အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၈၅

တော်လှန်ရေး အဖွဲ့ဆီ သွားတယ်ဆိုတာက ရန်သူတစ်ယောက် လုပ်လိုက်ပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပါယ်မျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သူက လီရင်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော်လည်း လီလောင်တကတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ မကွာရှင်းလိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ လီရင်းက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းနှင့် နေလို့ရဦးမည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

လီလျိုအာက ခနလောက် တွေးကာ ပြောခဲ့သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ နှစ်ရက်လောက်နေရင် မြို့ကို သွားကြမယ်။ သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေက တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေမလား ဆိုတာကို သိချင်တယ်။ ငါ သတင်းပို့မယ့်စာကို ရေးပြီး အဲ့ဒါကို ကောင်စီမြို့က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေကို တင်ပြလိုက်မယ်။”

လီလျိုအာက တွေးတာထက် ပိုပြီး မြန်မြန် လုပ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာ မရှိပါ။ လီလောင်စစ်က ဖြစ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းနှင့် အစည်းအဝေးကို တားမည်ဆိုတာကို တွေးမိကာ သူက လီလောင်စစ်နှင့် အဲ့အကြောင်းကို ထပ်ပြီး မဆွေးနွေးဘဲ တိုင်ကြားစာကို ကောင်စီမြို့က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ တံခါးဝသို့ ချက်ချင်း ပို့ပေးခဲ့သည်။

စာကို ပို့ပြီးတဲ့နောက် လီလျိုအာက စိတ်သက်သာရာ ရပြီး အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။

ကောင်စီမြို့က စာကို ရလားတော့ သူလည်း မသိပေ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါကို ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ဒါဟာ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင်အထိ စားသောက်ဆိုင်မှ အတွင်းပိုင်း စစ်ဆေးရေး အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က နန့်ရှောင်မြို့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဦးဆောင်လာတဲ့လူက မျက်မှန်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ မြို့ကို ရောက်လာပြီးနောက် သူက အဖွဲ့ကို လူစုခွဲလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က မြို့ထဲရှိ နေရာများစွာကို ပတ်ဖို့ သွားခဲ့ကြပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို လိုက်မေးခဲ့သည်။ မျက်မှန်နှင့် လူက လူတစ်ယောက်ကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သည့်အခါ မျက်မှန်နှင့်လူက အထဲကို ဝင်မသွားခဲ့ပါ။

ရှီးဖိုမြို့ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ တံဆိပ်ရဲဲ့ တံခါးတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေက ပိတ်ထားပြီး ဆိုင်ကို မဖွင့်ထားခဲ့ပါ။

သူနှင့် အတူပါလာတဲ့သူက ပြောခဲ့သည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်း၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ ခဗျား ထင်လဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဘာလို့ အရင်ဆုံး မပြန်ဘဲ နေနေရတာလဲ။”

သူတို့ရဲ့ စစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ကလည်း စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ချင်းစီကို စုံစမ်းဖို့ တာဝန် ယူထားခဲ့ကြသည်။ အရင် နှစ်တွေမှာ သူတို့ကို ရွေးပြီး သုံးလတစ်ကြိမ်မှ စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ ဒီနှစ်မှာတော့ အဲ့ဒါက မတ်လမှာ စသင့်သည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆောင်းတွင်း အလယ်မှာ စစ်ဆေးဖို့ဆိုတာ လူတွေတော့ မဟုတ်ပါ။

သို့သော် ကောင်စီမြို့က နိုင်ငံပိုင် ဟိုတယ်ကို တိုင်ကြားစာ တင်ပြခံရတယ်ဆိုတာ နှစ်တွေအများကြီးအတွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ထိုစာထဲတွင် ရှီးဖိုမြို့ရှိ နိုင်ငံပိုင် စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက အများပိုင် ရန်ပုံငွေတွေကို ခိုးထားသည့် အကြောင်းကိုသာ ရေးထားခဲ့သည်။ အဲ့ထဲမှာ တစ်ခြား ဘာကိုမှ ထပ်မပြောထားခဲ့ဘဲ ဘာအကျိုး၊ အကြောင်းမှ ရှိမနေခဲ့ပါ။ အဲ့ဒါက စာရွက်တစ်ရွက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ လုပ်ချင်နေလဲ ဆိုတာကို အတူတူ ပါလာသည့် ဝန်ထမ်းလေးက အတော်လေး နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။

ဒါရိုက်တာကျန်း - “ငါထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ နေပြီး ကြည့်ဦးမယ်။”

သူက စကားပြောနေရင်း သူနှင့်အတူ ပါလာသည့် မှတ်စု စာအုပ်ထဲမှာ သူက တစ်ခုခုကို ရေးလိုက်သည်။

နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်က အများပိုင် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အခုက မနက်ဆယ်နာရီ ရှိနေပြီကို ပိတ်ထားတုန်းလား။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ဘာလဲဆိုတာကို လေ့လာရင်း ဒီဆိုင်ရဲ့ ဒါရိုက်တာက တစ်ခုခု လွဲနေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက ဟိုတယ်ရဲ့ အပေါက်ဝကနေ သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်ကို ထားခဲ့ပြီး နေဖို့အတွက် ဧည့်ဆောင် တစ်ဆောင်ကို ရှာဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် တိုင်ကြားစာကို ပြဿနာကြီးတစ်ခု လုပ်နေတယ်ဟု အခြားသူတွေက တွေးနေခဲ့ပြီး သူက တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ပြီးတဲ့နောက်မှာ စီးပွားရေး ခရီးရက်တို တစ်ခု ထွက်ဖို့အတွက် လူတွေကို ခေါ်ခဲ့တယ်ဟုလည်း တွေးနေခဲ့ကြသည်။ သူက ရူးနေတာ ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ဒါရိုက်တာကျန်းသည် သူဒီကို ရောက်လာတာ တိုင်ကြားစာကြောင့်သာမက ရှီးဖိုမြို့ရဲ့ ဒီနိုင်ငံပိုင် စားသောက်ရဲ့ ဝင်ငွေတွေက တကယ်ကို ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ့ကိုယ်တိုင်လည်း သိနေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ဝင်ငွေကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရှီးဖိုမြို့မှာ ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက် ကျသွားရတာကိုတော့ အထက်လူကြီးတွေက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ဝင်ငွေ နည်းသွားတာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အတွင်းပိုင်း လာဘ်စားမှုကြောင့် ဖြစ်နေမှာကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက သူ ကူးယူထားသည့် ရှီးဖိုမြို့က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ စာရင်းတွေက်ု ကြည့်လိုက်သည်။ ရှီးဖိုမြို့မှာ သူတို့ရဲ့ စားဖိုမှူးကို မပြောင်းရသေးဘဲ ဝင်ငွေတွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်ကြီး ကျသွားခဲ့ရတာလဲ။

အထဲမှာ မကောင်းတာ တစ်ခုခုတော့ ရှိကို ရှိရမယ်။

ခနလောက် အနားယူပြီးနောက် ဒါရိုက်တာကျန်းသည် အပြင်ကို ထပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်သည့်အခါ ဆိုင်က အခုထိ မဖွင့်သေးတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းရဲ့ မျက်ခုံးတွေက အတော်လေး တင်းကြပ်စွာ ကျုံ့နေကာ အဲ့ဒါက ခြင်တစ်ကောင်ကို သေအောင် ညှစ်ပစ်လို့ ရသည်။ “အခုက ၁၂ နာရီတောင် ရှိနေပြီလေ။ နေ့လည်အထိ ပိတ်ထားတုန်းလား။”

ဒါက တော်တော်လေး လွန်သွားပြီ။

မြို့ကို ပတ်ဖို့ ထွက်သွားကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကတောင် ပြန်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ ငါတို့ လူတွေ အများကြီးကို မမေးခဲ့ပေမယ့် နည်းနည်းတော့ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ မနှစ်က ဆောင်းတွင်းကတည်းက ရှီးဖိုမြို့မှာ စားသောက်ဆိုင်တွေက သိပ်မဖွင့်ဘူးဆိုပြီး လူတိုင်းက ပြောကြတယ်။”

“ငါ မေးခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်က ပြောတယ်။ မနှစ်က သူ ဝက်လက်တွေကို ဝယ်ချင်ပေမယ့် ဆိုင်တွေက လူနာနှစ်ရဲ့ ပထမလတွေမှာ အများဆုံး ပိတ်ထားတယ်တဲ့။”

“ပုံမှန် ပိတ်ချိန်ဆိုတာ ဒီမှာ မရှိပါဘူး။ စားသောက်ဆိုင်က အမြဲတမ်း ပိတ်ထားတယ်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးက အရမ်း ကောင်းပြီး အစောကြီး ရောင်းကုန်သွားတာကြောင့်လို့ ထင်ကြတယ်ဆိုပြီး လူတွေ တော်တော်များများက ပြောကြတယ်။”

စီးပွားရေး ကောင်းတာလား။ အခုလေးတင် စာရင်းတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့ ဒါရိုက်တာကျန်းကတော့ အဲ့လို မထင်ပါ။

“ကောင်းရော၊ ချီးကျူးတာပေါ့။ သူတို့ ဖွင့်တဲ့အထိ အချိန်တိုင်း ဒီနေရာကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေ။ ဒီ စားသောက်ဆိုင်အတွက် အလုပ်သမားတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေရအောင် ငါ ကောင်စီမြို့ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်။”

ဒါရိုက်တာကျန်းက အဲ့အကြောင်းကို တွေးမိလေလေ၊ တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဟု ခံစားရလေ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသော်လည်း အဲ့ဒါက အရမ်းကို ချဲ့ကားနေခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်က ဒီလောက် မြို့ငယ်လေးက နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ သိသင့်သည်က တစ်ခြားနေရာတွေမှာဆို တံခါးတွေကို ဒီအတိုင်း ဖွင့်ထားတာ။ အဲ့ဒါကို နောက်မှ ဖွင့်မယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါကို ငေးနေကြတဲ့လူတွေက အများကြီးပဲ ရှိသည်။

သူက တကယ်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ။

ဒါရိုက်တာကျန်းက ကောင်စီမြို့နှင့် ရှီးဖိုမြို့ကို ဟိုပြေးလိုက်၊ ဒီပြေးလိုက် လုပ်နေခဲ့ရပြီး စစ်ဆေးဖို့ မြို့မှာ စစ်ဆေးရေး ဝန်ထမ်းများစွာက နေခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံး ခုနှစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်လောက် စုံစမ်းရေး လုပ်ပြီးတဲ့နောက် ရဲတွေက စားပွဲထိုး အနည်းငယ်ကို ဖမ်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့က လူတစ်ယောက် လာနေတာကို မြင်သည့်အခါ စားပွဲထိုးတွေက အတော်လေး လန့်ကာ ဘယ်သူကမှ မငြင်းရဲဘဲ သူတို့ သိသမျှ အရာအားလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း အဲ့ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုတော့ သူတို့က သိနေခဲ့ကြသည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက အကုန်လုံးကို သိနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့မှာ စားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်ခဲ့တာကြောင့် သူက လူတစ်စုကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

အဲ့နေ့ မနက်စောစောမှာ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းသည် သူနိုးကတည်းက သူ့ရဲ့ မျက်ခုံးတွေ လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူက မသေချာသော်လည်း ထပြီး စားသောက်ဆိုင်ကို သွားဖို့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေးနေခဲ့ရသည်။

ဆိုင်ကို ပိတ်ထားတာ ရက်အတော်းလေး ကြာနေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် အဲ့ဒါကို ပြန်ဖွင့်ဖို့ အချိန်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့အမေက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သူ့အကိုတွေကလည်း ရှုပ်ပွနေတဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ အချိန်က မနက် ရှစ်နာရီ၊ ကိုးနာရီလောက် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အခုခေတ်မှာ လူတိုင်းက အစောကြီး ထပြီး အချို့သော လူတွေကသာ ဒီအချိန်ထိ အိပ်လေ့ ရှိကြသည်။

သို့သော် ရှဲဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အမေကတော့ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း အဲ့ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာကိုမှ မလုပ်နိုင်ပါ။

ဒီနှစ် ဆောင်းတွင်းမှာ စျေးဝယ်တာကနေ ပိုက်ဆံပိုပြီး ရလာခဲ့မယ်ဆိုရင် နွေရာသီ ရောက်သည့်အခါ သူ့ရဲ့ မိဘနှင့် အစ်ကိုတွေကို တပ်မဟာထဲသို့ ပြန်ပို့မယ်ဟု သူက တွေးနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် လီမိသားစုဆီကို ယွမ်သုံးရာပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက သွားတိုက်ရင်း ပွစိပွစိ လုပ်နေခဲ့သည်။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် နောက်နှစ်ကျရင် စောသည်ထက် စောအောင် ကောင်စီမြို့က အလုပ်ကို သူသွားမေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူဘယ်မှာ နေနေလဲဆိုတာ သူ့အမေက ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းကျရင် သူမက သူ့ကို တွေ့ဖို့ ရောက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အရင်က သူမ ရောက်မလာခဲ့တာဟာ သူမက အပြင်ကို မထွက်ရဲဘဲ လမ်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။ သူတို့က ကျေးလက်ဒေသမှာ နှစ်တွေအများကြီး နေခဲ့ရပြီး ကောင်စီမြို့ကို မသွားရဲခဲ့ဘဲ အခြားသူတွေ သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်မှာ ဆိုးသည့်အတွက် ဒီတိုင်းပဲ လွှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ မိသားစုမှာ စားစရာ မရှိသည့်အတွက် သူ့အမေက ရောက်လာပြီး ထွက်သွားဖို့ ငြင်းခဲ့သည်။

အကြောင်းကတော့ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အမေသည် သူမရဲ့ အရှေ့မှာ စားစရာ၊ သောက်စရာတွေ ရှိနေသ၍ အဲ့ဒါကို စားလို့မပြီးမချင်း ထွက်သွားမယ့်သူမျိုး မဟုတ်ပါ။

သူမက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကိုတောင် စည်းရုံးခဲ့သည်။ သူက သူငှားထားတဲ့ အိမ်မှာ စားစရာတွေကို သိပ်အများကြီး မထားထားပါ။ ထို့အပြင် သူက စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ စားသောက်တတ်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူက အိမ်မှာ ခြောက်ဆွဲခြောက်တွေကိုသာ ထားထားလေ့ ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ညဆိုရင် သူက ဗိုက်ဆာတတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ရဲ့အမေ ရောက်လာသည့်အခါ သူက အိမ်မှာပဲ စစားခဲ့ရသည်။

သူမက စားရုံသာ စားပြီး အိမ်မှာလည်း ထပြီး ဘာကိုမှ သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ပါ။ စားပြီးတဲ့နောက် သူမက ပြန်အိပ်ပြီး သူ လမ်းလျှောက်ထွက်ရင်တောင် သူမရဲ့ အဝတ်တွေကို မလျှော်ခဲ့ပါ။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက အဲ့လို ပြောသည့်အခါ သူမက ဒေါသထွက်ပြီး ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အဝတ်တွေက မညစ်ပတ်ဘဲ ဘာလို့ အဲ့ဒါတွေကို သူက လျှော်ရမှာလဲဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမက ကျေးလက်ဒေသမှာ နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ဆောင်းတွင်းက ဝတ်ခဲ့တဲ့ အဝတ်တွေကို လျှော်ဖို့ နွေရာသီ ရောက်သည်အထိ စောင့်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ဒေါသတောင် မထွက်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူ့ရဲ့ အမေက သူ့ကို ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့သလို သူမက အဝတ်တွေကိုလည်း မဝတ်ချင်ခဲ့ပါ။ သူမက စားဖို့၊ သောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

သူ့အဖေကလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်သည်။ သူစားချင်တဲ့ စားစရာကို တစ်ကိုက်လောက် စားနေရသ၍ သူက အိပ်ရာထဲကနေ မထွက်ဘဲ တစ်ချိန်လုံး အိမ်ရာထဲ၌သာ နေနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေ ဒီလောက် အကြာကြီး ပျင်းနေတယ်ဆိုတာကို ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေပါ့မလဲ။

ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ တပ်မဟာနှင့် အတူတူပဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်းက သူတို့ရဲ့ သီးသန့်နေရာမှာ စားစရာ နည်းနည်းသာ ရှိပြီး သူတို့မှာ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့က အဲ့ဒါကို သုံးလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ သူတို့က သီးသန့်ရှိနေသည့် စားစရာတွေ အားလုံးကို စားခဲ့ပြီး ဗိုက်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်တာကို သက်သာဖို့ စောင့်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒီနှစ်တွေမှာ တပ်မဟာထဲက တပ်သားတွေက သူတို့ကို လယ်ထဲသွားဖို့ တွန်းအားမပေးကြရင် သူတို့ဘာသာ စားဖို့ လောက်အောင် ရှာချင်မှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက မှုန်သုန်သုန် မျက်နှာနှင့် လမ်းလျှောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူက စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်သည့်အခါ အရေးကြီးတဲ့ မျက်နှာဖြင့် ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ထိုင်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူက အဲ့လူတွေကို သွားမနှုတ်ဆက်ခင်မှာ တစ်ဖက်ရှိ လူနှစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းခဲ့ကြသည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းကလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဝမ်ကောတုန်းကလည်း မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်က ခွဲပြီး မေးခွန်းတွေကို မေးခဲ့ကြကာ တစ်ယောက်ချင်းစီက အရင်က အရာတွေကို ပိုပြီး ညွှန်ပြနေခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ စီစဥ်မှုက အဆင်ချောပြီး သူ့ရဲ့ စာရင်းတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိနေခဲ့သည့်အတွက် ဘယ်သူကမှ ဖော်ထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ တကယ်လို့ စားသောက်ဆိုင်ကို ပိတ်ပြီး စာရင်းအမှားတွေနှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင်တောင် အဲ့ဒါကို စုံစမ်းဖို့ဆိုတာက ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက သူသည် ဆိုင်ကနေ ပစ္စည်း နည်းနည်းပဲ ယူသွားပြီး အဲ့ထက် ပိုမယူဘူးဟု အခိုင်အမာ ပြောနေခဲ့သည်။

သူက စကားကို ခပ်တင်းတင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကောတုန်ကတော့ ဒဏ်မခံနိုင်ခဲ့ပါ။

ဝမ်ကောတုန်က ငွေရှာရတဲ့ အရသာထဲမှာ အမြဲတမ်း နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီး အမှန်တရားက ပေါ်လာလိမ့်မည်ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့ပါ။

စစ်ဆေးရေးက သူ့ကို မြေပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ကောတုန်က အိပ်မက်ကနေ ရုတ်တရက် နိုးလာပုံရပြီး သူက အတော်လေး ကြောက်ပြီး မတ်တပ်တောင် မရပ်နိုင်ခဲ့ပါ။

ရှဲဲ့ယွဲ့ကျင်းသည် သူအရင်က လုပ်ခဲ့သည့် အကြောင်းများကို မမှတ်မိဘဲ သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ စစ်ဆေးတဲ့သူများကို ငိုပြီးသာ တောင်းပန်နေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း သူ့ရဲ့ အာရုံက ဝမ်ကောတုန်ဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ကောတုန်က အသက်တစ်ခါ ရှူလိုက်ရုံနဲ့ ဝါးကျည်တောက်ထဲက ပဲများအားလုံးကို လောင်းချလိုက်သည်။

ဖွင့်ပြောလိုက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များက စစ်ဆေးရေး အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

“မင်းက တော်တော်လေး သတ္တိရှိတာပဲ။”

အများပိုင် ပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး ခိုးရဲရတာလဲ။

ဝမ်ကောတုန်ရဲ့ မျက်နှာက မျက်ရည်တွေ၊ နှာရည်တွေနှင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ခေါင်းဆောင်၊ ငါမှားသွားတယ်၊ ခေါင်းဆောင်။ ဒါတွေ အားလုံးက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အပြစ်တွေပါ။ ဒါတွေ အားလုံးကို သူပဲ လုပ်တာပါ။ သူငါ့ကို ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲထည့်သွားတာ။”

သူက သူ့ကိုယ်သူ ရယ်လိုက်သည်။ ဝမ်ကောတုန်က သူ့အပေါ် အပြစ်တွေ ပုံချနေတာကို မြင်သည့်အခါ သူက ပထမ တစ်ခေါက်လို ဝမ်ကောတုန်အပေါ် သဘော ကောင်းတဲ့ပုံ ဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ။ မင်းက သတင်းတွေ ကြားတော့ ပျော်နေတဲ့ပုံမျိုး မဖြစ်နေဘူး။ မင်းက ဆောင်းတွင်း တစ်တွင်းလုံး တံခါးတွေ ဖွင့်ဖို့အတွက် ငါ့ကို အသာတကြည် ခွင့်မပြုပေးခဲ့ဘူး။ မင်းက ရက်နည်းနည်းလောက် ကြာပြီးတိုင်း စားစရာတွေ အိမ်ယူသွားဖို့ ရောက်ရောက်လာတယ်။”

ဝမ်ကောတုန်က အကျယ်ကြီး အော်ဆဲလိုက်သည်။ ဒီအချက်ကို သူက တကယ်ကြီး လန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ပြန်လမ်းမရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအပေါ် သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည့် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းအား မုန်းနေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းသည် သူ့လက်ထဲရှိ သတင်းတွေကို လှန်လှောပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ရဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ ရှုရွှမ်းလို့ခေါ်တဲ့ နောက်ထပ် စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ရော ရှိသေးလား။”

ဝမ်ကောတုန် - “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ပြီးတော့ သူလည်း အတူတူပဲ။”

ဒါရိုက်တာကျန်းက မျက်လုံးကို ပြူးကာ မေးခဲ့သည်။ “သူရော ဒီကိစ္စအကြောင်းကို သိလား။”

ဝမ်ကောတုန်သည် ရှုရွှမ်းကို ရေထဲသို့ ဆွဲချဖို့ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ပါ။ အခုဆိုရင် သူက လူတွေ အများကြီး ပါလာသည့်အခါ ပြစ်မှုက ပိုပြီး ပေါ့သွားဖို့ကို မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကောတုန်ရဲ့ ပေါက်ကရ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။

“သူ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။”

ဝမ်ကောတုန်က မယုံကြည်နိုင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကတော့ အတော်ကို တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ “သူက မနှစ်ကမှ အိမ်ထောင်ကျပြီး နှစ်သစ်ရောက်တိုင်း အိမ်ကို ပြန်သွားတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူက မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ ခွင့်ယူတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပဲ ငါတို့က ဒါကို လုပ်ခဲ့ကြတာပါ။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူသာ ဒီမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် ငါ ဒါကို လုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဒါရိုက်တာကျန်းက မယုံဘဲ ရှုရွှမ်းကို သွားရှာဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

ဒီကိစ္စကြောင့် ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ရောက်လာ‌တော့ ထိုအခြေအနေကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၁၈၆

ဝမ်ကောတုန်နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းတို့ကို ကြည့်ရတာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူတို့ရဲ့ ဘေးနားမှာ လက်ထိပ်များ ဝတ်ထားသည့် လူတွေအများကြီး ရပ်နေခဲ့ကာ သူတို့ကို တော်လှန်ရေး အဖွဲ့က ခေါ်ထားတာ သိသာနေခဲ့သည်။ စားပွဲထိုးတွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေကိုငုံ့ကာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေခဲ့ကြပြီး လူတစ်ယောက်က သူတို့ကို မေးခွန်းတွေ မေးပြီး မေးနေရင်းနဲ့ မှတ်စုတွေ မှတ်နေခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ ရွှံ့တွေကို ဖြတ်လာရလို့ ပေနေခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲတွေလို အတူတူ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

ကြည့်လို့ကောင်းတဲ့ လူနှစ်ယောက် ပြဿနာတက်နေတဲ့ ရုံးကိစ္စထဲ ပါလာတာကို မြင်သည့်အခါ ဒါရိုက်တာကျန်းရဲ့အသံက ပိုပြီးတောင် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

“တပ်သားရှု၊ ငါ မင်းကို မေးချင်တယ်။ ဟိုတယ်ထဲမှာ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းနဲ့ ဝမ်ကောတုန်တို့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား။”

ရှုရွှမ်းက ခနလောက် တိတ်တဆိတ်သွားခဲ့သည်။ “ငါသိပါတယ်။”

“ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါကို မနှစ်က နွေဦး အစောပိုင်းမှာပဲ သိခဲ့ရာတာ။ အဲ့တော့ ငါလည်း အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး။”

ဒါရိုက်တာကျန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်း ပြောလိုက်ပုံအရ ဒါတွေကို နှစ်ကတည်းက စခဲ့တယ်ဆိုတာ သေချာနေခဲ့သည်။

“ဒါဆို ဘာလို့ အထက်ကလူတွေဆီ ဒါကို မင်းက သတင်း ပို့ခဲ့တာလဲ။”

ရှုရွှမ်း - “သက်သေ ကိစ္စတစ်ခုကြောင့်ပဲ။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် တစ်ခုက မင်း ငါ့ကို ဒီကိစ္စတွေ ဝမ်ကောတုန်ကို သတင်းပေးစေချင်တာလား။”

ဒါရိုက်တာကျန်း ဘာကိုမှ မပြောခင် ဘေးနားရှိ လူငယ် စစ်ဆေးရေး ဝန်ထမ်းက ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့တော့ မင်းက အဲ့ဒါကို မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆီကို သတင်းပေးလို့ မရဘူးလား။”

ဝမ့်ရင်းက အဲ့ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး မပျော်နေခဲ့ပါ။ သူမက ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တပ်သား၊ မင်း ဘာကိုမှ မပြောခင် နှစ်ခါလောက် ပြန်တွေးသင့်တယ်။ ငါတို့ ရှုရွှမ်းက စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပဲ။ စားဖိုမှုး တစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်က စားစရာတွေကိ သေချာ ချက်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟိုတယ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း စီမံ ခန့်ခွဲရေးတွေက သူ့တာဝန် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ အရင်ကတော့ သူ့မှာ အကုန်လုံးအတွက် တာဝန်ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝမ်ကောတုန်မှာ ပိုပြီး တာဝန်ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား။”

“မင်း ပြောတာကို သတင်းပေးဖို့က ငါတို့မှာ ဘာသက်သေမှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီတိုင်း ပါးစပ်နဲ့ပဲ အဲ့ကိစ္စကို သတင်းပို့လို့ ရတာလား။ ငါတို့ အဲ့ဒါကို သတင်း မပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ရှုရွှမ်းတို့က ဟိုတယ်ထဲမှာ နေလို့ ရဦးမှာလား။ ပြီးတော့ ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို မနှစ်က နွေရာသီကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပြီးတော့ မနှစ်က ဆောင်းတွင်းရဲ့ ဒုတိယ နှစ်ဝက်ကို ရောက်တဲ့ချိန်အထိ ဝမ်ကောတုန်က သူ့ကို ကျန်တဲ့ရက်တွေ ထပ်ပြီး နားခိုင်းခဲ့တာ။ အဲ့ဒါကို မင်းက သက်သေတွေ ထပ်ရဖို့ ဘာလို့ တွေးနေသေးတာလဲ။”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လုံး ဆောင်းတွင်းနဲ့ နွေဦးမှာဆို ရှုရွှမ်းက စာရင်းအတွက် လက်မှတ်တွေ ယူနေလို့လေ။ အဲ့မှာ ရှဲဲ့ယွဲ့ကျင်းနဲ့ ဝမ်ကောတုန်တို့ရဲ့ လက်မှတ်တွေပဲ ရှိတာ။ သူက ခွင့်ယူဖို့အတွက် ပြောထားပြီးပြီပဲ။ ဟိုတယ်မှာ ဖြစ်သွားတာတွေအတွက် ငါတို့က သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ ရမှာတဲ့လား။”

ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ လက်ထဲက လက်မှတ်ကို ဒါရိုက်တာကျန်းရဲ့ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့ပြီး အခုတင် ပြောနေသည့် လူငယ်က တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်းက လက်မှတ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် မနှစ်က နွေရာသီ အစက စာရင်းတွေကို စစ်ဆေးကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ “ဒါက တကယ်တော့ မှန်ပါတယ်။”

အခုဆိုရင် သက်ဆိုင်တဲ့ လူကို အတည်ပြုပြီးဖြစ်ကာ ဒါရိုက်တာကျန်းက မနားတမ်း ပြောနေရင်း ဆိုင်ရဲ့ စာရင်း စာအုပ်နှင့် သက်သေ အချို့ကို ယူသွားကာ နောက်ထပ် စုံစမ်းမှုတွေ ဆက်လုပ်ဖို့အတွက် ပြင်နေခဲ့သည်။

စစ်ဆေးရေး အဖွဲ့နှင့် တော်လှန်ရေး အဖွဲ့က ဝမ်ကောတုန်နှင့် ရှဲဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။ စားပွဲထိုးတွေကို ခေါ်မသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ ထိုလူတွေရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေခဲ့ကာ သူတို့တွေဟာ ဒီအလုပ်မှာ အကြာကြီး ထပ်ပြီး ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်တာကို သိနေခဲ့ကြသည်။

ရှုရွှမ်းက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ဆိုင်ထဲမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေခဲ့ကာ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သေသေချာချာ မသိသည့်အတွက် သူက တံခါးတွေကို ပိတ်ပြီး အရင်ဆုံး စားပွဲထိုးတွေကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

အပြန်လမ်းမှာ ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းရဲ့ လက်ကို အသာလေး ဆွဲလိုက်သည်။

ရှုရွှမ်းက သူမရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး အားမပါသလို ပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း…..”

သူဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ဝမ့်ရင်းက သိနေခဲ့သည်။ “စီရင်ချက် ထွက်လာတဲ့အခါကျရင် သူ့ကို သွားတွေ့လိုက်ပါ။ စောနက သူထွက်သွားတော့ သူ ရှင့်ကို ပြောချင်တာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။”

ရှုရွှမ်းက ခေါင်းကို အသာယာလေး ငြိမ့်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟမ်။”

ဒီလို နေ့တွေက နည်းနည်းတော့ ကြာမယ်လို့ သူ တွေးထားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် နှစ်ရက်တည်းနဲ့ ချမ်တုန့်က ခုနှစ်ခုမြောက် တပ်မဟာရဲ့ အထဲမှာ တကယ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချမ်တုန့်က ရာဘာဖိနပ်ကို စီးထားခဲ့သည်။ သူတို့က တစ်လမ်းလုံး လမ်းလျှောက်လာပြီးတဲ့နောက် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း သူတို့ဟာ အဲ့နေ့တုန်းက ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ ဝတ်လာတာထက် ပိုပြီး သားနားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ချမ်တုန့်ရဲ့ ပြောင်းဖူး ပန်းကန်နှင့် ပန်းသီး လက်ဖက်ရည်ကို ယူလိုက်သည်။

ချမ်တုန့်က အသက်မရှူခင် နည်းနည်းလောက် စားပြီး ငြီးတွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့ အဖွဲ့ထဲက လမ်းတွေက လမ်းလျှောက်ဖို့ တော်တော်လေး ခက်တာပဲ။”

ဒီက လမ်းတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ဖိနပ်တွေတောင် ပျက်တော့မယ်။

ရှုရွှမ်း - “ဆရာက ဒီအချိန်ကြီး ဒီနေရာမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ မြေပြင်က အခုထိ အရည် မပျော်သေးဘူး။”

ချမ်တုန့်က မျက်လုံးပြူးကာ သူ့ရဲ့တပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက မင်းအတွက်ပဲ။”

“ မြို့က နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ မင်းက ဒါရိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်လို့ ခေါင်းဆောင်က ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မင်း ရာထူးတိုးသွားပြီ။ မင်းပျော်လား။”

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ထောင်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး သူကိုင်ထားရသည့် ထွက်ငွေတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်နေခဲ့သည်။ ဟိုတယ်ထဲရှိ ထွက်ငွေများသာမက ထင်ကြေးပေးခံရပြီး အကျိုးအမြတ် ရယူထားကြသည့် အပြင်ဘက်ရှိ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း၏ ကြံရာပါများကိုလည်း ဖမ်းဆီး စစ်ဆေးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက အဓိကလူ ဖြစ်နေခဲ့သည့်အတွက် သူက အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။

အခုဆိုရင် ဝမ်ကောတုန်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ကိစ္စတွေက မရိုးရှင်းတော့ပါ။

ဝမ်ကောတုန်သည် ရှီးဖိုမြို့က ဟိုတယ်ရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် သူက အလုပ်ပြုတ်သွားပြီဆိုတာ သေချာနေသည့်အတွက် သူ့ရဲ့နေရာကို လူတစ်ယောက်နှင့် အစားထိုးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အဲ့အတွက် ဘယ်သူ ရောက်လာမှာလဲ။

ကောင်စီမြို့က ခနပဲ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည့် စာရေးလေး တစ်ယောက်ကတောင် မြို့ကိုလာပြီး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ခဲ့ပါ။ ကောင်စီမြို့က ကောင်စီမြို့ပဲ ဖြစ်ကာ မြို့က မြို့ပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားမှာ ကွာခြားချက် တစ်ခုကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့က ကောင်စီမြို့မှာ အခြေကျနေပြီး ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့က ကျေးလက်မှာ ဘာလုပ်ကြမှာလဲ။

သို့သော် အချိန်တိုလေးအတွက် အခြားမြို့မှာ လူတွေကို ပြောင်းပေးဖို့ဆိုတာက မလွယ်ပါ။

ကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အထက်လူကြီးတွေက ရှုရွှမ်းအား ထိုရာထူးကို ပေးလိုက်ကြသည်။

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ မေးခွန်းမေးစဥ်အတွင်း ရှုရွှမ်းရဲ့ ရိုးသားမှုကို ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက သက်သေပြခဲ့သည့်အတွက် ရှုရွှမ်းက ဒီကိစ္စမှာ ပါနေခဲ့တယ်ဟု ဘယ်သူကမှ သံသယ မဝင်ခဲ့ကြပါ။ အခြား ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ဆိုင်ထဲရှိ စားပွဲထိုးများကိုတောင် ရေထဲသို့ ဆွဲချသွားခဲ့သော်လည်း ရှုရွှမ်းကိုတော့ နာကျင်အောင် လုံးဝ မလုပ်ခဲ့ပါ။ အဲ့ဒါကပဲ စစ်ဆေးမှုကို တောင့်ခံနိုင်တယ်ဟု ပြောလို့ရသည်။

ချမ်တုန့် - “မင်းကို ကြိုချိန်းဖို့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာ။ ဆိုင်ကို သွားပြီး နောက်ရက်တွေအတွက် အဆင်သင့်ပြင်တော့။ ငါတို့ စားပွဲထိုး အသစ်တွေကို ခန့်ဖို့နဲ့ ဆိုင်ကို ဂရုစိုက်ဖို့ လိုသေးတယ်။ အစတုန်းက ဒီနှစ်ထဲမှာ ငါမင်းကို မြို့ကို ပို့ပေးနိုင်မယ်လို့ တွေးမိခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းက ဒီအလုပ် ပြောင်းလိုက်ပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းပါတယ်။ မင်း ၂ နှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ပြီးရင် မြို့ကို ပြောင်းလို့ရတယ်။ မင်း သာမန် မလုပ်တစ်ခုကနေ ပြန်ပြီး စဖို့ မလိုတော့ဘူး။ မင်း ကျောင်းသားတွေနဲ့ဆို စားဖိုမှူး ဆရာတစ်ယောက် ချက်ချင်း လုပ်လို့ရတယ်။”

ထို့နောက် ရှုရွှမ်းရဲ့ အတွေ့အကြုံကလည်း သိပ်မကြာသေးပါ။ ချမ်တုန့်ရဲ့ ထောက်ခံချက် အချို့ကို ရပြီးနောက် သူက ဒုတိယ အဆင့်ရှိ စားဖိုမှူး စားမေးပွဲရဲ့ အောင်လက်မှတ်ကို ရခဲ့သည်။ အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိ ပြောရရင် သူက ဒုတိယအဆင့် စာမေးပွဲ လက်မှတ်ကို မယူနိုင်ခဲ့ပါ။

သူ ဒီနှစ် မြို့ကို ပြောင်းသွားရင်တောင် သူက ဆရာ အငယ်အဖြစ် ပြန်စရမှာကို ကြောက်နေတာ။ ဒါက သူ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်လို့ရပေမယ့် သူက ကျောင်းသားတော့ မရနိုင်ပေ။

ဒါပေမယ့် သူက ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နှစ်နှစ်လောက် လုပ်ပြီးမှ ပြန်လာမယ်ဆိုရင် ကိစ္စတွေက ကွဲပြားနေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ထိပ်တန်း စားဖိုမှူး သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကို ရလိမ့်မည်။

ဒီအစီအစဥ်က ကောင်းတယ်ဟု ဝမ့်ရင်းကလည်း တွေးမိခဲ့သည်။ အဓိက အကြောင်းကတော့ တကယ်လို့ ဒီနှစ် သူမသာ မြို့ကို ပြောင်းသွားခဲ့ရင် သူမက အလုပ် တစ်ခု ဝယ်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရှိမည် မဟုတ်ပါ။

ချမ်တုန့်က ခနလောက် ထိုင်ပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းက ဖိနပ်တွေ လဲလိုက်ပြီး မြို့ကိုသွားဖို့ ဘက်စ်ကားကို မှီအောင် သူ့ကို သွားပို့ပေးလိုက်သည်။ သူက အခြေနေကို တစ်ချက် သွားကြည့်ဖို့အတွက် စားသောက်ဆိုင်ကို သွားပြီး အလုပ်ခန့်မယ့် ခေါ်စာတွေကို တင်ချင်နေခဲ့သည်။

လူတွေကို ရွေးဖို့အတွက် သူက တစ်ယောက်တည်း လုပ်မည် မဟုတ်တာ သေချာပြီး အထက်မှ တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ခနလောက် အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် ရှုရွှမ်းက စားပွဲထိုးများ အားလုံးကို ပြန်ခန့်ထားခဲ့ပြီး ဆိုင်ကို တရားဝင် ဖွင့်ခဲ့သည်။

အလုပ် ပထမဆုံးရက်မှာ ရှုရွှမ်းက အချိန်အတော်ကြာ မဆုံခဲ့ရသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

လီရင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲပြီး မို့အစ်နေခဲ့ကာ သူမက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ရှာဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ လီရင်းက အတော်လေး ခက်ခဲသည့် ကာလတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့်အတွက် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ကွာရှင်းချင်ရုံသာမက…….

သူမရဲ့ ဒုတိယအကိုက ရှဲဲ့ယွဲ့ကျင်းကို သတင်းပေးခဲ့တာကို လေးယောက်မြောက် အစ်ကိုက ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ လေးယောက်မြောက် ယောင်းမကလည်း ပြဿနာတစ်ခုကို ရှာခဲ့ပြီး ဒုတိယ အစ်ကိုက စတုတ္ထမြောက် အကိုရဲ့ စီးပွားရေးကို ဖျက်စီးခဲ့တယ်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။ သူမက မေးခွန်းတွေ ထပ်ပြီး မေးသည့်အခါ လေးယောက်မြောက် အစ်ကိုက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းဆီမှ ယွမ်သုံးရာ တောင်းခဲ့တယ်ဟု သူမက ထုတ်ပြောခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွေ အားလုံးက ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ မိသားစုက ရန်သူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက်နှင့် လေးယောက်မြောက် အစ်ကိုတွေက အချင်းချင်း ရန်ဆောင်နေကြပြီဖြစ်ကာ အကြီးဆုံး အကိုက ကလေးတွေကို ကျေးလက်သို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမရဲ့ လေးယောက်မြောက် အစ်ကိုက ပြန်လာပြီး ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက အမှုကို ဝန်ခံလိုက်ပြီး ဖမ်းခံလိုက်ရတယ်လို့ ပြောသည်။ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ခေါ်သွားဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကို လူတွေ အများကြီး လာသွားကြတယ်ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။ သူတို့ အားလုံးက မြေပဲတွေ စားချင်တယ်ဟုလည်း ပြောနေခဲ့ကြသည်။

လီရင်းက ခါးခါးသီးသီး ငိုချလိုက်သည်။ မိသားစုကလည်း တကွဲတပြား ဖြစ်သွားပြီး နောက်နှစ်ရက်နေရင် အိမ်ကို ရောင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ အစ်ကိုတွေက သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကို ပြန်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမကို ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်တော့ပါ။

သူမက ကျေးလက်ကို ပြန်ရန် သူမရဲ့ အစ်ကိုတွေနောက်ကို လိုက်ချင်ခဲ့သည့်အတွက် အမြန်ဆုံး လုပ်ရမည့် အရာမှာ အရင်ဆုံး ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ကွာရှင်းရန် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူမက သူ့ကို မကွာရှင်းဘူးဆိုရင် သူမရဲ့ အိမ်ထောင်စု စာရင်းကို ပြန်ပြောင်းခဲ့ရင်တောင် သူမက မကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

အခုချိန် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ဘယ်နေရာမှာ ဖမ်းထားလဲဆိုတာကို ရှုရွှမ်းလည်း မသိပါ။ နောက်ဆုံး ရလဒ်က မထွက်သေးပါ။ ထို့ကြောင့် အခုချိန် သူဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူကမှ မသိကြပါ။

လီရင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိသော်လည်း ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ မိဘ၊ ညီအကိုများကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် ထွက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

စားသောက်ဆိုင်ကလူတွေ မသိကြဘူးဆိုရင်တောင် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ မိဘတွေကတော့ သိကြမှာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

သို့သော် သူတို့က ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း ငှားနေသည့် နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည့်အခါ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အိမ်က ဘာမှမရှိ ဖြစ်နေတာကို သူတို့ တွေ့ခဲ့ရသည်။

အိမ်ငှားထားသည့် မိန်းမကြီးရဲ့ မျက်နှာက သုန်သုန်မှုန်မှုန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ဒီမိသားစုရဲ့ သားက အမှုတစ်ခုကို ဝန်ခံလိုက်ပြီဆိုပေမယ့် သူ့မိဘတွေက အိမ်ကနေတောင် ထွက်မသွားကြသေးဘူး။ သူတို့က အိမ်ထဲမှာ စားလိုက်၊ သောက်လိုက်နဲ့ပဲ။ သူတို့တွေက လူငယ်လေး သိမ်းထားတဲ့ စားစရာတွေ အားလုံးကို စားသောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကို သုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ သားကို မွေးရပ်မြေဆီ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ကြတာ။”

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက အမှုကို ဝန်ခံလိုက်ကြောင်း ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ မိဘတွေက သိနေခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း အဖမ်းခံရတုန်းက သူတို့ရဲ့ အိမ်ကို ရှာဖို့ ရောက်လာပြီး ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ ပိုက်ဆံ အားလုံးကို ယူသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ မိဘတွေက သူတို့သည် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို သွားတွေ့မယ်ဟု မပြောကြသလို ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကိုလည်း သူတို့က မမေးခဲ့ကြပါ။ သူတို့က စားစရာတွေကိုသာ စားနေခဲ့ကြပြီး ဘာစကား တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ် အားလုံးကို ယူသွားကာ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း အိမ်မှာ ချန်ထားသည့် စားစရာတွေ အားလုံးကို စားလိုက်ကြသည်။

အိမ်ငှားထားသည့် မိန်းမကြီးသည် သူမက ကံကောင်းတယ်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ ဒီလူတွေက သူတို့ ထွက်သွားသည့်အခါ သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုသာ ယူသွားခဲ့ကြပြီး သူမပိုင်တဲ့ အရာတွေကိုတော့ မယူသွားခဲ့ကြပါ။

သို့သော် ဒါတွေက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ မိဘတွေ ယူချင်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘဲ အဲ့ဒါတွေက အရမ်းကို လေးတယ်ဟု တွေးမိခြင်းကြောင့် မယူသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ မီးဖိုကို မယူသွားခဲ့ကြပါ။ အကြောင်းမှာ အဲ့ဒါက အရမ်းကို လေးသည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီရင်းက ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ဘဲ စိတ်ပျက်ကာ ထိုင်ငိုနေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ အိမ်နီးချင်း တစ်ယောက်က သူမကို လေးနက်တဲ့ အကြံတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ အဲ့ဒါကတော့ တော်လှန်ရေး အဖွဲ့ဆီကို သွားဖို့အတွက် ဖြစ်သည်။ သူတို့က တစ်ယောက်မှ ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင် သူမနှင့်အတူ လက်မှတ် တစ်ခုကို ထုတ်ပေးပြီး နှောင်ကြိုးတွေကို ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်ကာ သူမကိုတော့ သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

လီရင်းက အဲ့ဒါကို လုပ်ဖို့အတွက် မြန်မြန်ပဲ သွားခဲ့သည်။ ရက်နည်းနည်းလောက်နဲ့ လီမိသားစုဟာ မြိုကနေ ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ အပြစ်ဒဏ် ရလဒ်က လဝက်အကြာမှာ ထွက်လာခဲ့ပြီး ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းကို ထောင်ဒဏ်ဆယ်နှစ် ချမှတ်ခဲ့သည်။

အဲ့ဒါက အစောကြီး ရှာတွေ့သွားလို့လားဆိုတာတော့ မသိပေမယ့် နောက်ဆုံး ပမာဏကတော့ ရှဲ့ယွဲ့ကျင်း မြေပဲ စားလို့ရအောင် လုပ်ပေးဖို့တော့ မလုံလောက်ပါချေ။ သူက ထောင်ဆယ်နှစ်ကျဖို့ အပြစ်ပေးခံရပေမယ့် ဝမ်ကောတုန်က အပြစ်ဒဏ် ပိုကြာအောင် ချမှတ်ခံရမှာ သေချာသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသလို အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတာ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ရာထူးကြောင့် ချက်ချင်းပဲ ၁၂ နှစ် အပြစ်ပေးခံလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ချမှတ်ပြီးနောက် သူ့ကို အလပ်သမား ရေးရာသို့ ပို့မည်ဖြစ်သည်။

သူထွက်မသွားခင် ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ရှုရွှမ်းကို တွေ့ဖို့အတွက် သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ယွဲ့ကျင်းက ရှုရွှမ်းကို မြင်သည့်အခါ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ဒီအချိန်အတွင်း သူ့မှာ အိပ်မက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်နေသည့် အမှတ်တရတွေကတော့ အတိတ်က အကြောင်းအရာ အချို့သာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ ရှုရွှမ်းကလည်း တစ်ချိန်တည်း လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူလက်ထပ်ခဲ့တဲ့သူက အခုလက်ရှိ သူလက်ထပ်ထားတဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ ထိုကောင်မလေးက ဝမ့်လင်းလင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ့်လင်းလင်းက လီရင်းလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ခဲ့ပြီး ပစ္စည်းတွေ ခိုးဖို့အတွက် ဆိုင်ကို အမြဲတမ်း လာနေခဲ့သည်။

သု့အိပ်မက်ထဲတွင် သူက အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရသော်လည်း ရှုရွှမ်းကို ဆန့်ကျင့်ဖို့ ဘာသက်သေမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ သို့သော် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ဝမ့်လင်းလင်းကို ပြဿနာထဲမှာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူက တိတ်တဆိတ် ရှုရွှမ်းကို သတင်းပေးခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှုရွှမ်းက အလုပ်ပြုတ်သွားပြီး အိမ်ကို အပြေး ပြန်သွားခဲ့ရသည်။