အသိဟောင်းနှင့် ပြန်ဆုံခြင်း
Vol. 94 Ch. 1309
ရုံးခန်းထဲမှာ ယန်ကျန့် ကိစ္စတချို့ကို စီစဉ်နေရင်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကိုပါ ဂရုစိုက်နေသည်။
မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။
တစ္ဆေဗီရိုက လောလောဆယ် ပြန်ပေါ်မလာသေးဘူး။
"ရှောင်ယန် မင်းက တကယ်ပဲကွာ ငါ့ကို တစ်ရက်လေးတောင် အေးအေးဆေးဆေး မနေခိုင်းတော့ဘူးလား တစ်ခုခု ဖြစ်တိုင်း အဖေကြီးရှုန်ကို လာခိုင်းတော့တာပဲ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ပါပဲလေ ငါမရှိရင် မင်း ဘာမှမလုပ်တတ်ဘူး ဆိုတာ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ် ငါ ဒီမှာ သုံးရက်ပဲ နေမှာနော် ပြီးရင် ပြန်ပြီး အိမ်စာ လုပ်ရဦးမယ်"
ဒီအချိန်မှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ် ရုံးခန်းတံခါး တွန်းဖွင့်ဝင်လာပြီး ထုံးစံအတိုင်း မောက်မာတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ခေါင်းဆောင်က မင်းကို ခေါ်ခိုင်းတာ သတင်းကောင်းတော့ မဟုတ်ဘူး အထူး တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက် ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာတယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်လည်း ပါလာတယ် လောလောဆယ် အန္တရာယ် မရှိပေမယ့် ဘယ်သူ ပြောနိုင်မလဲ"
ဟွမ်ကျီယာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ဘာ ဘာ"
ရှုန်ဝမ်ဝမ် မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်။
"တစ္ဆေ ပါလာတယ် ဟုတ်လား ရှောင်ယန် မင်း မတရားဘူး စောင့်နေ ငါ မင်းအကြောင်း ငါ့အမေကို ပြန်တိုင်မယ်"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။
"ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးတာလား"
ယန်ကျန့် မေးလိုက်တယ်။
ရှုန်ဝမ်ဝမ် ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကာ ပြောလိုက်တယ်။
"ဘာ ရှောင်ယန် ပြန်ပြောစမ်း ငါက ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးတာ ဟုတ်လား"
"ကြောက်လို့ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ပြေးတာလဲ"
ယန်ကျန့် မေးလိုက်တယ်။
"စကားပြောရင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံမှပေါ့ ငါက ထွက်ပြေးတာ မဟုတ်ဘူး မင်းက မတရားလို့ ငါက ပြန်တိုင်မလို့ သွားတာ"
ရှုန်ဝမ်ဝမ် တရားမျှတဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ကြောက်ရင်လည်း ကြောက်တယ် ပြောပေါ့ကွာ ဆင်ခြေ မရှာနဲ့ အိမ်မြန်မြန်ပြန်ပြီး အိမ်စာ သွားလုပ်ချေ ကလေးဆိုတာ ကလေးပါပဲ သတ္တိ သိပ်နည်းတာပဲ"
ယန်ကျန့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ရှုန်ဝမ်ဝမ် ချက်ချင်း စိတ်ဆိုးသွားပြီး မပြန်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဆိုဖာပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ငါ မပြန်ဘူး အဖေကြီးရှုန် ဒီရက်ပိုင်း ဒီမှာပဲ နေမယ် ငါ တကယ် ကြောက်မကြောက် စောင့်ကြည့်လိုက်"
"အလယ်မှာ ခိုးမပြေးနဲ့နော်"
ယန်ကျန့် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
"ကတိပေးတယ် မပြေးဘူး အဖေကြီးရှုန်က ပြောစကား တည်တယ်"
ရှုန်ဝမ်ဝမ် ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည် ယန်ကျန့် ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်သွားတာကို သတိမထားမိသလိုပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကလေးဆိုတော့ လိမ်ရတာ လွယ်တာကိုး။
ခဏကြာတော့ လီယန် လည်း သတင်းရပြီး ကုမ္ပဏီကို ရောက်လာသည်။
"ခေါင်းဆောင်"
သူ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မကြာသေးခင်က လူပျောက်မှုတွေ စုံစမ်းတာ ဘယ်လိုလဲ အသစ် တွေ့ရှိတာ ရှိလား"
လီယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘူး တချို့လူတွေက လေထဲမှာ ပျောက်သွားသလိုပဲ ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘူး သဘာဝလွန် ခြေရာလက်ရာလည်း မတွေ့ရဘူး ဒါပေမဲ့ ကနဦး အနေနဲ့ ပြောရရင် ထီးနက် ဖြစ်ရပ်နဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး တစ္ဆေဆရာ လက်ချက်လည်း မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ငါ ထင်တယ် ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်က တာချန်းမြို့မှာ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘဲ တခြားနေရာမှာ ဖြစ်တာ နေမှာ"
"တခြားနေရာမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပြီး တာချန်းမြို့မှာ လူတွေ ပျောက်နေတာ ဟုတ်လား..."
ယန်ကျန့် မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားတယ်။
"အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိတယ် တချို့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဖြစ်တတ်တယ် ဖြစ်ပွားတဲ့ နေရာနဲ့ သားကောင် ဖြစ်တဲ့ နေရာက မတူဘူး"
အရင်က သူ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ လက်ချက်လို့ သံသယ ဝင်ခဲ့ပေမယ့် လီယန်ရဲ့ ကောက်ချက်က ဒီကိစ္စကို လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပဲ။
"ငါ တစ္ဆေဆရာဝက်ဘ်ဆိုက်ကို ကြည့်ပြီးပြီ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်သစ် အနည်းငယ် ပေါ်လာတယ် ဆက်စပ်မှု ရှိမရှိ ငါ စောင့်ကြည့်နေပါတယ်"
လီယန် ပြောလိုက်သည်
ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဒီရက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီမှာပဲ နေပါ ငါ ထူးခြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ် မင်းနဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ် ကုမ္ပဏီ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပေး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်မဖြစ် ကြည့်ပေးပါ"
ပြီးတော့ သူ ကျောက်ရှောင်ယာ အကြောင်း အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ကျောက်ခိုင်မင် သမီး ကျောက်ရှောင်ယာ ဟုတ်လား အဲဒီ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက ကလေးမလေး တစ်ယောက်နဲ့ ငြိတွယ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး"
လီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ် ဒီတစ္ဆေက ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားမိပြီး အလေးအနက်ထားဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ယူဆလိုက်တယ်။
"ကျောက်ရှောင်ယာကို သုံးရက် စောင့်ကြည့်မယ် သုံးရက်အတွင်း ဘာမှ မဖြစ်ရင် သူ့ကို မြို့ပြင်က ပိုကောင်းတဲ့ ကုသဆောင်ကို ပို့ပြီး စောင့်ရှောက်ခိုင်းမယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်။
တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ အရောင်းအဝယ် ကာလက သုံးရက်ပဲလေ။
သုံးရက်အတွင်း ဘာမှ မထူးရင် သူ လက်လျှော့လိုက်ရတော့မယ်။
"သုံးရက် ဟုတ်လား သိပ်မကြာပါဘူး"
လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီရက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီမှာပဲ နေပြီး ဒီကိစ္စကို အဓိကထား စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျောက်ရှောင်ယာက သတိမေ့နေမှာပါ ဆုတောင်းလို့ မရဘူး ဒါကြောင့် အန္တရာယ် အတွက် သိပ်စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး တကယ်လို့ တစ္ဆေ ပေါ်လာရင်တောင် ငါ့ဆီ လာဖို့ များတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျောက်ရှောင်ယာရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုတောင်းက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ဖြစ်နေလို့ပဲ"
"ဒီလောက် ငယ်တဲ့ ကလေးမလေးနောက်ကို တစ္ဆေ လိုက်နေတာက တကယ် မတည်ငြိမ်ဘူး တခြားလူဆီ ပြောင်းပေးလို့ မရဘူးလား"
လီယန် မေးလိုက်တယ်။
"ကုမ္ပဏီထဲက ဘယ်သူမဆို ကလေးမလေးထက် ပိုကောင်းမှာပါ"
"ကိစ္စက အဲဒီလောက် မလွယ်ဘူး ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက ကျောက်ရှောင်ယာ နောက် လိုက်နေတာ အန္တရာယ်များပေမယ့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသလို ဖြစ်နေတယ် တကယ်လို့ ဒီလက်ခံသူ မရှိတော့ရင် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက လွတ်မြောက်သွားသလို ဖြစ်သွားမယ် ဘယ်သူက လက်ခံသူ အသစ် ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေက ဆုံးဖြတ်ဖို့ များတယ် နောက်ထပ် ကျောက်ခိုင်မင် တစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာမှာ ငါ လုံးဝ မလိုချင်ဘူး"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်။
လီယန် ခဏ စဉ်းစားပြီး အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်လို့ ယူဆလိုက်တယ်။
ကလေးတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျောက်ရှောင်ယာက မတည်ငြိမ်ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးမားမား မရှိဘူး တကယ်လို့ လက်ခံသူ အသစ်က ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် သက်ရောက်မှုက သေချာပေါက် ပိုကြီးမားလိမ့်မယ်။
ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ဆိုရင် မဆင်မခြင် မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။
"ကောင်းပြီ ဒီကိစ္စ ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြစို့ လီယန်... မင်း ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ခေါ်ပြီး ကျောက်ရှောင်ယာကို သွားကြည့်လိုက် ပြီးရင် ကုမ္ပဏီ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ် စစ်ဆေးကြည့်ပါ"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"အခုပဲ သွားကြည့်လိုက်မယ်"
လီယန် မနားဘဲ အလုပ်စလုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ် သူ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ရှုန်ဝမ်ဝမ် လိုက်ခဲ့"
"ရှောင်လီ မင်း အရင်သွားနှင့် အဖေကြီးရှုန် နောက်မှ လိုက်ခဲ့မယ်"
ရှုန်ဝမ်ဝမ် မျက်လုံး ကစားပြီး ရှောင်လွှဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
လီယန် လျှောက်သွားပြီး ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့ မင်းရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကို သုံးပြီး အခြေအနေကို အရင် သုံးသပ်ကြည့် ဘာမှ မဖြစ်ရင် မင်း ကြိုက်တဲ့နေရာ သွားကစားလို့ ရတယ်"
ရှုန်ဝမ်ဝမ် မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ လီယန် ခေါ်ရာ နောက် ပါသွားတယ်။
အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ရုံးခန်းထဲမှာ အားယားနေပြီး ကိုကာကိုလာ သောက်လိုက် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ဝက်ဘ်ဆိုက် ကြည့်လိုက်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်တယ်။
နေ့လယ် ရောက်ခါနီးတော့ ဧည့်ကြိုကောင်တာမှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်းလီချင် ဖုန်းလက်ခံရရှိတယ်။
ဖုန်းချပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ယန်ကျန့်ဆီ သတင်းပို့လိုက်တယ်။
"ဥက္ကဋ္ဌယန်... ကျန်းဝေ့ အောက်ထပ် ရောက်နေတယ် ဥက္ကဋ္ဌကို ဆင်းလာခဲ့ပါတဲ့"
"ကျန်းဝေ့ ဟုတ်လား ဘာကိစ္စလဲ ပြောသေးလား"
ယန်ကျန့် မေးလိုက်တယ်။
ကျန်းလီချင် ပြောလိုက်တယ်။
"လျိုချီက ဥက္ကဋ္ဌကို တွေ့ချင်လို့တဲ့ ထမင်းလိုက်ကျွေးပြီး စကားပြောချင်လို့ပါတဲ့"
"လျိုချီ ဟုတ်လား သူ တော်တော် မြန်တာပဲ ဒီမနက်မှ တာချန်းမြို့ကို ရောက်တာ အခု ကျန်းဝေ့ကို ရှာတွေ့ပြီး ငါနဲ့ တွေ့ဖို့ စီစဉ်ခိုင်းနေပြီ သူတစ်ယောက်တည်း ရှန်ထုံမျှော်စင်ကို လာရင် ငါနဲ့ မတွေ့ရမှာ စိုးလို့ နေမှာပါ ကျန်းဝေ့ကို ပြောလိုက် ငါ အခု ဆင်းလာခဲ့မယ် ခဏ စောင့်နေလို့"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့"
ကျန်းလီချင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ယန်ကျန့် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး လျိုချီနဲ့ တွေ့ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
ဒီလျိုချီက သူ့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်ပဲ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ် ပြီးသွားကတည်းက သူတို့ ပြန်မတွေ့ဖြစ်ကြတော့ဘူး တစ်ခါတုန်းက အတန်းဖော်တွေ ပြန်လည်ဆုံဆည်းပွဲမှာ ကျန်းဝေ့ ဖိတ်ပေမယ့် သူ မလာခဲ့ဘူး မိသားစုဝင် တစ်ယောက် ဆုံးသွားလို့ မလာနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။
အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် ပြီးခဲ့တဲ့ ဆုံဆည်းပွဲကနေဆို တစ်နှစ် တိတိ ရှိသွားပြီ။
တစ်နှစ် အတွင်းမှာပဲ လျိုချီက သာမန်လူ မဟုတ်တော့ဘဲ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာပြီး ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်ကာ ခေါင်းဆောင်လောင်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
လျိုချီ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ ဆိုတာ မသိပေမယ့် သာမန်လူတစ်ယောက်က တစ်နှစ်အတွင်း ဒီအဆင့် ရောက်လာတယ် ဆိုတာ လုံးဝ သာမန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ မှန်းဆလို့ ရသည်။
ယန်ကျန့် ဒီအတန်းဖော်အကြောင်း ပိုသိအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားမိတယ်။
အရင်က ဌာနချုပ် အစည်းအဝေး တက်တုန်းက ဒီစိတ်ကူး ရှိခဲ့ပေမယ့် ကျန်းရှန်းကွမ်း ပေါ်လာပြီး အစည်းအဝေး ပျက်သွားလို့ ကိစ္စတွေ မပြီးပြတ်ခဲ့ဘူး။
ဒီအတွေးနဲ့ ယန်ကျန့် ဓာတ်လှေကား စီးပြီး ပထမထပ် ဧည့်ခန်းမဆီ ဆင်းလာခဲ့တယ်။
ဒီအချိန် ဧည့်ခန်းမထဲမှာ ကျန်းဝေ့က လျိုချီကို မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောပြနေသည်။
"လျိုချီ... အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းက လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ငါတို့ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရလဲ မင်း ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး ကံကောင်းလို့ မင်း ဇာတိကို ပြန်သွားတာ မဟုတ်ရင် အခုထိ အသက်ရှင်မရှင် မသေချာဘူး ငါလို စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူမို့လို့သာ အသက်ရှင်ခဲ့တာ တခြားသူတွေ ဆိုရင် အကြိမ်ကြိမ် သေပြီးလောက်ပြီ"
ကျန်းဝေ့က ကြွားလုံးထုတ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အောင်မြင်မှု တချို့ကို ပြောပြနေတယ် သူ အရိုက်ခံရတဲ့ အကြိမ် အများစုကိုတော့ အဆင်ပြေသလို မေ့ထားလိုက်သည်။
လျိုချီ ပြုံးပြီး ဘာမှ သိပ်မပြောဘူး ဒါပေမဲ့ ရှန်ထုံမျှော်စင်ကို လိုက်ကြည့်နေသည်။
"ယန်ကျန့်ရဲ့ ရုံးခန်းက တော်တော် ရိုးရှင်းတာပဲ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ရဲ့ နေရာနဲ့ မတူဘူး သူက အရင်လိုပဲ နေတာ ရိုးရှင်းတုန်းပဲ"
"ဘာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား အစ်ကိုကြီးထွေ ရာထူးတက်ပြန်ပြီလား တောက် ငါသာ သိရင် အဲဒီ ဌာနချုပ်ကို ဝင်လိုက်ပါတယ်ကွာ ငါ့စွမ်းရည်နဲ့ ဆိုရင် ရာထူးတက် လစာတိုးတာက အလွယ်လေးပါ"
ကျန်းဝေ့ မကျေမနပ် ပြောလိုက်တယ် မူလက သူ ဌာနချုပ်ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လျိုချီ ဌာနချုပ် ဝင်တယ်လို့ ကြားတော့ ကျန်းဝေ့ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတန်းဖော် နှစ်ယောက်တောင် ဌာနချုပ် ရောက်နေတာ သူ မဝင်ရင် နည်းနည်း ရှက်စရာ ကောင်းတယ်လေ။
"မင်း ဌာနချုပ် မဝင်တာ ပိုကောင်းပါတယ် သဘာဝလွန် လောကက ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး ငါနဲ့ ယန်ကျန့်က မလွဲသာလို့ ရောက်နေကြတာ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ မင်းကိုတောင် အားကျတယ် စိတ်ပူစရာ မရှိတဲ့ သူဌေးသား ဘဝလေ"
လျိုချီ ခံစားချက် ပါပါ ပြောလိုက်တယ် သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် ရင့်ကျက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတယ်။
"အေး မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ် သူဌေးသား ဘဝက နေလို့ ကောင်းပါတယ်"
ကျန်းဝေ့ အပေါ်ယံ သဘောတူလိုက်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ သရော်လိုက်သည်။
"မင်း သေချာပေါက် ထင်မှာ မဟုတ်ဘူး ငါ့မှာ နောက်ထပ် နာမည်ပြောင် တစ်ခု ရှိသေးတယ် သေနတ်နှစ်လက် ကိုင်ဆောင်သူတဲ့ နေ့ဘက်မှာ ငါက live လွှင့်တယ် ညဘက်ကျရင် တာချန်းမြို့ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းတယ် ငါ့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက်က တာချန်းမြို့ လမ်းကြားတွေ အထိ ပျံ့နှံ့နေတာ အစ်ကိုကြီးထွေ တောင် အထင်ကြီးရတယ်"
"ဂရုချက်ထဲမှာ အတန်းဖော်တွေ ဆုံပွဲ လုပ်ချင်တယ်လို့ မင်း ပြောထားတယ် မဟုတ်လား တခြား အတန်းဖော်တွေ တာချန်းမြို့ကို မလာကြဘူးလား"
လျိုချီ ထပ်မေးလိုက်သည်။
"တခြား အတန်းဖော်တွေ ဟုတ်လား တခြားသူ မရှိတော့ဘူး အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းက လွတ်လာတုန်းက ၇ ယောက်ပဲ ရှိတာ ဒီနှစ်တွေ အတွင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေကုန်ကြပြီ ဝမ်ရှန်းရှန်း ၊ မြောင်ရှောင်ရှန် ၊ ယန်ကျန့် ၊ မင်း နဲ့ ငါ ပဲ ကျန်တော့တယ် ဒါပေမဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန် က မနက်ဖြန်မှ လေယာဉ်နဲ့ ပြန်ရောက်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း ကတော့ သူ့အဖွားအိမ် သွားလည်နေတာ အဆက်အသွယ် မရဘူး ငါ စာတွေ အများကြီး ပို့ထားပေမယ့် တစ်စောင်မှ ပြန်မပို့ဘူး"
ကျန်းဝေ့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းလည်း သတိထားဦး ရုတ်တရက် သေမသွားနဲ့"
"ဟင်"
လျိုချီ သူ့ကို ကြည့်ပြီး နည်းနည်း နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။
"ငါ ဘာလို့ မတော်တဆ သေရမှာလဲ"
"မင်း ကြည့်ရတာ အသေလွယ်မယ့် ပုံ ပေါက်နေလို့"
ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဘယ်နေရာက အသေလွယ်မယ့်ပုံ ပေါက်နေလို့လဲ"
လျိုချီ မေးလိုက်သည်။
ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။
"မင်း စကားပြောရင် အသက်မရှူဘူး လမ်းလျှောက်ရင် အရိပ် မထွက်ဘူး အဲဒါ သေမယ့် လက္ခဏာ မဟုတ်ဘူးလား ငါ လူကဲခတ် တော်တော် ညံ့မနေပါဘူး"
"..."
လျိုချီ ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး ကျန်းဝေ့က အကဲခတ် တော်တာလား လျှောက်ပြောနေတာလား။
တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်မှတော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝလွန် လက္ခဏာတချို့ ရှိတာ ပုံမှန်ပါပဲ တစ္ဆေဆရာတိုင်းက သာမန်လူနဲ့ တူနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"
လျိုချီ ပြောလိုက်ပေမယ့် ပြောရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိသလို ခံစားလိုက်ရတယ် မသေချာသလိုပဲ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေက အသက်တိုကြတယ်လေ။
ယန်ကျန့်တောင် အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်မယ်လို့ ပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
"ဥက္ကဋ္ဌယန်"
"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌယန်"
ရုတ်တရက် ဒီအချိန်မှာ ဧည့်ခန်းမထဲကနေ ရိုသေလေးစားတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ဖြတ်သွားတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ယန်ကျန့်ကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ နှုတ်ဆက်နေကြတယ်။
လူ မရောက်သေးပေမယ့် အသံ ရောက်နေပြီ။
လျိုချီ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဓာတ်လှေကားထဲက ထွက်လာပြီး သူတို့ဆီ လျှောက်လာတဲ့ ယန်ကျန့်ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရတယ်။
"အစ်ကိုကြီး ငါပါ အားဝေ့"
ကျန်းဝေ့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ခေါ်လိုက်တယ်။
"အော်စရာ မလိုပါဘူး ငါ ကြားပါတယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်။
"မင်းနဲ့ လျိုချီ ဒီနေ့ ကုမ္ပဏီကို ဘာကိစ္စ လာတာလဲ"
"ငါက နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာ အဓိက က လျိုချီက ငါ့ကို လာရှာတာ မင်းနဲ့ တွေ့ချင်လို့တဲ့ မင်းကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ မသိလို့ ငါ ဒီကို ခေါ်လာတာ"
ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကွက်တိပဲ ဒီကောင် ဒကာခံမယ်တဲ့ နေ့လယ်စာ သွားစားကြစို့"
"မင်္ဂလာပါ ယန်ကျန့်"
လျိုချီ ယန်ကျန့်ကို တွေ့ရတာ နည်းနည်း ဝမ်းသာနေပုံ ရပေမယ့် နည်းနည်းတော့ သိုသိုသိပ်သိပ် ရှိနေတယ်။
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သွားကြစို့ ထိုင်စရာ နေရာရှာပြီး ကျန်တာ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"
လျိုချီ ဌာနချုပ် ဝင်ပြီးပြီ ဆိုတော့ ကြီးမားတဲ့ ပဋိပက္ခ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းဝေ့ကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ဖမ်းချုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေဆိုးကို ငွေညှစ်ကာ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ စုန့်ရန် လိုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။