် အိမ်ဝေးရင် မိတ်ဆွေတွေကို အားကိုးရတယ် ကျွန်တော် ဒီ မြင့်မြတ်တဲ့ မြေပေါ်မှာ ရပ်ပြီး သူစိမ်းတွေကို ကြည့်နေပါတယ် ပေတစ်သောင်း မြင့်တဲ့ မြို့ရိုးကြီးကို မိတ်ဆွေတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါ"

"လူကြီးမင်းများ ခင်ဗျာ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ ခင်ဗျာ ဒီနေ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ မြေကို အခုလေးတင် ရောက်လာတာပါ ခရီးစရိတ် မပါလာတဲ့ အတွက် ငွေရှိတဲ့သူတွေက ငွေနဲ့ အားပေးကြပါ ငွေမရှိတဲ့သူတွေက လူအားနဲ့ အားပေးကြပါလို့ မျှော်လင့်ပြီး ဒီမှာ ဖျော်ဖြေနေတာပါ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ကြိုတင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဟေး ဒီ လုံ ဒုံ ဟေး ဒီ လုံ ဒုံ အပ်နဲ့ ချည်၊ ဆံထိုးနဲ့ ဆံကိစ္စပ်၊ ဆေးတံ ခွက်၊ ယောက်မ၊ ကြွေပန်းကန်လုံး"

...

မြို့ဝင်ပေါက်မှာ ဈေးသည်တွေရဲ့ အော်ဟစ် ရောင်းချသံ အမျိုးစုံ ကျန်းပေရန် နားထဲ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေသူတွေနဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းချနေတဲ့ ကုန်သည်တွေ ရှိလေသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိပေမယ့် လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေပွဲတွေက ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးခွဲတာနဲ့ လည်ပင်းကို လှံချွန်နဲ့ ထိုးတာ လိုမျိုး အရာတွေပဲ ရှိနေတုန်းပင်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျင့်ကြံသူတွေက သာမန် ပြည်သူတွေ အတွက် လာဖျော်ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ ဒါကြောင့် သာမန် လူအများစု အတွက်တော့ ဒီလို ဖျော်ဖြေပွဲတွေက တော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေတုန်းပါပဲ။

လူအုပ်ကြီးကို ကွေ့ရှောင်ပြီး ကျန်းပေရန် အတွင်းဘက်ကို ဆက်လျှောက်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း လမ်းထောင့် တစ်နေရာမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ အဖြူရောင် ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ နောက်မှာ အဖြူရောင် အဝတ်စတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အလောင်း ငါးလောင်း ရှိလေသည်။

ကျန်းပေရန် သွားကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ယာမင် မြို့စောင့် နှစ်ယောက် အမျိုးသမီးဆီ လျှောက်သွားပြီး အော်လိုက်တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"သွား သွား ငါတို့ နင့်ကို ခုနလေးတင် မောင်းထုတ်လိုက်တာလေ ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ ငါ့ကို အင်အားသုံးအောင် တကယ် လုပ်ချင်နေတာလား"

"အရာရှိ မင်းကြီး ကရုဏာ ထားပါရှင် ကျွန်မလည်း အကြံကုန်နေပါပြီ ဒီမှာ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မြှုပ်နှံဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားနေရတာပါ ကျွန်မကို ဝယ်မယ့် သခင် တစ်ယောက် ရှာတွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်"

ဒါကို ကြားတော့ မြို့စောင့်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူ့ခါးက သံပေတံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးရဲ့ အဖြူရောင် ဦးထုပ်ကို မလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နင့်လို ရုပ်ဆိုးမကို ဘယ်သူက ဝယ်မှာလဲ ပစ္စည်းသိမ်းပြီး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ် ငါ့မျက်စိရှေ့က အမြင်မကပ်စေနဲ့"

မြို့စောင့် ပြောသလိုပါပဲ အဖြူရောင် ဦးထုပ်အောက်က အမျိုးသမီးမှာ မီးခိုးရောင် သမ်းပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတဲ့ အသားအရေ၊ ပြူးထွက်နေတဲ့ နဖူးနဲ့ ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိလေသည်။

သူမကို လုံးဝ ရိုးရှင်းပြီး အရုပ်ဆိုးတယ်၊ ကြည့်ရတာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပဲလို့ ဖော်ပြလို့ ရပြီး ဒါက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေတာကို လာကြည့်ကြတဲ့ ဘေးလူတွေဆီက လှောင်ပြောင်သံတွေနဲ့ ရယ်မောသံတွေကို ဆွဲဆောင်လိုက်လေသည်။

"ဘုရားရေ ဒီလောကမှာ ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ မိန်းမမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ"

"အို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်မှာ ကြောက်တယ်"

"သွားစမ်းပါ ငါ့ကလေးကို အနံ့ မကူးစေနဲ့"

...

လူအုပ်ရဲ့ လှောင်ပြောင်သံတွေကို ကြားတော့ မြို့စောင့်က ပိုပြီး သဘောကျသွားလေသည်။

"ကြားလား လူတွေကလည်း နင့်ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောနေကြတယ် ငါက ရက်စက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော် မြန်မြန် သွားတော့"

ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးက မြို့စောင့်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင် ကျွန်မကို ဒီမှာ ခဏလောက်လေးပဲ ဒူးထောက်ခွင့် ပေးပါ ကျွန်မ တကယ် ဘယ်မှ သွားစရာ မရှိတော့လို့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ ကျေးဇူးပြုပြီး..."

"ဖယ်စမ်း"

ကောင်မလေး စကားမဆုံးခင် မြို့စောင့်က သူမကို ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ခါးက သံပေတံကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲထုတ်ကာ အော်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို နင်က အကြမ်းနည်းကို ပိုကြိုက်တယ်ပေါ့ ကောင်းပြီ ဒီနေ့ နင့်အရိုးတွေကို ကောင်းကောင်း ဆန့်ပေးရသေးတာပေါ့"

ပြောပြီးနောက် သူက ပေတံကို ကောင်မလေးရဲ့ ပခုံးဆီ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သံပေတံက ကောင်မလေးကို ရိုက်မိတော့မယ့် အချိန်မှာ မြို့စောင့်က ပြင်းထန်တဲ့ လေတစ်ချက် သူ့ကို လာရိုက်တာ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ကို လွင့်စင်သွားလေသည်။

"အို့"

မြို့စောင့်က ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

တခြား မြို့စောင့် တစ်ယောက်က ဒါကို မြင်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"ရွှီအိုကြီး ခင်ဗျား ဘာဖြစ်တာလဲ အသက်ကြီးလာလို့ မတ်မတ်တောင် မရပ်နိုင်တော့ဘူးလား"

"ထွီ"

ရွှီအိုကြီး က တခြား မြို့စောင့် ဘက် တံတွေးထွေးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"နတ်ဆိုးလေ တစ်ချက် အခုလေးတင် တိုက်သွားပြီး ငါ့ကို လှဲချလိုက်တာ"

"တဟားဟား ခင်ဗျားက ဆင်ခြေပေး ကောင်းသားပဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဘယ်က နတ်ဆိုးလေ လာမှာလဲ"

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါက မင်းကို လိမ်ပါ့မလား"

ရွှီအိုကြီး က မြေပြင်ပေါ်ကနေ ထလိုက်ပြီး သူ့ဖင်က ဖုန်တွေကို ခါကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားနေတဲ့ ကောင်မလေးဆီ ပြန်လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ကံဆိုးလိုက်တာ ငါ့ကို အရှက်ခွဲတယ် အခုချက်ချင်း ထွက်သွား"

ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးက မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေပြီး မြို့စောင့် သူမကို လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဆက်လက် တောင်းပန်နေလေသည်။

"ငါက တစ်လက်မ ပေးတော့ နင်က တစ်မိုင် ယူတယ်ပေါ့"

မြို့စောင့်က ပြောပြီး အမျိုးသမီးကို ရိုက်ဖို့ သံပေတံကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် အရင် တစ်ကြိမ်လိုပါပဲ သံပေတံက အမျိုးသမီးကို ရိုက်မိတော့မယ့် အချိန်မှာ ရွှီအိုကြီး နောက်ထပ် ပြင်းထန်တဲ့ လေတစ်ချက် သူ့ကို လာရိုက်တာ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားစေခဲ့လေသည်။

ဒီတစ်ခါ ရွှီအိုကြီး ဘယ်လောက်ပဲ တုံးအ ပါစေ တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် နောက်ပြောင်နေမှန်း သူ သိလိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်သူ လာရှုပ်နေလဲ ဆိုတာ သူ အော်မမေးခဲ့ပေ။

အဲ့ဒီအစား သူက သူ့သံပေတံကို သိမ်းလိုက်ပြီး တခြား မြို့စောင့်ကို ဆွဲကာ ထွက်ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

"ဟေ့ ရွှီအိုကြီး ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ရုတ်တရက် အဆွဲခံလိုက်ရတဲ့ မြို့စောင့်က နားမလည်နိုင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ နှစ်ခါတောင် လဲကျသွားတာ ခင်ဗျား မမြင်ဘူးလား ပညာရှင် တစ်ယောက် အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးကို ကူညီနေတာ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အရမ်း များတယ်"

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ငါ စားခဲ့တဲ့ ဆားက မင်း တစ်သက်လုံး... ထက် ပိုများတယ် သွားကြစို့ မဟုတ်ရင် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြဿနာကြီး တက်လိမ့်မယ်"

မြို့စောင့် နှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ထွက်ပြေးသွားတာ မြင်တော့ ဘေးလူတွေ ဆက်ကြည့်ဖို့ စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

"ရုပ်ဆိုးမလေး" နဲ့ "အရူးမ" လို့ လှောင်ပြောင်သံ အနည်းငယ် ပြုပြီးနောက် သူတို့ တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြလေသည်။

လူအုပ်ကြီး လူစုခွဲသွားတာ မြင်တော့ ကောင်မလေး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

သူမက လွင့်ပါသွားတဲ့ စာရွက်ဖြူကို ကောက်ယူပြီး အလောင်း ငါးလောင်း ရှေ့မှာ ပြန်ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

စာရွက်ဖြူပေါ်မှာ တခြား ဘာမှ မရှိဘဲ စာလုံး ငါးလုံးပဲ ပါရှိလေသည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းပြီး မိဘကို မြှုပ်နှံမည်"