ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်များ

အားလုံး၏မျက်နှာထားများ ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းသည် အလွန်ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

သူတို့သည် အသိစိတ်လွတ်နေသကဲ့သို့ ကြောင်အစွာ ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့ ဘာလုပ်ချင်နေမှန်းပင် မေ့လျော့နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဆိုးဘုရင်အများစုသည် ကူးပြောင်းခြင်းအဆင့် ရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။

သေချာကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့သည် တုန်ရီနေကြပြီး၊ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ဦးခိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ယခုအချိန်တွင် ချူဟွာထျန်းသည် မူလနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ရုတ်တရက်တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာဘုရင်များကို ဒူးထောက်စေခဲ့သော ထိုပုံရိပ်ကိုကြည့်နေရင်းချက်ချင်းကြက်သီးမွေးညှင်းထသွားသည်။

သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေမိသည်။

မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးတစ်လုံး ပွင့်လာသည့်အခိုက်တွင် မိုးမြေကိုပင် တုန်ခါသွားစေသကဲ့သို့ရှိသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်များ ခေါင်းငုံ့ကာ အညံ့ခံနေကြသည်။

သူသည် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့၊ အနက်ရောင်မြူခိုးများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးတည်ရှိမှုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ့အနေဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော ရှန်းချန်ကော၏ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကို မမီလျှင်ပင် အကွာအဝေးကို အနည်းငယ်လျှော့ချနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ... နေပါဦး၊နတ်ဆိုး

သူ့နတ်ဆိုးက ဘာလို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့တာလဲ။

ရှန်းချန်ကော၏မျက်ခုံးကြားမှ မျက်လုံးပွင့်လာကတည်းက၊ သူ့ဒျန်နန်းတော်ထဲတွင် ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဆိုးသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။

သူ အလျင်အမြန် အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

သူ့မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကာ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ...

သူ ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဆိုးသည် ယခုအခါ သူ့ဒျန်နန်းတော်ထဲတွင် မလှုပ်မယှက် ဒူးထောက်နေသည်။

သူ ဘယ်လိုပဲ ခေါ်ခေါ်၊ မိစ္ဆာက သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

အနက်ရောင်မြူခိုးများထဲမှ ဝတ်ရုံဖြူပုံရိပ်သည်သာ သူ၏စစ်မှန်သော ဘုရင်ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

ဒါ...

ထိုမဟာနတ်ဆိုးကြီးများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံရပြီး သူတို့ကို ကိုက်ဖြတ်မျိုချချင်နေကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေကြရပြီး ခေါင်းများကို မြေကြီးနှင့် ကပ်ထားကြရသည်။

"ငါ လိုချင်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းချန်ကော၏ရှေးဟောင်းနန်းတော်ထဲမှ မျက်လုံးကြီးက အသံအချို့ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း

ရှန်းချန်ကောသည် အုပ်ချုပ်သူနတ်ဘုရား စွမ်းရည်ကို အပြည့်အဝထုတ်လွတ်လိုက်သည်။

ဘုန်း

အနက်ရောင်မြူခိုးများသည် ရှန်းချန်ကောကို ဗဟိုပြု၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာနှင့် ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကမ္ဘာကြီး မှောင်မိုက်သွားသည်။

ရှန်းချန်ကောသည် အနက်ရောင်မြူခိုးများထဲမှ ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်တည်နေသည်။

မျက်လုံးများသည် ရေကန်နက်ကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး၊ မျက်ခုံးကြားမှ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးသည် လိပ်ပြာတစ်ကောင် တောင်ပံဖြန့်လိုက်သကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး မြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မဟာနတ်ဆိုးကြီးများသည် မငြိမ်မသက်အော်ဟစ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထချင်ကြနေကြသော်လည်း သွေးမျိုးဆက်ထဲမှ ဖိနှိပ်မှုက သူတို့ကို လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တားဆီးထားသည်။

အနက်ရောင်မြူခိုးများသည် သူတို့၏စွမ်းအားများကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေပြီး၊ ရူးသွပ်နေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ရှန်းချန်ကော၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်ကာ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ထဲသို့ စွမ်းအင်များ ဖြည့်ဆည်းပေးနေသည်။

မျက်လုံးကြီးသည် ရူးသွပ်စွာ မျိုချနေပြီး၊ ဝါးမျိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာသည်ကို ရှန်းချန်ကော ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။

နတ်ဆိုးများ ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုခံနေရသည်။

ဤနေရာသည် မိစ္ဆာငရဲခန်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့၏ဆွေးမြေ့နေသော အရိုးများ ပြိုကျလာပြီး၊ အသားပုပ်များ တဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာသည်။

နတ်ဆိုးများမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း...

ရှန်းချန်ကောကတော့ နတ်ဆိုးများကိုပင် ကြောက်ရွံ့စေသော တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။

ဘုန်း

အနက်ရောင်မြူခိုးစွမ်းအင်များ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ရှန်းချန်ကော၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ်တုန်ခါသွားပြီး၊ ရုတ်တရက် ရှန်းချန်ကော၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် နတ်ဘုရားတံတားအဆင့် အလယ်အလတ် သို့ ထိုးဖောက်သွားသည်။

လွတ်မြောက်ခြင်းအဆင့် အတားအဆီးတွင် အချိန်အကြာကြီး ရပ်တန့်နေပြီးနောက်၊ ရှန်းချန်ကော၏ တိုးတက်မှုသည် မူလ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှုန်းထားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နက်မှောင်နေသော အနက်ရောင်မြူခိုးများထဲတွင် သားကောင်ရှာဖွေနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တည်ရှိမှုသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒါ ဘယ်လို အရှိန်အဝါမျိုးလဲ..."

"ရင်းနှီးတယ်... ဒီအရှိန်အဝါမျိုးကို ငါ ဘိုးဘေးနယ်မြေမှာပဲ မြင်ဖူးတယ်..."

သူ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး

ဘိုးဘေးနယ်မြေထဲက အရာတွေက အမြင့်မြတ်ဆုံးနဲ့ အထူးခြားဆုံးတွေပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ညစ်ညမ်းတဲ့ နေရာမှာ ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...

"ငါ ရှာတွေ့ပြီ..."

"ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားခေတ်က ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားဓားဧကရာဇ် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ သမိုင်းဝင် ပုံရိပ်ယောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့သူ..."

"သူက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ ပုရွက်ဆိတ်ပါပဲ"

"ဒီနေရာမှာ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် သူ့ကို အစစ်အမှန် ထိခိုက်မှုမရှိစေနိုင်ပေမယ့်၊ ငါ့မှာ သူ့ကို လက်တွေ့ဘဝမှာ တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်"

"ကျီ..ကျီ..ကျီ.."

သူသည် လေထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

...

"အမှောင်နတ်ဘုရားကျောက်တိုင်ရဲ့မဟာပျက်သုဉ်းခြင်းကမ္ဘာကို ဘာက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာလဲဆိုတာ ရှာမတွေ့သေးဘူးလား"

ထိုအချိန်တွင် အမှောင်နတ်ဘုရားကျောက်တိုင် အပြင်ဘက်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများသည် အခက်တွေ့နေကြသည်။

သူတို့သည် ကျူးကျော်သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာမတွေ့သေးပေ။

ချင်းရွှမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

မျက်နှာထား အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။

"သူ့ပစ်မှတ်က အဲဒီ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ် ဖြစ်လောက်တယ်..."

"သူနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာပြီး သတိပေးလိုက်"

လူတိုင်း မဟာပျက်သုဉ်းခြင်းကမ္ဘာထဲတွင် ရှန်းချန်ကော၏ပုံရိပ်ကို အသည်းအသန် စတင် ရှာဖွေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

သူတို့ ရှာတွေ့သွားသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် အလွန် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးဘုရင်များ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြပြီး၊ မိုးမြေကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အနက်ရောင်မြူခိုးများ၏ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေကြရသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

"နတ်ဆိုးဘုရင်တွေ ဒူးထောက်နေကြတယ်... ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး၊ စွမ်းအားကြီးမားကာ၊ နောက်ခံတောင့်တင်းကြသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို ဘယ်တုန်းကများ မြင်ဖူးကြသနည်း။

ချင်းရွှမ်တစ်ဦးတည်းသာ ရှန်းချန်ကော၏ မျက်ခုံးကြားမှ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံးကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

"အဲဒီကောင် လှုပ်ရှားတော့မယ်"

"မြန်မြန်! အကြောင်းကြားလိုက်"

ဝေါ

ရှန်းချန်ကော အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မမြင်ရသော နေရာမှ ကြီးမားသော အသံအချို့ပျံ့လွင့်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုခံစားချက်သည် မုန်တိုင်းလှိုင်း‌ထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်တွင် ရွက်လွှင့်နေစဉ် တဖက်လူက သင့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် အော်ပြောနေသော်လည်း၊ လှိုင်းသံများကြောင့် ဘာပြောနေမှန်း လုံးဝ မကြားရသကဲ့သို့ပင်။

မြန်မြန်... ပြေး

ရှန်းချန်ကောသည် မူလသို့ပြန်လည်ခြင်း နည်းစနစ်(ပုံဖော်ခြင်းနည်းစနစ်)ကို အသုံးပြုပြီး ထိုအသံကို တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ဖော်ထုတ်လိုက်ရာ စကားလုံး နှစ်လုံးခန့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြန်မြန် ပြေး

ပြေး

ဘာကို ပြေးရမှာလဲ

ရုတ်တရက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မမြင်ရသော နေရာမှ ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု ဝင်ရောက်လာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ကျွမ်းကျင်သူအားလုံး စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

ရှန်းချန်ကော၏အခြေအနေသည် အလွန် အန္တရာယ်များနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... အသံက လုံးဝ ဝင်မသွားဘူး" သူတို့၏မျက်နှာထားများ အလွန် ဆိုးရွားနေသည်။

ချင်းရွှမ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ချင်းရွှမ် "သူ အသံကို ကြားသွားပြီ"

"ကြားသွားပြီ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ငါတို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့ပေမယ့် အသံက အမှောင်နတ်ဘုရားကျောက်တိုင်ကို ဖြတ်ပြီး ဒီ ကမ္ဘာထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲတယ်လေ"

ချင်းရွှမ် "မဟုတ်ဘူး... သူက အဆုံးစွန် အခြေအနေကို ရောက်နေတဲ့ ပုံရိပ်ဖန်တီးခြင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တတ်မြောက်ထားတယ်"

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏မျက်နှာများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့ဆိုလျှင်...

ရှန်းချန်ကောသည် သူတို့ ပြောသော အသံကို အမှန်တကယ် ကြားရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့...

"သူ ကြားရလျက်နဲ့ ဘာလို့ မပြေးတာလဲ?"

ထိုအချိန်တွင် ပုံရိပ်ထဲမှ ဝတ်ရုံဖြူလူငယ်သည် ဝတ်ရုံကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လေပြည်ညှင်းက သူ့ဝတ်ရုံစများကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

မျက်ခုံးကြားမှ ဒေါင်လိုက်မျက်လုံး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အဆုံးမဲ့ ဖိအားများသည် သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။