လက်သီးသုံးချက် အကြွေးဆပ်
Vol. 27 Ch. 404
လော့ချန်၏ အေးစက်သောစကားကို ကြားသောအခါ လူအများ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။
ရှောင်လျဲ့သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးသည်လည်း အားမနည်းချေ။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အစောပိုင်း နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် တစ်ဦးတည်းသောစွမ်းအားဖြင့် ထိုနှစ်ဦးကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ဤသည်ကား မည်မျှ မာနထောင်လွှား သည်နည်း။
သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။
ချက်ချင်းပင် လူအများ၏အကြည့်သည် ရှောင်လျဲ့တို့ နှစ်ဦးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“လော့ချန်... မင်းက ယုတ်မာတဲ့ကောင်ပဲ...”
ရှောင်လျဲ့၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် တင်းမာလာပြီး ရုပ်ဆိုးလွန်းလှသည်။ ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာကာ လော့ချန်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသောအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီးထားတာကို တမင်တကာ မပြောဘဲ ငါ့ ဂျူနီယာကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တယ်။ ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ငါ့ကို ကြောက်အောင် လုပ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား...”
“တကယ် ရယ်စရာ ကောင်းတယ်...”
ချောင်ယုံ၏ ကြီးမားသော အရှုံးကို ရှောင်လျဲ့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။
သူ၏အမြင်တွင် ချောင်ယုံ ဤမျှ ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ လော့ချန် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်ကို မသိဘဲ လျှော့တွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ပါက ချောင်ယုံသည် စတင်တိုက်ခိုက်သည်နှင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်၍ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ပါက လော့ချန်၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။
“ဟဲဟဲ... ငါ ဘာ့ကြောင့် ပြောရမှာလဲ...”
လော့ချန် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ရှောင်လျဲ့ကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။
“မင်းက ငါ့ကို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းသုံးတယ်လို့ပြောရင် အဲ့ဒီ အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ မင်းကို ပြသရမယ်။ မင်း ရွှမ်ယွမ်ထောင်ကို သုံးကွက်နဲ့ အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ ငါလည်း မင်းကို လက်သီးသုံးချက် ပြန်ပေးမယ်...”
“ကောင်လေး... မင်း အရမ်းတွေ မာနထောင်လွှားတာပဲ...”
ရှောင်လျဲ့ လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။
“မင်း သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ကို ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဟွန်း... လက်သီးသုံးချက် မပြောနဲ့၊ လက်သီးဆယ်ချက် ဆိုရင်တောင် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ...”
“ဘုန်း...”
ရှောင်လျဲ့ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ ကြယ်ခြောက်ပွင့် ဓားသိုင်းဝိညာဉ်ကို ထုတ်ဖော်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကြီးမားပြီး လွှမ်းမိုးသော အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
သူ၏ ကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် ဓားတစ်လက်ပမာ၊ လျင်မြန်ပြီး အားကြီးသော ဓားတစ်လက်ပမာ ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့်အချိန်မဆို သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်မှုကို ပေးနိုင်သည်။
“ချပ်...”
ဓားရှည်သည် ဓားအိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရှောင်လျဲ့သည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် မြေပြင်ကို နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခုအဖြစ် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေသည်။
“မင်းမှာ ဘယ်လို စွမ်းရည်ရှိလဲ... အားလုံး ထုတ်သုံးလိုက်ပါ... ငါ မင်းကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ရှုံးနိမ့်စေရမယ်...”
ရှောင်လျဲ့ မည်သည့် ထိန်းချုပ်မှုမှ မထားချေ။
သူသည် လော့ချန်ကို အပြီးသတ်ဖျက်ဆီးမည့်အင်အားဖြင့် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုသည်။
လော့ချန်ကို ကိုယ်ခန္ဓာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားစေလိုသည်။
လော့ချန် ရယ်လိုက်၏။ သွားဖြူများပေါ်အောင်ကို ရယ်လိုက်ခြင်းပင်။
“ဟုတ်လား... ဒါဆို နောက်ပြီးမှ ငါ့ကို မညှာဘူး မပြောနဲ့...”
ခြေဖဝါးတစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်သည် အက်ကွဲသွား၏။ လော့ချန်သည် ချက်ချင်း ရှောင်လျဲ့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ပထမကွက်...”
လော့ချန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ချီစွမ်းအင်များ လှိုင်းထနေသည်။ ညာလက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ရှောင်လျဲ့၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ထိုးချလိုက်သည်။
“ဘုန်း...”
လေထုပင် တုန်ခါသွားပြီး ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှိုင်းလုံးများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“သေးသေးလေးပဲ... ငါ့ဓားတစ်ချက်နဲ့ ဖြိုခွဲမယ် ကြည့်လိုက်...”
လော့ချန် တည့်တည့် ပြေးဝင်လာသည်ကို ရှောင်လျဲ့ မြင်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
သူ၏ တိမ်မီးလျှံဓားသိုင်းသည် စွမ်းအားကြီးမားပြီး ပူပြင်းလှသည်။ ဓားတစ်ချက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်လျှင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲ သကဲ့သို့ နေမင်းကြီး ရောက်ရှိလာ သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ရန်သူ၏ ကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုအင်အား အံ့မခန်းရှိလှသည်။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။
“တိမ်မီးလျှံပိုင်းဖြတ်...”
“ဘုန်း...”
ဓားတစ်ချက်ဖြင့် လေထုပင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့သော မီးလျှံဓားရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းလျက် လော့ချန်ဆီသို့ ပိုင်းဖြတ်ချသည်။
“လော့ချန် အန္တရာယ်ရှိတယ်...”
အဝေးမှ ကြည့်နေသော ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းတပည့် ရွှမ်ယွမ်ထောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ရှောင်လျဲ့၏ ဓားသိုင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားဖူးသည်။ ဓားတစ်ချက်စီသည် လွှမ်းမိုးပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း အံ့မခန်းရှိလှသည်။ သူ အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးသည်ပင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။
“ဘုန်း...”
လူအများ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အောက်တွင်...
အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် မီးလျှံဓားရိပ်များနှင့် လက်သီးတို့ ထိတွေ့သွားသည်နှင့် မျက်စိကျိန်းစရာ မီးအလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေထုသည် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသော လေစီးကြောင်းများအဖြစ် လှုပ်ရှားနေသည်။ ချီစွမ်းအင်များ ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့လာ၏။
“ကလစ်...”
လူအများ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်သော မီးလျှံဓားရိပ်သည် လက်သီးနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် စက္ကူကဲ့သို့ ချက်ချင်း ကြေမွသွားသည်။
“ဘုန်း...”
ထို အသံနှင့်အတူ ရှောင်လျဲ့၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်သည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွား၏။ ကြီးမားသော အင်အားသည် သူ၏ လက်ဖဝါးအဆစ်ကိုပင် ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။ ညာလက်ဖဝါးတစ်ခုလုံး အရေပြားများ ကွဲအက်ကုန်ပြီး သွေးများပင် ပန်းထွက်လာ၏။
“ဖူး...”
ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ရှောင်လျဲ့သည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် နောက်သို့ အတန်ကြာ ဆုတ်လိုက်ရသည်။
“မင်း... မင်း... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
ရှောင်လျဲ့သည် လော့ချန်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်နေကာ အိပ်မက်မက်နေသည်နှင့် တူနေ၏။
သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့သည်ကို မယုံနိုင်ချေ။
မတားဆီးနိုင်ခဲ့သည်ကို မဆိုထားနှင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ပင် ရခဲ့သည်။
တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ထက် အဆင့်နှစ်ဆင့်ပင် နိမ့်နေသေးသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အစောပိုင်း သန်မာသူသာ ဖြစ်သည်။ မည်မျှ ပါရမီရှင် ဖြစ်စေကာမူ ဤမျှ အင်အားကြီးမားရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။
“နောက်ထပ် လက်သီးနှစ်ချက် ကျန်သေးတယ်...”
လော့ချန်၏ ကိုယ်ရိပ်သည် လေပမာဖြစ်သွားပြီးနောက် လေထဲတွင် အရိပ်အယောင်များ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာချိန်တွင် ရှောင်လျဲ့၏ ရှေ့သို့ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာ ရောက်ရှိနေသည်။ ဆက်တိုက် လက်သီးနှစ်ချက်ဆင့်ကာ ထိုးချလိုက်၏။
“မဖြစ်ဘူး...”
ရှောင်လျဲ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ အတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယခုတင်က သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့သော ထိုလက်သီးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များ ထောင်မတ်စေသည်။ ဦးရေပြားများ ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်များ ထွက်ခွာသွားလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။
ရှောင်လျဲ့သည် ချီစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။
“ဘုန်း... ဘုန်း...”
“အား... အား...”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လူရိပ်တစ်ခုသည် အလွန်လျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့် လွင့်စင်သွားသည်။ မာကျောသော ကျောက်သားမြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပစ်ခတ်ခတ်ကျသွားရာ မြေပြင်တွင် ကြီးမားသော တွင်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။
တိတ်ဆိတ်မှု...
အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပန်းခြံတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ လူအားလုံးသည် လော့ချန်ကို မှင်တက်မိစွာ ကြည့်နေကြသည်။
လက်သီးသုံးချက်ဖြင့် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အထွတ်အထိပ် ရှောင်လျဲ့ကို တစ်ခဏအတွင်း အနိုင်ယူလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး...”
တိတိကျကျပြောရလျှင် လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းပင်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်လျဲ့သည် ပထမလက်သီးချက်တွင်ပင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အသက်ကို ရအောင် ရှူနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ လော့ချန်၏ လက်ဝေ့အိတ်အဖြစ် အသုံးပြုခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“ရှူး...”
လော့ချန်၏ ကိုယ်ရိပ်သည် တွင်းကြီးဘေးသို့ ဆင်းသက်လာကာ တွင်းထဲရှိ ရှောင်လျဲ့ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ရှောင်လျဲ့၏ ကိုယ်သည် မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်နေသည်။ လက်နှစ်ဖက်မှ အရိုးစများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရင်ဘတ်သည် တစ်လက်မခန့် နစ်ဝင်သွားပြီး အသက်ရှူသံသည် ပါးလွှာလှ၏။
“လော့ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါ...”
ပထမမင်းသား ကျင်းထျန်တူသည် လော့ချန် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ယူဆပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ဓားနှင့်ဓားချင်း ထိတွေ့ခြင်းတွင် မျက်လုံးမရှိ။ နှစ်ဦးစလုံး ကိုယ်တိုင် စိန်ခေါ်တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် အကျိုးဆက်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ခံရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ရှောင်လျဲ့သည် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ လော့ချန်အား ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခွင့်ပြုလျှင် ပွဲ စီစဉ်သူအနေဖြင့် မျက်နှာပျက်ရုံသာမက လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကိုပါ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
“ကုသပေးရင်တောင် ဆေးဖိုးပဲ အလကား ကုန်မှာ...”
လော့ချန် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သော်လည်း ထပ်မံပြီး မတိုက်ခိုက်တော့ချေသည်။
ရှောင်လျဲ့၏ ဒဏ်ရာ အခြေအနေအရ ကုသပေးလျှင်တောင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်မသန်စွမ်းသူသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ရှူး...”
လက်ကို ဆန့်တန်း၍ လော့ချန်သည် ရှောင်လျဲ့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ကာ နောက်ဆုံး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
“မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထုတ်ပေးစမ်း... ပြီးတော့ ကိုယ့်ပါးကိုယ်နှစ်ချက် ရိုက်လိုက်။ မဟုတ်ရင်တော့ သူတို့လို မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေရလိမ့်မယ်... မင်းကြိုက်တာ ရွေး...”
ဤ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ လော့ချန်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကာ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ ဆိုသည်။
“လော့ချန်... မင်း ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်နေပြီ ဆိုတာ မသိဘူးလား။ မင်း သိလား... ရှောင်လျဲ့က ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းအကြီးအကဲတစ်ဦးရဲ့ မြေးအရင်းပဲ။ သူ့ကို အမြဲတမ်း အလေးထားပြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ မင်း သူ့ကို ဒီလို ရိုက်နှက်လိုက်တာ ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ် ရှာတာပဲ...”
“စကားတွေ အရမ်းများတယ်။ မင်း မရွေးချင်ရင် ငါ မင်းကို ကူရွေးပေးမယ်...”
စကားသံ ပြီးဆုံးသည်နှင့် လော့ချန်၏ ကိုယ်ရိပ်သည် လက်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။ လူရိပ်သည် နေရာမှ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ထိုသူအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
“ပြေး...”
ဤ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ စွမ်းရည်သည် ရှောင်လျဲ့ထက် များစွာ နိမ့်ကျသည်။
ရှောင်လျဲ့ပင် လော့ချန်၏ လက်သီးသုံးချက်ဖြင့် ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုး ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကိုပင် မတားဆီးနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။ ချက်ချင်း မတွေးတောတော့ချေ။ အမြန်နှုန်းကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်ကာ ကိုယ်ရိပ်သည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။
“ပြေးချင်တယ်ပေါ့... ဟားဟားဟား...”
လော့ချန် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။
“ရှူး... ရှူး... ရှူး...”
လူအများ လော့ချန်၏ ကိုယ်ရိပ် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြရသည်။ ရာပေါင်းများစွာသော မျဉ်းကြောင်း များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မူလနေရာ၌ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကိုယ်ပွားရာပေါင်းများစွာ... ပြည့်စုံမှုအဆင့် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းပဲ...”
ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းတပည့် နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းသည် ကြယ်ငါးပွင့်သိုင်းပညာ ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံရန် ခက်ခဲမှုသည် ကြယ်ခြောက်ပွင့်သိုင်းပညာနှင့် ညီမျှသည်။ ဤအချက်ကို ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အတွင်းစည်းတပည့်များပင် အားလုံး သိကြသည်။
“ဘုန်း...”
“အား...”
ကောင်းကင်မှ ချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ တိမ်လွှာများပင် တုန်ခါ၍ ပျောက်ကွယ်ကုန်၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ...
နောက်တစ်ခဏတွင်...
“ဘုန်း...”
တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ရွှဲနေသော လူရိပ်တစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည်။ ရှောင်လျဲ့၏ ဘေးတွင် တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
အခန်း ၄၀၄ ပြီးပါပြီ။