ဓားနတ်ဘုရားမုန်းတီးသူများ၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် မွေးဖွားလာပြီ

ကျန်းဟိုင် စာကြည့်တိုက်။

အဆင့်မြင့်ရုံးခန်း တစ်ခုအတွင်း။

ဓားနတ်ဘုရား၏ အကြီးဆုံးတပည့်ကို မြင်လိုသော လူများ၏အော်သံနှင့်အတူ အပြင်ဘက်မှ အဆက်မပြတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံများက ထွက်ပေါ်လာနေဆဲ။

ရုံးခန်း စားပွဲတွင်မူ လီတောက်မင် စာကြည့်တိုက်အတွင်းက စာရွက်စာတမ်းတွေကို လက်မှတ်ထိုးနေ၏။

“ဒီအခြေအနေက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ မသိဘူး..."

သူလက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းကို ချပြီး နောက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ သန့်စင်ပြီး ပေါ့ပါးတဲ့ အမူအယာကို ထိန်းသိမ်းထားကာ အပြင်မှ အော်သံများအား လုံးဝ စိတ်မ၀င်စားသည့် အတိုင်းပင်။

*ကျွီး..*

အခန်းတံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး စာအုပ်တွေ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လီချင်းဟဲ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ ဒီကို ဘာခေါ်လာတာလဲ"

"ဒီကိုလာ ချင်းဟဲ"

လီတောက်မင် ဘောပင်ကိုချပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ သီတင်းပတ်၏ တက်ရောက်မှု မှတ်တမ်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း အခုတစ်လော ချင်းယန်နဲ့ တွေ့မိလား ဒီရက်ပိုင်းထဲ သူ့ကို အလုပ်မှာ မတွေ့ဘူး..."

"ချင်းယန်လား?"

လီချင်းဟဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ၏ဆံပင်တိုတိုကို နဖူးပေါ် သပ်တင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်၌ တွေးခေါ်မှုရှိသော အမူအရာတစ်ခု။

"သူ ဗီလာမှာ ပုန်းနေတာ ထင်တယ်... အထူးသဖြင့် အခုလို လူစည်ကားတဲ့နေရာတွေကို မုန်းတယ်လေ..."

"အင်း"

ထိုအခါမှ လီတောက်မင် သူ၏ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မျက်ခုံးမွှေးများကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး။

"သူ အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်...ချင်းဟဲ သူအကူအညီလိုလား သွားမေးကြည့် ငါတို့ရဲ့ လီမိသားစုက ကူညီပေးလို့ရတယ်"

…………

ခဏကြာတော့ သူမ ရုံးက ထွက်လာခဲ့သည်။ လီချင်းဟဲ တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အဆက်အသွယ်များထဲက ချင်းယန်၏ နံပါတ်ကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။

ချင်းယန်ကို မတွေ့ရတာ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူ့ကို နည်းနည်းတောင် လွမ်းနေသလိုပါပဲ။ ချင်းယန် ထုံးစံအတိုင်း စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်နေတာကို မမြင်လိုက်ရတော့ တစ်ခုခု ပျောက်ဆုံးနေသလို ခံစားနေရ၏။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်ထားသည်။

"ဟေ့ ဆရာကြီး အလုပ်ရှုပ်နေလား"

လီချင်းဟဲ ချင်းယန်၏ နောက်ခံဆူညံသံကို ကျယ်လောင်စွာ ကြားနေရသည်။ အဆက်မပြတ် ဂိမ်းကစားနေသည့် အသံများပင်။

"ဒီရက်တွေထဲ ဆရာ ဘာလို့ အလုပ်မလာတာလဲ? စာကြည့်တိုက်မှူးက မေးနေသေးတယ်"

သူမ ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုက သူမကို ထိသွားသည်။ ချင်းယန် အခုရက်ပိုင်းထဲ အနားယူသွားခဲ့၏။

ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ခြောက်ရမည်။ ဒါကိုတွေးရင်း လီချင်းဟဲ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးသွားခဲ့သည်။

"ဆရာ ဘာလို့ အလုပ်မလာတာလဲ... ကျွန်မတို့ လီမိသားစုရဲ့ ထမင်းကို စားပြီး အလုပ်ပျက်ကွက်တာက လစာဖြတ်လို့ရတယ်နော်"

"လစာဖြတ်မယ်?"

ချင်းယန် လိုင်းရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဖုန်းကို ဖိလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွေ ကွေးညွတ်သွား၏။

"တစ်ခုဖြတ်ကြည့်စမ်း... မင်း ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ချင်နေတာလား... မင်းရဲ့ဆရာကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မယ် ထင်တယ်ပေါ့?"

"ဆရာ!"

လီချင်းဟဲ အေးခဲသွားသည်။

ဂိုဏ်းက နှင်ထုတ်ခံရမှာလား။ သူမက ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ချင်တာလေ။

"မင်းရဲ့ဆရာကို မင်းထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား... တခြားဘာမှမရှိဘူးဆိုရင် ဖုန်းချလိုက် ငါအလုပ်များနေတယ်၊ မင်းနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေစရာမရှိဘူး"

ချင်းယန်၏ အသံသည် စိတ်မရှည်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်ပြီး သူ ဖုန်းချသွားသည်။

"အမ် ဆရာ?! မဟုတ်ဘူး..."

စင်္ကြက ထောင့်စွန်းတွင် လီချင်းဟဲတစ်ယောက် တင်းတင်းမာမာနဲ့ ရပ်နေ၏။ အခြားတစ်ဖက်မှ အသံကို နားထောင်ရင်း ဖုန်းကို သူမ၏နားထဲမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျသွားသည်။

ဖုန်းချလိုက်ပြီလား?!

"ဝူးဝူးဝူး... ဒါက အရမ်းလွန်လွန်းတယ် အလုပ်မတက်ဘဲ လစာလိုချင်တယ်?! တရားမျှတမှု မရှိဘူး"

ဒီဓားနတ်ဘုရား တပည့် ဘယ်လိုလူဆိုးကြီးလဲ။

ဒီလို စိတ်ထားမျိုးနဲ့ ?

ဒါကိုတွေးပြီး လီချင်းဟဲ ဒေါသပိုကြီးလာသည်။

"ငါ နင့်ကို ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်!!!"

ပြီးသည်ထက် စောပြီး သူမ ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ဆိုရှယ်မီဒီယာအကောင့်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးကာ ခေတ်စားနေသော ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

【အမှိုက်တွေ ဘယ်လောက်များလဲကြည့်စမ်း... ဒီဒုတိယမျိုးဆက် ဓားနတ်ဘုရားလို့ ခေါ်တဲ့လူက အမြဲတမ်း အချောင်ခိုနေတာ 】

မှတ်ချက်တင်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အတားအဆီးဖြစ်စေခဲ့ပြီး ထိပ်တန်းမှတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အဆိုးမြင်မှု ဆိုတာတောင်မှ လူသိရှင်ကြားဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

သို့သော် လူဘယ်လောက်များများ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ လီချင်းဟဲသည် ထိုလူစုလူဝေးနှင့် ဆွေးနွေးရန် လီမိသားစု၏ ထူးခြားသော ခေါင်းမာမှုကို အားကိုးကာ ဖီဆန်နေခဲ့သည်။

သို့နှင့် ဓားနတ်ဘုရား၏ ဒုတိယမြောက် အွန်လိုင်းမုန်းတီးသူကြီး မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ...

"ဘယ်လိုလဲ ရှောင်ပိုင် မင်းရဲ့သခင်က အံ့သြစရာကောင်းတယ်မလား"

ချင်းယန် ဝက်သားတုတ်ထိုးကို ဝါးရင်း :"မင်းသခင်က အလုပ်မလုပ်ရင်တောင် လစာရတုန်းပဲ... ငါ့နောက်ပိုင်စ ဘယ်တော့မှ ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ဘူး ထမင်းစားတိုင်း အသားရလိမ့်မယ်!"

"အိုး... သခင်က အံ့သြစရာကြီး....."

"ကောင်းပြီ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ... ပန်းကန်တွေသွားဆေးတော့"

ချင်းယန် ကျေနပ်အားရစွာ ထွက်လာပြီး နဂါးပေါ်ထွက်ကျင့်စဥ်ကို ဆက်လက်မလေ့လာမီ တစ်ခဏမျှ အစာကြေညက်အောင် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင် ပန်းကန်များကို ထမ်းကာ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားပေမယ့် ဆေးကြောရန် အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲ သူမ၏ ဆိုရှယ်မီဒီယာအက်ပ်ကို ပထမဆုံးဖွင့်လိုက်သည်။

ဂိမ်းအချို့ကစားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။

ထိုအခိုက် ဗီဒီယိုတိုများထဲမှ တစ်ခုအောက်တွင် ထင်ရှားသော မှတ်ချက်တစ်ခုက သူမအာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

【အမှိုက်တွေ ဘယ်လောက်များလဲ ကြည့်စမ်း! ဒီဒုတိယမျိုးဆက် ဓားနတ်ဘုရားလို့ ခေါ်တဲ့လူက အမြဲတမ်း အချောင်ခိုနေတာ】

“???”

ရှောင်ပိုင်မှာ မှားမြင်နေရပြီဟု ထင်မှတ်လုနီးပါး မျက်လုံးများကိုပင် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။

တကယ်ကြီး အင်တာနက်သုံးစွဲသူတွေက သူတို့ရဲ့သခင်ကို ဒီနတ်သမီးလိုပဲ ကျိန်ဆဲကြလား။

"ကောင်းလိုက်တာ ဒီနတ်သမီး နောက်ဆုံးတော့ မဟာမိတ်တွေကို ရှာတွေ့သွားပြီ"

ရှောင်ပိုင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မှတ်ချက်တစ်ခု ဝင်ရေးလိုက်သည်။

【ပံ့ပိုးမှု။ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းကလည်း အမှိုက်တွေပဲ အထူးသဖြင့် ဒုတိယမျိုးဆက် ဓားနတ်ဘုရားပဲ]

မက်ဆေ့ပို့ပြီးနောက် ရှောင်ပိုင် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ပန်းကန်များကို စတင်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူမသည် သူမ၏ဖုန်းကို ထပ်မံကောက်ယူလိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်တာနက် အသုံးပြုသူသည် မှတ်ချက်အား ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

【တင်း! သူငယ်ချင်းတောင်းဆိုချက်ကို သင်လက်ခံရရှိပြီး ဖြစ်သည်။ လက်ခံမလား/ လက်မခံဘူးလား?]

ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်လာသည်။ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆွေမျိုးပေါက်ဖော် ခံစားချက်တွေ ပေါက်ဖွားလာပြီး သူ့ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ မြေခွေးအမြီးက ပိုလို့တောင် စိတ်အားထက်သန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွား၏။

"ဒီနတ်သမီးက ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး သူတို့ရဲ့ နံစော်နေတဲ့ သခင်ရဲ့ သဘောသဘာဝကို မြင်နိုင်တဲ့သူတွေ ရှိသေးတယ်!"

...

...

"ဒီမြေခွေး ဘာတွေးနေတာလဲ"

ဧည့်ခန်းထဲမှ ချင်းယန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်၍ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သားရဲကျွန်များနှင့် သူတို့၏သခင်များက စိတ်ခံစားချက် ဆက်သွယ်မှု ရှိပေ၏။ တခါတရံတွင် သူသည် သူ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်၏ စိတ်ခံစားချက်များကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်ရသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်ပိုငိ စိတ်လှုပ်ရှားသောအခါ အထင်ရှားဆုံးပင်။

ယခုလည်း ချိတ်ဆက်မှုမှ အဆုံးအဖြတ်ပေးရလျှင် ရှောင်ပိုင် ထူးထူးခြားခြား စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ငါမကြည့်တော့ဘူး"

ချင်းယန် လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားဖို့ စိတ်မ၀င်စားပါ။ သူအလိုရှိလျှင် ရှောင်ပိုင် ဖြစ်နေသော အသိစိတ်ကို ပို၍အနီးကပ်စစ်ဆေးရန် လင့်ခ်ကိုပင် အသုံးပြု၍ရသော်လည်း မလိုအပ်ချေ။

ဘာလို့အချိန်ဖြုန်းနေမှာလဲ...

ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်လာသည်။ ချင်းယန် ဉာဏ်အလင်းရနေရာမှ ထွက်သွားကာ သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွှမ်း ဖုန်းခေါ်နေခြင်းပင်။

"ဒီကလေးမ ဘာလို့ ငါ့ကို ခေါ်နေတာလဲ"

ချင်းယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယနေ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု စီးရီးများက အထူးအဆန်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ အံ့ဩသွားပြီး အဖြေခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဆရာတူညီမလေး ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အစ်ကိုကြီး အခု အားလား ညီမအစ်ကို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးမိရင် တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အခုပဲ ထမင်းစားပြီးတာ!"

ချင်းယန် အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း လသာဆောင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဘာလဲ? ဥပဒေနဲ့ညီတဲ့ နောက်ပြဿနာတစ်ခုလား"

"အမ်... မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုကြီး ခဏစောင့်ပါဦး..."

မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးကွာသော ကိုယ်ခံပညာ အကယ်ဒမီ၏ရုံးခန်းတွင် လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဖုန်းကိုချကာ မိုက်ခရိုဖုန်းနားကို ညင်သာစွာဖုံးအုပ်ကာ သူ့အနားရှိ လူအိုလီအား စိုက်ကြည့်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်-

“ဆရာ ဘာဆက်ပြောရမလဲ?"

လူအိုလီသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

"ငါ မိတ်ဆွေလေးချင်းကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ဘူး... သူလာချင်ရင် လာပါစေ ဒါပေမယ့် သူ မလာချင်ဘူး ဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့ ကျမ်းဂန်မဏ္ဍပ်စောင့်တဲ့အလုပ်က အရမ်းလွယ်တယ် ငါတို့ပေးရတဲ့လစာက စာကြည့်တိုက်ထက် ဆယ်ဆပိုများတယ်... သူဘယ်လိုမြင်မလဲပေါ့"

"ကောင်းပြီ"

လီကျစ်ရွှမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို နားရွက်နားကို ကပ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကို... ဆရာလီက အစောင့်အဖြစ် ကျွန်မတို့ ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီရဲ့ ကျမ်းဂန်အဆောက်အအုံကို လာဖို့ စိတ်ဝင်စားလားလို့ မေးချင်ပါတယ်တဲ့"

"စောင့်ရမယ်?"

ချင်းယန်သည် ထိုဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် အတော်လေး အံ့သြသွားကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ။

"ငါ အခုတလော အလုပ်များနေတယ် အချိန်မကုန်မှာကို ကြောက်တယ်... ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေကိုတော့ မင်းဆီ ပို့ပေးလို့ရတယ်"

တစ်ဖက်က လီကျစ်ရွှမ်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အခြားအဖွဲ့ဝင်?"

ဆရာတူအစ်ကိုက တခြား စီနီယာ ဦးလေးတွေနဲ့ သခင်တွေကို ပို့ချင်နေတာလား။

"ဒီလိုလုပ်မှာလား ဆရာ"

သူမသည် သူ၏ထင်မြင်ချက်အတွက် လူအိုလီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာတူအစ်ကိုက တခြား အဓိပတိနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေကို ပို့လို့ရမရ မေးနေတယ်..."

"ရတာပေါ့ ရတာပေါ့!"

ယခုအချိန်တွင် သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးလီမှာ ထိုင်ပင် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။ ရှေ့ကို လှမ်းတက်လိုက်ပြီး လီကျစ်ရွှမ်းလက်မှ ဖုန်းကို တိုက်ရိုက်ယူလိုက်ကာ သူ့မျက်နှာမှာ ကြည်နူးမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သိရမည်မှာ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းသည် အဓိပတိနယ်ပယ်တွေချည်းပင်။ သူတို့သာ စာကြည့်တိုက်ကို လာစောင့်နိုင်ရင် ဘယ်သူက ခိုးဝင်ရဲမှာလဲ။

ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီက တကယ် ရွှေတံဆိပ်တောင် ရသွားလောက်သည်။

"မိတ်ဆွေလေးချင်း? ဒါ တကယ်ပြောတာလား?"

ချင်းယန် စိတ်ပြောင်းသွားမှာကို ကြောက်လို့ ဖုန်းကို ကိုင်ရင်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ တစ်ခါတည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဖောက်ခွဲ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အဓိပတိနယ်ပယ်ကို တကယ် ပို့လိုက်မှာလား ဘယ်အဓိပတိက လာမှာလဲ ငါ သူတို့ကို ဘယ်မှာ နှုတ်ဆက်ရမှာလဲ..?"

"မလောပါနဲ့ လူအိုလီ...ခင်ဗျား အချိန်ယူပါဦး"

ချင်းယန် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြုံးပြီး :"အဓိပတိနယ်ပယ် ဟုတ်မဟုတ် ကျနော်တို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး ဒါက အကျဉ်းချုပ်ပဲ ကျနော် ဂိုဏ်းရဲ့ တခြား အကြီးအကဲတွေနဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ လိုနေသေးတယ်... အတိအကျ အဖြေကို နောက်မှ ပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့သတင်းကောင်းကို စောင့်နေပါ့မယ်"

……………….

"သခင် ဘယ်သူ့ကို ပို့မှာလဲ"

ရှောင်ပိုင် ကြမ်းပြင်ကို တံမြက်စည်းလှည်းနေရာမှ ခေါင်းမော့လာသည်။

"မင်းရဲ့ကိုယ်ပွားတွေကို ထပ်ပို့မလို့လား"

"မလိုပါဘူး အဲဒါက ကျမ်းဂန်အဆောက်အအုံကို စောင့်နေရုံပဲ ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ အကြံတစ်ခုရှိတယ်..."

ချင်းယန် ထူးထူးခြားခြား ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းထဲက အဆက်အသွယ်တွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျိုဝူရွှမ်းရဲ့ နံပါတ်ကို နှိပ်ကာ စာတိုတစ်စောင် ပို့လိုက်၏။

【အကြီးအကဲ လျိုဝူရွှမ်း! ဂိုဏ်းအတွင်း အရေးတကြီး မစ်ရှင်တစ်ခု ရှိပါတယ် ]

【ကျမ်းဂန်အဆောက်အအုံကို စောင့်ကြပ်ဖို့ ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီကို သွားပေးပါ အခြေအနေက အရေးကြီးတယ်...]

မက်ဆေ့ချ်ပို့ပြီး နှစ်စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက် လျိုဝူရွှမ်း ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလာသည် ။

【လက်ခံပါပြီ ဂိုဏ်းချုပ်လေး စိတ်ချပါ... မစ်ရှင်ပြီးမြောက်ဖို့ အာမခံပါတယ် 】

မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာက လျိုဝူရွှမ်းသည် သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းထွက်ခွာသွား၏။ သူသည် ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီကို ဦးတည်သွားနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။

ဤအရေးပေါ်မစ်ရှင်က အချိန်မီရောက်လာချေပြီ။ သူ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းကို အမြဲကူညီချင်ခဲ့သည်။ နေ့တိုင်း လူငယ်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နဲ့ ဂိမ်းဆော့ပေးရတာ ကြာပြီလေ။

"သူယုံတယ် ဟားဟား သူတကယ်ယုံသွားတယ်! မဆိုးပါဘူး အလကားလုပ်အားပေးပေါ့ လျိုဝူရွှမ်းကို နောက်ပိုင်းကျမှ ကျေးဇူးတင်ရမယ်"

“???”

သူ့ဘေးနားရှိ ရှောင်ပိုင် အံသြသွားပြီး သူမမျက်နှာမှာ မေးခွန်းအမှတ်အသားတွေနဲ့ ပြည့်နေတော့၏။

ဒီလိုလည်း လုပ်လို့ရတယ်??