အလောင်းသွင်းခြင်း

မိန်းကလေးကို မြို့စောင့်တွေရဲ့ ရန်ကနေ ကူညီမောင်းထုတ်ပေးလိုက်တာက သဘာဝကျကျပဲ ကျန်းပေရန် ဖြစ်လေသည်။

စနစ်က ဘာရွေးချယ်မှုမှ မပြတဲ့အခါ သူက လိုအပ်နေသူတွေကို ကူညီတာမျိုး မကြာခဏ လုပ်တတ်ပေမယ့် သူ့နာမည်ကို ဘယ်တော့မှ မထားခဲ့ပေ။

ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ သေချာပေါက် နောက်ဆက်တွဲ ရွေးချယ်မှုတွေ မပေါ်လာအောင် တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားဖို့ပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန်က သာမန်မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ငွေတချို့ ချထားပေးပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း စနစ် အသိပေးချက် တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ - ငွေကို တိတ်တဆိတ် ချထားပြီး အမြန် ထွက်ခွာပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကောင်းကင်ကိုးလွှာ ငရဲ ကျမ်းစာ (ကောင်းကင်အဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါတော့ဘဲ နေပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - မြူခိုးဆန်သော အာရုဏ်ဦး အဆိပ်ကောင် လက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - ငွေကို မိန်းကလေးဆီ လူကိုယ်တိုင် ပေးပြီး အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှာပြီး ထွက်ခွာပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ပျံသန်းနေသော ကောင်းကင် နတ်ဆိုး ကျမ်းလိပ် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၄ - မိန်းကလေးကို အဆုံးထိ ကူညီပေးပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

'...'

'ဟေ'

ကောင်းကင်အဆင့် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာက ကျန်းပေရန်ကို တကယ် ကြောင်အသွားစေခဲ့လေသည်။

'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ငါ ဝတ္တုထဲက ဇာတ်လိုက်မ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့နေတာများလား သူမကို အဆုံးထိ မကူညီရင် ကမ္ဘာကြီး ပျက်စီးသွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် နောင်ကျ ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်း တစ်ခု ကြုံရရင် သူမက ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးမှာလား'

နည်းနည်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် စနစ်ရဲ့ ပထမ ရွေးချယ်မှု သုံးခုက အခြေခံအားဖြင့် အတူတူပဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် မြင်နိုင်လေသည်။

ဆိုလိုတာက သူသာ သူမကို နည်းနည်းလေးပဲ ကူညီလိုက်ရင် ပြဿနာ ပြေလည်သွားမှာ မဟုတ်ဘဲ မသိရသေးတဲ့ အကျပ်အတည်း တစ်ခုက သူမကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်လာလိမ့်မည်။

သူမရဲ့ ဆန္ဒတွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးမှ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးမှသာ 'အဆုံးထိ ကူညီတယ်' လို့ သတ်မှတ်လို့ ရလိမ့်မည်။

'ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...'

သူမကို မကူညီခင် ကျန်းပေရန်က သူမမှာ ဘာကျင့်ကြံခြင်းမှ မရှိဘူး၊ အလွန် သာမန် ပြည်သူ တစ်ယောက်ပဲ ဆိုတာ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

ဒီလို သာမန် လူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်အဆင့် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ပေါ်လာအောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ခဲ့ဖူးပေ။

ယုံကြည်ဖို့တောင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ယုံကြည်ဖို့ ခက်ခဲပါစေ စနစ်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ ပေါ်လာပြီ ဆိုတော့ ကျန်းပေရန် နံပါတ် ၄ ကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

သူ ထားခဲ့ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ငွေတွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် အဝေးကနေ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ မိန်းကလေးဆီ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

သူမ ရှေ့က အလင်းရောင် ပိတ်သွားတာ ခံစားလိုက်ရပြီး မိန်းကလေးက ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဝယ်မှာလား ရှင် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ် သန့်ရှင်းရေး၊ ကလေးထိန်း၊ နွားစာကျွေး ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ် ကျွန်မ တကယ် သန်မာပါတယ်"

မိန်းကလေး နောက်က အလောင်းတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း မိသားစုက ဘယ်လို သေသွားတာလဲ"

"ဟူး..."

မိန်းကလေး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လောက ရွာထဲကို ကပ်ရောဂါ ဝင်လာတယ် ကျွန်မ မြို့ထဲကနေ ပြန်လာတော့... အဖေ၊ အမေ၊ မောင်လေး နဲ့ ညီမလေး... အားလုံး မရှိတော့ဘူး"

'ကပ်ရောဂါ...' စောစောက သူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ အဖြူရောင် အဝတ်စတွေ လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ရွာကို ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ပြန်သတိရလိုက်လေသည်။

"မင်း နာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲ"

"ရှဲ့လင်းတန်း"

"မင်းက သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ ထပါ ငါ မင်း မိသားစုကို မြှုပ်နှံဖို့ ကူညီပေးမယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ရှဲ့လင်းတန်း မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"သခင် ရှင် ကျွန်မကို ဝယ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား"

"အင်း ငါ မင်းကို ဝယ်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"

စကားပြောရင်း ရှဲ့လင်းတန်း ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်ဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် သူက သူမ ပခုံးကို ကိုင်ပြီး တားလိုက်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အစေခံမလေး အနေနဲ့ ဒီလို ယဉ်ကျေးမှုတွေ မလိုပါဘူး ထပါ မင်း မိသားစု အတွက် နောက်ဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာ တစ်ခု သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"

ရှဲ့လင်းတန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ သူမက အလောင်း ငါးလောင်း ဘက် လှည့်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"အဖေ အမေ ကျွန်မတို့ သဘောကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ ကျွန်မတို့ မြှုပ်နှံလို့ ရပြီ ကျွန်မတို့ မြှုပ်နှံလို့ ရပြီ"

သူမ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို မြှုပ်နှံဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားနေတာ ဖြစ်လို့ ရှဲ့လင်းတန်း က သဘာဝကျကျပဲ သူတို့ကို ကောက်ရိုးဖျာနဲ့ ပတ်ပြီး အမှတ်အသား မရှိတဲ့ သင်္ချိုင်း တစ်နေရာရာမှာ မြှုပ်နှံလိုက်တာထက် စာရင် ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတဲ့ မြှုပ်နှံမှုမျိုး လိုချင်ခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

ရှဲ့လင်းတန်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ အားလုံးလည်း ကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ဝမ်းနည်းကြောင်း ကြေညာစာတွေ မလိုအပ်တော့ပေ။

အဲ့ဒီနောက် ကျန်းပေရန်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရှဲ့လင်းတန်း က သူမရဲ့ ရိုးရှင်းပြီး ကိုယ်တိုင်လုပ် ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်စုံကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး သင့်လျော်တဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အဝတ်အစားတွေနဲ့ လျှော်ချည်သား ဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

...

"ဝမ်းနည်းခြင်း ခန်းမ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ညနေခင်းမှာ အရာအားလုံး စီစဉ်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ ကျန်းပေရန် ပြန်ရောက်လာပြီး ရှဲ့လင်းတန်းကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်"

ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ရှဲ့လင်းတန်း သူ့နောက်ကနေ မြို့ငယ်လေး အပြင်ဘက် လိုက်ပါသွားလေသည်။

စောစောက မေးမြန်းပြီးနောက် ရှဲ့လင်းတန်း နေထိုင်တဲ့ နေရာက သူ အရင် မြင်ခဲ့တဲ့ အဖြူရောင် အဝတ်စတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ ရွာ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိခဲ့ရလေသည်။

ဒါကြောင့် ရှဲ့လင်းတန်းရဲ့ အိမ်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဈာပန ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ပေးမယ့် ယာယီ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးခဲ့လေသည်။

တံခါး တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ သူမ မိသားစုဝင်တွေက ကောင်းမွန်တဲ့ ခေါင်းတလား ငါးလုံး ဘေးမှာ လဲလျောင်းနေတာ ရှဲ့လင်းတန်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ခေါင်းတလားတွေ ရှေ့မှာ ဝိညာဉ် သစ်သားခုံတွေ၊ ဝိညာဉ် ပန်းပွင့်တွေ၊ ထာဝရ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးအိမ်၊ အမွှေးတိုင် အိုး၊ ပူဇော်သက္ကာတွေ စတာတွေ အားလုံး စီစဉ်ထားလေသည်။

ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက သခင် တစ်ယောက် သေဆုံးရင်တောင် အစီအစဉ်တွေက ဒီစံနှုန်းလောက်ပဲ ရှိမယ်လို့ ပြောလို့ ရလေသည်။

"ဒါ... ဒါ..."

ရှဲ့လင်းတန်း အကြာကြီး မှင်သက်နေပြီးမှ ကျန်းပေရန် ဘက် လှည့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင် နောင်ကျရင် သခင့်ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ကျွန်မ ကျွဲလို နွားလို အလုပ်လုပ်ပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်တာ နောက်မှ ထားလိုက် အခု မင်း လုပ်သင့်တာ သွားလုပ်လိုက်ပါ"

"သခင် ပြောတာ မှန်ပါတယ် ကျွန်မ အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"

အလယ်တည့်တည့်က ခေါင်းတလားဆီ လျှောက်သွားပြီး ရှဲ့လင်းတန်း ထုံးတမ်းစဉ်လာ အပြည့်အစုံ အရင် လုပ်ဆောင်လိုက်ကာ ဘေးနားက ဓားကို ကောက်ကိုင်ပြီး ငုံ့လိုက်လေသည်။

ဘယ်နေရာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အလောင်းသွင်းတဲ့ စည်းကမ်းတွေက အတူတူပါပဲ။

ကွယ်လွန်သူကို ခေါင်းတလားထဲ မထည့်ခင် သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေက သူတို့ရဲ့ ခေါင်းရိတ်ပေးရမယ်၊ မျက်နှာ ရိတ်ပေးရမယ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ ဆေးကြောပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ သင်္ချိုင်း ဝတ်စုံ ဝတ်ပေးရမယ်။

သူမ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အသွင်အပြင်ကို သေချာ ပြင်ဆင်ပေးပြီးနောက် ရှဲ့လင်းတန်း က စက္ကူပိုက်ဆံတွေကို ကောက်ယူပြီး သူတို့ မျက်နှာတွေကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကွယ်လွန်သူ အပေါ် မျက်ရည်ကျရင် အိပ်မက်ထဲမှာ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ အယူအဆကြောင့် ရှဲ့လင်းတန်း က အချိန်တိုင်း သူမ မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားပြီး အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံး ခေါင်းတလားကို ပိတ်လိုက်တဲ့ အခါ ကျန်းပေရန်က သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ပုံမှန်ဆို ခေါင်းတလားတွေကို ဒီမှာ ဘယ်နှရက် ထားလေ့ ရှိလဲ"

"ခုနစ်ရက် ပါ" ရှဲ့လင်းတန်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စ ရှိသေးတယ် ခုနစ်ရက် ကြာရင် မင်းကို ဒီမှာ လာရှာမယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင် သခင့်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စေတနာ..."

ဒါပေမဲ့ ရှဲ့လင်းတန်း ကျေးဇူးတင်စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ကျန်းပေရန် တံခါးပေါက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ချီတိုင်းပြည် ကို သွားတဲ့ လမ်းပေါ် လျှောက်သွားရင်း ကျန်းပေရန် ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို စဉ်းစားနေမိတုန်းပင်။

ရွေးချယ်မှု ၄ ထဲက 'အဆုံးထိ ကူညီတယ်' ဆိုတဲ့ အယူအဆက အရမ်း ဝေဝါးလွန်းနေလေသည်။

အဆုံးထိ ကူညီတယ် ဆိုတာ ဘာလဲ။ သူမ မိသားစုကို မြှုပ်နှံပေးလိုက်တာက အဆုံးသတ်လို့ ယူဆလို့ ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် သူမ နေဖို့ နေရာ စီစဉ်ပေးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမကို အစေခံမလေး အဖြစ် သူ့ဘေးနားမှာ ခေါ်ထားမှ ရမှာလား။

သူမ နေဖို့ နေရာ စီစဉ်ပေးရုံနဲ့ အဆုံးထိ ကူညီရာ ရောက်မယ် ဆိုရင် ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူမက ကောင်းကင်အဆင့် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ပေါ်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ် ဆိုတာ ထောက်ရှုရင် ကိစ္စတွေက အဲ့လောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားမိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမကို အချိန်တိုင်း သူ့ဘေးနားမှာ ခေါ်ထားရမယ် ဆိုရင်တော့ တွေးလိုက်တာနဲ့တင် ကျန်းပေရန် ခေါင်းကိုက်လာလေသည်။

သူက တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်ရတာ ကျင့်သားရနေပြီ။

ရုတ်တရက် 'အမြီး' တစ်ချောင်း၊ အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း လုံးဝ မရှိတဲ့ 'အမြီး' တစ်ချောင်း ခေါ်သွားရမယ် ဆိုရင် သူ့ကို သတ်လိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။

"ဟူး..."

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လောလောဆယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မခြောက်လှန့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ရှဲ့လင်းတန်းရဲ့ မိသားစု မြှုပ်နှံပြီးတဲ့ အထိ စောင့်ပြီးမှ စဉ်းစားတော့မယ်။

မိုးလင်းတော့ ကျန်းပေရန် က နတ်ဘုရား တံခါးပေါက် ဝင်ပေါက် ရှေ့က အစောင့်အကြပ် ထူထပ်တဲ့ နယ်စပ် မြို့လေးဆီ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ထိုင်ဖို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှာတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် စားပွဲထိုး တစ်ယောက်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ ဒုတိယထပ်ကို ရောက်လာခဲ့လေသည်။

[ရွေးချယ်မှု ၁ - 'ဂျွန်း' ခန်းမ ကို ဝင်ပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကောင်းကင် ဟိန်းဟောက်သံ ထင်ယောင်ထင်မှား လက်စွဲ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု ၂ - 'ယီ' ခန်းမ ကို ဝင်ပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျားရိုင်း ထူးဆန်းသော ပုံကြမ်း (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်မှု ၃ - 'မူ' ခန်းမ ကို ဝင်ပါ။

ပြီးမြောက်ပါက ဆုလက်ဆောင် - ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

'ကောင်းပြီ ငါ ဒါနဲ့ ရင်းနှီးပါတယ်'

သူ သုံးကို တိုက်ရိုက် ရွေးလိုက်ပြီး စားပွဲထိုးကို ပြောလိုက်လေသည်။ "'မူ' ခန်းမ ကို ခေါ်သွားပေးပါ"

"ချက်ချင်းပါပဲ ဒီဘက် လိုက်ခဲ့ပါ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်"

စားပွဲထိုး နောက်ကနေ 'မူ' ခန်းမ တံခါးဝ အထိ လိုက်ပါသွားပြီး အထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ စနစ် အသိပေးချက်ကို ကျန်းပေရန် ကြားလိုက်ရလေသည်။

[ရွေးချယ်မှု မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ပါပြီ။

ဆုလက်ဆောင် - ဖွဲ့စည်းပုံ +၁]

ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ကျောက်စိမ်း ပန်းရန် လက်ဖက်ရည် တစ်အိုး မှာလိုက်လေသည်။

စားပွဲထိုးက အော်ဒါ မှတ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ချက်ချင်း ယူလာပေးလေသည်။

"သုံးဆောင်ပါ ခင်ဗျာ ဒီနှိမ့်ချတဲ့ လူကို သွားခွင့်ပြုပါဦး လိုအပ်တာ ရှိရင် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ ကျွန်တော် ဒီနားမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် စားပွဲထိုး ရိုသေစွာ တံခါးပိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက် ကောက်ကိုင်ဖို့ အလျင်မလိုဘဲ ကျန်းပေရန်က သူ့ဝတ်ရုံထဲက အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာရွက် တစ်ရွက် အရင် ထုတ်လိုက်ပြီး စာကြောင်း အနည်းငယ် ရေးကာ စက္ကူကြိုးကြာ အဖြစ် ခေါက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ လွှတ်လိုက်လေသည်။

ပြတင်းပေါက် ပြန်ပိတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လက်ဖက်ရည်အိုးကို မပြီး သူ့အတွက် တစ်ခွက် ထည့်လိုက်လေသည်။

လက်ဖက်ရည် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေသည်။

ရာသီဥတုနဲ့ ပထဝီဝင် အနေအထားကြောင့် နေရာဒေသ မတူညီတဲ့ ဆီမှာ စိုက်ပျိုးတဲ့ လက်ဖက်ခြောက်တွေ အားလုံးမှာ ထူးခြားတဲ့ အရသာတွေ ရှိကြလေသည်။

ဒါကြောင့် ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် ကျန်းပေရန်က ဒေသထွက် လက်ဖက်ရည် အထူးအဆန်းတချို့ မှာယူပြီး မြည်းစမ်းရတာ အမြဲ ကြိုက်နှစ်သက်လေသည်။

သူက အရသာအတွက် သောက်တာ မဟုတ်ဘဲ ဆန်းသစ်မှု အတွက် သောက်တာ ဖြစ်လေသည်။

ပထမ တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် စာအုပ် တစ်အုပ် ထုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်လေသည်။

အထဲမှာ ပျံသန်းနေအိမ် အပေါ် သူ လေ့လာထားသမျှ အရာအားလုံး မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။

သူ စုတ်တံ တစ်ချောင်း ထုတ်ပြီး စာအုပ်ထဲမှာ ရေးလိုက် ဆွဲလိုက် လုပ်နေတာ ခဏပဲ ကြာသေးတယ် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရလေသည်။

'မြန်သားပဲ'

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ တံခါးဘက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့"

အဲ့ဒီနောက် "ကျွီ" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ ပုံရိပ် တစ်ခု အလွန် မြန်ဆန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ အထဲ ဝင်လာပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး" လင်ယုယန် က စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်လေသည်။

ဆိုရိုးစကား အတိုင်း တစ်ရက် ခွဲခွာရတာ ဆောင်းဦး သုံးရာသီလောက် ကြာတယ် ဆိုသလိုပါပဲ။

လင်ယုယန်ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး အပေါ် လွမ်းဆွတ်မှုက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတာ ကြာပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းပေရန်သာ မကြာခင် ရောက်မလာရင် သူမ ရင်ထဲက 'လွမ်းဆွတ်မှု' ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကြောက်မိလေသည်။

"အခြေအနေတွေ ဘယ်လို ရှိလဲ" ကျန်းပေရန်က လိုရင်းကို တန်းမေးလိုက်လေသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို ပြန်ဖြေရရင် အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ အစ်ကိုကြီး လာစစ်ဆေးမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေတာပါ"

"ကောင်းတယ်" ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လင်ယုယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ပေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်း ဝတ်ထားလား"

ဒါကို ကြားတော့ လင်ယုယန် နေရာမှာတင် ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

'စီနီယာ အစ်ကိုကြီးက ငါ့ကို မြင်မြင်ချင်း သူ ပေးထားတဲ့ အချစ်သင်္ကေတ ဝတ်ထားလား မေးတယ်

ဘယ်လောက် ပြင်းပြတဲ့ အချစ်လဲ အစ်ကိုကြီး...

ယုယန် က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို တကယ် အပြည့်အဝ ရရှိထားတာပဲ'

ခဏလောက် စိတ်ကူးယဉ်ပြီးနောက် လင်ယုယန် သူမ လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို အဝတ်အစား အောက်ကနေ ဆွဲထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

'ဟီး...'

ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတာနဲ့ တစ်ခုခု မှားနေမှန်း ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အဖြူရောင် ဖြစ်ပေမယ့် အနက်ရောင် သမ်းနေပြီး သူ ထုတ်လွှတ်တဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ အရှိန်အဝါက သိပ်မသန့်ရှင်းတော့ပေ။

'လင်ယုယန် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါက ဒီလောက်တောင် စွမ်းအားကြီးတာလား...'

သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းကို စီနီယာ အစ်ကိုကြီး စိုက်ကြည့်နေတာ မြင်တော့ လင်ယုယန် စိတ်ထဲမှာ ပို့စ် ပေါင်း ၁၈ မျိုးလောက် ပေးပြီးနေပြီ ဖြစ်ကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်က တွန့်လိမ်မနေဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

လင်ယုယန် ကို ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ပေးလိုက်တဲ့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က သူမ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ ကို ဖိနှိပ်ထားဖို့၊ အလွယ်တကူ ထွက်မလာရဲအောင် လုပ်ဖို့ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေ အရ ကြည့်ရရင် ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း က လင်ယုယန် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ ရဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ပြန်ခံနေရပုံ ပေါက်လေသည်။

'ကြည့်ရတာ ငါ အဲ့ဒီ ပြင်ပ အရာဝတ္ထုကို လျှော့တွက်မိသွားပုံပဲ'

သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့ ငါ့ကို လိုက်ပြပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်ယုယန်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု အောက်မှာ ကျန်းပေရန် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းကလိုပဲ စစ်ဆေးရေး ဂိတ်တွေကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ပြီး နတ်ဘုရား တံခါးပေါက် ဝင်ပေါက် ကို ဖြတ်သန်းကာ ချီတိုင်းပြည် နယ်မြေထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့ သူတို့က လင်ယုယန် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပျံသန်းလှေ ပေါ် တက်ပြီး မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ဆီ အတူတူ ခရီးဆက်ခဲ့ကြလေသည်။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဒီနေရာပါပဲ"

ပျံသန်းလှေ ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် လင်ယုယန်က သူမ နောက်က ကြီးမားတဲ့ အိမ်တော်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ဧရိယာကို သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"အရမ်း ကောင်းတယ် မင်း တကယ်ပဲ ငါ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး"

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ရှီမျိုးနွယ်စု ဆီ မထွက်ခွာခင် လင်ယုယန် ကို ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ပေးခဲ့တာ အပြင် ကျန်းပေရန်က သူမကို မစ်ရှင် တစ်ခုလည်း ပေးခဲ့လေသည်။

မစ်ရှင်ရဲ့ အကြောင်းအရာက ချီတိုင်းပြည် အတွင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းတဲ့ နေရာ တစ်နေရာ သူမ ရှာဖွေပေးဖို့ ဖြစ်လေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းပေရန်က နောင်ကျရင် နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ ကို မကြာခဏ လာလည်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ တွက်ဆထားပြီး စစ်ဆင်ရေး စခန်း တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့က အထူး အရေးကြီးပုံ ပေါက်လေသည်။

သာမန် စခန်း တစ်ခုက သဘာဝကျကျ အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန် လိုအပ်တာက သီးခြား အတားအဆီး တစ်ခု တည်ထောင်နိုင်မယ့် နေရာမျိုး ဖြစ်လေသည်။

အဲ့ဒီတုန်းက ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူ့အပေါ် သဘောထားကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိသေးတာကြောင့် ချီတိုင်းပြည် မှာ အရင် အခြေချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဒေသခံ အာဏာရှိသူ လင်ယုယန် ကို ကူညီ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်လေသည်။

သေချာတာပေါ့ ဒေသခံ မိသားစုကြီး ဆိုတာ ဒေသခံ မိသားစုကြီးပါပဲ။

ဒီအိမ်တော် အတွင်းမှာ ပါဝင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကြွယ်ဝပြီး ဝိညာဉ် စမ်းရေတွင်း တစ်ခုမက ရှိလေသည်။

အနက်ရောင်ဘိုးဘေး တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတောင် ဒါက ကျင့်ကြံဖို့ နေရာကောင်း တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ ယုံကြည်လေသည်။

လင်ယုယန် ဒါကို ဘယ်လို ရအောင် ယူခဲ့လဲ ဆိုတာ သူ မသိပေ။

"စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဒီနေရာကို ကျေနပ်ရဲ့လား မကျေနပ်ရင် ရွေးချယ်စရာ နောက်ထပ် နေရာ နှစ်နေရာ ကျွန်မ ပြင်ဆင်ထားပါသေးတယ်" လင်ယုယန် သတိထား မေးလိုက်လေသည်။

'ဒေသခံ အာဏာရှိသူတွေက အံ့သြစရာပဲ...'

လင်ယုယန်က ပြင်ဆင်မှု သုံးခုတောင် လုပ်ထားတယ် ဆိုတာ ကြားတော့ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာမှာတောင် နောက်ခံနဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက အသုံးအဝင်ဆုံး အရာတွေပဲလို့ ကျန်းပေရန် မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သွားကြည့်လိုက်တာ မမှားဘူးလို့ တွေးပြီး ကျန်းပေရန် လင်ယုယန် နောက်လိုက်ကာ တခြား နေရာ နှစ်နေရာကို သွားကြည့်လိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ပထဝီဝင် အနေအထား အရရော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆ အရပါ တတိယ နေရာက သူ့လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ အကိုက်ညီဆုံးပဲလို့ ကျန်းပေရန် ခံစားမိလေသည်။

ဒါကြောင့် နိုင်ငံခြောက်နိုင်ငံ မှာ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် 'ကင်းစခန်း' အဖြစ် သတ်မှတ်ဖို့ သူ ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

အိမ်တော် တစ်ခုလုံး လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ပင်မ ခန်းမထဲက နဂါးကျော ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်ကို ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းကို ချွတ်ပြီး ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ ပြပါဦး"

ဒါကို ကြားတော့ လင်ယုယန် သူမ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတာ မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

' အစ်ကိုကြီးက ဆိုးလိုက်တာ...

ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းကို ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ တောင်းရဲတယ်

ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရေ နည်းနည်းလောက် ပိုရဲရင့်လိုက်ပါလား...

ကြည့်ချင်ရင် လက်ထည့်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်လို့ ရသားနဲ့'

နောက်ထပ် တုန်ယင်မှုတွေ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပြီးနောက် လင်ယုယန် သူမ လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို ချွတ်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ ကျန်းပေရန် ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ကို ယူလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ "ချလွင်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ လင်ယုယန်ရဲ့ ခါးက အဖြူရောင် မြူခိုး ဓား ပျံထွက်လာပြီး ကျန်းပေရန် ပတ်လည်မှာ ရစ်ပတ်ကာ နစ်နာတဲ့ သဘောနဲ့ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေလေသည်။

အဖြူရောင် မြူခိုး ဓား ကို ပုတ်ပေးရင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် ချွဲနွဲ့နေတာလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် နည်းနည်း ထူးဆန်းနေပြီး လင်ယုယန် ငန်းရိုင်း ကျောက်စိမ်း ချွတ်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှသာ လာပြီး ချွဲနွဲ့တာက ပိုတောင် ထူးဆန်းနေလေသည်။

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုပုံ မပေါက်ပေ။

"ရှောင်အာ စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကို မင်းလည်း လွမ်းနေမှန်း ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဓားအိမ်ထဲက ပျံထွက်လာတာက နည်းနည်း စည်းကမ်းမဲ့ရာ မကျဘူးလား"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် အဖြူရောင် မြူခိုး ဓား က ဝမ်းနည်းပက်လက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်ယုယန်ရဲ့ ခါးက ဓားအိမ်ထဲ မလိုလားစွာ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်လေသည်။ "မင်း သူ့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပုံ ရတယ်"

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မတို့ ဆက်ဆံရေးက ပိုရင်းနှီးလာရုံပါ ဟုတ်တယ်မလား ရှောင်အာ"

ခဏအကြာမှာ အဖြူရောင် မြူခိုး ဓား ဆီကနေ အသံမြည်သံ တစ်ခု ထွက်လာပြီး အဲ့ဒါက သဘောတူတဲ့ တုံ့ပြန်မှုလို့ ယူဆလို့ ရလေသည်။

ကျန်းပေရန် ဒါကို ကြည့်ပြီး ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ သူမထက် အများကြီး ပိုသန်မာတဲ့ လက်နက် ဝိညာဉ် တစ်ကောင်ကို တကယ် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတော့ ဒီ လင်ယုယန် က တကယ် အရည်အချင်း ရှိတာပဲလို့ တွေးမိလေသည်။

'သူမ ဘယ်လို နည်းလမ်း သုံးခဲ့လဲ ငါ သိချင်လိုက်တာ'