ငါမှားတယ်... ငါ တကယ်မှားသွားပြီ

ယနေ့အချိန်အခါတွင် လော့ချန်သည် သာမန်သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့်သန်မာသူများကို အလေးအနက်ထားစရာ မလိုတော့ချေ။

တစ်ယောက်လာလျှင် တစ်ယောက်သတ်မည်။ နှစ်ယောက်လာလျှင် နှစ်ယောက်လုံး သတ်မည်။

“ရှဲ့ယန်...”

အကြီးအကဲဖုန်းချန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ အလျင်အမြန်ပျံသန်း၍ အကြီးအကဲရှဲ့ယန်ကို ထောက်မလိုက်သည်။

“အဟွတ်...”

ရှဲ့ယန်သည် အတွင်းကလီစာ အပိုင်းအစများ ပါဝင်သော သွေးများကို ချောင်းဆိုးရင်း အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများစွန်းပေနေ၏။ ပခုံးသည် ဓားဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်းဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ ကြည့်မကောင်းအောင် ဆိုးရွားနေသည်။ ရင်နှင့်အမျှ နာကျင်မှုကြောင့် သူမ၏ကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်။

“ဖယ်...”

သူမသည် အကြီးအကဲဖုန်းချန်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်းရဲ့စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်သန်မာနိုင်တာလဲ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ရှဲ့ယန်သည် အရူးတစ်ယောက်နှယ် ဖြစ်နေကာ လေသံက တုန်ယင်နေသည်။

သူမသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့်သုံး ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စွမ်းအားအပြည့်တိုက်ခိုက်မှုကို လော့ချန်က အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ချေမှုန်းနိုင်ရုံသာမက သူမကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မည်သို့သောစွမ်းအား ဖြစ်သနည်း။

လော့ချန် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် အံ့အားသင့်နေတာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်လကတည်းက ငါ မင်းကို မျက်စိထဲ မထည့်ခဲ့ဘူး။ အခုချိန်မှာဆို ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်...”

“ဘုန်း...”

စကားပြောနေစဉ် လော့ချန် ခြေဖဝါးတစ်ချက် နင်းချလိုက်ရာကိုယ်ရိပ်သည် လေကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ကျယ်လောင်သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် နဂါးအစစ်တစ်ကောင် ရေကန်မှထွက်လာသကဲ့သို့၊ ကျားဖြူသည် တောင်မှဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ လေဟာနယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တည်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချီစွမ်းအင်များ တရကြမ်း လှိုင်းထနေ၏။ လေထုသည်ပင် တုန်ခါနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လော့ချန်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အစောပိုင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ကိုဖြတ်သော နေမင်းကဲ့သို့ အကြီးအကဲရှဲ့ယန်တို့နှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်သည်။

“လေဟာနယ်တွင် လျှောက်လှမ်းခြင်း... ဒါက...”

အကြီးအကဲဖုန်းချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဓားကိုပင် လွတ်ကျလုမတတ် အံသြနေ၏။ သူက မယုံနိုင်သောအံ့အားသင့်မှုဖြင့် ဆိုသည်။

“မင်း... မင်း... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ရှဲ့ယန်၏ မျက်လုံးများ မျက်ခွံအပြင်သို့ ထွက်ကျမတတ် ပြူးကျယ်နေသည်။ ယခင်က မာနကြီးသောဟန်ပန် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် တုန်ယင်စွာ ဆိုသည်။

“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်သွားတာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်လကမှ မင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်မှာပဲ ရှိသေးတာကို.... အခု ဒီနယ်ပယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားတာလဲ...”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ ဟွာကျင်းယန်လို ထူးချွန်သူမျိုးတောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းဝိညာဉ်တောင် မလုပ်နိုင်ဘူး...”

ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသည်။ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုသည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေ၏။

မျက်မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလွန်းသည်။

တစ်လအတွင်း ထုံရွှမ်နယ်ပယ်မှ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း... ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်ကိစ္စ မည်သို့ရှိနိုင်သနည်း။ သူမ ကြားပင် မကြားဖူးပါချေ။ မကြားစဖူးအောင်ပင် ဖြစ်သည်။

“ညီမလေး... ပြေးတော့...”

“ဘုန်း...”

ဖုန်းချန်သည် လော့ချန်ကို ဓားဖြင့်တစ်ချက်ခုတ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်မှသာ ရှဲ့ယန် ပြန်လည်သတိဝင်လာကာ နောက်သို့ လှည့်ပြီး မဆိုင်းမတွ ပြေးတော့သည်။

“ပြေးလို့ရမယ် ထင်သလား...”

လော့ချန် အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ မီးလျှံဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားစွမ်းအင်သည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ကိုယ်ရိပ်သည် ပေါက်ကွဲကာ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း ရာပေါင်းများစွာ ခွဲထွက်လာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုင်အနည်းငယ်အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိပြီး ရှဲ့ယန်၏ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

“အား...”

ရှဲ့ယန် ကြောက်လန့်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ဖုန်းချန်၏ဘေးသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း ပြည့်စုံခြင်း...”

ဖုန်းချန် မျက်နှာဖျော့တော့သွားသည်။

လော့ချန်သည် လူနှစ်ဦးထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

“ငါ့လက်နဲ့ သေချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ်ကိုယ့်ဘာသာ သတ်သေချင်သလား...”

လော့ချန်၏ အေးစက်သောအကြည့်ကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ယန် ရုတ်တရက် သတိရလာကာ မကျေနပ်စွာ ဆိုသည်။

“လော့ချန်... မင်းက ဂိုဏ်းပြင်ပစည်း တပည့်တစ်ဦးပဲ။ ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲကို သတ်ရဲလို့လား။ မင်း သေဒဏ်ပေးခံရမယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒါ့အပြင် ငါတို့က မင်းသားတန်းကလူတွေ။ မင်း အပြစ် ပိုကြီး...”

“ပါးစပ်ပိတ်...”

ဖုန်းချန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရှဲ့ယန်၏စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယန် ကြောင်အသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ အတူတူဝင်ရောက် ကျင့်ကြံခဲ့ကြသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာခဲ့ပြီပင်။ ဖုန်းချန်က သူမကို ပြင်းထန်သောစကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောဖူးချေ။ ဒေါသထွက်ဖူးခြင်းလည်း မရှိချေ။

ယခုမူ...။

ဖုန်းချန်သည် သူမကို မကြည့်တော့ဘဲ လော့ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်း တကယ်ပဲ အဆုံးထိ သတ်ချင်တာလား။ မင်းသာ ငါတို့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်ကိုယ့်ကျင့်ကြံမှုကိုကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးပြီး တာယွဲ့မင်းဆက်ကနေ ထွက်ခွာပါ့မယ်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး...”

“ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးမယ်။ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ...”

ရှဲ့ယန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ယနေ့ ဤအခြေအနေကို ရောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှုကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်နည်း။ လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ ဆိုသည်။

“ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ ငါတို့ သူ့နဲ့ အသက်ကိုရင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်။ သူက သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ဒုတိယအဆင့်အစောပိုင်းနယ်ပယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ရင် ဘယ်သူနိုင်မယ်၊ ဘယ်သူရှုံးမယ် မသေချာသေးဘူး...”

“အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်... ငါတို့ ဘာနဲ့တိုက်မှာလဲ...”

ဖုန်းချန် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

သူသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် တတိယအဆင့်အလယ်ပိုင်း နယ်ပယ်သာ ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယန်ထက် အနည်းငယ်သာ ပို၍သန်မာသည်။

လော့ချန်သည် သိုင်းဝိညာဉ်မထုတ်ဖော်ရသေးဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဓားတစ်ချက်ဖြင့် ရှဲ့ယန်ကို ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရစေခဲ့သည်။ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကိုလည်း ပြည့်စုံသောအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့်အောက်တွင် ပြိုင်ဘက်ရှာရန် ခက်ခဲသည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ သူတို့သည် လော့ချန်ကို ရင်ဆိုင်ရန် အရည်အချင်း လုံးဝမရှိချေ။

လော့ချန်၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိချေ။

“တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို မထိခိုက်ရင် ငါကလည်း အဲ့ဒီလူကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ ငါ့ကိုသတ်ဖို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက မင်းတို့ ငါ့ဓားအောက်မှာ သေရမယ်ဆိုတာ ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်ပြီးခဲ့ပြီ...”

ဖုန်းချန် တစ်ချက် ကြောင်သွားကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ဘာမှဆက်မပြောတော့ချေ။

သူသာဆိုလျှင်လည်း နောင်ပြဿနာဖြစ်လာမည့် အရာများကို မချန်ထားခဲ့ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

“ညီမလေး...”

ဖုန်းချန်သည် ရှဲ့ယန်ကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပာယ်များစွာရှိသည်။ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ငါ အရင်သွားမယ်...”

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဖုန်းချန်သည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ချပ်...”

ဓားရှည်သည် ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့်တက်သွားပြီးနောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ကျဆင်းလာကာ ဖုန်းချန်၏ကိုယ်တွင်းသို့ ချက်ချင်းထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ အသက်မရှိတော့ချေ။

“အစ်ကိုကြီး...”

ရှဲ့ယန် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဖုန်းချန် သေဆုံးခြင်းက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မှီခိုအားထားရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားသည့်နှယ်ပင်။

တစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း နီးကပ်လာသော လော့ချန်ကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့ယန်၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ မျက်နှာအပြည့် မျက်ရည်များဖြင့် ဆိုသည်။

“လော့ချန်... ငါ မှားတယ်။ ငါ တကယ်မှားသွားပြီ။ ငါက အဋ္ဌမမင်းသားကျင်းမင်ရဲ့ အမိန့်ကိုသာ လိုက်နာခဲ့တာပါ။ သူက မင်းကို ထိခိုက်စေလိုတဲ့ အဓိကလူပဲ။ မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ။ ငါ ကျင့်ကြံမှုကိုကိုယ်တိုင်ဖျက်ဆီးပြီး မင်းခိုင်းသမျှ လုပ်ပါ့မယ်...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ယန်၏မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့်စည်းစိမ်၊ အဆင့်အတန်း၊ ဆေးလုံးမျှ အရေးမပါတော့ချေ။ ဖုန်းချန်ပြောခဲ့သလိုပဲ... သာမန်ဘဝဖြင့် နေထိုင်ရခြင်းကလည်း ကောင်းမွန်သည်။

လော့ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မင်း အမှန်တကယ် နောင်တရတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေရတော့မယ်ဆိုတာ သိသွားလို့ ကြောက်နေတာ။ စိတ်မပူပါနဲ့... မကြာခင် ငါ ကျင်းမင်ကို မင်းဆီ ပို့ပေးပါ့မယ်...”

ရှဲ့ယန် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ တစ်ခုခု ပြောချင်နေသေးသည်။

နောက်တစ်ခဏ...

“ချပ်...”

အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ဓားရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှဲ့ယန် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။ ခေါင်းပြတ်နေသောကိုယ်အလောင်းတစ်ခုသည် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။

“ချပ်...”

ဓားကို ဓားအိမ်သို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ လော့ချန်၏ကိုယ်ရိပ်သည် လျှင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေ၏။ သစ်တောထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ရှဲ့ယန်နှင့် ဖုန်းချန်၏ အလောင်းများကို ရှာတွေ့သည်။

ထိုနှစ်ဦး၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ယူလိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို စုပ်ယူရန် စတင်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် လော့ချန်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အဆင့်သုံး သန်မာသူနှစ်ဦး၏ သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို အလွယ်တကူ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အားထုတ်မှု သိပ်မလိုအပ်တော့ချေ။

“ဟင်... တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ...”

သိုင်းဝိညာဉ်အနှစ်သာရကို စုပ်ယူပြီးသည်နှင့် လော့ချန်သည် အားကောင်းသောအငွေ့အသက်သုံးခု လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှ အပြင်ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ သုံးဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူတို့အနက် တစ်ဦး၏အငွေ့အသက်သည် နက်ရှိုင်းနေသည်။ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် အလယ်အဆင့်သန်မာသူ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

“မင်းသားတန်းကလူတွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီနေရာကနေ အရင်ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်...”

နောက်ထပ် ပြဿနာများ မလိုချင်တော့ချေ။ လော့ချန်သည် မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးလိုက်သည်နှင့် မြင်ကွင်းထဲမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

လော့ချန် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာခင် လူရိပ်သုံးခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ လျင်မြန်သောအရှိန်ကြောင့် နောက်ဘက်တွင် လေလှိုင်းများ ရှင်းလင်းစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဟင်... အကြီးအကဲရှဲ့ယန်... အကြီးအကဲဖုန်းချန်...”

“ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေကို သတ်ရဲတယ်။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ...”

သစ်တောထဲရှိ အလောင်းများကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သုံးဦးစလုံး မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

အလယ်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ် အဘိုးအိုသည် အလောင်းများကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးသည်။ မျက်မှောင်များ ပို၍ ပို၍ တွန့်လာသည်။

“အကြီးအကဲဟူ... ဘာဖြစ်တာလဲ...”

နောက်ထပ်နှစ်ဦးက မေးသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် အဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။

“ထူးဆန်းတယ်။ သူတို့ အခုမှ သေတာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက အနှစ်သာရတွေ လုံးဝပျောက်ကွယ်နေတယ်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးနေခဲ့သလိုပဲ...”

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...”

နောက်ထပ်နှစ်ဦးသည် အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုသည် လေကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းများ ပြင်းထန်နေသည်။

“ဂိုဏ်းပြင်ပစည်း ပြိုင်ပွဲပြီးသွားတဲ့အခါ အကြီးအကဲချန်ရွှမ်တို့ သတင်းတစ်ခု ယူဆောင်လာခဲ့တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်း ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်တဲ့။ သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းမှာ လူရဲ့အနှစ်သာရကို စားသုံးတဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့နည်းလမ်း ရှိတယ်...”

“သွေးအရိပ်ဂိုဏ်း...”

“သွေးအရိပ်ဂိုဏ်းကလူတွေ တာယွဲ့မင်းဆက်ထဲကို ခိုးဝင်လာတာလား...”

လူနှစ်ဦး၏ အမူအရာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဖြစ်နိုင်တယ်...”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကောင်းကင် ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ။ သွားကြစို့။ ဒီသတင်းကို အရင်ဆုံး ပြန်ပြောရမယ်။ ပြီးတော့ လော့ချန်ကို ဆက်မရှာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ။ ဒီလောက်ကြာနေပြီဆိုတော့ ဒီကလေး အသက်ရှင်ဖို့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး...”

အခန်း ၃၉၅ ပြီးပါပြီ။