နန်းတော်မြို့၊ ရွှေနဂါးမြို့တော်

တောနက်မုန်တိုင်းတွင် သားရဲများ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လော့ချန်သည် သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အကြိမ်များစွာ ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအထဲတွင် ကြယ်လေးပွင့်အလယ်အဆင့် သားရဲဆိုး မည်းနက်သရဖူချိုး တစ်ကောင်ပင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

ဤမည်းနက်သရဖူချိုး၏ စွမ်းရည်သည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့် သန်မာသူနှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် သာမန်အားဖြင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။

လော့ချန်သည် အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးကာ မြူခိုးရိပ်ခြေလှမ်း၏ နက်နဲမှုကို အသုံးပြု၍ ထိုသားရဲဆိုးထံမှ ခက်ခဲစွာ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် တောနက်မုန်တိုင်း၏ အပြင်ဘက်ဒေသတွင် ရှိနေသည်။ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိုးထိုးနေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျဲပါးလာသည်။ ရှေ့တွင် အစိမ်းရောင်ရှိသော ကျယ်ပြန့်သည့်လွင်ပြင်တစ်ခု ရှိသည်။

ဤသည်မှာ တာယွဲ့မင်းဆက်၏ အကျယ်ဆုံးလွင်ပြင်ဖြစ်သော အနောက်မြောက်လွင်ပြင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် မြေဆီလွှာသည် ချီစွမ်းအင်ကြွယ်ဝသည်။ သီးနှံအထွက်နှုန်း အလွန်မြင့်မားသည်။ တာယွဲ့မင်းဆက်၏ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများကို ကျွေးမွေးထားသည်။

တာယွဲ့မင်းဆက်၏ နန်းတော်မြို့ဖြစ်သည့် ရွှေနဂါးမြို့တော်သည် အနောက်မြောက်လွင်ပြင်၏ ဗဟိုတွင် တည်ရှိသည်။

ဦးတည်ရာကို ရှာဖွေပြီးနောက် လော့ချန်သည် ငန်းကဲ့သို့ကိုယ်ရိပ်ဖြင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်ပျံသန်းနေသည်။

နေရောင်သည် ကောင်းကင်အလယ်တွင် တောက်ပနေ၏။ လေညင်းတိုက်ခတ်လာသည်နှင့် အသက်ဝင်သော အနောက်မြောက်လွင်ပြင်သည် ရွှေရောင်လှိုင်းလုံးများ လှုပ်ခတ်လာသည်။ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါသည်။

နေ့လယ်အချိန်တွင် လော့ချန်သည် ဤခရီးစဉ်၏ ဦးတည်ရာဖြစ်သော ရွှေနဂါးမြို့တော်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

“ဟူး...”

ရှေ့ရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော မြို့တော်ကို ကြည့်ရင်း လော့ချန်သည် လေကို အားပါးတရ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်မှောက်ရှိ မြို့တော်သည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ရွှေနဂါးမြို့တော်သည် လင်ကျန်းမြို့ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ကြီးသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဆုံးကို မမြင်နိုင်ချေ။ မြို့ရိုးများကို မည်သည့်တွင်းထွက်ကျောက်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည် မသိချေ။ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။ ရွှေရောင်အလင်းများ လင်းလက်နေသည်။ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။

“မဆန်းပါဘူး။ ရွှေနဂါးမြို့တော်လို့ ခေါ်တာ...”

လော့ချန် ချီးကျူးရင်းကိုယ်ရိပ်ဖြင့် အလျင်အမြန်ပျံသန်းသွားသည်။

ခမ်းနားသောမြို့တံခါးရှေ့တွင် မြို့တွင်းသို့ဝင်ရောက်သော လူတန်းကြီးသည် ရှည်လျားနေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူများ တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာနေသည်။

အချို့သည် သားရဲများကိုစီးနင်၍ လာကြသည်။ အချို့သည် ဂုဏ်သရေရှိ ရထားလုံးများကို စီးနင်းလာကြသည်။ အချို့ နတ်ဘုရားကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဝိညာဉ်လှေအချို့ပင် ရှိသည်။ လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ရောက်ရှိလာသည်။ တောင်ပြိုလဲခြင်း၊ ပင်လယ်လှိုင်းထန်ခြင်းကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ပိုင်ရှင်၏ ထူးခြားသောအဆင့်အတန်းကို ပြသနေသည်။

လော့ချန်ကဲ့သို့ လေထဲတွင် တိုက်ရိုက်ပျံသန်းလာသူများလည်း များစွာရှိသည်။

“သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သန်မာသူတွေ ဒီလောက်များတာ... တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ချီရှန်မြို့မှာဆိုရင် တစ်သက်လုံး ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချီရှန်မြို့တွင် တွေ့ရခဲသော သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ် သန်မာသူများသည် ဤနေရာတွင် သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေသည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် အလွန်ကြီးမား၏။ သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ ပင်လယ်ပြင်ထဲမှ ဆန်တစ်စေ့မျှသာ ဖြစ်သည်။

ငွေ တစ်ဆယ်ကို မြို့တွင်းဝင်ခွင့်အတွက် ပေးဆောင်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် လူအုပ်နှင့်အတူ မြို့တွင်းသို့ အဆင်ပြေပြေ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်အကြောင်း မေးမြန်းစုံစမ်းပြီးနောက် လော့ချန်သည် အတွင်းမြို့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူသည် လော့ယောင်နှင့် နန်းတော်မြို့၏ လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင် တွေ့ဆုံရန် ကတိပြုထားသည်။

ကျယ်ပြန့်သောလမ်းမပေါ်တွင် လူများ အသွားအလာများပြားသည်။ လောကသူရဲကောင်းများစွာသည် သုံးယောက်တစ်စု ငါးယောက်တစ်စု စုပေါင်းကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ မကြာသေးမီက သိုင်းလောကတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြီးများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။

အချို့လူများသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုနေသဖြင့် သတင်းအမျိုးမျိုးသည် လော့ချန်၏နားထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤတစ်လကျော်ကာလအတွင်း အဓိကကိစ္စကြီးနှစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ပထမကိစ္စမှာ ယွမ်မန်လီ၏ ဖီးနစ်ပြာသိုင်းဝိညာဉ်သည် မြေကမ္ဘာအဆင့်သိုင်းဝိညာဉ်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စသည် အလွန်ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ တာယွဲ့မင်းဆက်မှ နာမည်ကြီး အကြီးအကဲများအားလုံး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ သွားရောက် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မင်းဆက်များကိုပါ အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

ထိုမျှမက၊ လွန်ခဲ့သောတစ်လခွဲခန့်က တာချူမင်းဆက် ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင်မင်းသား တစ်ဦးသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ကိုယ်တိုင်လာရောက် ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ဤသည်က များစွာသော အငြင်းပွားမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဒုတိယကိစ္စမှာ ကူယွမ်မြို့ နှင့် သက်ဆိုင်သည်။

ထိုဒေသတွင် မကြာသေးမီက လူများစွာ ထပ်မံသေဆုံးခဲ့ကြသည်။ လူ့ငရဲခန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဟု ဆိုကြသည်။ သာမန်လူများသည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရုံဖြင့် မသေသင့်ဘဲ သေဆုံးကြရသည်။

ဤအရာက လော့ချန်အား ကျိတော့ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ဝူရှန်၏ စကားများကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သွေးနတ်ဆိုးနှင့် ဆက်စပ်နေဖွယ်ရှိသည်။

လော့ချန်သည် သူကိုယ်တိုင်လည်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်ရာအရာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် ကြာကြာနားထောင်ကြည့်သောအခါ လူတစ်ဦးတည်းသာ သူ့ကို ဖော်ပြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုလူသည်လည်း သူ သွေးလင်းယုန်၏ သတ်ဖြတ်မှုကိုခံရပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် သေဆုံးသွားခြင်းကို ဝမ်းနည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအရာက လော့ချန်ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် လွန်ခဲ့သောတစ်လက လော့ချန်သည် ဟွာကျင်းယန်ကို အနိုင်ယူပြီး ယခုနှစ်သုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲတွင် ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့ခြင်းသည် အတော်အတန် လှုပ်ခတ်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် လုံးဝမပျံ့နှံ့သေးခင်မှာပင် ယွမ်မန်လီ၏သိုင်းဝိညာဉ် မြေကမ္ဘာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းသတင်းသည် ဆက်တိုက်ရောက်ရှိလာသည်။ ဤအရာက လော့ချန်၏ ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် လော့ချန်သည် သွေးလင်းယုန်၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကိုခံရသဖြင့် အားလုံးက သူ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ သေဆုံးပြီဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် မည်သူမျှ သူ့ကို စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

လော့ချန်သည် ဤသည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။

နာမည်ကြီးခြင်းသည် ပြဿနာပိုများခြင်းကိုကိုယ်စားပြုသည်။ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သောအရာ မဟုတ်ချေ။

မကြာမီပင် လော့ချန်သည် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာသည် နန်းတော်မြို့၏ လင်ယွမ်ပြတိုက် ဖြစ်သည်။

“သခင်လေး... ဘာများလိုချင်ပါသလဲ...”

အစေခံအမျိုးသမီးချောတစ်ဦးသည် လော့ချန်၏ ဂုဏ်သရေရှိသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ကြိုဆိုလာသည်။

“ငါ လူတစ်ဦးကို လာရှာတာပါ...”

လော့ချန်သည် လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို မြင်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးချော၏ မျက်လုံးအိမ်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပို၍တောက်ပလာကာ ပို၍ ဖော်ရွေစွာ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

“သခင်လေး... ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ...”

အမျိုးသမီးချောသည် သူမ၏သေးသွယ်သော ခါးလေးကို လှုပ်ယမ်းကာ ရှေ့မှ လမ်းပြသွားသည်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခန်းမကြီးအတွင်းတွင်...

လော့ယောင်သည် အဓိကထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ အားမူသည် ဘေးမှ အဖော်ပြပေးနေသည်။

ခန်းမကြီးထဲတွင် အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိသော ဖြူဖျော့သည့်မျက်နှာနှင့် မုတ်ဆိတ်တိုရှိသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ရပ်နေသည်။

သူသည် အစိမ်းရောင် ရှည်လျားသောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှုရှိသော်လည်း ဩဇာအာဏာ မပျောက်ပေ။ သူသည် နန်းတော်မြို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ လက်ခွဲပြတိုက်မှူး လျူကျုံးကျန်း ဖြစ်သည်။

လျူကျုံးကျန်းသည် ရိုသေလေးစားစွာ ဆိုသည်။

“သခင်မလေး လာရောက်တာကို မသိခဲ့လို့ အဝေးကနေ မကြိုဆိုခဲ့ရတာ ခွင့်လွှတ်ပါနော်...”

လော့ယောင်ကို ကြည့်ရင်း လျူကျုံးကျန်း စိတ်ထဲတွင် ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူမ၏ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် အလှအပသည် ပြောစရာမလိုအောင် ပြီးပြည့်စုံသည်။ လျူကျုံးကျန်း အလေးထားသည်မှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြစ်သည်။

အငွေ့အသက်ကို ခန့်မှန်းကြည့်ရာ သူမသည် သူနှင့် အဆင့်အတန်းတူညီနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ၏အသက် မည်မျှရှိသေးသနည်း။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ပေးလိုက်ပါက သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ရန် မခက်ခဲပေ။

မိသားစုထဲတွင် အရှိန်အဝါကျဆင်းနေသည်ဟု သတင်းထွက်နေသော ဤ ဒုတိယသခင်မလေးသည် သတင်းများအတိုင်း အသုံးမကျသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

လော့ယောင် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ပြတိုက်မှူးလျူ... ရိုသေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီတစ်ခါ ငါ ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာပါ... မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာရောက်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”

“ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သခင်မလေး လာရောက်တာကိုက ကျွန်တော်တို့နေရာအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ...”

လျူကျုံးကျန်း ရယ်လိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်း၍ မေးသည်။

“သခင်မလေး ဒီတစ်ကြိမ် လာရောက်တာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲ...”

လော့ယောင်က ဆိုသည်။

“ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေးတစ်ခုပါ။ ဒီမှာ လူတစ်ဦးနဲ့တွေ့ဖို့ ချိန်းထားတယ်။ သူ ရောက်လာရင် ငါ ပြန်သွားမှာပါ...”

လျူကျုံးကျန်း လော့ယောင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ၏အမြင်ဖြင့် လော့ယောင်သည် လာမည့်သူကို အလွန်အလေးထားကြောင်း မြင်နိုင်သည်။ ဤမျှ ဂရုစိုက်ခံရသောသူသည် ရိုးရိုးသားသား ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ မည်သူဖြစ်မည်နည်း။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိသော တောက်ပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မျက်နှာအနည်းငယ်ဖြူဖျော့နေသော ရုပ်ရည်လှပသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် သမ်းဝေရင်း ဝင်လာသည်။

“အဖေ... ကျွန်တော် အစည်းအဝေးတစ်ခုကို သွားမလို့... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်တာလဲ...”

“အဟမ်း... အဟမ်း...”

လျူကျုံးကျန်း ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ လျူရီဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“သခင်မလေးလော့ယောင်... သူက ကျွန်တော့သား လျူရီဖုန်းပါ။ တာချူမင်းဆက် ကျိတော့ဂိုဏ်းမှာ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံနေပါတယ်...”

“ရီဖုန်း... ဒီက အိမ်တော်သခင်မလေး လော့ယောင်ပဲ။ ဒီနေ့ ငါတို့အိမ်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာတာ...”

လျူရီဖုန်းသည် လော့ယောင်ကို အစကတည်းက သတိပြုမိထားသည်။ အံ့အားသင့်မှုများအပြင် မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူ အိပ်ရာကနိုးလာသည်နှင့် ဤမျှ ထူးခြားသည့်အမျိုးသမီးကို တွေ့ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။ သူ၏ဝတ်ရုံကို အလျင်အမြန်ပြင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးကာ ဆိုသည်။

“သခင်မလေးလော့ယောင်... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်...”

လော့ယောင် မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မြှင့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျူကျုံးကျန်းက ဆိုသည်။

“ရီဖုန်း... ငါ ဧည့်ခံပွဲစီစဉ်ပေးမယ်... သခင်မလေးလော့ယောင် နန်းတော်မြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်တာ။ မင်း သူ့ကို လင်ယွမ်ပြတိုက်ထဲ လှည့်ပတ်ပြလိုက်ပါ။ ဧည့်သည်တော်ကို ပေါ့ဆမှုမရှိစေနဲ့ ကြားလား...”

လော့ယောင်သည် မိသားစုတွင် အရှိန်အဝါကျဆင်းနေသော်လည်း တာယွဲ့မင်းဆက် နန်းတော်မြို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်မှူးဖြစ်သည့် သူ၏ရာထူးထက် အဆပေါင်းတစ်ရာ၊ တစ်ထောင်ကျော် ဂုဏ်သရေရှိသည်။

လျူကျုံးကျန်းသည် လျူရီဖုန်းအတွက် အခွင့်အရေးဖန်တီးပေးလိုသည်။ အကယ်၍ လော့ယောင်၏နှစ်သက်မှုကို ရခဲ့လျှင် နောင်တွင် အနာဂတ်လမ်းကြောင်း တိုင်းတာ၍မရနိုင်ပေ။

“မလိုပါဘူး...”

လော့ယောင် ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ကာ ဆိုသည်။

“ပြတိုက်မှူးလျူ... ဒီလောက် ဒုက္ခမရှာပါနဲ့... ကျွန်မသူငယ်ချင်း ရောက်လာတော့မှာပါ...”

လျူရီဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ မေးရန် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

“သခင်မလေးရဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းက ဘယ်သူ့သားသမီးလဲ မသိဘူး... နန်းတော်မြို့ကလူဆိုလျှင် ကျွန်တော် သိချင်သိပါလိမ့်မယ်...”

လော့ယောင် အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

“သူကလည်း နန်းတော်မြို့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပါ။ မင်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး...”

လျူရီဖုန်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ချောမောသော အစေခံတစ်ဦး အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

“လင်ယွမ်ပြတိုက်မှူး... လူတစ်ယောက်က လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကိုကိုင်ဆောင်ပြီး ပြတိုက်ထဲမှာ လူရှာနေပါတယ်...”

လော့ယောင် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ...”

အခန်း ၃၉၇ ပြီးပါပြီ။