အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၇၁

ဝမ့်ရင်းက အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုနှင့် အတူတူ စားသောက်နေခဲ့သည်။ ဆောင်းလယ်ပွဲ ပြီးတဲ့နောက် ရာသီဥတုက တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ပိုပိုပြီး အေးလာခဲ့သည်။ နေ့လည်စာအတွက် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ကြာဇံကို အာလူး၊ ပဲ၊ ဂေါ်ဖီဖြင့် ကြော်ထားခဲ့သည်။

ပဲတွေက နောက်ဆုံးစိုက်ခင်းဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါတွေက အနည်းငယ် ကြာပြီဖြစ်သည့်အတွက် အဲ့ဒါတွေကို ကြော်ဖို့ အတော်လေး အချိန်ပေးရသည်။ ငါ အာလူးတွေကို ပဲတွေနဲ့ အရွယ်တူပဲ လှီးပြီး အဲ့ဒါတွေ ကျက်တဲ့အထိ ကြော်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မချခင်မှာ ဆားကို လက်ဖက်ရည်ဇွန်း တစ်ဇွန်း ထည့်လိုက်သည်။ ရှုရွှမ်းက အနှစ်ကို သူ့ဘာသာ လုပ်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်လေ ပြဿနာ မများရအောင် အခြား အရသာတွေကို ထပ်မထည့်ဘဲ ဒီတစ်ခုကိုသာ ထည့်ပြီး အရသာက အတော်လေးကို စားကောင်းသည်။

ကြာဇံနှင့် ဂေါ်ဖီကြော်တာက ဝမ့်ရင်းရဲ့ အကြံဉာဏ် ဖြစ်သည်။ ကြာဇံကို ပဲမှုန်းတစ်မျိုးဖြင့် အိမ်မှာ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ထားသည်။ ထိုကြာဇံသည် အရင်က ဝယ်ခဲ့သည့် ကြာဇံလေးတွေထက် ပိုတုတ်ကာ ပိုကြီးသည်။ သို့သော် အဲ့ဒါက အကြည်ရောင်လေး ဖြစ်ပြီး ဂေါ်ဖီနှင့် ရောကြော်လိုက်သည့်အခါ အဲ့ဒါက အတော်လေးကို စားချင်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် အရွက်တွေကို သူမရဲ့ ပေါက်စီနှင့် ရောပြီး စားခဲ့သော်လည်း သူမက တောင်ပေါ်ကို သွားပြီး အရိုင်းပင်တွေကို ရှာဖို့ကို တွေးနေခဲ့သည်။

ဒီနှစ်မှာတော့ လူတိုင်းက ခက်ခဲသည့် အချိန်တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ တောင်ပေါ်မှာ တောယုန်တွေ ဖမ်းဖို့ဆိုတာက သိပ်ပြီး မလွယ်ကူပါ။ ချမ့်ယုသည် သူဟာ နှစ်လ၊ သုံးလလောက် အသား မစားရသေးကြောင်းကို လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းတုန်းက တိုင်ပြောခဲ့သည်။

ငါးစားဖို့ကတော့ ချမ့်ယုက သွားမဖမ်းရဲခဲ့ပါ။ အခုဆိုရင် တောင်ပေါ်မှာ လူတွေအများကြီးက သွားလာနေကြသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို တွေ့သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါးကန်က ကုန်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ခနကြာပြီးနောက် ရှုရွှမ်း ပြန်လာတာကို မြင်သည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ “ရှင် ဒီနေ့ အစောကြီး ပြီးသွားတာလား။”

ဟိုတယ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းကို ပြောပြလိုက်သည့်အခါ ဝမ့်ရင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင် တောက်သွားခဲ့သည်။

“ငါသာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် ထုံးစံအတိုင်း ငါ မြို့ကိုပဲ သွားလိုက်မှာ။”

ဝမ့်ရင်းက ထုံးစံအတိုင်း ဖရုံစေ့ကို ပျော်ပျော်ကြီး စားနေရင်း စိတ်ဝင်တစား ရှိနေခဲ့သည်။ မင်္ဂလာပွဲက ဒီလောက် အတက်၊ အကျတွေ အပြည့်ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်သူက တွေးမိမှာလဲ။

ရှုရွှမ်း - “ကိုယ့်အထင်တော့ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ကွာရှင်းချင်နေလိမ့်မယ်။”

အဲ့ဒါ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက လိမ်ခံရတာကို သည်းမခံနိုင်လို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့အနာဂတ် အစီအစဥ်တွေ ရပ်သွားမှာကို သည်းမခံနိုင်လို့ဆိုတာ သေချာသည်။

လီရင်းတို့ တစ်မိသားစုလုံးက အမှန်တရားကို ဖုံးဖိဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမက ဒီမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးဟု ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူကမှ သူမကို ယုံလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ဝမ့်ရင်းက ညည်းကာ ခနလောက် ရပ်ပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ “ဟေ့၊ ဒီနေ့ လီမိသားစုရဲ့ ညီအကို သုံးယောက်ကပဲ အဲ့မှာ ရှိနေတာလား။”

ရှုရွှမ်း - “ဟုတ်တယ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

ဝမ့်ရင်းသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အဲ့နေ့တုန်းက သူ သူမကို တားလိုက်တုန်းက ကျောက်ကျွင်းရဲ့ စကားတွေဟာ လီမိသားစုကို တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံ ရသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ သူက ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့ အကြောင်းကို အဓိကထားပြီး ပြောနေခဲ့သည်။ ကျောက်ကျွင်းက အဲ့ဒါကို အကျဥ်းချုပ်သာ ပြောခဲ့ပြီး ဒီကိစ္စမှာ ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့အစ်မ ဝမ့်ပင်းပင်းက ပါဝင်နေခဲ့ပြီး သူ့ယောက်ျား မိသားစုဘက်ရှိ နာမည်က လီ…. ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမ သိသမျှ သတင်းများကို ရှုရွှမ်းအား ပြောခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ “ဝမ့်လင်းလင်းက ဝင်ပါနေတာလား။”

သူအံ့ဩသွားတယ်ဆိုတာ ထူးတော့ မထူးဆန်းပါ။ ဝမ့်လင်းလင်းသည် လီချွမ်းကျင်နှင့် ဝမ့်ယုံရွှင်းတို့ရဲ့ စားစရာတွေကို ယူသွားပြီး ရက်အနည်းငယ်တုန်းက တိတ်တဆိတ် ပြန်လာကတည်းက ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့ သတင်းကို မကြားရသေးပါ။

အခုဆိုရင် ရှစ်နှစ်လောက် ပြစ်ဒဏ်ချခံထားရသည့် ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့ အကြောင်းကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူက အနည်းငယ် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်း - “ကျွန်မလည်း အဲ့အကြောင်းကို ကြားထားတယ်။ သူမက စားစရာတွေကို စျေးချိုချိုနဲ့ ဝယ်ပြီး စျေးမြင့်မှ ပြန်ရောင်းဖို့ စားစရာတွေ သိုလှောင်ထားရအောင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ အတင့်ရဲရတာလဲ။”

ဒီနှစ်မှာ အထွက်နှုန်း မကောင်းတာကို လူတွေ အများကြီး မြင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မြို့မှာနေသည့် ချမ့်တုန်လို လူတွေကတောင် အဲ့ဒါကို လပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့ အားလုံးက ငတုံးတွေလား။ စားစရာတွေ သိုလှောင်ပြီး ပိုက်ဆံရှာလို့ရတယ်ဆိုတာ သူတို့က မသိကြဘူးလား။

လယ်လုပ်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒီနှစ် ဆန်စပါးစျေးတွေ တက်မယ်ဆိုတာ အနည်းနဲ့ အများတော့ သိကြမှာပဲ။

ဒါက နန့်ရှောင်မြို့ မဟုတ်ဘူး။ မကြာသေးခင်ကမှ ရေဒီယို ဝယ်ခဲ့သည့် ဝမ့်ရင်းက ဆန်စပါး ထုတ်လုပ်တဲ့ အဓိက ခရိုင်နှစ်ခုမှာ အခက်အခဲ အချို့ကို ခံစားခဲ့ရကြောင်း ရေဒီယိုထဲမှာ ကြားခဲ့ရသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဒီနှစ်မှာ မိုးသည်းသည့်အတွက် အထွက်နှုန်းကို အတော်လေး ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင် လွန်ခဲ့သော နှစ်များတုန်းက နန့်ရှောင်မြို့၏ ဆန်စပါး စျေးနှုန်းသည် အခုချိန်မှာ တည်ငြိမ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်း - “ဒီ လီမိသားစုရဲ့ ကိစ္စထဲမှာ ဝမ့်လင်းလင်း ပါတယ်ဆိုတာက သေချာလား။”

ဝမ့်လင်းလင်းက ခနလောက် တွေးပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ “နည်းနည်းတော့ အဲ့လိုပဲပေါ့။ ကျွန်မ အရင်က အဲ့ဒါကို မမှတ်မိဘူး။ အခုမှ ကျွန်မလည်း အဲ့အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်တာ။ ဝမ့်ပင်းပင်း ပြောဖူးတယ်။ သူမက ညီအစ်ကို လေးယောက်နဲ့ ညီမလေး တစ်ယောက်ရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုထဲကို လက်ထပ်ဝင်သွားတာတဲ့။ သူတို့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကလည်း လီပဲ။”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အဲ့ဒါက သေချာလုနီးပါး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ရှုရွှမ်းက သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့မှာလည်း နေသည်။ ညီအကို လေးယောက်နဲ့ ညီမ တစ်ယောက်ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လီတဲ့။ မြို့မှာက လူဦးရေနည်းသည်။ လူထပ်တဲ့ ဖြစ်နေချေက လုံးဝကို မရှိသလောက်ပဲ။

ဝမ့်ရင်း - “တကယ်လို့ ဒီလို ပြဿနာမျိုးသာဆိုရင် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ကွာရှင်းဖို့ မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချရမှာပဲ။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် လီမိသားစုက သူ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရသွားလိမ့်မယ်။”

တစ်ယောက်က နားမလည်ဘူးဆိုရင်တောင် တစ်ယောက်ကတော့ ပြောနိုင်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ့်လင်းလင်းရဲ့ ဆန်စပါးတွေ သိုလှောင်တဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ပါတဲ့အတွက် လီမိသားစုမှာရှိတဲ့ မိန်းမကြီး တစ်ယောက်နဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်က ထောင်ကျသွားသည်။ ဒါပေမယ့် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အလုပ်ပြုတ်မှာ သေချာသည်။

အဲ့လိုနဲ့ ဒီနေ့ရဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်ရပ်က ရှင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လီမိသားစုက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ သွေးကို ဆုပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ကွာရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြန်မြန် လုပ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက သိနေပါ့မလဲ။

ဝမ့်ရင်းတောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ။”

လူတိုင်း ဒီလို မြန်ဆန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး မလုပ်နိုင်ပါ။ အထူးသဖြင့် လက်ထပ်ပွဲမျိုး ဖြစ်သည်။ အမှားလုပ်မိတဲ့ သူတွေကတောင် “နည်းနည်းလောက် ကြိုးစားကြည့်ရင် အရာရာက တစ်လှည့်ပြန်လာမယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး အမြဲလိုလို ရှိကြသည်။ အရင်ဆုံး သူတို့မှာ ကံကောင်းတဲ့ စိတ်မျိုး ရှိသည်။ ဒုတိယအနေနဲ့ သူတို့က မိန်းမ သို့မဟုတ် ယောက်ျားပဲ ဖြစ်နေပါစေ သူတို့ မြှုပ်နှံလိုက်သော ငွေကြေးတွေက ကွဲကွာဖို့ ဒီလို မြန်ဆန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု လုပ်ဖို့ဆိုတာက အမြဲ ခက်ခဲစေလိမ့်မည်။

သူတို့ရဲ့ ရင်းနှီးထားတဲ့ ငွေတွေကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဆုံးရှုံးမှုတွေကို တားလိုက်နိုင်တဲ့သူက အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းအကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် ဆောင်းတွင်း ပြင်ဆင်မှုအကြောင်း ရှုရွှမ်းနှင့် ဆွေးနွေးဖို့ ဝမ့်ရင်းက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

သူမက မှတ်စုစာအုပ် သေးသေးလေးကို ထုတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “မနှစ်က ကျွန်မတို့ လိုအပ်တဲ့ အရာ အားလုံးကို ဒီနှစ် ကျွန်မတို့ ဝယ်ဖို့လိုတယ်။”

ပင်လယ်ရေမှော်၊ တရုတ် ဝက်အူချောင်း၊ စွံပလွံသီး၊ သစ်အယ်သီး အစရှိသည့် ပစ္စည်းစာရင်းများကို မှတ်စု စာအုပ်လေးထဲမှာ ချရေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက ခနလောက် တွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ်တို့ ဒီရက်တွေကတည်းက စွံပလွံသီးတွေ စခူးကြမလား။”

အခုဟာ သစ်သီးခြံထဲရှိ ပန်းသီးများ၊ စွံပလွံသီးများ စခူးလို့ရသည့် အချိန်မျိုး ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့ စွံပလွံသီးတွေကို အဖွဲ့ထဲမှာ လိုက်ဝေရမှာလား။”

ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ “မနှစ်တုန်းက ကိုယ်တို့ စက်တင်ဘာလမှာ စလို့ရတယ်။ ဒီနှစ်ကတော့ ရာသီဥတု ဆိုးတာကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အခုကနေ စပြီး လုပ်သင့်တယ်။ မိသားစု တစ်စုချင်းစီက နည်းနည်းစီ ရကြလိမ့်မယ်။”

ဝမ့်ရင်း - “ဒါဆို ကျွန်မ သကြားလုံး အပျော့လေးတွေနဲ့ သစ်ကြားသီး ကိတ်မုန့် စားချင်တယ်။”

ရှုရွှမ်းက သဘောတူခဲ့သည်။ “မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်မှာ သစ်မာပင်က စားလို့ရတဲ့ အစေ့တွေကို သွားရှာလိုက်။ ပြီးရင် အဲ့ထဲကို ဖရုံစေ့နည်းနည်း ထည့်လိုက်။”

ဝမ့်ရင်းက တက်တက်ကြွကြွ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

အောက်တိုဘာလသို့ ရောက်သည့်အခါ နန့်ရှောင်က အခြေအနေတွေကို ရာထူးအကြီးအကဲများထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သည်။ အစားအစာ ပြတ်လပ်မှုရှိပြီး မြို့က ဆန်စပါးဆိုင်တွေကို ဆန်စပါးတွေ ရွှေ့ပြောင်းပေးဖို့ လိုအပ်ရုံသာမက လိုအပ်နေသည့် များစွာသော တပ်မဟာများထံ ရိက္ခာများ ပေးဖို့လည်း လိုအပ်သည်။

ထိုအလုပ်က အတော်လေးကို ဒုက္ခများပြီး တပ်မဟာ တစ်ခုချင်းစီနှင့် အဖွဲ့တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အခြေနေတွေက မတူကြပါ။ အချို့ တပ်မဟာတွေရဲ့ အခြေအနေတွေကို အဆုံးသတ်ပြီးသွားသည့်အခါ အောက်တိုဘာလ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာရဲ့ အလှည့်တစ်ခုကိုတော့ ရောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အချိန်မှီ အပင်တွေ ပြန်စိုက်ပြီး ရိတ်သိမ်းဖို့ သူတို့ကို ဘယ်သူကများ ပြောလိုက်တာလဲ။

“အိုး၊ အစိုးရက ဆန်စပါးတွေ ဝေပေးမယ်ဆိုတာသာ ငါတို့သိရင် အဲ့ဒါတွေကို စိုက်ဖို့ ငါတို့တွေ အလုပ် အရမ်း လုပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ခြားသူတွေ လှဲနေရုံနဲ့ စားစရာ ရတဲ့အချိန် ငါတို့က နှစ်ဝက်လောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ် လုပ်နေရတယ်။”

“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အခြား တပ်မဟာတွေမှာ စားစရာတွေ ဝေပေးနေတယ်ဆိုပေမယ့် မင်း အဲ့ဒါကို မြင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး။ သူတို့ ဝေပေးတဲ့ စားစရာဆိုတာ လုံလောက်တယ်ဆိုရုံပါပဲ။ အဲ့ဒါက နောက် နွေဦး အစပိုင်း မတိုင်ခင်အထိ လုံလောက်တယ် ဆိုရုံပါပဲ။”

“အဲဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ တစ်ချို့ တပ်မဟာတွေမှာ ပြဿနာရှာပြီး သူတို့ကို ပြန်ပေးဖို့အတွက် အထက်က လူကြီးတွေဆီမှာ တောင်းဆိုနေကြတယ်လို့တောင် ငါကြားထားတယ်။ သဘာဝဘေးကြောင့် လုံးဝကို ပျက်စီးသွားပြီး ကယ်တင်လို့မရတဲ့ တပ်မဟာ အချို့က လွဲလို့ တစ်ခြား တပ်မဟာ အားလုံးက နောက်နှစ်ရဲ့ ဆန်စပါးတွေနဲ့အတူ အဲ့ဒါကို ရလိမ့်မယ်လို့လည်း သူတို့ ပြောထားကြတယ်။”

“ငါတို့ တပ်မဟာကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့တွေ ဗိုက်မဆာကြတော့ဘူး။”

…..

ဝမ့်ရင်းကတောင် သူမရဲ့ ကံကောင်းမှုအတွက် အကြိမ်တစ်ထောင်လောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တပ်မဟာရဲ့ ခြံထဲမှ စွံပလွံသီးနှင့် ပန်းသီးများကို ခူးယူခဲ့ကြပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းကို ဝေပေးခဲ့သည်။ မိသားစုတိုင်းက စွံပလွံသီး နှစ်ဂရမ်၊ သို့မဟုတ် သုံးဂရမ်နှင့် ပန်းသီး တစ်ကီလိရဂရမ်ကို ရခဲ့ကြသည်။

စွံပလွံသီး အနီရောင်တွေက ကြီးပြီး ချိုကာ ပန်းသီးတွေက ကြွတ်ပြီး ချိုကာ အရည်ရွှမ်းသည်။

ဝမ့်ရင်းက နှစ်ခုကို စားခဲ့သော်လည်း အဲ့ဒါတွေကို ကုန်အောင် စားဖို့ အင်တင်တင် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ သူမက အဲ့ဒါတွေကို ထားပြီးနောက် ဒီလိုအချိန်မှာ အသီးအရွက် သို့မဟုတ် ဘာစားစရာမှ မပြတ်တာကို သူမက သိသွားခဲ့သည်။ လိုအပ်နေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ အသီးတွေသာ ဖြစ်သည်။

အနာဂတ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တည်ခင်းထားသော အသီးများနှင့် ယှဥ်ကြည့်လိုက်ရင် အခုခေတ်ရှိ အသီးမျိုးစိပ်တွေက အရမ်းကို ကန့်သတ်ထားသည်။ မြို့မှာဆိုရင် ပစ္စည်းတွေက လက်မှတ်တွေအပေါ်မှာ အခြေခံပြီး လူတွေ အများကြီးက အဲ့ဒါကို မစားနိုင်ကြပါ။ ကျေးလက်မှာဆို လူတွေက ပြည်တွင်းမှာ စိုက်ပျိုးထားသည့် အသီးများကိုသာ စားနိုင်သလို အသီးမျိုးစိပ် အနည်းငယ်ကိုသာ စားလို့ရသည်။

ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာထဲမှာတော့ ပန်းသီး၊ စွံပလွံသီးနှင့် တောင်ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ တည်သီးပင် အနည်းငယ် ရှိသည်။ အဲ့ဒါတွေအပြင် တစ်ချို့သူတွေရဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာ စပျစ်သီးကိုင်း သို့မဟုတ် တစ်ချို့သူတွေရဲ့ အိမ်အနောက်မှာ တလဲသီးပင် တစ်ပင် ရှိကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သကြားလုံးနှင့် အသီးအရွက် အချို့၊ စပျစ်သီးနှင့် တလဲသီးအချို့ကို သွားလဲခဲ့သည်။ တလဲသီးရဲ့ အရသာက အဆင်မပြေသည့်အတွက် သလဲသီးတွေကို ချိတ်ထားပြီး စားလို့ရသည်အထိ ခနလောက် ချိတ်ထားဖို့ ရှုရွှမ်းက ပြောခဲ့သည်။ စပျစ်သီးတွေက အရမ်းကို ချဥ်သည့်အတွက် သူမက အဲ့ဒါတွေကို ရှုရွှမ်းအား ပေးကို ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါတွေကို သကြားဖြင့် စိမ်ပြီး ဆောင်းတွင်း ဝိုင်သောက်လို့ရအောင် လုပ်ထားပေးခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ဒူးရင်းသီး၊ ငှက်ပျောသီးနှင့် ပိန္နဲသီးများကို အတော်လေး တမ်းတနေခဲ့သည်။

သူမ ဒီဘဝမှာ အဲ့ဒါကို မစားနိုင်ခင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမယ်ဆိုတာက သနားစရာပါပဲ။

အောက်တိုဘာလ ကုန်သည့်အခါ မြို့မှာရှိတဲ့ ဆန်ဆိုင်တွေက ပိုပြီး အာမခံချက် ရှိလာခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်ကို ထပ်သွားတွေ့ဖို့ ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က မြို့သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ ချမ့်တုန်က အတော်လေးကို ဝိတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူ့ဗိုက်ကတော့ ပူနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အစတုန်းက သူ့ရဲ့ဗိုက်သည် ခြောက်လဗိုက် ဖြစ်ပြီး အဲ့ကနေ လေးလဗိုက်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်က ရှုရွှမ်းကို မြင်သည့်အခါ သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ မင်း ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် လုပ်ဖို့ ဘာပဲလိုလို လုပ်လိုက်။ ဒီနှစ်က နောက်ထပ် တစ်လကျော် ကျန်နေတုန်းပဲ။ အဲ့တော့ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး စလုပ်ကြရအောင်။”

သူတို့ အပိုဝင်ငွေနဲ့ ဆိုင်တဲ့အကြောင်း ပြောနေတာပင်။

ချမ့်တုန်က သတိထားနေခဲ့သည်။ သူသည် အရင်က အစားအစာ ပြတ်လပ်ချိန်မှာ ထိုမိသားစုများနှင့် သိပ်ပြီး အဆက်အဆံ မရှိခဲ့ဘဲ အခုချိန်ထိ စောင့်နေခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ အစားအစာ ပြတ်သွားသည်မှာ ဆန်ရုံတွေမှာတင် မဟုတ်ပါ။ မြို့ထဲက မှောင်ခိုစျေးမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း အတော်လေးကို ကြပ်သွားခဲ့သည်။ အရင်ကဆို သူတို့က လူတွေကို ဖမ်းမိသည့်အခါ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကို သိမ်းပြီး သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့ကြသော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့ကို ဖမ်းပြီးနောက် ထောင်ချခဲ့ကြသည်။

ဝမ့်လင်းလင်းလို ဘဝကို အရဲစွန့်ပြီး ချမ်းသာမှုနှင့် ကြွယ်ဝမှုကို ရှာချင်သည့် လူတွေက ရှိနေဆဲဆိုတာကို ပြောလို့ရသည်။ မြို့က အကြီးဆုံး ဆန်စပါး ဖြန့်ဝေသူမှာ ဆန်စပါး ကီလိုသုံးထောင် သိုလှောင်ထားသည်။

ဒါက အတော်လေးကို သတ္တိကောင်းသည်။

သို့သော် အဲ့လူက ကံမကောင်းဘဲ အပေါက်ထဲကို ကျွံကျကာ ဒီဘဝမှာတော့ အဲ့အပေါက်ကနေ လွတ်နိုင်မည် မဟုတ်တာ သေချာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ချမ့်တုန်သည် သူ့အား တစ်ခုခုပေးဖို့ ရှုရွှမ်းကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့တွေ ငါ့ကို ငါးတွေ ရနိုင်သမျှ ပေး။ ငါ တောင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေကိုလည်း လိုချင်တယ်။ သစ်အယ်သီး၊ ဝက်သစ်ချသီး၊ စွံပလွံသီးတို့ပေါ့။”

မြို့ကလူတွေသည် ဝမ်းစာမလောက်တာ နှစ်လခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့ရဲ့ အားအင်တွေ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် စားကောင်းတာ တစ်ခုခု စားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ချမ့်တုန်အတွက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ယူလာကာ သူတို့တွေ အချိန်အကြာကြီး ဆာလောင်နေကြမှာကို တွေးနေခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်သည် အထဲရှိ ငါးအကြီးကြီးကို ကြည့်ပြီး သားရေကျနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှုရွှမ်းရဲ့ လက်ထဲကို စားစရာ ကူပွန်များ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ရှုရွှမ်းက မတုံ့မဆိုင်းဘဲ အဲ့ဒါတွေကို လက်ခံခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ သူနှင့် ဝမ့်ရင်းမှာ ဘယ်တုန်းကမှ စားစရာ ကူပွန်တွေကို လုံလုံလောက်လောက် မရခဲ့ပါ။ လုပ်ခတွေသာ ရခဲ့ကြသည့် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် လယ်ထဲကို သွားပြီး ဝေစားမျှစား လုပ်နေခဲ့ကြသည့် အခြားသူတွေလောက် စားစရာတွေ အများကြီး မရတာ သေချာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် မြို့ကိုသွားပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ညနေပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အိမ်ကိုရောက်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။

တံခါးကို လာဖွင့်တဲ့သူမှာ ထျန်းတကျူး ဖြစ်သည်။

ထျန်းတကျူးက စိတ်ပူနေပုံ မရဘဲ သူမကို အပြင်လာပြီး သူ့မိန်းမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ကြည့်ပေးဖို့ ဝမ့်ရင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

“သူမ ဒီနေ့ ညစာ စားပြီးတော့ ဗိုက်တွေ အောင့်လာတာ။ ဘာဖြစ်တာလဲတော့ မသိဘူး။”

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၇၂

ထျန်းတကျူးက ပထမ နှစ်ဝက်မှာ မင်္ဂလာဆောင်သွားပြီးနောက် သူက သားတစ်ယောက် ရတော့မည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး အရင်လို ခေါင်းကိုငုံ့၊ ခါးကို ကိုင်းပြီး လမ်းလျှောက်စရာ မလိုတော့ပါ။ ယွီကွာဖုက သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးနောက် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ် လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘဲ သူမရဲ့ ယောက္ခမဟောင်းနှင့် အိမ်မှာသာ နေနေခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ထိုအချိန်တုန်းက သူမရဲ့ ယောက္ခမ ပြောတာကို ပြန်ပြောခဲ့ပြီး အဲ့ဒါက မုဆိုးမယွီရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးသည် ဘယ်သူ့ကလေးလဲဆိုသည့် အကြောင်း ဖြစ်သည်။

ထျန်းတကျူး - “ဆရာမ ဝမ့်ရင်း”

ဝမ့်ရင်းက အသိပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပါပြီ။ ငါ တစ်ချက် လိုက်ကြည်မယ်။”

သူမက ထျန်းတကျူးကို သဘောမကျရင်တောင် သူမက သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ရှုရွှမ်းက လိုက်မလာခဲ့ပါ။ သူတို့ နောက်ကျမှ ပြန်လာပြီး ဒီနေ့ ကောင်စီမြို့မှာ ကြာစွယ် အချို့ကို သွားဝယ်ခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက ကြာစွယ် စွပ်ပြုတ်ကို သေသေချာချာ တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှုရွှမ်းက စွပ်ပြုတ်ကို ချက်ပြုတ်ဖို့အတွက် အိမ်မှာ နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ထျန်းတကျူး အနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သော်လည်း အခွင့်အရေးကို ရသွားတဲ့သူက မုဆိုးမယွီ ဖြစ်နေတာကို အံ့သြစွာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

မုဆိုးမယွီက သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ကိုင်ပြီး ဝမ့်ရင်းကို ကြည့်ခွင့်ပေးဖို့ ငြင်းခဲ့သည်။

“ငါက ဘာမှမဖြစ်တာကို နင်က ဘာကြည့်နေတာလဲ။”

ဝမ့်ရင်း - “နင့်ယောက်ျား ပြောတာတော့ နင် ဗိုက်အောင့်နေတယ်တဲ့။”

မုဆိုးယွီ - “အခု ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။”

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ လက်ကို ထျန်းတကျူးရဲ့ အရှေ့မှာ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

ထျန်းတကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့ပြီး သူ့မိန်းမကို နားချဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။ “မင်း ကိုယ်ဝန်စရှိကတည်းက မင်းကို ဘယ်သူမှ ကြည့်ဖို့ မပြောခဲ့ဘူး။ အရင်ကဆို ငါတို့အဖွဲ့က ကလေးမမွေးခင် ဆေးစစ်ဖို့အကြောင်း ပြောနေကြတာ။ မင်း အဲ့ဒါကို မလုပ်လို့ မရဘူး။ ကလေး တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော်လောက် ဝူကွေ့ဟွာရဲ့ ကြိုးစားမှု ရလဒ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဂျုံတွေ ရိတ်သိမ်းပြီးကတည်းက အဖွဲ့က ပိုပြီး အလုပ်မရှိ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဝူကွေ့ဟွာက ကလေးတွေနှင့် ပြဇာတ် ကဖို့အတွက် လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သရုပ်ဆောင်မယ့် အကြောင်းကလည်း အစတုန်းက သန့်ရှင်းဖို့အကြောင်း ပြောရာကနေ ကလေးမမွေးခင် ပြဿနာတွေ ရှောင်ရှားဖို့အတွက် စစ်ဆေးရေးလုပ်ရန် ဝမ်းဆွဲသည်နှင့် အလွတ်တန်း ဆရာဝန်တစ်ယောက် ရှာမယ့် အကြောင်းအထိ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ အချို့ အယူသီးတဲ့ ကိစ္စတွေ အားလုံးမှာ သိပ္ပံနည်းအရ ရှင်းပြချက်တွေအားလုံး ရှိနေခဲ့သည်။

မုဆိုးမယွီ ကိုယ်ဝန်စရှိကတည်းက သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန် အကြောင်းကို လူတွေက ထျန်းတကျူးအား မေးနေခဲ့ကြသည်။ သူသည် ချမ့်ကျွီဟွာ ကလေး မွေးတုန်းကနှင့် မတူသော်လည်း အရာအားလုံးကို လူတွေက စပ်စုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းကို ခေါ်လိုက်ရသည့် အကြောင်းကတော့ မုဆိုးမယွီ နေမကောင်းတာ စစ်ဆေးဖို့အတွက်သာမက သူမအား ဝမ့်ရင်းကို စစ်ဆေးပေးစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မုဆိုးမယွီက သူမကို ခွင့်မပြုပေးတာ သိသာနေခဲ့သည်။ “ငါ မလုပ်ချင်ဘူး။ တကျူး၊ ငါက အဆင်ပြေနေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဆရာဝန်နဲ့ ပြရမှာလဲ။ နင် သူ့ကို မြန်မြန် သွားခိုင်းလိုက်ပါတော့။ သူမက ချမ့်ကျွီဟွာနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းတယ်။ သူမက ငါ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်မလားဆိုတာ ဘယ်သူကများ သိနိုင်မှာလဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ပြောစရာ စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ “နင် တွေးတာ အရမ်းများနေပြီ။”

သူမကို မပြောနဲ့ဦး။ ချမ့်ကျွီဟွာ ကိုယ်တိုင်ကတောင် နင့်ကို ကုပေးဖို့ လာခဲ့ရင်တောင် သူမက နင့်ကိုယ်ဝန်ကို ဘာမှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ထျန်းတကျူးက တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း မုဆိုးမယွီ ပြောတာက လေးပုံ သုံးပုံလောက် မှန်တယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် တပ်မဟာထဲတွင် ဆရာဝန်ဆိုလို့ ဝမ့်ရင်း တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ မနှစ်က ပြီးကတည်းက ဝမ့်ရင်းသည် အတော်လေး အရည်အချင်းရှိတာကို လူတိုင်းက မြင်နိုင်သည်။ တပ်မဟာထဲက အချို့ အဖွဲ့သားတွေက သူတို့ တပ်မဟာထဲမှာ ဆရာဝန်နဲ့ ပြဖို့ကို ဘယ်လို စိုးရိမ်ပြီး ဝမ့်ရင်းဆီကို လာကြရတာလဲ ဆိုတာကို မတွေ့ဘူးလား။ သူမကို ဆရာဝန်နှင့်ပြဖို့ ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင် စစ်ဆေးဖို့အတွက် မုဆိုးမယွီကို ကောင်စီမြို့အထိ သူတို့က ခေါ်သွားရမှာလား။

ဝမ့်ရင်းသည် သူ့ကို ဒီလိုမျိုး မြင်ရသည့်အခါ ဒီလူရဲ့ နားဝင်လွယ်တဲ့ အကျင့်က ထပ်ပြီး အလုပ်ဖြစ်တာကို သိခဲ့ရသည်။ ဒါက တကယ်ကို ထူးခြားသည်။ သူ့ရဲ့ ဘဝတွင် ထျန်းတကျူးက သူ့အမေနှင့် သူ့နောက်မိန်းမ ပြောတာကိုသာ အမြဲတမ်း နားထောင်ခဲ့သော်လည်း ချမ့်ကျွီဟွာ ပြောတာကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ နားမထောင်ခဲ့ပါ။

ဝမ့်ရင်းက ရယ်ပြီး ပိုက်ဆံအတွက် ထပ်ပြီး မစောင့်ဘဲ ထျန်းတကျူးကို မေးလိုက်သည်။ “လူနာ ကြည့်ပေးခ၊ ၂၀ဆင့်။”

သူမက ဘာကိုမှ ထပ်ပြီး ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောမနေခဲ့ပါ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါက အခြား မိသားစုဆိုရင် သူမက ဆရာဝန်နှင့် မပြဘူးဆိုရင် အဆင်ပြေသော်လည်း ထျန်းတကျူးလို လူမျိုးအဖို့ ပိုက်ဆံအတွက် တောင်းမယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါက သနားဖို့ကောင်းမည် မဟုတ်ပါ။

'သူက သူမကို လာဖို့ ခေါ်ခဲ့ပေမယ့် သူမကို မကြည့်ပေးခဲ့ရဘူးလေ။ သူ ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား။'

ထျန်းတကျူးက ချက်ချင်း စိတ်ညစ်သွားခဲ့ရသည်။ “မင်းအတွက် အဲ့ဒါကို ကြည့်ဖို့ကို ဝမ့်ရင်းကို ပြောလိုက်။”

'အဲ့ဒါက ၂၀ဆင့်ပဲလေ။ နင်တို့ အကြည့်ခံခံ၊ မခံခံ ၂၀ဆင့်ပဲ။ နင်တို့ စစ်ဆေးတာ မခံဘူးဆိုရင်တော့ အဲ့ပိုက်ဆံက ဆုံးရှုံးရမှာပဲလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။'

ထိုအချိန်မှာတော့ မုဆိုးမယွီက ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုမှာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူမက ငြင်းနေဦးမယ်ဆိုရင် ထျန်းတကျူးက သံသယ မဝင်တော့ဘူးမလား။ သို့သော် သူမက ဝမ့်ရင်းကို ကြည့်ဖို့အတွက် မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။

သူမက အရမ်းကို စိတ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ နှလုံးခုန်နှုန်းက သတင်းပို့ထားတာထက် တစ်လ ပိုစောနေတာကို ဝမ့်ရင်း ရှာတွေ့သွားမှာ ကြောက်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာတော့ လူတစ်ယောက်က ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာသည့်အခါ မုဆိုးမယွီက ညှင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။ “အမေ။”

ဝမ့်ရင်းက မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မုဆိုးမယွီရဲ့ ယောက္ခမက သူမကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမက အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေသည့် မုဆိုးမယွီကို မွှေးကြိုင်နေသည့် ကြက်သားစွပ်ပြုတ် ပန်းကန်လုံးကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်။ “ချွန်းရှင်း၊ မင်းကိုမင်း ကြည့်ပါဦး။ မင်းက ထပ်ပြီး လှလာတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဝမ့်ရင်းကလည်း လူကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ။ ချမ့်ကျွီဟွာကြောင့်နဲ့ သူက မင်းကို ဘယ်လုပ် ခွဲခြားခွဲခြား ဆက်ဆံနိုင်မှာလဲ။ လာခဲ့။ စွပ်ပြုတ်လေးသောက်လိုက်။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း ဆရာဝန်ကို စစ်ဆေးခွင့်ပေးလိုက်ပါ။”

မုဆိုးမယွီက ဆုံးရှုံးရမယ့် အခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး အတော်လေးကို ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

သူမရဲ့ ယောက္ခမက တည်ငြိမ်ပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ့်ရင်းကို တစ်ချက် ကြည့်ခိုင်းဖို့အတွက် လမ်းကြောင်း ရှာပေးခဲ့သည်။

“ဆရာဝန် ဝမ့်ရင်း။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကလေးကို သေချာ ကြည့်ပေးပါဦးနော်။ ကျွန်မတို့ ဒီကလေးက သားလေး ဖြစ်ဖို့ကို တွက်ချက်ပေးမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ပြောခဲ့ရုံပါ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါကို ဆရာဝန်က မစစ်ဆေးပေးရသေးတော့ ကျွန်မတို့တွေက စိုးရိမ်နေရတယ်။”

ဝမ့်ရင်း - “အန်တီယွီ၊ အန်တီ အရင်တုန်းက တပ်ထဲမှာ ဝါဒဖြန့်တဲ့ စကားတွေကို သေသေချာချာ နားမထောင်ခဲ့သင့်ဘူး။ ကလေးက ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးဆိုတဲ့အကြောင်း ကျွန်မတို့တွေ ခနခန ပြောပြခဲ့ပြီးပြီလေ။ အဲ့ဒါကို ကြည့်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားပြောရင်တောင် အဲ့ကိုယ်ဝန်က ယောက်ျားလေး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သေချာ ပြောနိုင်မှာလဲ။”

မုဆိုးမယွီက ထျန်းတကျူးကို မြန်မြန် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ငါ့ကို ကြည့်။ ငါက အရမ်း တွေးနေတာ။ ပြီးတော့ ငါတို့က နင့်လို ပညာမတတ်တော့ ဒီလို အရာတွေကို မသိပါဘူး။”

ထျန်းတကျူးသည် ဝမ့်ရင်း အဲ့လိုပြောတာကို ကြားသည့်အခါ မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လိုက်သည်။ ဝမ့်ရင်းက မုဆိုးမယွီရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို တိုင်းကြည့်ဖို့ လုပ်လိုက်သည့်အခါ ထျန်းတကျူးက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ဆရာဝန်ဝမ့်ရင်း၊ အခု နင် ဘာကို ဆိုလိုလိုက်တာလဲ။”

ဝမ့်ရင်း - “နင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”

ထျန်းတကျူးက ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း သူဟာ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ နှစ်များစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည့်အတွက် သူက စကားကြမ်းကြမ်း တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါ။ သူက ဒေါသတကြီး မေးရုံသာ မေးခဲ့သည်။ “ကလေးက ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလားဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်။”

ဝမ့်ရင်း - “ဟုတ်တယ်လေ။ အဲ့လို ပြောဖို့ဆိုတာက ခက်တယ်။ နင်တို့ မြို့မှာ အယ်လ်ထရာဆောင်း သွားမရိုက်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက နင်တို့ကို တိတိကျကျ ပြောပြနိုင်မှာလဲ။”

ထျန်းတကျူးက အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ “ငါကတော့ ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ပဲ။”

ဝမ့်ရင်း - “နင် အဲ့လို ပြောလို့ မရဘူး။”

ဝမ့်ရင်းသည် ထိုမိသားစုကြောင့် အတော်လေးကို စိတ်ရှုပ်လာသည့်အတွက် ထုံးစံအတိုင်း သူမရဲ့ ဆေးသေတ္တာကို ထုပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

“ ယောက်ျားလေးပဲ မွေးမွေး၊ မိန်းကလေးပဲ မွေးမွေး အဲ့ဒါက ယောက်ျားအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပြီး မိန်းမကလည်း လုပ်ပေးလို့ရတာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ သားလား၊ သမီးလားဆိုတာ အဲ့လောက်ကြီး အရေးပါတာလား။ နင်က သားတစ်ယောက် ရဖို့အတွက် အချိန်တွေကုန်၊ ခွန်အားတွေ အများကြီး စိုက်ခဲ့ရပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျရင် နင်က သားတစ်ယောက် ရလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုးကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဝမ့်ရင်းရဲ့ စကားတွေက မယဥ်ကျေးနိုင်တော့ပါ။ တကယ်တော့ သူမက အချိန်အတော်ကြာ ထျန်းတကျူးကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်နေခဲ့သည်။

ဒီလူသည် သူ့စိတ်ထဲကနေကို သမီးထက် သားကို ပိုလိုချင်နေခဲ့သည်။

အဲ့တော့ ဘာလဲ။

ဝမ့်ရင်းသည် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှု ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည့်အတွက် မုဆိုးမယွီရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးသည် ထျန်းအာကျူးရဲ့ ကလေး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။

ထျန်းတကျူးက ပိုက်ဆံကို ဒေါသတကြီး ထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဆေးသေတ္တာထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “မင်းက ဘာသိလို့လဲ။”

သူသည် သူ့ဘဝရဲ့ အချိန်အများစုကို အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ့မှာ ဘိုးဘေးတစ်ယောက်သာ မရှိဘူးဆိုရင် သူက သေဖို့အတွက် ဆန္ဒရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ သူက ဝမ့်ရင်းနှင့် စကားမများချင်ဘဲ သူမကို ပိုက်ဆံ ပေးပြီးနောက် အဲ့ဒါကို ထပ်ကြည့်ခိုင်းဖို့အတွက် သူမကို ထပ်ပြောတော့မည် မဟုတ်ပါ။

မုဆိုးမယွီရဲ့ ယောက္ခမက မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ဖြစ်နေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်ကြည့်ကာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

ဟဟ၊ ထျန်းတကျုးက သူ့သားအကြောင်းကို ဂရုအစိုက်ဆုံးဆိုတာ သူမက သိနေခဲ့သည်။ သေချာတာကတော့ သူမက အဲ့ဒါကို လုပ်နေသ၍ တစ်ဖက်လူက ဝမ့်ရင်းကို ချက်ချင်း ဆန့်ကျင့်နေမည် ဖြစ်သည်။

မုဆိုးမယွီကလည်း သူမရဲ့ ယောက္ခကို ရင်ထဲကနေ လေးစားနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ချေငံနေသည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး စွပ်ပြုတ်ကိုသောက်ကာ အတော်လေး ပျော်နေတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်းက သူမကို အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာလား။

အဲ့ဒါက သေချာပေါက် အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝမ့်ရင်းက မုဆိုးမယွီရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ထျန်းတကျူး၊ ရှင့်မိန်းမရဲ့ ကိုယ်ဝန်က လေး၊ ငါးလ ကိုယ်ဝန်မျိုးနဲ့ မတူဘူး။ အဲ့ဒါက ခြောက်လလောက်တော့ ရှိလောက်နေပြီ။ နောက်ပိုင်း ရှင် သူ့ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ လမစေ့ဘဲ သူမကို မမွေးစေနဲ့။”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက တိတ်တဆိတ်ပဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထျန်းတကျူးက ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ရိုက်ပြီး ပုံမှန်လိုပဲ လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေပုံရသည်။ သူက လုံးဝကို မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

မုဆိုးမယွီကလည်း ဆွံ့အနေခဲ့သည်။

သူမက ဒီလို လူ့ကျင့်ဝတ်ကို နားမလည်တဲ့ လူမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးပါ။

သူမက အဲ့အရာကနေ အခွင့်အရေးယူပြီး ဒီလူကို ဘယ်လိုလုပ် အမှန်တရားအား ပြောပြနိုင်မှာလဲ။

ဝမ့်ရင်း ထွက်သွားပြီးနောက် သူမ အသိတရား ပြန်မဝင်ခင် မုဆိုးမယွီကို သူမရဲ့ ယောက္ခမက ဆွဲဆိတ်လိုက်သည်။

သူက အားရပါးရ ငိုချလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ၊ ငါတော့ အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး။”

“သူက ငါ့ကို မဟုတ်တဲ့နည်းနဲ့ သတ်ဖို့ စီစဥ်နေတာပဲ။”

“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်လေး၊ ငါ ဆွဲကြိုးချသေဖို့အတွက် ကြိုးတစ်ချောင်း ရှာပေးကြပါ။ ငါ ထပ်ပြီးတော့ အသက် မရှင်ချင်တော့ဘူး။”

……

ဝမ့်ရင်းသည် ထျန်းတကျူးတို့ မိသားစုပြဿနာကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမက မုဆိုးမယွီကို ဘာတစ်ခုမှပြောဖို့ မစီစဥ်ထားခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် အဲ့ဒါက သူတို့ မိသားစုရဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ သူမက ဆရာဝန်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားနေခဲ့ရင်တောင် သူမက သူ့ကို ပြောလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ဘာမှ အမှား မရှိဘူးဆိုရင် သူမက ထွက်သွားလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမဖြစ်သူကို ပြဿနာရှာဖို့ ဘယ်သူကများ ပြောလိုက်တာလဲ။

မုဆိုးမယွီရဲ့ ကိုယ်ဝန်က တစ်ခုခု လွဲနေတာကို သူမက မမြင်နိုင်ဘူးလို့ သူတို့ တကယ် ထင်နေတာလား။

ဒီလူနှစ်ယောက်က ဘာလို့ အပြစ်ရှိနေသလို ခံစားနေရလဲဆိုတာ ဝမ့်ရင်းက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ ကိုယ်ဝန်က ငါးလဆိုတဲ့ ကိုယ်ဝန်ထက်ကို သိသိသာသာ ပိုကြီးနေခဲ့ပြီး အမွှာကိုယ်ဝန်နှင့်လည်း မတူဘဲ မွေးခါနီးနဲ့ ပိုတူနေခဲ့သည်။

ဒါကို မြင်တဲ့သူက ဝမ့်ရင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါ။ ကလေး အနည်းငယ် မွေးပေးဖူးသည့် အဖွဲ့ထဲက ဘယ်သူမဆို အဲ့ဒါကို မြင်နိုင်သည်။

သိပ်မကြာခင်ကတည်းက မုဆိုးမယွီ အပြင် သိပ်မထွက်တာကို သတိမထားမိဘူးလား။ အဲ့ဒါ တစ်ခုခု လွဲနေတာကို သူမက သိနေပြီး အဲ့ကိစ္စ ရှာတွေ့သွားကြမှာကို စိုးရိမ်နေတယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းခါပြကာ အိမ်ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထျန်းတကျူး ဒါကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာကို သူမက စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲတွင် ဒီလူက မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး အမှန်တရားကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ရင်တောင် ထျန်းတကျူးက ကလေးကို သူ့ရဲ့ ကလေးအနေနဲ့ သတ်မှတ်နေဦးမှာ စိုးရိမ်မိသည်။