မင်းရဲ့ စာရေး စွမ်းရည်ကတော်တော်လေးညံ့တယ်နော်

ခရမ်းရောင် စာလုံးပေါင်းတစ်ရာ လေထုထဲတွင် တရွှမ်းရွှမ်းမြည်သံပေးကာ ပေါ်လာသော အခိုက်အတန့်။ ၎င်း ချက်ချင်း ဝေ ကျီချွန် ကို ဝိုင်းရံလိုက်သည်၊ ကာကွယ်ရေး အလွှာ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ နောက်ရှိ သူတော်စင်၏ ပုံရိပ်သည်လည်း ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တုန်ယင်လာသည်၊ ပုံသဏ္ဍာန် ပိုမို ခိုင်မာလာသည်။ ဓမ္မ၏ ပုံရိပ်မှ စူးရှသောအသံတခုပေးကာ မျက်စိ ကျိန်းသော ခရမ်းရောင် အလင်း နှင့်အတူ တောက်ပလာသည်။

"ရွှမ်း...."

ယဲ့ယွီ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုံ့သည်၊ ပြီးတော့ ညင်သာစွာ ရေရွတ်သည်- "စာပေ ပါရမီ လား?"

အဲဒီ စကား နှစ်လုံး ကြားသောအခါ... ဝေ ကျီချွန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "မှန်တယ်၊ ဒါက စာပေ ပါရမီ ပဲ!" မင်းက တစ္ဆေ ငယ်လေးဆိုပေမဲ့ အသိပညာ အချို့တော့ ရှိပုံရတယ်!

ငါလေ့လာခဲ့တဲ့ ကျီရှီး အကယ်ဒမီ မှ မှတ်တမ်းများ အရ ဖြောင့်မတ်သူ၊ အာဏာပိုင် ကို မကြောက်သူ၊ ပြီးတော့ ထူးခြားသော စာပေ ပါရမီ ရှိသူများသာ စာပေ သတ္တိ ကို ကျင့်ကြံနိုင်ကြသည်။ ငါ သိသလောက် ဘုံ ခြောက်ပါး တစ်ခုလုံးတွင် စာပေ ပါရမီ ပိုင်ဆိုင်သူ သုံးဦး ပဲရှိတယ်။ သူတို့ နှစ်ဦးက ပထမနဲ့ ဒုတိယ မျိုးဆက် စာပေ သူတော်စင်တွေပဲ ပီးတော့ တတိယ တစ်ဦးက ငါ ပဲ!

ဝေ ကျီချွန်၏ စကားများ အဆုံးမဲ့ မာန နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတွေး တစ်ခု နှင့်အတူ သူ့ နောက်ရှိ သူတော်စင်၏ အလင်းယောင် ပုံရိပ်သည် သူ့ ညာဘက် လက်ကို မြှောက်သည်၊ ပြီးတော့ ခရမ်းရောင် စာလုံး တစ်ရာ သူ့ လက်ဖဝါးတွင် လေစုပ်ဝဲသဖွယ် ပတ်ချာလည်စေကာ စုဝေးခဲ့သည်။ ရုတ်တက် ရိုက်ချလိုက်ခြင်း နှင့်အတူ ၎င်း ရှေ့ရှိ အနက်ရောင် မီးလျှံများ ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိအားပေးပြီး ငြိမ်းသတ်ခဲ့သည်။

ဝေ ကျီချွန် သူ့ လက် နှစ်ဖက် ကို သူ့ နောက်တွင် ထားပြီး ရပ်သည်၊ အောင်ပွဲ ရဖို့ ယုံကြည်မှု ရှိပုံ ရသည်။ သူတို့ နောက်ရှိ သူတော်စင်၏ အလင်းယောင် ပုံရိပ်သည် မီး ငြိမ်းပြီးနောက် မှုန်ဝါးသွားကြောင်း လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။

ယဲ့ယွီ ဝေ ကျီချွန် ကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တက် သူ ပြောသည်- "မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။" မင်းရဲ့ စာရေး စွမ်းရည်က သေချာပေါက် စာတတ်ပေတတ် စာပေပညာရှင်တယောက်ရဲ့လက်ရေးမျိုး မဟုတ်ဘူး! ဒီလို ပုံစံက စာပေ သမား တစ်ဦး ပြုမူသင့်သော ပုံစံ မဟုတ်ဘူး!

သူ့ပညာအရည်ချင်းကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဝေ ကျီချွန် စွေ့စွေ့ခုန်မတတ် စိတ်တိုသွားသည်။ ထို့နောက်သူက ပြင်းထန်စွာ ပြောသည်- "မင်း ဘယ်လိုတောင် ပြော ရဲတာလဲ။ ငါ မူလက မင်း ဗဟုသုတ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်" ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ စာရေး စွမ်းရည် ကို မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒါက လုံးဝ မဆီလျော်ဘူးကောင်လေးရဲ့! မင်း စာပေ သတ္တိနည်းစနစ် ကို တွေ့ဖူးသလား။ မင်း ရှေးဟောင်း စာအုပ် အနည်းငယ် ဖတ်ဖူးရုံနဲ့ အဓိပ္ပာယ် မရှိသော စကားများ ပြောနိုင်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့!

"ငါ အခြား တယောက်ရဲ့ စာရေး ပါရမီ ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တော့ စာရေးပါရမီရောနည်းစနစ်အကောင်းစားတွေရော ရှိတယ်!" ဒါကြောင့် ငါ မင်းရဲ့ စာရေး စွမ်းရည် ချို့ယွင်းနေတယ်လို့ ပြောတာ!(ကွန်စာလုံးရေးနည်း ယောကျာ်းချင်းသင်ပေးလိုက်ရလို့ ဟင်း ဟင်း...)

ယဲ့ယွီ သူ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်သည်၊ ပြီးတော့ ရွှေရောင် အလင်း တစ်ခု သူ့ ရင်ဘတ်မှ ရုတ်တက် ထွန်းလင်းသည်။ ချက်ချင်းမှာ မျက်စိ ကျိန်းသော အလင်း ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့် စူးရှစွာထိုးတက်လာသည်။ ယဲ့ယွီ နောက်တွင် သူတော်စင်များ၏ ပုံရိပ်ယောင် ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရေတွက်မရသော စာလုံးများ ပေါ်လာသည်၊ သူ့ကို လှပဝင်းလက်စွာ ဝိုင်းရံထားသည်။ ကျယ်လောင်လှစွာသော စာပေပညာရှင်များစွာ စာပေများ ဖတ်ရှုရင်းတိုးတိတ်စွာရေရွတ်နေသည့်အသံကို အသံကို မှိန်ပျ စွာ ကြားနိုင်သည်။

ဝေ ကျီချွန် နောက်ရှိ မှောင်မိုက်သော ခရမ်းရောင် ဓမ္မ ပုံရိပ် နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယဲ့ယွီ နောက်ရှိ ဓမ္မ ပုံရိပ်က ပိုမို စွမ်းအားကြီးမားကာ ဖြောင့်မတ်ပုံ ရသည်။ ဒါ့အပြင် ၎င်း ပေါ်လာပြီးနောက်။ မမြင်နိုင်သော အား တစ်ခု ဒီ နေရာကို ဖုံးလွှမ်းသည်။ ဝေ ကျီချွန်နဲ့ ဖန် ကျန်းမီ နှစ်ဦးလုံး တစ္ဆေများ ဖြစ်သောကြောင့် အလွန် ပင်ဖိနှိပ်ခံရသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒါက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ တစ္ဆေ စွမ်းအင် ဖိနှိပ်ခံရသလိုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အရေးကြီးသော စွမ်းအင် ပင်လျှင် လွတ်လပ်စွာ မစီးဆင်းနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ဒီ မှော် စွမ်းအားက ၎င်း နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော ယင် နိုင်းယန် ကို မထိခိုက်ပေ။

သူမ ကောင်းကင်သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကြည့်သည်၊ သူမ အတွင်း၌ ကြီးမားသော ငြိမ်းချမ်းမှု ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန် ကုန်လွန်လာသည်နှင့် အမျှ... ယဲ့ယွီ နောက်တွင် သူတော်စင်များ၏ အလင်းယောင် ပုံရိပ်များ ပို၍ ပို၍ ပေါ်လာသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင် အလင်း ကောင်းကင်ကို ပြည့်နှက်စေသည်။ ဝေ ကျီချွန် နောက်ရှိ သူတော်စင်၏ အလင်းယောင် ပုံရိပ် လုံးဝ ကွဲအက်သွားသည်။ ဒါတင်မက သူ့ ရှေ့ရှိ ခရမ်းရောင် အလင်း ပင်လျှင် လုံးဝ မှိန်သွားသည်။ ကျိုးပဲ့သော အသံ တစ်ခု ရုတ်တက် မြည်ဟီး သည်။

"ဝုန်း...."

ဝေ ကျီချွန် သူ့ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဒူး တစ်ဖက်ပေါ် ထိုင်သည်၊ သူ့ မျက်နှာ နာကျင်မှု ဖြင့် ပုံပျက်နေသည်။ မှန်ပါတယ်၊ ယဲ့ယွီ ပြောသလိုပင်။ သူ့ စာရေး စတိုင် တကယ်ပဲ ချို့ယွင်းနေသည်။ အတိအကျ ပြောရရင် ဒါက တကယ့် စာပေ ပါရမီ မဟုတ်ဘဲ စာပေ ပါရမီ နှင့် ဆင်တူသော အရာ ဖြစ်သည်၊ လျှို့ဝှက် နည်းလမ်းများနဲ့ မယိမ်းမယိုင်သော ဆည်းကပ်မှု ဖြင့် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝေ ကျီချွန်၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုပျိုးထောင်မှု အောက်တွင် ဒီ အရာက စာပေ ပါရမီ နှင့် တူညီစွာ အချို့သော ခွန်အားများ ကိုလည်း ပေးနိုင်ပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းသည် အလွန်ကြီးမားသလောက် အခြေမခိုင်လှသောအရာဖြစ်သည်။ အခု ၎င်း တကယ်ပဲ ဖြောင့်မတ်ပြီး ရဲရင့်သော ပညာရှင် တစ်ဦး နှင့် တွေ့သောအခါ ဒီ အတု ပညာရှင် က နှစ်ကူးတွင်ဖောက်သော ဗျောက်အိုးလေးတလုံးလို ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ဒါက ဝေ ကျီချွန် အား သိသိသာသာ အရှက်ရှမှုကို ခံစားစေသည်။

သူ ယဲ့ယွီ ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်သည်၊ သူ အလွန် ဂုဏ်ယူခဲ့သော စာပေ ပါရမီ ကို ကြည့်သောအခါ တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာခဲ့သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး! လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး! မင်းမှာရော စာပေ ပါရမီနည်းစနစ်တခု ဘယ်လို လုပ် ရှိနိုင်တာလဲ။ ဒီပါရမီနည်းစနစ်ကို ဒီအဆင့်ထိသုံးနိုင်ဖို့ ငါ နှစ် တစ်ထောင် လေ့လာခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ မေးတယ်၊ ငါ့ အသိပညာက တကယ်ကိုပဲ တဖက်ကမ်းခတ်တဲ့အထိ ကျွမ်းကျင်ပီလားလို့ .၊ငါ့ရဲ့စာရေးပါရမီနဲ့ တစ္ဆေနည်းစနစ်က ဒီနယ်သာလောကမှာ ယှဉ်နိုင်သူမရှိသင့်ဘူးလေ ဒါဆို မင်းကဘယ်ကကောင်လဲ၊ ဒီလောက်စစ်မှန်တဲ့စာရေးနည်းစနစ်နဲ့ ပညာရှင်ပုံရိပ်ကိုဘယ်လိုသုံးနိုင်နေတာလဲ။

ဝေ ကျီချွန် ရူးသွပ်သွားခဲ့သည်။ စာပေ ပါရမီ က တကယ်ပဲ ဘယ်လောက် အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ပညာရှင် တိုင်း သိသည်။ ဒါက ဒီ ခေတ်၏ စာပေတစ္ဆေနည်းစနစ်ပုဂ္ဂိုလ်တပါးဆိုသော ဘွဲ့ သာမကပေ။ အနာဂတ်မှာ သူတော်စင် ဖြစ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်း လည်း ရှိသည်။ သူ သူ့ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ် ကျောင်းကို တည်ထောင်ပြီး ရေတွက်မရသော ကျောင်းသားများ အတွက် နေ့ရော ညပါ ကိုးကွယ်ရာ ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်သည်။ ဒါက ပညာရှင်များ အားလုံး အိပ်မက်မက်သော အမြင့်ဆုံး ဂုဏ် ဖြစ်သည်။ ဝေ ကျီချွန် သူ့ ဘဝ တစ်လျှောက်လုံး ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မရရှိခဲ့ပေ၊ ပြီးတော့ အခု သူ အခြားသူများ စာပေ ပါရမီ အစွမ်းတွေပြကာ သူ့ကိုအရှက်ခွဲနေတာကို ထိုင် ကြည့်ရုံ သာ လုပ်နိုင်သည်။ ဒါက သူ့ မာနကြီးပြီး မောက်မာသော သဘာဝ ကို သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူ ရုန်းကန်ပြီး ထဖို့၊ ယဲ့ယွီ ကို သတ်ဖို့၊ ပြီးတော့ စာပေ ပါရမီ ကို ထုတ်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ပြင်းထန်သောဖိအားတခုကသူ့ကိုရိုက်ခတ်လာသောကြောင့် ဝေ ကျီချွန် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရသည်၊ ပြီးတော့ သူ့ ချီ လည်ပတ်မှု ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခွန်အားက အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာ၏ ဆယ်ပုံ တစ်ပုံ အောက် လျော့နည်းသည်။ ဖြောင့်ဖြောင့် ရပ်ဖို့ တောင် သိသိသာသာ အားထုတ်မှု လိုအပ်သည်။

ယဲ့ယွီ ဒီ အားလုံးကို မြင်ခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်း အေးစက်စွာ နှာမှုတ်သည်- "ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တာ မရှိဘူး! 'ကောင်းကင်သို့တိုင် အဆုံးမဲ့ လေ့လာခဲ့ပြီး စာပေ ဝိညာဉ် ဆိုတာ လောကအဆုံးထိတိုင် ကျယ်ပြန့်ပြီး အဆုံးမဲ့' ဆိုသော စကား ရှစ်လုံး ကိုတောင်မင်းကြားဖူးရဲ့လား ။ ဒါက လူတွေ၏ နှလုံးသားနဲ့ စိတ် ကို အနိုင်ရဖို့ မဟုတ်ဘဲ လောကခြောက်ဘုံသားအားလုံးရဲ့၏ လုံးဝ လေးစားမှုကို ရရှိဖို့ ဖြစ်တယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းလို ရိုးရိုး တစ္ဆေ တစ်ဦး က စာပေ အကြံပေး ဘွဲ့ အတွက် ထိုက်တန်တယ်လို့ ဘာလို့များစိတ်ကူးယဉ်ရဲသေးတာလဲ။"

ဒီ စကားများ ကြားသောအခါ... ဝေ ကျီချွန် ထိတ်လန့်သည်၊ သူ့ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်မှု ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်း၊ မင်း တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယဲ့ယွီ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ သူ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မြှောက်သည်။စာပေသမားတဦး၏ ပုံအတိုင်း ခေါင်းလေးကိုအနည်းငယ်လှည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ စာပေတပိုဒ်ကိုရွတ်လိုက်သည်- "ဆိုးသွမ်းမှုကို သတ်လော့!"

ချက်ချင်းမှာ သူ့ နောက်ရှိ သူတော်စင်များ၏ ရေတွက်မရသော အလင်းယောင် ပုံရိပ်များ လှည့်သည်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ရှေ့ရှိ ဝေ ကျီချွန် ကို ကြည့်သည်။ သူတို့သည် ဂန္ထဝင် ရှေးဟောင်း အနုပညာရပ်များထဲမှ စာသားများ ကို ရွတ်ဆိုကြသည်။ ထိုအသံလှိုင်းများက လေထုတင်သာမက လေဟာနယ်တခုလုံးကို ဘောင်ဘင်ရိုက်ခတ်စေကာ ရွှေရောင် စာလုံးများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်၊ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းကြီးတခုသဖွယ်စုဖွဲ့ ပြီးတော့ ဝေ ကျီချွန် ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားသည်။

ဒီ အခြေအနေ မြင်သောအခါ။ ဝေ ကျီချွန် မခုခံပေ၊ တကယ်တော့ သူ သူ့ လက် နှစ်ဖက် ဖြန့်ပြီး စာသားများ ကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ "နှစ် နှစ်ထောင် နယ်သာငရဲ ဘုံသို့ ကျဆုံးပြီးနောက် ငါ သူတော်စင် တစ်ဦး၏ အသံ ကို ထပ်မံ ကြားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။" ငါ ဝေ ကျီချွန် ဒီလောက် ကံကောင်းတာ ပဲ! ကလေး၊ ငါ မင်းကို မရှုံးခဲ့ဘူး! ငါ သူတော်စင် တစ်ဦး ကို ရှုံးခဲ့တယ်! ငါ အဲဒီ တုန်းက ကံကောင်းစွာ ရှင်သန်ခဲ့ရင် စာပေ သူတော်စင်ဆိုတဲ့ ရာထူး မင်း ဆီ ကိုခုလိုလွှဲပေးစရာလိုပါ့မလား။ ဟာ ဟာ ဟာ!!!"

ရွှေရောင် စာလုံးများ ဝေ ကျီချွန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သောအခါ သူ့ ရယ်မောသံ ရုတ်တက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဝိညာဉ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် စာပေ လမ်းစဉ်နဲ့ သူတော်စင်များ၏ စကားများ ဖြင့် လုံးဝ အရည်ပျော်ဝင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဝေ ကျီချွန် သူ့ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံး နှင့်အတူ သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူ့ အမြင်တွင် သေခြင်းက သေးငယ်သော ကိစ္စ ဖြစ်သည်၊ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားသောစာပေသူတော်စဉ်ထံမှ ပညာရပ်များကိုထိတွေ့ခွင့်ရခဲ့ခြင်းသည် ကြီးမားသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သူ သူ့အားနည်းမှုများ ကို လက်ခံနိုင်သည်၊ ဒါပေမဲ့ သူ စာပေ တွင် အခြားသူများ ထက် နိမ့်ကျသည် ကို လုံးဝ လက်ခံလို့ မရပေ။ ယဲ့ယွီ စာပေ သတ္တိ ကို ရရှိနိုင်ခြင်းက သူ တစ္ဆေ မဟုတ်သော ကြောင့် သာ ဖြစ်သည်။ ငါ အဲဒီ တုန်းက လူ့ဘဝမှာသာဆက်လက် ရှင်သန်ခဲ့ရင် စာပေ အကြံပေးသူတော်စင်ဆိုတဲ့ဘွဲ့ က ငါ့ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်လိမ့်မယ်!

ဒါက ဝေ ကျီချွန် သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ဖို့ ခွင့်ပြုသော အကြီးဆုံး အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သူ့ သေခြင်း နှင့်အတူ။ ယဲ့ယွီ နောက်ရှိ သူတော်စင်၏ အလင်းယောင် ပုံရိပ်သည်လည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ခုခံမှု မရှိသော တစ္ဆေ ဘုရင် တစ်ဦးကို သတ်ခြင်းက အရင်ကတည်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဖန် ကျန်းမီ မြင်ရသော သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာလောကကိုရှိုမြင်ဖူးသော အမြင်ကို လုံးဝ ချေမွခဲ့သည်။ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ငရဲ ဘုံမှ ပညာရှင် ဝေ ကျီချွန် ဒီလို တကယ်ပဲ သေသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ မသိသော ဘယ်သူမှ မဟုတ်သော တစ်ဦးဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးမှာလား။ ခနစောင့်! မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ ကလေး မသိသူ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ငရဲ ဘုံမှ တစ္ဆေ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ဖြစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူ သူတော်စင်များ၏ ပုံရိပ်ယောင် ပုံရိပ်များ များစွာ ဘယ်လို လုပ် ဆင့်ခေါ်ပီးထုတ်သုံးနိုင်မှာလဲ။ သူတော်စင် တစ်ဦး၏ ဖြောင့်မတ်သော ဝိညာဉ် ကို တစ္ဆေများနဲ့ ဝိညာဉ်များ က သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်မှု လုံးဝမလုပ်နိုင်သင့်ကြောင်း နားလည်သင့်သည်။ ဝေ ကျီချွန် ပင်လျှင် သေပြီ၊ ငါ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး။

ဒီ အကြောင်း စဉ်းစားပြီး ဖန် ကျန်းမီ လှည့်သည်၊ ပြီးတော့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။