အခန်း (၉၂၅-၉၂၇)

အခန်း (၉၂၅) ကျန်းတုတစ်ခွင် ဆူပွက်နေခြင်း

ထန်လင်းအာက ထိုအစေခံကို တစ်ချက်တည်း မှတ်မိသွားသည်။ ဤသည်မှာ ရွှယ်အန်းကို ခြေရာခံရန် စေလွှတ်ထားသော အစေခံ မဟုတ်လေသလော။ သူသည် မည်သို့ကြောင့် ပြန်ရောက်လာရသနည်း။ အပြောင်းအလဲတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသလော။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်း ဘာလို့ဒီလောက်ထိတ်လန့်နေတာလဲ” သူမသည် ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

အစေခံသည် အထိန်းအကွပ်မဲ့ တုန်လှုပ်နေခဲ့ရာ၊ ခဏအကြာတွင် ထိတ်လန့်နေသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလာသည်။

“သခင်မလေး... သခင်လေးရွှယ်..."

“သခင်လေးရွှယ် ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ” ထန်လင်းအာက ခက်ထန်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ နှလုံးသားသည် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်လာသည်။ ရွှယ်အန်းသည် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

“သခင်လေးရွှယ်က သူ့စွမ်းအင်နဲ့ ချန်မိသားစုက စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတစ်ရာကျော်ကို ဓားနဲ့ခုတ်သတ်ပြီး ချန်မိသားစုသားကြီး ချန်ဟောက်စီကိုတောင် တစ်ချက်တည်း သတ်ပစ်လိုက်တာပါ။ ခုနက ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားတဲ့ ဓားအလင်းရောင်ကလည်း သခင်လေးရွှယ် လုပ်လိုက်တာပါ"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ထန်ရှန်းနှင့် ထန်လင်းအာတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အချိန်အတော်အကြာတွင် ထန်ရှန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ရွှယ်အန်း… မင်း အံ့သြစရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ပြသဦးမှာလဲ”

ထိုအချိန်တွင် ထန်လင်းအာ၏ နှလုံးသားသည် အသူတစ်ရာချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမသည် တစ်ချိန်က ရွှယ်အန်းကို နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း ထိုချစ်နှစ်သက်မှုများသည် အထက်စီးမှဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမတွင် ဂုဏ်ယူနိုင်မည့် အနေအထားများရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နည်းလမ်းရှာတွေ့သရွေ့ ရွှယ်အန်းက နာခံမှုရှိလာမည်ဟု ယခုအချိန်အထိ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအဖြစ်အပျက်အားလုံး သူမ၏ထင်ယောင်ထင်မှား အမြင်များကို ရက်စက်စွာ ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် နားလည်သွားသောအချက်မှာ အမှန်တကယ် အရေးမပါသူသည် သူမဖြစ်သည်။ သူမ စိတ်ကူးထားသမျှသည် စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များသာဖြစ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်ရှန်မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားချက်ကြောင့် နိုးထလာကြသည်။ ပြန့်ကျဲနေသော ဒေသိယကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တော်ဝင်အိမ်တော်ကြီးများရှိ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်များသည် ယခုအချိန်တွင် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မျှော်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဓားချက်ကို ဖန်တီးခဲ့သူသည် မည်သူဖြစ်သနည်း။ ဤမေးခွန်းသည် ၎င်းတို့စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းဆိုသလိုပင် ၎င်းအဖွဲ့အစည်းများအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ စွမ်းရည်အရှိဆုံး လက်အောက်ငယ်သားများကို စုံစမ်းရန် စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။ ထျန်ရှန်လမ်းကြီးတွင် အဆောက်အဦးတစ်ခုသာရှိသည်။ ဤသည်မှာ အရှေ့နန်းတော်ဖြစ်သည်။ ကျန်းတုသို့ပြန်လာပြီးနောက် အိပ်စက်ရန်ပြင်ဆင်နေသော ယန်ရှီသည် ထိုခံ့ညားထည်ဝါသော အရောင်အဝါကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူ၏ အစောင့် Fangtian Cheng သည် ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာသည်။

အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပြိုင်တူပြောလိုက်ကြသည်။

“ဟိုလူများလား”

ပြီးနောက် ယန်ရှီသည် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျုပ် သူ့ခွန်အားကို တတ်နိုင်သမျှ ခန့်မှန်းထားခဲ့ပေမယ့် ကြည့်ရတာ ကျုပ် သူ့ကို လျှော့တွက်ထားပုံပဲ”

ပြီးနောက် Fangtian Cheng က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လူတစ်ယောက် စေလွှတ်ပြီးပါပြီ၊ မကြာခင် ရလဒ်ကို သိရတော့မှာပါ"

ယန်ရှီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ရလဒ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျုပ် အဲဒီကို ကိုယ်တိုင်သွားရမယ်”

"ကိုယ်တိုင်သွားတာက အရမ်းအန္တရာယ်မများဘူးလား” Fangtian Cheng က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

“ဟားဟား၊ ကျုပ် မသွားဘူးဆိုရင်တောင် အဋ္ဌမမြောက်မင်းသား သွားလိမ့်မယ်လို့ပြောရင် မင်းယုံလား။ သွားကြရအောင် အနည်းဆုံးတော့ တစ်ခါ သူ့ကို ပထမဆုံးတွေ့ခွင့်ရတာ ကံကောင်းပါတယ်" ယန်ရှီက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ရှီပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အရှေ့နန်းတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အတိုင်းအတာနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုပင် နိမ့်ပါးခြင်းမရှိသော အခြားအဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် ယန်ရှီနှင့် မျက်နှာပေါက်ချင်း ဆင်တူသော်လည်း မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုအစွမ်းထက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ပေါ်လာတာ ကောင်းချီးလား ကျိန်စာလားဆိုတာ ပြောရန်ခက်ခဲပေမယ့် ကျုပ်တို့သွားကြည့်မှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်လို့ ကျုပ်အစ်ကိုသာ ဒီလူကိုသိမ်းသွင်းနိုင်သွားရင် ပြဿနာတက်သွားနိုင်တယ်”

ထျန်ရှန်မြို့တော်တစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစပြုလာစဉ် ၎င်းတို့ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သူ ရွှယ်အန်းသည် ပန်းကန်ထဲရှိ ဟင်းချိုများကို သောက်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အရသာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ”

ဟွီစန်းနှင့် အဘိုးကြီးလော့တို့သည် ရွှယ်အန်း အရှေ့ရှိ ပန်းကန်လုံးများကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိသော ပန်းကန်များသည် ရွှယ်အန်းကိုယ်တိုင် စားသောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ဝမ်သုန်ဆိုင်တွင် ရှိသမျှအစားအသောက်များဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့ဩသည့်အရိပ်အမြွက်ဟူ၍ မပြရဲကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများသည် အကောင်းဆုံးသက်သေဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

သို့သော် ဟွီစန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရဆဲဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းသည် စားသောက်ပြီးနောက် ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ဟွီစန်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အစာစားခြင်းသည်လည်း ခွန်အားကို တိုးစေနိုင်ခြင်းဖြစ်လေသလောဟု ဟူဆန်း သိချင်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များသည် အမှန်တကယ် မမှားယွင်ပေ။ ရွှယ်အန်းသည် ပို၍စားသောက်လေ၊ အင်မော်တယ်ဝါးမြိုခြင်းအမိန့်တော်သည် ဝိညာဉ်ရေးစွမ်းအင်များကို ပို၍လွှဲပြောင်းပေးလေဖြစ်နေသောကြောင့် သူ၏ ခွန်အားများ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ သက်သာလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ချန်းအာဘက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဗိုက်ပြည့်ပြီလား”

ချန်းအာသည်လည်း အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမ၏သခင်လေးပေါ် အယူသီးသည်အထိ နာခံစိတ်များရှိသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်”

“ကောင်းပြီ၊ သွားရအောင်”

ရွှယ်အန်းသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီးနောက် ငွေတစ်စ ပစ်ချပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဟွီစန်းနှင့် အဘိုးကြီးလော့တို့နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဟွီစန်းသည် သတ္တိကို စုဆောင်း၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းရွှယ်၊ ဒီလိုပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား“

“မဟုတ်ရင်ရော"

“ဒါပေမယ့် ဒါက... " ဟွီစန်းက နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများနှင့် သွေးများကို စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာနှင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခဏနေရင် ဒါတွေကို တစ်စုံတစ်ယောက် လာရှင်းသွားလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ပြဿနာတချို့တော့ ကြုံရမယ်ဆိုပေမယ့် ကျုပ်နဲ့မိတ်ဆွေတွေလို့ ပြောလိုက်ရင်တော့ ဘာပြဿနာမှရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ခင်ဗျားနှစ်ယောက်လုံးအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ်တောင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်”

“ဒါပေမယ့် ချန်မိသားစု... " ဟွီစန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုအချိန်မှသာ သတိရသွားသောကြောင့် နဖူးကို ရိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

"မေ့တော့မလို့၊ ချန်မိသားစုက ဘယ်မှာနေလဲ”

“သူတို့တွေ အရှေ့ဘက်ဈေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ နေကြတာ” ဟွီစန်းသည် ညာဘက်သို့ အလိုအလျောက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပါ” ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် သူသည် ချန်းအာကို အရှေ့ဘက်ဈေးဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလေသည်။ ဟွီစန်းသည် ရွှယ်အန်း၏ နောက်ကျောကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားသောကြောင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားလေသည်။

သို့သော် ဟွီစန်းသည် တစ္ဆေဝင်ပူးခံထားရသည်နှယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းရွှယ်၊ ချန်မိသားစုရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူး၊ ခင်ဗျား ပိုပြီးသတိထားသင့်တယ်”

“ကျေးဇူးပါ” ရွှယ်အန်း၏ အသံသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟွီစန်းနှင့် အဘိုးကြီးလော့တို့ ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်စွာ ရပ်တန့်နေစဉ် နေရာအရပ်ရပ်မှ သူလျှိုများ လမ်းမပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့အရှေ့ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းသည် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

“ဘုရားရေ၊ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ”

“ဘုရားရေ၊ နံရံမှာ သံမှိုရိုက်ခံထားရတာ ချန်မိသားစုရဲ့ သခင်လေး မဟုတ်ဘူးလား”

အာမေဋိတ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်သည်။ ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဟွီစန်းနှင့် အဘိုးကြီးလော့တို့ကို သတိထားမိသွားသည်။ မှန်သည်၊ လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူသည် ၎င်းတို့နှစ်ယောက်သာဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ကို သတိမထားမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“အယ်၊ ဟွီစန်း မဟုတ်လား။ ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ” တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဟွီစန်းကို မှတ်မိသွားသောကြောင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟွီစန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ ရောက်ရှိလာသူများကို ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့အားလုံးသည် ထျန်ရှန်မြို့တော်၏ အဓိက အင်အားစုများမှ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးသည် သူ့ဘက်မှ ရန်ဆွနိုင်မည် မဟုတ်သည့် အင်အားစုများဖြစ်၏။ သို့သော် ဟွီစန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ မည်သို့ဆိုသော် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏မိတ်ဆွေဟု ပြောရန် မှာကြားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤလူများအားလုံးသည် ရွှယ်အန်း၏ဖြစ်တည်မှုကြောင့် အားစိုက်ထုတ်ကြလိမ့်မည်ဟု ဟွီစန်းက ယုံကြည်နေသည်။

ထိုကြောင့် ဟွီစန်းသည် ဂုဏ်ယူစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ မင်္ဂလာညချမ်းပါ၊ ကျုပ်က ဟွီစန်းပါ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေမေးချင်လဲဆိုတာ ကျုပ် သိပါတယ်၊ ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်အောင် လုပ်သွားတဲ့သူက ကျုပ်မိတ်ဆွေပါ”

လူအုပ်ကြီးသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားကြသည်။ လူများစွာသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက် ဖော်လံဖားသော အမူအရာမျိုး လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်၍ စကားစမြည်ပြောရန် အရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။ ဟွီစန်းသည် သူ၏ အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ အသုံးချကာ အဖြစ်အပျက်များကို စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အမူအရာဖြင့် ပြောပြလျက် ပရိသတ်ကို စွဲဆောင်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ရွှယ်အန်းက အရှေ့ဘက်ဈေးသို့ သွားနေကြောင်းကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းသည် အခြေအနေကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ယနေ့ည၌ ထျန်ရှန်မြို့တော်သည် ငြိမ်းချမ်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အခန်း (၉၂၆) ချန်မိသားစု၏လျှို့ဝှက်ချက်

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချန်းအာကို ဦးဆောင်သွားသည့် ရွှယ်အန်းသည် အရှေ့ဘက်ဈေး၏ ဈေးတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤအရှေ့ဘက်ဈေးသည် ကျီလဲ့ခန်းမနှင့် မတူဘဲ ညမထွက်ရအမိန့်များ ချမှတ်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ညမိုးချုပ်သည်နှင့် ဈေးတံခါးများ ပိတ်သွားကြ၍ နောက်တစ်နေ့နံနက်မှသာ ပြန်ဖွင့်လေ့ရှိသည်။ စျေးကွက်တွင် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှ ကုန်သည်များကို စုစည်းထားသောကြောင့် ထျန်ရှန်မြို့တော်အတွင်း အချမ်းသာဆုံးဒေသဖြစ်လာခဲ့သည်။ ချန်မိသားစုသည် ဤဧရိယာကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံအရ ၎င်းတို့၏ ခွန်အားနှင့် အမွေအနှစ်များကို သွယ်ဝိုက်၍ ပြသနေသည်။

“သခင်လေး၊ ဈေးတံခါးပိတ်နေပြီ။ ကျွန်မတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ” ချန်းအာက မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် မြင့်မားဂိတ်တံခါးကို မော့ကြည့်ကာ လက်ဖြင့် ဖိပြီးနောက် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ပိတ်သွားပြီလို့ ဘယ်သူပြောလဲ”

“ဒါပေမယ့်..” ချန်းအာ၏ စကားများ မပြီးဆုံးမီ ၎င်းတို့အရှေ့ရှိ ဂိတ်တံခါးသည် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြိုကျသွားလေသည်။

ချန်းအာသည် ဆွံ့အစွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ငေးငိုင်စွာရပ်တန့်နေသည်။

"သွားရအောင်" ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ရွှယ်အန်းသည် စျေးထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ချန်းအာသည် အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားပြီးနောက် အဆုံးတွင် အာရုံပြန်ကပ်လာခဲ့သည်။

“သခင်လေး၊ ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး”

သူမသည် ဤသို့ဖြင့် ရွှယ်အန်းအနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။ အရှေ့ဘက်ဈေး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကျယ်ဝန်းသော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်တော်ကြီးသည် တောက်ပစွာ မီးများထွန်းညှိထားသည်။ ချန်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်ချန်သဲ့သည် အိပ်ရာမဝင်သေးပေ။ သူသည် ယနေ့၏ ၀င်ငွေများကို တွက်ချက်နေသည်။ ကိန်းဂဏန်းအတိအကျကို မည်သူမျှ မသိရသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးအနက် ကြည်နူးမှုနှင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေစက္ကူအထူသည် အမြတ်ငွေအလွန်များပြားကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် မိသားစု၏ စုဆောင်းမှုအတွက် ပို၍ပင် အဖိုးတန်သော “ဆေးများ” ပံ့ပိုးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ချန်သဲ့က ထိုသို့တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် ကနဦးတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

အိမ်တော်ထိန်းက အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။

“မိသားစုခေါင်းဆောင်၊ အသံက ကျွန်တော်တိူ့ ချန်မိသားစုထဲက မဟုတ်ပါဘူး။ အသံဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာ အတိအကျမသိရသေးပေမယ့် စစ်ဆေးဖို့အတွက် ကျွန်တော် လူတွေ စေလွှတ်ထားပါတယ်”

သူ၏အိမ်တော်တွင် ထိခိုက်မှုမရှိသောကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော ချန်သဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ သို့သော် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကြောင့် လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟောက်စီ ပြန်လာပြီလား”

“သခင်လေး ပြန်မလာသေးပါဘူး” အိမ်တော်ထိန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်သဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းတစ်နာရီကျော်၌ ချန်ဟောက်စီသည် အိမ်သို့ ဒေါသတကြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် မြို့ပြင်ဘက်က ဝံ့ကြွားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ပညာပေးမည်ဟုဆိုကာ လူတစ်ရာကျော်မျှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်သဲ့က ၎င်းကို အလေးအနက်မထားခဲ့ပေ။ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေသော ချန်မိသားစုအတွက်၊ ကျောထောက်နောက်ခံမရှိသော အပြင်လူတစ်ဦးကို သုတ်သင်ခြင်းသည် အသေးအဖွဲကိစ္စဖြစ်၍ အားစိုက်ထုတ်ရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။ သို့သော် မည်သို့ကြောင့် အိမ်ပြန်လာရန် ဤမျှကြာမြင့်နေရသနည်း။

သားဖြစ်သူ ပြန်မလာသေးလျှင်ပင် လက်အောက်ငယ်သားများသည် အနည်းဆုံး သတင်းပြန်လာပို့သင့်သည်။ ချန်သဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်တိုလာကာ သားဖြစ်သူအနောက်သို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ရန် အိမ်တော်ထိန်းကို ညွှန်ကြားတော့မည့်အချိန်တွင် အိမ်ရှေ့ တံခါးဝမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံများထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်သဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားကာ သူသည် စာကြည့်ခန်းထဲမှ အိမ်ရှေ့ဝင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားလေသည်။ တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားစေမည့် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လူငယ်တစ်ဦးသည် တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်မိသားစု ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ကျွမ်းကျင်သူများသည် လူငယ်၏ ချီတက်မှုကို ဟန့်တားရန် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံး မည်မျှထိုးစစ်ဆင်နေကြပါစေ၊ လူငယ်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မတားဆီးနိုင်ပေ။ သူ၏ခြေလှမ်းတိုင်းဖြင့် ကျွမ်းကျင်သူများအားလုံး သွေးများ အန်ထွက်၍ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

ထိုသို့မြင်သောအခါ ချန်သဲ့က ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ကျုပ်တို့ချန်မိသားစုအိမ်တော်ကို တိုက်ခိုက်နေတာလဲ”

ရောက်ရှိလာသူသည် ရွှယ်အန်းဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်သဲ့ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားကရော ဘယ်သူလဲ"

“ကျုပ်က ချန်သဲ့၊ ချန်မိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်။ နားလည်မှုလွဲနေတာများရှိလို့လား မိတ်ဆွေ။ စိတ်မပူပါနဲ့ ဘာကိစ္စလည်းဆိုတာ အေးဆေးပြောပြသရွေ့ ကျုပ်တို့ ချန်မိသားစုက ခင်ဗျား ကျေနပ်စေမယ့် အဖြေပေးမှာပါ။ ကျုပ်ဆိုတဲ့ ချန်သဲ့က မိတ်ဆွေတွေဖွဲ့ရတာကို နှစ်သက်တဲ့လူပါ” ယခုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသော ချန်သဲ့သည် အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်နေသည်။

ရွှယ်အန်းက ရယ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားသားက ကျုပ်ကိုသတ်ဖို့ လူတစ်ရာကျော်လောက် ခေါ်လာတဲ့ကိစ္စကို ခင်ဗျာ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ”

ချန်သဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သားဖြစ်သူက သုတ်သင်ရန် ကြံစည်ခဲ့သော အပြင်လူဖြစ်လေသလော။ သို့သော် ချန်မိသားစုကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ ချုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် ချန်သဲ့သည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသည့် အရိပ်အယောင်မျှမပြသဘဲ တောင်းပန်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ခုခု နားလည်မှုလွဲနေတာဖြစ်မယ် မိတ်ဆွေ။ ကျုပ်သား ပြန်လာတာနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြေရှင်းဖို့ ခဏလောက်စောင့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ မိတ်ဆွေ"

“ပြန်လာတာကို စောင့်ရမယ်တဲ့လား” ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါ၍ ရယ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားသားက ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်သဲ့က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

“အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ မိတ်ဆွေ"

ရွှယ်အန်းက မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ခေါင်းမော်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏အကြည့်သည် ချန်သဲ့နှင့် အခြားလူများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အမှောင်ရိပ်လွှမ်းနေသည့် ချန်မိသားစုအတွင်းပိုင်းရှိ အိမ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ပြီးနောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“အသက်ငွေ့ငွေ့လောက် ကျန်တာတောင် ဒီမှာ ပုန်းနေတာပေါ့လေ။ တော်တော်လေး ဉာဏ်များပါလား”

ချန်သဲ့သည် ထိုစကားများကို နားမလည်သောကြောင့် မေးခွန်းထုတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ချန်သဲ့ကို လှည့်ကြည့်၍ အေးစက်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားသားကိုရော သူခေါ်လာတဲ့ လူတစ်ရာကျော်ကိုရော ကျုပ် သတ်လိုက်လို့ပဲ”

'ဘာ'

ရွှယ်အန်း၏ စကားများသည် ချန်သဲ့ကို ထခုန်လုနီးပါးပင် ခံစားရစေသည်။ ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို လိမ်ညာနေသာဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ချန်သဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ ဆိုးရွားလာသည်။ ချန်ဟောက်စီ ခေါ်ဆောင်သွားသော လူတစ်ရာကျော်သည် မိသားစုထဲရှိ ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများဖြစ်သည့်အပြင် သူ၏သားဖြစ်သူသည်လည်း အတော်လေး သန်မာသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် မည်သို့ကြောင့် သဲလွန်စမရှိစွာ သေဆုံးသွားနိုင်မည်နည်း။

"မိတ်ဆွေ၊ ဒါက ဟာသလုပ်စရာမဟုတ်ဘူး" ထို့ကြောင့် ချန်သဲ့သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟာသတဲ့လား" ရွှယ်အန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ကျုပ်က ဟာသလုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့ချန်မိသားစုကို သုတ်သင်ဖို့ ကျုပ် ဒီကိုရောက်လာတာ။ ဖြစ်ချင်တော့ ဒီနေရာမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အံ့ဩစရာတွေရှိနေသေးတာပဲ”

ချန်သဲ့၏မျက်နှာ ပြာနှမ်းလာ၍ ရွှယ်အန်းကို အော်ဟစ်တော့မည့်အချိန်တွင် ချန်မိသားစု၏အစေခံတစ်ယောက်သည် ထိုနေရာသို့ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာသည်။

“သခင်ကြီး၊ မကောင်းတော့ဘူး မကောင်းတော့ဘူး။ သခင်လေး..."

“သခင်လေး ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချန်သဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သခင်လေးနဲ့ သူခေါ်သွားတဲ့လူတွေအားလုံး သေကုန်ကြပြီ”

ထိုသို့ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်သဲ့၏အမြင်အာရုံများ နက်မှောင်သွားကာ မူးမေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားလေသည်။

“မင်း တကယ်ပြောနေတာလား"

“သခင်ကြီး ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကနေ လာခဲ့တာပါ။ သခင်လေးက နံရံမှာ သံမှိုစိုက်ခံထားရတာ သူ့ကို ဆွဲတောင်မနှုတ်နိုင်ဘူး”

ချန်သဲ့၏မျက်နှာသည် တစ္ဆေသရဲကဲ့သို့ ဖြူဖျော့လာ၍ ပြိုကျတော့မည့်ဟန်ဖြင့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျား လုပ်တာလား”

ရွှယ်အန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်ပဲ။ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး”

“သူ့ကိုသတ်ကြ။ ကျုပ်သားအတွက် လက်စားချေကြ" ချန်သဲ့သည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ချန်သဲ့သည် လူသတ်ချင်နေပုံပေါ်သည်။ ချန်မိသားစုဝင်အများအပြားသည် အရှေ့သို့ ချီတက်လာ၍ ရွှယ်အန်းကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ချန်သဲ့သည် တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

“ဒီကမ္ဘာ့ကြီးမှာ ထာဝရအသက်ဖို့ ကြီးလေးတဲ့ရာဇ၀တ်မှုမျိုးကိုတောင် ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားနောက်ကွယ်က လူနှစ်ယောက်လုံး ဒီနေ့ သေရလိမ့်မယ်” ရွှယ်အန်းက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီတော့...”

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ပုလဲကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်သော သွားများ ပေါ်လွင်လာသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“လွတ်မြောက်ဖို့ ကြံနေတဲ့ အချည်းနှီး အတွေးကိုလည်း လက်လွှတ်လိုက်တာကောင်းလိမ့်မယ်”

ရွှယ်အန်း၏ စကားလုံးများကိုကြားသောအခါ ချန်သဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်သဲ့သည် သားဖြစ်သူ သေဆုံးသွားသည်ဟု ကြားသိချိန်၌ပင် ယခုကဲ့သို့ မထိတ်လန့်ခဲ့ပေ။

“ခင်ဗျား ဘယ်လိုသိတာလဲ"

“ကျုပ် ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုတာကို သိချင်လို့လား” ရွှယ်အန်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောပြီးနောက် အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

အခန်း (၉၂၇) တစ္ဆေကျင့်ကြံသူဘိုးဘေး

ကျွမ်းကျင်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ရွှယ်အန်းဆီ ရောက်ရှိသောအခါ ပူဖောင်းများကဲ့သို့ လွင့်စဉ်ကာ ဗလာနတ္ထိအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်း၏ ခြေလှမ်းတိုင်းဖြင့် မရေတွက်နိုင်သောလူများ သွေးအန်ကာ လဲကျကုန်၏။ ခဏလေးအတွင်မှာပင် ဤအိမ်ကျွန်များနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ထက်ဝက်ခန့်သည် သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရရှိကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အရှေ့သို့ မတိုးဝံ့ကြပေ။ ၎င်းတို့သည် ရွှယ်အန်းကို မရင်ဆိုင်ရဲတော့ဘဲ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြလေသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားတို့ကိုးကွယ်တဲ့လူတွေ လာတဲ့နေရာကပဲ လာတာမို့လို့” ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ဘာသိဘာသာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်သဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ရင်ဆိုင်ရန် သတ္တိမရှိတော့ဘဲ နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းက သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ စိမ်ပြေနပြေ လိုက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် ချန်သဲ့သည် မည်သူကိုမျှ ဝင်ခွင့်မပြုထားသည့် ချန်မိသားစု၏ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ မှောင်မိုက်သော အဆောက်အဦတစ်ခုဆီ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး၊ ကျွန်တော်ကို ကယ်ပါဦး”

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည်လည်း ခြံဝင်းငယ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် တံခါးဝကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် အပေါ်ရှိ အဆောက်အဦး မီးလင်းလာ၍ သက်ပြင်းချသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“တာအိုရောင်းရင်း၊ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ ချိပ်ပိတ်ခံထားရမှတော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို စာနာသင့်တယ်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှေ့ဆက်ချင်ရတာလဲ”

ဤအသံကိုကြားသောအခါ ရွှယ်အန်းသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုဟူ၍ မပြသဘဲ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ခင်ဗျား နားလည်ရမယ့်အချက်က ချိပ်ပိတ်ခံရတာ ကျုပ် မဟုတ်ဘူး ခင်ဗျားပဲ။ နောက်တစ်ခုက"

ရွှယ်အန်းက အဆောက်အဦးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီလောက်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မြုံတဲ့ နေရာမှာ ဒီလိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်မျိုး စုဆောင်းနိုင်ဖို့ ခင်ဗျား လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ကျုပ်ဘက်က ရှင်းပြနေစရာမလိုအပ်ဘူး မဟုတ်လား"

အဆောက်အဦးငယ်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၍ အေးစက်စက် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ချိပ်ပိတ်မခံရရင် ခင်ဗျား ဒီနေရာကို ဘာလို့ရောက်လာတာလဲ ဒီလောကရဲ့ ဒုက္ခဆင်းရဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ဖို့လား”

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျုပ်က ဒီမှာလူတစ်ယောက် ရှာဖို့ ရောက်လာတာလို့ပြောရင် ခင်ဗျားက ယုံမှာလား"

“ဟား၊ လာပြန်ပြီ နောက်ထပ်မောက်မာဝံ့ကြွားတဲ့ကောင်။ ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဝိညာဉ်ရေးစွမ်းအင် စုဆောင်းဖို့ ကျုပ် မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျုပ် ရှင်သန်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာလေ ဘာများ မှားနေလို့လဲ၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက..."

“ကျွတ် ကျွတ်၊ ခင်ဗျားပုံစံအရ ဒီကို ရောက်တာတောင် ဘယ်လောက်မှမကြာသေးတာကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ ဒီတော့ ခင်ဗျားလည်း မကောင်းမှုတွေကို ကျုပ်ထက်မနည်း လုပ်ခဲ့ပုံပဲ" အဆောက်အဦးအတွင်းရှိ အသံသည် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ထိုအသံ တိတ်တဆိတ် နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားတာက မမှားပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ ယုတ်ညံ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အမှားပဲ။ ပြီးတော့ ကျုပ်က..."

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျုပ်က ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူပဲလို့ ဘာလို့ထင်နေလဲ”

ဤသို့ဖြင့် ရွှယ်အန်းသည် အရှေ့သို့တိုးလာကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘန်း

သူ၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်သည် အဆောက်အအုံကို တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားသည်။ ထိုအခါ အဆောက်အဦးအပေါ်မှ အလင်းရောင်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း လုံးလုံးလျားလျား မမှိန်ဖျော့သွားပေ။ ပြီးနောက် အဆောက်အဦးအတွင်းမှ ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အပင်ပန်းခံမနေနဲ့။ ဒီအဆောက်အအုံက လူအယောက်တစ်သောင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပဲ။ ခင်ဗျား ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

“တာအိုရောင်းရင်း၊ ကျုပ် အကြံပေးတာကို လက်ခံလိုက်ပါ။ ဒီလောကရဲ့ နွံထဲကို ရောက်နေမှတော့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ကျုပ်တို့ ခွန်အားနဲ့ ဇိမ်ကျတဲ့ဘဝကို ခံစားကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ကြည်နူးစရာမကောင်းဘူးလား”

ရွှယ်အန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် မြင်လာသောအခါ ထိုအသံသည် တဖြည်းဖြည်း နွေးထွေးလာသည်။

“အမှန်တော့၊ ကျုပ်လည်း ဒီလိုလုပ်ရပ်တွေ မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရာစုနှစ်ပေါင်းကြာတဲ့ အထီးကျန်မှုက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရူးသွပ်စေမှာ သေချာတယ်။ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ကျုပ်တို့လို ဖြစ်တည်မှုတွေတောင် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အသက်ကြီးပြီး သေဆုံးရမှာပဲ”

“ကျုပ်မျက်စိရှေ့မှာတင် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ယောက် ညှိုးနွမ်းသွားတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာ။ အဲအချိန်ကစပြီ သေချာပေါက် ရှင်သန်အောင် ကြိုးစားမယ်လို့ ကျုပ် ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်”

“ကျုပ်အမြင်အရ၊ ခင်ဗျားလည်း လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားပုံပဲ။ ဒီကမ္ဘာထဲက ဒေသခံတွေကို တကယ်စာနာတယ်ဆိုရင် အဲဒီသိုင်းပညာတွေကို ကျုပ်ဆီ မျှဝေပေးပါလား။ ဒါဆိုရင် ကျုပ်လည်း မလိုအပ်ဘဲ သတ်ဖြတ်တာတွေကို အခုကစပြီး ရပ်တန့်မယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ ဘယ်လိုလဲ” ဤစကားများသည် ဆွဲဆောင်မှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် အဆောက်အဦးငယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ သေးငယ်တဲ့ အဆောက်အဦလေးကို ကျုပ် မဖွင့်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ယုံကြည်နေပုံပဲ”

“ဟား၊ မိတ်ဆွေ၊ ကျုပ်မှာ ဒီလောက်တောင်ယုံကြည်မှုမရှိရင် ဒီအချိန်ထိ ရှင်သန်နိုင်မယ်ထင်နေတာလား"

ရွှယ်အန်းသည် ဤစကားများကို တိုက်ရိုက်တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသော်လည်း အဆောက်အအုံငယ်ရှိ အင်းစာလုံးများကို လေ့လာပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ မန္တန်တွေအရ ခင်ဗျားက တစ္ဆေကျင့်ကြံသူပဲဖြစ်ရမယ်"

အဆောက်အဦးအတွင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် မယုံသင်္ကာဖြစ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား တစ္ဆေကျင့်ကြံသူတွေ အကြောင်း တကယ် သိတာလား"

“သိရုံတင်မကဘဲ ဒီနေရာကို မရောက်ခင်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ခွန်အားက... စစ်မှန်အင်မော်တယ်အဆင့်ဆိုတာကိုလည်း ကျုပ် ပြောနိုင်တယ်။ ကျုပ်ပြောတာ ဟုတ်လား”

အဆောက်အဦးငယ်ထဲရှိ အသံတွင် ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အမြွက်များ ပါရှိနေသည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ဒီလောက်သိနေတာလဲ”

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျုပ်လား၊ ကျုပ်က ခင်ဗျား စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက်တောင် ကျော်လွန်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုပဲ”

ရွှယ်အန်းသည် ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများ ထွန်းလင်းတောက်ပလာ၍ လက်ကို ဓားအဖြစ်အသုံးပြုကာ ခုတ်ဖြတ်လိုက်လေသည်။

ဘန်း

ဓားအလင်းရောင်သည် အနက်ရောင် အဆောက်အဦး၏ထိပ်သို့ တည့်တည့် ပြုတ်ကျသွားသော်လည်း အဆောက်အဦးငယ်တွင် ခြစ်ရာပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။ အဆောက်အဦးပိုင်ရှင်သည် သက်ပြင်းချပြီးနောက် ကြမ်းကြုတ်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဓားကျင့်ကြံသူပေါ့။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ပြင်ပကမ္ဘာမှာဆိုရင် ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကြောက်ရင်ကြောက်နိုင်ပေမယ့် ဒီနယ်မြေမှာ ခင်ဗျားလို ဓားကျင့်ကြံသူတွေ ကျုပ်ခံစစ်ကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ပါဘူး”

ထိုစကားသံမပြီးဆုံးမီ ပြတ်သားသည့် ကွဲအက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြီးနောက် အနက်ရောင် အဆောက်အအုံသည် တစ်စတစ်စ ပြိုကျလာသည်။

“မဖြစ်ဘူး” အဆောက်အအုံပိုင်ရှင်သည် ထိတ်လန့်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြိုကျနေသော ဤအဆောက်အအုံအတွင်းမှ အရိပ်တစ်ခုသည် ထွက်ပြေးတော့မည့်ဟန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

ရွှယ်အန်းက သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“နိုးထလာစမ်း၊ ဓားသွား”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အရိပ်တစ်ဝိုက်တွင် ဓားအလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာ၍ ၎င်းအရိပ်ကို အလယ်တွင် ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။ ထိုအရိပ်သည် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ဝိညာဉ်ရေးစွမ်းအင်တွေက ဘယ်ကရတာလဲ”

ရွှယ်အန်းသည် ပြန်ဆင့်ခေါ်သော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သောအခါ ဓားအလင်းရောင်များသည် ထိုအရိပ်ကို သူ့ထံ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ပြီးနောက် အရိပ်၏ပုံစံအမှန်သည် တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိ၍ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရွှယ်အန်းရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာကာ မျက်ရည်များဝဲလျက် ပြောလာသည်။

"အရှင်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငဲ့ညှာပေးပါ”

ရွှယ်အန်းသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ကျုပ်ကို ဒီလိုပုံရိပ်ယောင်ပညာနဲ့ ထပ်လှည့်ဖြားရင် ခင်ဗျားရဲ့ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်မယ်”

အမျိုးသမီးသည် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာသည် လျင်မြန်စွာပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ယုတ်ညံ့သော အသွင်အပြင်နှင့် လှည့်ဖြားတတ်သည့် အရောင်အဝါမျိုးရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပြီးနောက် ထိုလူသည် ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်"

ရွှယ်အန်းသည် ထိုလူကို လေ့လာပြီးနောက် ငုံ့ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ဒီကိုရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”

“နှစ်တစ်ရာလောက်ရှိပါပြီ အရှင်”

“ထျန်ရှန်မြို့တော်မှာပဲ နေထိုင်ခဲ့တာလား"

“ဟုတ်ကဲ့”

“ဒီနှစ်တွေအတွင်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ဝင် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပေါ်လာတာကို မြင်မိသေးလား" ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေကျင့်ကြံသူသည် ခက်ခက်ခဲခဲ စဉ်းစားပြီးနောက် အချိန်အတော်အကြာ၌ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မတွေ့ဖူးပါဘူး အရှင်"

“သေချာလား” ရွှယ်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကျင့်ကြံသူသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒီလိုကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်လှည့်စားရဲမှာလဲ အရှင်။ ကျွန်တော် တကယ်မတွေ့ဖူးတာပါ"

ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား ပြောတာကို ယုံလိုက်မယ်”

တစ္ဆေကျင့်ကြံသူသည် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ တစ်ဟုန်ထိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ အသိပြန်ကပ်လာသောအခါ သူသည် ရွှယ်အန်း၏ လက်ဖဝါးထဲ ရောက်ရှိနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ငဲ့ညှာပေးပါ” တစ္ဆေကျင့်ကြံသူသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။