ငါ့လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်
Vol. 27 Ch. 403
ရှောင်လျဲ့၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ ရွှမ်ယွမ်ထောင်သည် ဒေါသကြောင့် မျက်နှာသွေးရောင် ပျက်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်ရသည်။
စိတ်မကောင်းစရာမှာ စွမ်းရည် နိမ့်ကျသဖြင့် သွားကျိုးရာ မျိုချရမလိုပင်။
“မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ... ငါ့စွမ်းရည် ဘာ့ကြောင့် နည်းနည်းလောက်ပိုပြီး မသန်မာရတာလဲ...”
ရွှမ်ယွမ်ထောင် အံကိုကြိတ်သည်။ ဆုပ်ထားသော လက်သီးမှာ အစိမ်းရောင် သန်းလာပြီး အလွန်အမင်း အရှက်ရနေသည်။
နောက်ထပ် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦး၏ မျက်နှာသည် ဒယ်အိုးဖင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။ လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုသည်။
“ဒီလော့ချန်ကြောင့်ပဲ။ စွမ်းရည် မရှိဘဲ မရှောင်ဘူး၊ သူ့ကြောင့် ငါတို့ပါရောပြီး ဒုက္ခရောက်ရတယ်...”
ရွှမ်ယွမ်ထောင်ကို လှောင်ပြောင်ပြီးနောက် ရှောင်လျဲ့သည် လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“ကောင်လေး... မင်း ကံကောင်းတယ် ပြောရမယ်။ မင်းအတွက် စီနီယာက ထွက်ဖြေရှင်းပေးသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ငါ့ကို စော်ကားတာကိုတော့ လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုယ့်ဘာသာ ပါးနှစ်ချက်ရိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသုံးမကျသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားပေးနိုင်တယ်...”
လူအများ ရှောင်လျဲ့ ဤမျှ ဖိအားပေးလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြချေ။
သို့သော် ဤသည်မှာလည်း ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတို့သည် ရှေးယခင်ကတည်းက မီးနှင့်ရေကဲ့သို့ ရန်လိုမှု ရှိသည်။ လော့ချန်သည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွင် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုကို ပေးခဲ့သည်။ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
ရှောင်လျဲ့သည် ဤအခွင့်အရေးကို မည်သို့ မယူဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
ပရိတ်သတ်များ၏ အကြည့်များစွာသည် လော့ချန်ကို ကြည့်နေကြသည်။ လော့ချန် ဘာလုပ်မည်ကို သိချင်နေကြသည်။
လျူရီဖုန်းသည် ပျော်ရွှင်သောမျက်နှာရှိနေသည်။ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေသည်။
‘မင်း မာနထောင်လွှားတာ ကိုယ့်အရှက်ကိုယ် ခွဲတာပဲ...’
ပထမမင်းသား ကျင်းထျန်တူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထရပ်၍ တားဆီးရန် ပြင်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ခါးတွင် ဓားရှည်ချိတ်ထား၏။ လေကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသည့် ခြေလှမ်းများဖြင့် ခြေတစ်လှမ်းချင်း လှမ်းကာ ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
“ဟဲဟဲ... ငါ့ကို ပါးနှစ်ချက်ရိုက်ပြီး ဝန်ခံခိုင်းတာလား။ မင်းကကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်အထင်ကြီးတာပဲ။ မင်း ဒီနေ့ ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်ကို ဘယ်လို နာကျင်စေခဲ့လဲ။ ငါ အဲ့ဒီအတိုင်း ဆယ်ဆ ပြန်ပေးစပ်စေမယ်...”
လော့ချန် မျက်နှာထား လုံးဝမပြောင်းလဲချေ။ လေသံသည် အလွန်အမင်း အေးစက်နေ၏။
“ဝိုး...”
ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံး မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။
လူအများ မမျှော်လင့်ခဲ့သည်မှာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်သည့်တိုင် လော့ချန်သည် ဤမျှ မာနထောင်လွှား ရဲသေးသည်။ ရှောင်လျဲ့ကို စတင်စိန်ခေါ်ရဲသည်။
လော့ယောင်၏ မျက်လုံးအလင်း တောက်ပလာသည်။ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်သော အမူအရာ များ ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ပင်။
သူမ ဤဧည့်ခံပွဲသို့ လာရောက်ခြင်းသည် ဤအခိုက်အတန့်အတွက် မဟုတ်ပါလား။
“ကောင်လေး... မာနထောင်လွှားလိုက်တာ...”
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ...”
ရှောင်လျဲ့ စကားမပြောရသေးခင် လော့ချန်၏ စကားကြောင့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းတပည့်နှစ်ဦး ဒေါသအလွန်ထွက်လာကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။
အရပ်ရှည်သော ချောင်ယုံသည် လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီး ရက်စက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“ကံကောင်းလို့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ပထမနေရာ ရတာကို ဒီလောက် မာနထောင်လွှားရဲသေးတယ်။ မင်းကို ပညာပေးဖို့ စီနီယာရှောင် လာစရာ မလိုဘူး။ ငါပဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ရှင်းပစ်နိုင်တယ်...”
လော့ချန်သည် သုံးဦးလုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ။ မင်းတို့ သုံးယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လာကြ။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ သူများတွေ ထင်ကုန်အုံးမယ်...”
လော့ချန်သည် ယခင်က ထိုသုံးဦးကို သင်ခန်းစာပေးချင်ခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်လူများက ဤမျှ မသိနားမလည်စွာ ရိုင်းစိုင်းနေသည်ကို သူ မည်သို့မျှ သည်းခံတော့မည်မဟုတ်ချေ။
သူတို့ ကံကောင်းပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလျှင် တော်မည်၊ မဟုတ်၍ သေလျှင်တော့ သူ့ထိုက်နှင့်သူကံပင် ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဂိုဏ်းနှစ်ခု တိုက်ခိုက်ကြလျှင် သေဆုံးမှုများသည် ပုံမှန်သာ ဖြစ်နေသည်။
ချောင်ယုံသည် ဒေါသအလွန်ထွက်လာသည်။ ရှောင်လျဲ့ကို လှည့်ကာ ဆိုသည်။
“စီနီယာ၊ ဒီကောင်လေးကို ငါ့ကို ပေးပါ။ ငါ ဒီကောင်လေးကို ကျောင်းမှန်းကန်မှန်းသိအောင် ဆုံးမလိုက်မယ်...”
ရှောင်လျဲ့လည်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ခဏမျှ တွေးလိုက်သည်။ သူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ ပြင်ပစည်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်၍ အနိုင်ရလျှင်တောင် အလွန်ဆုံး အနိုင်ကျင့်သည် ဟု အတင်းပြောဆိုခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ချောင်ယုံကို ထုတ်သုံးခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်။
ချောင်ယုံသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပထမအဆင့်အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ်ပင် ဖြစ်သည်။ အတွင်းစည်းသို့ ဝင်၍ ကျင့်ကြံခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ လော့ချန်ကို အနိုင်ယူရန် မခက်ခဲချေ။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ သူ ဒီလောက် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ဖြစ်ပြီး ငါတို့ကို မျက်လုံးထဲ မထည့်ဘူးဆိုရင် မင်းလည်း သည်းခံစရာ မလိုဘူး...”
ရှောင်လျဲ့ လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
“ဟဲဟဲ... စိတ်မပူနဲ့။ ဘယ်သူက အသုံးမကျသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါ သူ့ကို သိစေရမယ်...”
ချောင်ယုံသည် လော့ချန်ကို ရက်စက်စွာ ရယ်လျက် ကြည့်ပြီး လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ “ကောင်လေး... အခု ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ဝန်ခံလိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ရွှမ်ယွမ်ထောင်ထက် ဆယ်ဆ ပိုဆိုးအောင် လုပ်ပစ်မယ်...”
“ဘုန်း...”
စကားပြောနေစဉ် ကြမ်းတမ်းသော ချီစွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသည် ချောင်ယုံ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် မြေကြီးအရောင် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအတွင်း၌ ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းကာ လော့ချန်ဆီသို့ ထိုးနှက်လာသည်။
“ငါ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရင် မင်း အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်...”
လော့ချန်သည် မူလနေရာ၌ ရပ်တည်နေသည်။ အကြည့်များက ချောင်ယုံပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်နေ၏။ မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမှ မပါချေ။
“သေခါနီးအထိ မာနကြီးနေတာပဲ။ မင်း ပါးစပ်ကပဲ ပိုမာသလား၊ ငါ့လက်သီးကပဲ ပိုမာသလားဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”
ချောင်ယုံ ဒေါသအလွန်ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ဆယ်လှမ်း အကွာအဝေးမှပင် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လော့ချန်ကို ထိုးချလိုက်သည်။ လက်သီးပေါ်တွင် အဝါရောင်အလင်းများ ပြင်းထန်နေကာ ကြမ်းတမ်းသော အင်အားသည် လေကို အလွှာလိုက် ထိုးဖောက်သွားသည်။
လော့ချန် တစ်ချက်မှ မလှုပ်ရှားချေ။ ကြမ်းတမ်းသော လက်သီးအရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသည်နှင့် တူနေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လျူရီဖုန်း၏မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အေးစက်သောရယ်သံ ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူ၏ ရယ်သံသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။
“ဘုန်း...”
မိုးကြိုးသံ ကဲ့သို့သော အသံသည် တိတ်ဆိတ်သော ပန်းခြံအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ချောင်ယုံသည် လော့ချန်ကို မချဉ်းကပ်ရသေးမီမှာပင် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။ မတွန်းလှန်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အင်အားတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ရိုက်ခတ်လာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“အား...”
နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံနှင့်အတူ ချောင်ယုံ၏ ပါးစပ်မှ ကောင်းကင်သို့ သုံးမီတာကျော်မြင့်သော သွေးတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်ကာ လာသည်ထက် ဆယ်ဆ ပိုမိုလျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အရိုးကျိုးကြေသွားသောအသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျောက်တောင်အတုတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် တိုက်မိရာ အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး အသက်ရှင်မှန်း သေမှန်းပင် မသိတော့ချေ။
ပန်းခြံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် သွားသည်။
လူအားလုံး လော့ချန်ကို မယုံနိုင်စရာ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”
အရာရာသည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ထူးဆန်းသည်။
လူများစွာသည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် မသိလိုက်ကြချေ။
“အရမ်းမြန်တဲ့ အရှိန်ပဲ။ အရမ်းသန်မာတဲ့ အင်အားပဲ။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပထမအဆင့်အထွတ်အထိပ်သန်မာသူကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ချေမှုန်းနိုင်တယ်။ ဒီလော့ချန် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားပါလား...”
အမြင်ကောင်းသောသူတစ်ဦးက ချီးကျူးလိုက်သည်။
သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့သည်မှာ လော့ချန်သည် နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် နောက်စ၍ ရှေ့သို့ရောက်ရှိကာ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းပြန်လှန် လိုက်ခြင်းပင်။
ရှောင်လျဲ့သည်ပင် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်မရောက်သေးချေ။ ဤမျှပင် မြန်ဆန်လှ၏။
အပျက်အစီးများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေသော ချောင်ယုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ကိုယ်သည် ထိတ်လန့်စွာ တောင့်တင်း သွား၏။ ခဏမျှ ကြောင်နေပြီးမှ လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။
“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်း...”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်၏ အရှိန်အဝါသည် လုံးဝ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သန်မာသူ၏ အငွေ့အသက်သည် ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ လေထုကိုပင် လှိုင်းထစေသည်။
“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့် အစောပိုင်း... သခင်မလေး... ငါ... ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”
အားမူသည် လော့ချန်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အဝတ်စကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များပင် ဖြူဖျော့နေ၏။
သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်မှာ ပထမဆုံး လော့ချန်ကို တွေ့ချိန်၌ ထိုသူသည် ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ သူမသည် လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ဖူး၏။
ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း သူမကို ကျော်ဖြတ်သွားရုံသာမက သူမ လေးစားရမည့် အဆင့်အတန်းသို့ပင် ရောက်ရှိသွားသည်တဲ့လား။
လော့ယောင်၏ အကြည့်သည် ကွင်းထဲမှ ထို မတ်မတ်ရပ်နေသောကိုယ်ရိပ်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်နေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရင်အစုံ လှုပ်ခတ်နေ၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် လော့ချန်၏ လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေသော စရိုက်လက္ခဏာသည် အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
၎င်းသည် သန်မာသူ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှု ဖြစ်သည်။
“အ အားမူ... ငါတော့ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခု ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တယ် ထင်တယ်...”
လော့ယောင်သည် လော့ချန်ကို ကြည့်နေသည်မှာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များပင် တုန်ယင်နေ၏။ မျက်လုံးများသည် ရေမှုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ပွင့် ထွန်းလင်းနေသည်။
ပထမမင်းသား ကျင်းထျန်တူ၏ မျက်လုံးအကြည့်များလည်း နက်ရှိုင်းနေသည်။
လော့ချန်သည် ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် အရည်အချင်းရှိသဖြင့် ထိုအချိန်က ထုံရွှမ်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံမှုသာ ရှိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ တစ်လကျော်ကာလအတွင်း အဆင့်နှစ်ဆင့် ဆက်တိုက် ထိုးဖောက်ခဲ့သည်တဲ့လား။
လော့ယောင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျင်းထျန်တူတစ်ယောက် အတွေးနက်သွားသည်။
လော့ချန်သည် လူအများ၏ အကြည့်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ကြီးမားသော အရှိန်အဝါသည် ရှောင်လျဲ့နှင့် နောက်ထပ် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ပါးစပ်မှ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။
“မင်းတို့ အမှန်တကယ် အသုံးမကျလို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေလို့ ငါပြောခဲ့တာ... မင်းတို့ အတူတူ တက်ခဲ့ကြ။ ငါ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြေရှင်းနေရတာ အချိန်ကုန်တယ်...”
အခန်း ၄၀၃ ပြီးပါပြီ။