မွေးရာပါနယ်ပယ် ခန္ဓာကိုယ်

ဖုဟိုင် လူနေရပ်ကွက် အပြင်ဘက်တွင်။

ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီ။

ရှဟဲသည် သူ၏ အနီရောင် စူပါကားကို ကားရပ်နားရာ နေရာသို့ မောင်းထုတ်လာခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကာ လမ်းဘေးတွင် စကားစမြည်ကို မည်သို့စတင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ အခုမှ အလုပ်က ထွက်လာတာ လောင်ချင်း အိမ်မှာတော့ ရှိနေလောက်တယ်မလား။

သူသည် ရင်းနှီးသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားပြီး ချင်းယန်၏အိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖုဟိုင်ဗီလာ နေထိုင်ရာ ဧရိယာထဲရှိ လမ်းမီးများကို အလင်းတန်းတစ်ခုလို ထွန်းညှိထား၏။ နေထိုင်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ခွေးများကို ကြိုးဖြင့်ချည်ကာ သွားလာနေပြီး လေထုက အေးချမ်း သာယာနေသည်။

"ဒါက လောင်ချင်းရဲ့အိမ် ဖြစ်မယ်"

ရှဟဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှုခင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတချက်ချမိလေသည်။

စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်ကုန်းတွေနဲ့ ကြည်လင်တဲ့ ရေပြင်ရှုခင်းတွေက တကယ်ကို ကြည်နူးစရာ ကောင်း၏။ ကျန်းဟိုင်မြို့တွင် တည်ရှိသော ဖုဟိုင်ဗီလာ နေထိုင်ရာနယ်မြေသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ လိုလားတောင့်တသော အချက်အချာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် အမြဲမှတ်ယူထားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ကို မည်သူမျှ လွယ်လွယ်နှင့် မပိုင်ဆိုင်ဖူးပါ။

တခါတရံတွင် ဖုဟိုင် ဗီလာတစ်လုံးပိုင်ဆိုင်မည်ဟု ချင်းယန်အား ကြွားဝါခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ လောင်ချင်းက မိမိပန်းတိုင်ကို သတ်မှတ်ချိန်ထက် ကျော်လွန်ကာ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့် ဆိုတော့လည်း အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသား!"

ဗီလာကို စောင့်ကြပ်နေသော ကြယ်စစ်သည်များကပင် အပြင်ကထက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ နောက်ဖွားနယ်ပယ် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများမို့ သူတို့၏လစာများထက် ပိုမို၍သာလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ကောက်ချက်ချသော အကြည့်တစ်ချက်ကတင် ဖော်ပြနေ၏။

သူ့ရင်ထဲမှာ အတွေးတွေ ဝေ့ဝဲနေတုန်း ချင်းယန်ရဲ့ ဗီလာကို ရောက်လာခဲ့သည်။

တင်းတောင်!

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လောင်ချင်း ထွက်လာပြီး တံခါးဖွင့်!"

ရှဟဲ ရှေးဟောင်း တံခါးကြီး ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။

"အလုပ်ဆင်းဆင်းချင်း မင်းကိုတွေ့ဖို့ ငါ အပြေးလာတာ... တံခါးဖွင့်ဦး"

"လာပြီ..."

တံခါးနောက်ကနေ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခဏအကြာ၌ ကွင်းထိုးဖိနပ်တစ်ရံ စီးလျက် တံခါးဆီသို့ အမြန် ရောက်လာ၏။ ရှဟဲ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတာတွေ့တော့ အတော်လေး အံ့သြသွားပုံဖြင့်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ?"

"အလုပ်ဆင်းလို့ လာလည်တာ"

ရှဟဲ တံခါးခုံပေါ် တိတ်တဆိတ် လှမ်းတက်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းလောက်ကတည်းက မင်းကို မတွေ့ရတော့ဘူးလေ... မင်းဘယ်လိုနေလဲ သိချင်လို့... လောင်ချင်း ဘယ်လိုနေလဲ ငါမရှိဘဲနဲ့ ဘဝကို ကျင့်သားရနေပြီလား"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး အိမ်မှာပဲ ဂိမ်းဆော့နေတာ"

ချင်းယန် ရှဟဲကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး ဖရဲသီးတစ်ဝက်ကို သယ်ထုတ်လာသည် ။

"ကျစ် ကျစ်! မင်းက တော်တော် သက်တောင့်သက်သာ နေနေရတာ!"

ရှဟဲ ချင်းယန်ရဲ့လက်ကို ဘေးစောင်းကြည့်ရင်း... :"အခုနောက်ပိုင်း ပူလာပြန်ပြီ... သူငယ်ချင်း... ငါကတော့ စာကြည့်တိုက်မှာ မင်းရဲ့အညစ်အကြေးတွေကို နေ့တိုင်းရှင်းနေရတယ်"

"စာကြည့်တိုက်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ"

ချင်းယန် ဖရဲသီးတစ်ဝက်ကိုကိုင်ကာ နီရဲရဲ အသားအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

"ငါ့အကြောင်းသတင်းတွေ အကုန်လုံးကို အွန်လိုင်းမှာတွေ့နေရတာ မကြာသေးဘူး... ဦးစီးချုပ် မင်းကို ဒုက္ခမပေးသေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

"မဆိုးပါဘူးကွာ"

ရှဟဲ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သက်ပြင်းချရင်း ချင်းယန်ရဲ့နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။

"ကျပန်းတွေ့ဆုံပွဲတွေ လုပ်နေတဲ့ အရူးပရိတ်သတ်တွေပါကွာ... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကထက်စာရင် လူနည်းနည်းပဲ ရှိတော့တယ်... မင်း မရှိတော့ တော်တော်များများက ထွက်ပြေးသွားတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးကလည်း မင်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အချိန်ပိုလုပ်နေရတယ်"

စကားပြောရင်း နှစ်ယောက်သား ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်သွားကြသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အသီးအနှံများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ- မန်ဂို၊ ဖရဲသီး၊ မက်မွန်သီး၊ ရာသီအလိုက် သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်မျိုးစုံ တင်ထားသည်။ ဆိုဖာဘေးတွင် ဂိမ်းထိန်းချုပ်ကိရိယာ၏ နောက်ဆုံးထွက် မော်ဒယ်က နေရာယူထားလေသည်။

ဂိမ်းကို 4K TV ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ခေတ္တရပ်ထားပြီး ထောင့်ရှိ ကြမ်းပြင်တွင် မတ်တတ်ရပ်ထားသော လေအေးပေးစက် ရှိသည်။ အရေပြားအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော အပူချိန် 20 ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်တွင် သတ်မှတ်ထားသည်။ အပြင်မှာ ရာသီဥတု ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်းလဲနေပါစေ ဧည့်ခန်းက နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။

"ကျစ်! ငါပြောစရာရှိတယ် လောင်ချင်း... မင်းတကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝနဲ့နေနေတာပဲ!"

ရှဟဲ ဧည့်ခန်းထဲက အရာတွေကို ကြည့်၍ သဘောကျစွာ လျှာကိုက်လိုက်သည် ။

"ငါတို့ အပြင်မှာ နွားလို အလုပ်လုပ်၊ နေရာအနှံ့ ပြေးနေရတာ... မင်းကအိမ်မှာ အေးဆေးပဲ..."

ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ လောင်ချင်းမှာတော့ အပန်းဖြေရန်အတွက် သဘာဝ ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်ဖြင့် မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်းပင်။

"မဟုတ်ဘူး အားလပ်ချိန်တွေရလို့ နည်းနည်းကစားနေတာ"

နားထောင်နေစဉ် ချင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ သူက အောက်ကိုငုံ့ပြီး ဆိုဖာပေါ်ကနေ ဂိမ်းကွန်ထရိုးလ်ကြိုးကို လှိမ့်ချလိုက်ပြီး ကော်ဖီစားပွဲအောက်က ဗီရိုထဲကို ထိုးထည့်လိုက်၏။

"မင်းကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်...."

ပြောပြီးနောက် ဖရဲသီးတစ်ခြမ်း လှီးပေးလိုက်သည်။

"မင်း မလာခင်ကတည်းက ငါ့ကိုသတိပေးပေါ့... မင်းအတွက် ငါဘာမှပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်မရှိလိုက်ဘူး"

"ကောင်းပါပြီ လောင်ချင်း ငါရုတ်တရက် ရောက်လာရတာက မင်းကို မေးစရာရှိလို့..... ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါ့မင်္ဂလာပွဲက မကြာခင် ကျင်းပတော့မယ်... မင်းရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေကရော ဘယ်လိုလဲ..."

ရှဟဲ ဖရဲသီးကိုယူ၍ ကိုက်လိုက်ရာ ချိုမြသော အနီရောင်အရည်များ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ စီးကျလာသည်။

"မင်းကို ငါ့ရဲ့ သတို့သားအရံ လုပ်ခိုင်းဖို့ တွေးနေတာ မင်းလုပ်ပေးနိုင်မလား"

"သတို့သားအရံ?"

ချင်းယန် တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

"မင်းငါ့ကိုလာစေချင်တာ သေချာလား"

စကားတွေ သူ့ပါးစပ်က ထွက်သွားသည်နှင့် ရှဟဲ ဖရဲသီးစားနေရာမှ အေးခဲသွားတော့သည် ။

???

ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?

ဒါ ငါကြားချင်တဲ့ အဖြေမဟုတ်ဘူး...

လောင်ချင်းက မလာချင်ဘူးလား။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ချင်းယန်ကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက် တွန့်ဆုတ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လောင်ချင်း မင်း လာဖို့ မစီစဉ်ထားဘူးလား... မင်း ငါ့မင်္ဂလာပွဲကို လာတက်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပြီးသားလေ... အခု မင်းစိတ်ပြောင်းသွားပြီလား အဲဒါ မတရားဘူး ..."

မေးခွန်းတွေ အပြင်းအထန် မေးပြီးနောက် ရှဟဲရဲ့ မျက်နှာ နီမြန်းလာတော့သည်။ သူ စိုးရိမ်နေကြောင်း သိသာ၏။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေတာကြာပြီ။ မလာခဲ့ရင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မည်။

ချင်းယန် မပါတဲ့ ဒီမင်္ဂလာပွဲက ဂျေရုဆလင်မရှိသော အနောက်နိုင်ငံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ပျော်စရာတွေ ချက်ချင်း လျော့သွားလိမ့်မည်။

"မလောပါနဲ့...ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မင်းမစဉ်းစားဘူးလား"

"ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့်ပဲမလား"

ရှဟဲ ဖရဲသီးစေ့တွေကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ သူ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ မနှိမ့်ချခဲ့ဘူး... လောင်ချင်း ငါ့ရဲအရာရှိ အဆင့်အတန်းက နိမ့်လွန်းတယ်လို့ ထင်လား..."

"အဲ့လို မဟုတ်ဘူး" ချင်းယန် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ငါ အခုတလော အွန်လိုင်းမှာ ခေတ်စားနေတာ မတွေ့ဘူးလား.. ကိစ္စတွေက အရမ်းကြီးလာပြီ မင်းမင်္ဂလာဆောင်ကို သွားလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ စဥ်းစားကြည့်စမ်း!"

"ဟင်?"

ရှဟဲ အံ့ဩသွားသည်။

ဘာဖြစ်လာမလဲ?

ရှဟဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့စိတ်တွေ တဟုန်ထိုး တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ချင်းယန်နဲ့ ပတ်သတ်သော အရာအားလုံးဟာ မကြာသေးမီက ကြီးမားလာခဲ့၏။

ဒီသတင်းက ကျန်းဟိုင်မြို့တစ်ခွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး တစ်တိုင်းပြည်လုံးကတောင် အဲဒီအကြောင်းကို သိနေကြပြီ။ ချင်းယန်၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဟု ဆိုရမည်။ ဒါက အသေးစား အနှောက်အယှက် မဟုတ်တော့ဘဲ အားပြင်းတဲ့ တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းပဲ ဖြစ်သည်။

ချင်းယန်ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော အရာအတွက် သူ့မင်္ဂလာပွဲက အမှန်တကယ် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေနိုင်ပါ့မလား။

"အခု သိပြီလား?"

ရှဟဲ၏ မျက်ခုံးကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်နှင့် နားလည်သွားကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

"ငါအဆင်ပြေပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ထင်ပေါ်မှုတွေကို ငါခိုးပြီးမှ ငါ့ကို အပြစ်လာမတင်နဲ့"

"အင်း... အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်... လောင်ချင်း မင်းလာခဲ့ရင် ငါ့မင်္ဂလာပွဲကို လူအုပ်ကြီးက ပိတ်ဆို့ထားလိမ့်မယ် ငါတံခါးကိုတောင် မရောက်နိုင်လောက်တော့ဘူး... မင်းတကယ်ပဲ အမြော်အမြင်ရှိတယ် လောင်ချင်း!"

"နားလည်ရင် ပြီးတာပဲ...."

ချင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကြည့်မယ် မင်းရဲ့မင်္ဂလာပွဲက စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ဆက်ဖြစ်မယ်... အခြေအနေ ကြည့်ပြီး အဆင်ပြေရင် ငါလာခဲ့မယ် ဒါပေမယ့် အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ သတို့သားအရံတော့ မလုပ်ပေးနိုင်မှာ စိုးတယ်"

ရှဟဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ လောင်ချင်း မင်းလာနိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့ ဒါပေမယ့် မတတ်နိုင်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်.. ငါမင်းကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ဘူး... ပြောရရင် မင်းနောက်ဆုံးအကြိမ်ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးတွေအတွက် ငါမင်းကို ကျေးဇူးတင်နေမှာပါ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ချင်းယန် သူ့လက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် သင့်တော်တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးရမယ်လေ... ကြယ်စစ်သည် ရဲတွေရဲ့ ရှေ့တန်းမှာက မင်းအတွက် အန္တရာယ် များလွန်းတယ်... ဘေးကင်းဖို့ မင်းရဲ့ ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရမယ်"

"လောင်ချင်းက အရမ်းယုံကြည်ရတယ်!"

ရှဟဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ချင်းယန်ပုခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ခွန်အားတိုးဖို့ပြောရင် လောင်ချင်း ငါ မင်းကို မေးဦးမယ်... ငါ့ရဲ့အရည်အချင်းကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

"မင်းရဲ့အရည်အချင်းလား?"

ရှဟဲကို အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်ရင်း ချင်းယန်အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည် ။

"မင်းဘာလို့ ရုတ်တရက်မေးနေတာလဲ...? အရည်အချင်း နည်းနည်းရှိမယ် ထင်တယ်"

ခြင်ဆီဆေးကိုသောက်ပြီးနောက် ရှဟဲ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယခင်အခိုက်၌ ပျော့ပျောင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မပိုင်ဆိုင်တော့ဘဲ မွေးရာပါနယ်ပယ်၏ တံခါးပေါက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီနေပြီဖြစ်သည်။

အနည်းငယ်ပါပဲ။ သိပ်မများချေ။

ချင်းယန်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ခြင်ဆီ သန့်စင်ဆေးတစ်လုံးက လုံလောက်ခဲ့သင့်သည်။ သို့သော် ရှဟဲမှာ အာနိသင်ကို အပြည့်အဝ မစုပ်ယူမီ ၎င်း၏ စုပ်ယူမှု ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

ဖြုန်းတီးမှု အနည်းငယ်ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

"အရည်အချင်း နည်းနည်းပဲရှိတာလား?"

ရှဟဲ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လောင်ချင်း မင်းက သိပ်ကြင်နာတာပဲ ငါ မင်းကို မေတ္တာရပ်ခံဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာကို"

"အဲဒါဘာလဲ? ငါ့ကို အရင်ပြော...."

"အဲ...အဲဒါ မင်းတို့ရဲ့ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းက လူစုဆောင်းနေသေးလား သိချင်တာ"

ရှဟဲ ချင်းယန်ကို အရှက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကို ငါလည်း ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာ ပါဝင်ချင်တယ်...ငါ့ကို အကြီးတန်းအဖွဲ့ဝင်တချို့နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးနိုင်မလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုပေါ့ မင်းရဲ့ ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေဆီကို ငါ့အတွက် ကောင်းတဲ့စကားလေး နည်းနည်းပြောပေးတာဖြစ်ဖြစ်..."

ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ယခုအခါ နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းတွင် ကျော်ကြားနေပြီ။ မိမိသာ ပါဝင်နိုင်ရင် အဲဒါက မယုံနိုင်လောက်အောင်ကို မိုက်လိမ့်မည်။ ရှဟဲသည် အနာဂတ်သို့ လှည့်ပတ်နေသော စိတ်ဖြင့် သူ့ပါးစပ်မှ ရေစက်ကို သုတ်လိုက်ပြီး။

"ငါ ဇီဇာမကြောင်ပါဘူး လောင်ချင်းရာ... အဓိပတိနယ်ပယ် အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဆို ရပြီ..."

"..."

ချင်းယန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

အကြီးအကဲ?

မင်းရဲ့အရည်အချင်းနဲ့လား။

မင်းအိပ်မက်မက်နေတာလား။

"လောင်ချင်း နားလည်မှုမလွဲနဲ့ ငါ မင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ချင်းယန် တိတ်ဆိတ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှဟဲသည် သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်ဟု ယူဆကာ သူ့စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"သက်ကြီးရွယ်အို နည်းနည်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလည်း အဆင်ပြေပါတယ် သူတို့ ငါ့ကို သဘောကျရင်..."

…………

တံခါးနောက်မှ နံရံတစ်ဖက်မှာတော့ မြေခွေးနားရွက်လေးတွေ ထောင်နေသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် နံရံကို စောင်းငဲ့ကာ ဧည့်ခန်းထဲမှာ စကားစမြည် ပြောနေတာကို နားစွင့်လျက်ရှိသည်။ အရာအားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ကြားလိုက်ရပြီး ရှဟဲရဲ့ စကားကြောင့် သဘောကျသွားရာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ရယ်မောလိုက်တာ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဟာဟား! ဒီလူသားက တကယ် ရီရတာပဲ... ဒီလို အရှက်မဲ့တဲ့လူမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... နောက်ဖွားနယ်ပယ်မှာရှိတဲ့ ဒီအမှိုက်လေးတွေက ဖောက်ခွဲကောင်းကင်ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အိပ်မက်မက်ရဲတယ်ပေါ့... ဒီနတ်သမီးက မင်းနဲ့ ကစားပေးမယ်"

ရှောင်ပိုင် အိပ်ရာပေါ်မှထကာ သူမ၏ပုံစံကို ဖုံးကွယ်ရန် လှည့်စားမှုတစ်ခုကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်၌

အခန်းထဲတွင် ရှောင်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်မှ မြူခိုးများ ထွက်လာပြီး နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ရင်သားများက ဖောင်းကားကာ အဖြူရောင် ဘော်လီကို ၀တ်ထား၏။ ကျောက်စိမ်းနှင့်တူသော ခြေသလုံးများက ယိမ်းယိုင်နေကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ မျက်လုံးများက တံခါးကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

ပြီးနောက် သူမ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။