အခန်း (၂၀၁-၂၀၂)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၀၁

ကျောက်ကျွင်းက ဝမ့်ရင်းကို မြင်သည့်အခါ သူက ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းနှင့် ငြီးငွေ့စရာ နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမရဲ့ စိတ်တွေ ပြောင်းသွားတယ်ဟု သူက တွေးမိခဲ့သည်။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူဆိုရင် သူမက ဘာလို့ သကြား စက်ရုံမှာ အလုပ် လုပ်ရမှာလဲ။ ထို့အပြင် သူမက သူ့ကို မြင်တဲ့အခါ ဘာကြောင့် မအံ့ဩရတာလဲ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ကျောက်ကျွင်းကလည်း ဒီနည်းကို တွေးမိကောင်း တွေးမိလိမ့်မည်။ အဲ့အချိန်တုန်းက ဝမ့်ရင်း ပြန်လာခဲ့ရင်တောင် သူက ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး သဘောတောင် တူလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

သို့သော် အခု နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ကျောက်ကျွင်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးမိဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှောင်ခဲ့သော်လည်း သူက မနေနိုင်ဘဲ သူ့စိတ်ထဲကနေ ခန့်မှန်းချက်တွေ လုပ်နေခဲ့သည်။

ဒါဟာ ဝမ့်ရင်းရဲ့ တည်ရှိမှုက တကယ်တော့ အနည်းငယ် အရေးပါသည်။

တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းသာ အဲ့နေရာမှာ ရှိနေခဲ့ရင် ကျောက်တုန်နှင့် ကျောက်ရှီကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လွှတ်ပေးလို့ ရသည်။ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ဝမ့်ရင်းသည် ကလေး နှစ်ယောက်ကို လိမ္မာအောင် ဘယ်လို ထိန်းခဲ့လဲ ဆိုတာကို သူက သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါ။ သို့သော် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ပညာရေးရော၊ အပြုအမူတွေမှာပါ ဘာအပြစ် ကြီးကြီးမားမားမှ မရှိဘဲ စကားနားထောင်ကြသည်။

တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းသာ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရင် သူ့ကိုယ်သူ အလုပ်မှာ ပြည့်ပြည့်ဝဝ မြှပ်နှံလို့ ရသည်။ တစ်နှစ်တည်းနှင့် သူက သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းကို မြန်မြန်နဲ့ ကောင်းကောင်း အစချီလို့ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူ အလုပ်က ပြန်လာသည့်အခါ စားစရာ ပူပူနွေးနွေးကို စားပြီး ရေချိုး သန့်စင်ကာ နေ့တိုင်း သပ်ရပ်တဲ့ အဝတ်တွေကို ဝတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းသာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့ရင်......

ထို့ကြောင့် သူက ဝမ့်ရင်းကို မြင်သည့်အခါ အံ့ဩသွားပြီးနောက် မသိစိတ်ကနေ သက်ပြင်း ချလိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ဘဝက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်တော့မယ်ဆိုသည့် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေး ပြန်မြင်ခဲ့ရသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူစိတ်သက်သာရာ မရခင်မှာ ဝမ့်ရင်းရဲ့ အေးစက်သည့် အမူအရာနှင့် စကားတွေက ချက်ချင်း သူ့ရဲ့ နဂိုပုံစံကို ပြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမက မကောင်းတာ တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သံသယတွေကို ရှောင်နေသည့် အမူအရာက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“တပ်သား၊ တကယ်လို့ ရှင် ဆရာဝန်နဲ့ မပြချင်ရင်လည်း အရင်ဆုံး ထွက်သွားပြီး ကျွန်မရဲ့ ဆေးကုသမှုတွေကို နှောင့်နှေးအောင် မလုပ်ပါနဲ့။”

ကျောက်ကျွင်းရဲ့ ပါးစပ်က ပိတ်သွားခဲ့သည်။ ခနကြာပြီးနောက် သူက ဝမ့်ရင်းကို လှောင်ရယ်ပြခဲ့သည်။ “ဝမ့်ရင်း၊ မင်းက ငါ့ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား။ ဒါက လိုလို့လား။”

ဒါဟာ သူက ဝမ့်ရင်းကို ကပ်ချင်သလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ အရှင်းဆုံး ပြောရရင် ကျွန်မတို့ ဆက်‌ဆံရေးဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲ အစ်မက ရှင့်ကို လက်ထပ်ခဲ့ရုံပဲလေ ဟုတ်တယ်မလား။ ခဲအို‌ပဲလေ ဟုတ်တယ်မလား။ နောက်ပိုင်းရော ကျွန်မရဲ့ အစ်မ ဝမ်းကွဲရော ဘယ်လိုလဲ။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က အဆင်ပြေကြရဲ့လား။”

မဒမ်ယန်က ဆေးခန်းကနေ အခုထိ ထွက်မသွားသေးပါ။ သူမက ဝမ့်ရင်းရဲ့ လှောင်ပြောင်တဲ့ စကားတွေကို မှင်သေသေနှင့် ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး ထိုစကားတွေက ကျောက်ကျွင်းရဲ့ မျက်နှာထားကို ပြောင်းသွားစေခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းရဲ့ မျက်နှာက ထိုးခံထားရသလို အကျည်းတန်နေခဲ့သည်။ အသက်ကို ဝအောင် ရှူပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးကို ဆေးရုံ အရင် ခေါ်သွား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်လောက်ကတည်းက ကလေးက ဖျားနေတာ။ ဆေးရုံကို တစ်ပတ်လောက် တင်ရမှာ။ သူ့ရဲ့ အဓိက ပြဿနာနဲ့ ဆေးထိုးဖို့ လိုလားဆိုတာ သေချာအောင် လုပ်ကြရအောင်။”

ဝမ့်ရင်းက ဝမ့်လင်းလင်း အကြောင်းကို စပြောခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ ပြန်မပြောခဲ့ပါ။ ဝမ့်လင်းလင်းက ထောင်ကျနေခဲ့သည်။ သူသကြားစက်ရုံမှာ အလုပ် စလုပ်ကတည်းက သူ့ရဲ့ ဒုတိယ အိမ်ထောင်ကို တမင်တကာ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ကလေး နှစ်ယောက်နှင့် မုဆိုးဖို တစ်ယောက်က ဇနီးတစ်ယောက် ရှာလို့ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဇနီးဟောင်းကလည်း ထောင်ကျနေခဲ့သည်။ ထိုသတင်းသာ ထွက်သွားရင် မုဆိုးဖို တစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ရှိနေပါစေ၊ ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ချိန်းတွေ့ရဲတော့မည် မဟုတ်ပါ။

ဝမ့်ရင်းသည် စကားနည်းနည်းလောက်နှင့် ကျောက်ကျွင်းကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီး mask ကို တပ်ကာ ကျောက်တုန်ကို စတင် စစ်ဆေးဖို့ လုပ်လိုက်ပြီး ကျောက်တုန်ရဲ့ လက်အောက်မှာ သာမိုမီတာကို ထားခဲ့သည်။

စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် သူမက အလုပ်ရှုပ်သလို ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဘာဆေးမှ ထိုးဖို့ မလိုပါဘူး။ အစာ ပျော့ပျော့ စားပြီး အစာကြေမလွယ်တဲ့ စားစရာတွေကို ရှောင်ပေး။ ပြီးတော့ အအေး မမိအောင် ‌နွေး‌နွေး ထွေးထွေးထား။”

ကျောက်ကျွင်းက ဝမ့်ရင်းနားကနေ ကျောက်တုန်ကို လှမ်းကြည့်နေပြီး ဝမ့်ရင်းကိုလည်း အနီးကပ် ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူက ဝမ့်ရင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ကလေးကို ချစ်တဲ့စိတ် ရှိလားဆိုတာ သိချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ့်ရင်းက တစ်လျှောက်လုံး ပုံမှန်လိုပဲ ပြုမူကာ ကျောက်တုန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ခဲ့ပါ။

ကျောက်တုန်က အံကို ကြိတ်ထားရသည်။ သူ့ရဲ့ အရင် ဘဝမှာ ဝမ့်ရင်းက ကလေးတွေကို အရမ်း ဂရုစိုက်ပေးခံ့တာ သေချာသည်။ ကျောက်တုန် ကောလိပ်ကို သွားပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက အပတ်တိုင်း သူ့အတွက် နေ့လည်စာတွေ ယူသွားပေးကာ ကျောင်းမှာ မစားမှာ၊ ဝတ်စရာ လုံလုံလောက်လောက် မရှိမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ကြယ်ပွင့်လေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်ရှီရဲ့ ပထမ နှစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ သူမက ရိုက်ကူးရေး နေရာမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ပြီး ကလေးကို တစ်ခုခု ဒုက္ခပေးမှာကို သူမက စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

အဲ့အချစ်တွေ အားလုံးက အတုအယောင်တွေလား။

သူက ဝမ့်ရင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးခွန်းထုတ်ဖို့ တွေးလိုက်သည်။ “ငါတို့တွေ ကလေးယူဖို့ ကျောက်ရှီ အသက် ၁၈ နှစ် ပြည့်တဲ့အထိ စောင့်ရဦးမှာလား။” ကျောက်ကျွင်းက အဲ့ဒါကို ဖြေရှင်းလို့ မရတော့ဘဲ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ သူက ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကလေးတွေက သူမကို “အမေ” လို့ ခေါ်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့က မိသားစု တစ်စုအဖြစ် ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် ဘာလို့ သူမက အဲ့ဒါကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရတာလဲ။ သူမရဲ့ သားသမီးအရင်း ရှိဖို့က လိုအပ်သေးလို့လား။

သို့သော် တကယ်လို့ သူမမှာ တကယ် နောက်ထပ် ကလေး တစ်ယောက် ရှိလာခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျောက်တုန်နှင့် ကျောက်ရှီကို နာကျင်စေမှာ သေချာသည်။ ဘာလို့ သူမက အရမ်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး သူမရဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ကြိုပြီး ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဒီလို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုနဲ့ စွန့်ပစ်ပြီး ပြည့်စုံတဲ့ ဘဝကောင်း တစ်ခုကို ချန်ထားပြီး မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ဘာလို့ ရွေးလိုက်ရတာလဲ။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ဆေးကုတာကို လက်စသတ်ပြီးနောက် သူမက ဘေစင်မှာ လက်သွားဆေးပြီး ကျောက်ကျွင်းကို တစ်ချက်တောင် မကြည့်ဘဲ လမ်းလျှောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက လမ်းလျှောက် ထွက်သွားသည့်အခါ ဆရာဝန်ယန်က သူမရဲ့ နောက်ကနေ အနီးကပ် လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် မေးလိုက်သည်။ “မင်းက လက်ထောက် ခေါင်းဆောင်ကျောက်နဲ့ သိတာလား။”

ဝမ့်ရင်းက ခနလောက် တွေးပြီးနောက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက သူ့မှာ ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ မကျေနပ်‌ချက်လေးတွေ ရှိတယ်။”

ဆရာဝန်ယန်က စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အဆင်မပြေတဲ့ အရာတွေကိုတော့ မမေးတော့ပါ။ သို့သော် မြန်မြန် ခန့်မှန်းလိုက်ပြီးနောက် ကျောက်ကျွင်းသည် အရင်က သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မနှင့် ချိန်းတွေ့ဖူးတယ်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဝမ့်ရင်းက သူ့ကို ဘာလို့ ထေ့ငေါ့ပြီး ခဲအိုလို့ ခေါ်ရမှာလဲ။

ကျွတ်၊ ကျွတ်။ ဒီ‌မကျေနပ်ချက်တွေက တော်တော်လေး အဆင်မပြေတဲ့ အရာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။

အခုလေးတင် ဆေးခန်းထဲမှာ ဖြစ်သွားသည့် တင်းမာတဲ့ ဆက်ဆံရေးရဲ့ ဝမ့်ရင်းနှင့် ကျောက်ကျွင်းရဲ့ အမုန်းတရား အချို့က သူ့ကို အတွေးများသွားစေကြောင်းကို ဘုရားသာ သိလိမ့်မည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ကျောက်ကျွင်းနှင့် ကျောက်တုန် ဆေးခန်းထဲမှ ထွက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ အသံကို အနည်းငယ် ကျယ်ကျယ်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါတွေ အားလုံးက အတိတ်တွေပဲ။ တကယ်လို့ လက်ထောက် ခေါင်းဆောင် ကျောက်က ကျွန်မကို စောနကလို မမေးခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ အဲ့ဒါတွေကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ရှင်က အဲ့ဒါကို ကမ္ဘာ အသေးလေး တစ်ခုပဲလို့ ပြောခဲ့တာ။ ဟေ့၊ လက်ထောက် ခေါင်းဆောင်ကျောက်ကို သကြား စက်ရုံစီ တာဝန် ချပေးမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ ဆရာဝန်ယန်၊ လက်ထောက် ခေါင်းဆောင်ကျောက်က အခုထိ ဇနီး တစ်ယောက် ရှာ‌မ‌တွေ့သေးဘူးလား။”

ဆရာဝန်ယန်က ကျောက်ကျွင်းကို ကျောပေးထားပြီး ကျောက်ကျွင်း အခုထိ ထွက်မသွားသေးတာကို သူက သတိ မထားမိခဲ့ပါ။ သူက ဝမ့်ရင်းရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားသည့်အခါ သူက ပြန်ပြောခဲ့သည်။ “ဟင့်အင်း။ ငါ ဒီကို ရောက်လာကတည်းက သူ လူတွေ အများကြီးနဲ့ ‌တွေ့ပြီးပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဖူးစာရှင်လေးကိုတော့ အခုထိ မတွေ့ရသေးဘူး”

ဝမ့်ရင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ကံတရားက ရောက်လာဖို့ ခက်ခဲတယ်။”

ကျောက်ကျွင်းက ဝမ့်ရင်းကို ကျောက်တုန်က မသက်မသာ ညည်းလိုက်သည်အထိ ခံစားချက်မရှိ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ကျွင်းသည် သူ့ကလေး လက်ကောက်ဝတ် နာသွားတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက မဲ့ပြပြီး ကလေးကို ခေါ်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းသည် မိန်းမတစ်ယောက်ကို ကပ်တွယ်နေရလောက်တဲ့အထိ မကောင်းတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ပါ။

ဝမ့်ရင်းက မတူညီတဲ့ လမ်းကြောင်းကို သွားချင်သည့်အတွက် သူက သူမရဲ့ ဆုတောင်းတွေကို ဖြည့်စည်းပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဘဝဆိုတာ ရှည်လျားပြီး ဝမ့်ရင်းထက်သာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သူမရှာနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူမယုံပါ။

ဝမ့်ရင်းက ရုံးခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သည့်အခါ ညည်းခဲ့သည်။ ကျန်းနာသည် ရေသောက်နားရာကနေ ပြန်လာခဲ့ပြီး အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ “အစ်မရင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင် အရမ်း ပျော်နေတာ။ ကောင်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့လား။”

ဒါက ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုလား။ စိတ်ရှုပ်ဖို့ ကောင်းပြီး မောက်မာတဲ့ ယောက်ျားက သူမကို လုံးဝ ထပ်ပြီး မပတ်သက်တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ခက်ခဲသည့် အချိန်တွေကို မြင်ရတာက သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ပျားရည် စားနေရသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ဟုတ်တယ်။ နေ့လည်စာအတွက် ကန်တင်းမှာ ဖရုံသီးနဲ့ ဝက်သားကို ကြော်ထားတယ်လို့ ငါကြားထားတယ်။ ငါတို့ အဲ့ကို စောစော သွားကြမလား။”

ကျန်းနာက ချက်ချင်း အသိပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ ငါ အခု မနားတော့ဘူး။ ငါ လူနာ တစ်ယောက်ကို ဆေး သွားထိုးပေးလိုက်မယ်။ နေ့လည်ကျရင် စောစော သွားကြတာပေါ့။”

အလုပ်လုပ်ရတဲ့ နေ့ရက်တွေက မြန်မြန်ပဲ ကုန်သွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဆောင်းဦးကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဲ့နေ့ မနက်မှာ ဝမ့်ရင်းက အိပ်ရာကနေ ထဖို့ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း သူမရဲ့ လက်တွေက စောင်အပြင် ရောက်သွားတာနဲ့ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အကြာကြီး ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမသည် အဝတ်တွေကို မနည်း တုန်လှုပ်စွာ ယူလိုက်ရသည်။

ရှုရွှမ်းသည် မနက်စာ ဝယ်ပြီး အခန်းထဲကို ဝင်လာသည့်အခါ ဖြူဖွေးနေသည့် လက်မောင်းလေးက အိပ်ရာ ခေါင်းရင်းနားကနေ ထွက်လာတာ မြင်ခဲ့ရသည်။ သူက မြန်မြန် သွားပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ လက်ကို စောင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“မင်း မအေးဘူးလား။ ဘာလို့ လက်ကို အပြင် ထုတ်ထားတာလဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ဘာမှ မသိသလို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ အလုပ် သွားရဦးမယ်။”

ရှုရွှမ်းက သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ “မင်း လည်နေပြီလို့ ကိုယ်ထင်တယ်။ ဒီနေ့ မင်း အလုပ် ပိတ်တယ်လေ။ ဘာလို့ အလုပ် သွားရမှာလဲ။”

ထိုစကားက ဝမ့်ရင်းကို ချက်ချင်း အသိကပ်သွားစေသည်။ “အို၊ ဟုတ်သားပဲ။ ဒီနေ့ ကျွန်မ အလုပ် မသွားရဘူးလေ။”

ရှုရွှမ်း - “ကိုယ် ပြီးရင် အဝတ်တွေကို မီးဖိုပေါ် တင်မလို့။ မင်း အဲ့ဒါတွေ ‌နွေးသွားရင် ဝတ်လို့ရတယ်။”

ဝမ့်ရင်းက စောင်အောက်ကနေ ခေါင်းလေး ထွက်လာပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းထိပ်မှာ ဆံပင်တွေက ပွနေခဲ့သည်။

“ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်းလောက် နွေးရင်တောင် အဆင်ပြေမှာပါ။ ကျွန်မ မြန်မြန် ထရ‌မယ်။ ဒီနေ့ အဒေါ်လျှိုဆီက အသီးတွေ သွားယူရဦးမယ်။ အရွက်တန်းမှာ သစ်တော်သီး တစ်ခြင်းလည်း ရှ်ိတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ လိမ္မော်သီးတွေလည်း ကျွန်မတို့ လိုသေးတယ်လေ။”

မြို့ကို ပြောင်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာ အိမ်နီးချင်းတွေနှင့် ဘာလို့ ရင်းနှီးသင့်လဲဆိုတာကို သူမ သိသွားပြီ။ ဒါက ဘာလို့လဲ‌ဆိုတော့ နေထိုင်မှု ပုံစံတွေကြောင့်ပဲ။ ပြီးတော့ ပစ်ပယ်ခံထားရတာက အဆိုးဆုံး အိပ်မက်ဆိုးကြီးပဲ။

သမဝါယမ ဈေးထဲမှာ ဘာပစ္စည်း အသစ်တွေ ရောက်ပြီလဲ။ အသီးတွေ ရွက်တွေ ဈေးထဲ ဘယ်အချိန် ရောက်မှာလဲ။ ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ဖို့ လက်မှတ်ကို ဘယ်လို ရှာရမလဲ။ တစ်ချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ဝေစုတွေကို‌ ပြောင်းကြတယ်။

ဒါဟာ လူတစ်ယောက်တည်းနှင့် နားလည်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။

အချိန်တိုင်း လမ်းပေါ်က အသံချဲ့စက်တွေက လူတိုင်းကို သတိပေးလိမ့်မယ်လို့ သူမတို့ မျှော်လင့်ထားလို့ မရဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် သူမတို့တွေ အိမ်နီးချင်းတွေ ကြားထဲက ပါးစပ်က ထွက်တဲ့ စကားတွေ အပေါ်မှာသည မှီခိုလို့ ရသည်။

ဝမ့်ရင်းက ထဖို့အတွက် ရုန်ကန်လိုက်ပြီး အဝတ်ထူထူ အချို့ကို ဝတ်လိုက်သည်။ “ဆရာ့ဆီ သွားပြီး သူ့ရဲ့ လက်မှတ်တွေ ယူဖို့ ပြောလိုက်။ ငါ အဲ့ဒါကို ဆရာ့အတွက် သွားဝယ်လိုက်မယ်။”

ရှုရွှမ်း - “ကိုယ်တို့ အတူတူ သွားကြမလား။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင် မင်း အဲ့ဒါကို ရအောင်ယူဖို့ ခက်သွားလိမ့်မယ်။”

ဝမ့်ရင်း - “မသွားနဲ့။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဒေါ်မာနဲ့ အဒေါ်ရှုတို့လည်း သွားကြမှာ။ တကယ်လို့ ရှင်သွားရင် ရှင် သူတို့ရဲ့ ခြင်းတောင်းတွေကိုပါ လိုက်သယ်ရလိမ့်မယ်။”

ဝမ့်ရင်းက ချဲ့ကား ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ အရင် တစ်ခေါက်က အဒေါ်လျှိုသည် သူမရဲ့ သားကို ဒီနေရာဆီ ခေါ်လာသင့်တယ်ဟု ငြီးတွားနေခဲ့သည်။ မိန်းမကြီး နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သယ်ခိုင်းလို့ ရတယ်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။ ပစ္စည်းသယ်ရတာ ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ပြဿနာက လူတိုင်းက ဈေးဝယါထွက်သည့်အခါ သူတို့ဘာသာ သယ်ရတဲ့အတွက် အဲ့ပစ္စည်းတွေက ရောသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ပစ္စည်းတွေကို ခွဲဖို့ဆိုတာက တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ဝဝလင်လင် စားဖို့ အကြံဟောင်းတွေကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်ပြီးနောက် ရှုရွှမ်းကို သူမရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်ဖို့အတွက် ချက်ချင်း ငြင်းခဲ့သည်။

“အိမ်မှာ အကိုလျှိုကို သွားရှာပြီး ဒီလိုက်ကာ အထူတွေကို ဘယ်လို ရခဲ့လဲဆိုတာ သွားမေး။ ဆရာ့မှာ ရှိမယ်လို့တော့ ကျွန်မ မထင်ဘူး။ ဒီမှာ အေးတယ်ဆိုတော့ ငါတို့တွေ လိုက်ကာ လိုတယ်။ အဲ့ဒါတွေက အိမ်ကို နွေးအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ ရှာတွေ့တာနဲ့ ဒီနေ့ လိုက်ကာ ဝယ်လို့ရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မှာထားတဲ့ မီးဖိုကလည်း ဒီနေ့ လာပို့သင့်နေပြီ။ အဲ့ကို သွားပြီး ကျွန်မတို့ ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် မီးဖိုကို ရှင်းပြီး မီးဖိုထားလိုက်။”

ဝမ့်ရင်းရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရှုရွှမ်းက လုံးဝ သဘောမကျခဲ့ပါ။ သူက “ဟမ်”နှင့် “အာ” ဟုသာ ပြောနေပြီး စကားလမ်းကြောင်းက ဘဝရဲ့ အခြေခံ အကျဆုံး မေးခွန်း သုံးခုဆီ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“မင်း ဒီနေ့ နေ့လည်စာ ဘာစားချင်လဲ။”

ဝမ့်ရင်းသည် စောနကလေးတင် ဆန်ပြုတ်ကို စားပြီးကာ အဲ့ဒါက လည်ချောင်းထဲမှာတင် ရှိနေသေးသည်။ ခနလောက် တွေးပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ဆရာ့ကို မေးသင့်တယ်။ သူက ရှင် ဘာစားချင်ချင်၊ ချက်ပေးလိမ့်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တုန်းက ကျွန်မတို့ တပ်မဟာက ယူလာတဲ့ ငါးတွေလည်း စားမကုန်သေးဘူး။ ဆရာ့ကို ငါးကင် ဟော့ပေါ့ စားချင်လားလို့ ဘာလို့ မမေးတာလဲ။”

အိမ်အလုပ်တွေကို လုပ်ပြီးတဲ့နောက် ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ခြင်းတောင်းနှင့် လက်မှတ်တွေကို မြန်မြန် ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ ခြံက ‌အတော်လေးကို တိတ်ဆိတ်သော်လည်း ပိတ်ရက်ဆိုရင် ဆူညံနေခဲ့သည်။

အခုလိုမျိုးပဲ ခြံထဲမှာ စပျစ်ပင် အကိုင်းအခက်‌တွေရှိပြီး ဆောင်းရာသီမှာ အခြောက်ခံထားသည့် အပင်များရှိကာ လူတွေ အများကြီးက အောက်မှာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ ဝမ့်ရင်းက ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ရှုမိသားစုမှ ယောက်ျား နှစ်ယောက်၊ မာမိသားစုမှ ယောက်ျား နှစ်ယောက်နှင့် လျှိုမိသားစုမှ ယောက်ျား နှစ်ယောက်တို့က ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ အဲ့နေရာမှာ လူစိမ်း အနည်းငယ် ရှိပြီး ဘေးခြံကဆိုတာ သေချာသည်။ သူတို့က chess ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆော့နေခဲ့ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းက နှုတ်တောင်မဆက်ဘဲ လျှိုမိသားစုရဲ့ တံခါးကို သွားခေါက်ခဲ့သည်။ “အဒေါ်လျှို၊ အစ်မထျန်း၊ ကျွန်မတို့ သွားကြမလား။”

အဒေါ်လျှိုက တုံ့ပြန်ပြီး သူမရဲ့ အကြီးဆုံး ချွေးမကို သူမနှင့် အတူတူ ခေါ်လာခဲ့သည်။

တံခါးနားရှိ မာတလင်နှင့် အဒေါ်ရှုတို့ကလည်း အသံကို ကြားသည့်အခါ သူတို့ရဲ့ ခြင်းတောင်းတွေကို ယူပြီး ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းက ဘေးပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ခြံထဲတွင် အားနေသည့် မိန်းမတွေ အားလုံးကလည်း လိုက်လာခဲ့ကြသည်။ မာတလင်က သူမရဲ့ ချွေးမ နှစ်ယောက်၊ အဒေါ်ရှုက ကျန်းယန်နှင့် အဒေါ်လျှိုက သူမရဲ့ အကြီးဆုံး ချွေးမကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့က အသီး သွားခူးကြမှာကို ဒီလောက် လူတွေ အများကြီး မလိုဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

မာတလင်က အနည်းငယ် ရှက်သွားခဲ့သည်။ အရှင်းဆုံး ပြောရရင် ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူမက ကောင်းကောင်း နေနေခဲ့ပြီး ဝမ့်ရင်းကို ထပ်ပြီး မနှောက်ယှက်တော့ပါ။ အကြောင်းပြချက်ကတော့။

အကြောင်းမှာ သူမရဲ့ အိမ်ကို ရောက်လာသည့် သူမရဲ့ ဒုတိယ သားနှင့် အငယ်ဆုံးသားက ဝမ့်ရင်းရဲ့ အမျိုးသား ရှုရွှမ်က အခုဆိုရင် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖိုမှူး တစ်ယောက် ဆိုတာကို သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

မာတလင်သည် ချမ့်တုန်ကို စော်ကားမိပြီးကတည်းက “စားဖိုမှူးကြီး” ဟူသည့် စကားတစ်ခွန်းကို ရှောင်ခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းက ဒီလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စားဖိုမှူးကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့ အကြောင်းကို တွေးလိုက်ရင်…..

နောက်ပိုင်းကျရင် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ် မဟုတ်ပါလား။ နောက်ပိုင်း ငါက ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ ကြောက်နေတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ဒါပေမယ့် ဘာပြဿနာမှ မရှာနဲ့။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ရှုရွှမ်းက သူ့ရဲ့ ဇနီးကို သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေ သွားပုံချလိုက်ရင် နင့်ရဲ့ သားကို ခက်ခဲရအောင် လုပ်လိမ့်မယ်။

အဒေါ်ရှုက မာတလင်ကို ပြဿနာရှာလို့ မရခဲ့သလို ဝမ့်ရင်းနှင့် သူမရဲ့ အမျိုးသားကို ဖားဖို့အတွက်လည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုအစား၊ သူမက သူတို့ရဲ့ သာယာတဲ့ ဘဝကို မနာလို ဖြစ်ပြီး အားကျတဲ့စိတ်ဖြင့် ဒေါသထွက်နေရသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အရာကတော့ သူမ တစ်ခုခြ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ရှုမိသားစုက သူမအတွက် အသား ချက်ပေးဖို့ အများဆုံး သုံးရက်လောက် ကြာသည်။

အသားချက်သည့် အချိန်တိုင်းမှာလည်း ခြံဝန်းထဲရှိ ကလေးတွေက ပြဿနာ ရှာကြသည်။ လျှိုမိသားစုက ဝမ့်ရင်းနှင့်အတူ သူတို့ရဲ့ လက်ဆောင်တွေ ဖလှယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ရဲ့ မိသားစုက ဝမ့်ရင်းနှင့် အဆင်မပြေခဲ့ပါ။ အဒေါ်ရှုက တံခါးလာခေါက်ပြီး အကူအညီတောင် လာပြီး တောင်းခဲ့သည်။

အဒေါ်ရှုက နာကျည်းစွာ တွေးလိုက်သည်။ ဒီလူ နှစ်ယောက်က ဒါတွေကို ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိနဲ့ လုပ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါ သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ရအောင်ယူဖို့ဆိုတာ သေချာတယ်။ သူမရဲ့ အကြီးဆုံး ကလေးက အမြဲတမ်း ပြဿနာ ရှာသည်။ ကလေးက ငိုပြီး အောက်မှာ လူးလှိမ့်နေကာ သူမရဲ့ ချွေးမ ကျန်းယန်ကပဲ ရိုက်လို့ရသည်။ အချိန်တွေ ကြာလာသည့်အခါ အဒေါ်ရှုက ဒါကို လက်ခံလာပြီး နောက်ပိုင်း တော်တော်လေးကို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အဒေါ်ရှုက ဝမ့်ရင်းရဲ့ မေးခွန်းကို ကြာသည့်အခါ သူမက တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း မာတလင်က မြန်မြန်ပဲ ပြောလိုက်သည်။

“အို ဒါက ဆောင်းတွင်းအတွက် ဂေါ်ဖီတွေ သိမ်းရမယ့် အချိန်ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီမလား။ အဲ့ဒါတွေကို သေချာ ကြည့်ထားပြီး အချိန်ကျရင် ငါ့ကို ပြန်လာပြီး အသိပေးဖို့ သူတို့ကို ပြောထားတာ။”

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၀၂

ဆောင်းတွင်း၏ တရုတ်မုန်ညှင်း သိုလှောင်မှုကို နှစ်တိုင်း ဆောင်းဦးအကုန်နှင့် ဆောင်းတွင်း အစပိုင်းမှာ လုပ်လေ့ ရှိကြသည်။

အဒေါ်လျှိုက သူမရဲ့နဖူးကို ရိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လား။ ငါက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်ပြီး မေ့နေတာ။ အဲ့ဒါတွေကို ဒီနှစ် ပိုပြီးစောစော သွားဝယ်ကြရအောင်။ အဲ့ဒါမှ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့ ညသန်းခေါင်ကြီး ထစရာ မလိုတော့မှာ။”

ဒါဟာ ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဘဝနှစ်ခုမှာ ပထမဆုံး ကြုံရသည့် အရာ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက သူမကို ဆောင်းတွင်းမှာ မုန်ညှင်း သိုလှောင်ဖို့ အတော်ကို ကြိုးစားရသည့် အတွေ့အကြုံ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူမက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လောက် ဝယ်ဖို့ စီစဥ်ထားလို့လဲ။”

ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးဆိုရင် သူမတို့တွေ ပိုပြီး သိုလှောင်ဖို့ လိုမှာကို စိုးရိမ်မိသည်။

အဒေါ်မာ - “ဂေါ်ဖီက လူတစ်ယောက်ချင်းစီနဲ့ တွက်တာ။ ငါတို့ မိသားစုထဲမှာ လူကြီး ခြောက်ယောက်နဲ့ ကလေး ခြောက်ယောက် ရှိတယ်။ အဲ့တော့ အနည်းဆုံး ငါတို့က ၃၅၀ ကီလိုဂရမ်လောက် လိုလိမ့်မယ်။”

ဝမ့်ရင်း - !!!

အဒေါ်လျှို - “ငါတို့ မိသားစုလည်း အတူတူလောက်ပါပဲ။ လူကြီး ငါးယောက်နဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်ဆိုတော့ အဲ့ဒါက အနည်းဆုံး ၃၀၀ ကီလိုဂရမ်လောက်ပေါ့။”

ဝမ့်ရင်း - ???

အမြဲတမ်း အစပိုင်းဆို မယုံသည့် အဒေါ်လျှိုကတောင် ပြောခဲ့သည်။ “ငါတို့ မိသားစုထဲမှာ လူကြီး လေးယောက်နဲ့ ကလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ အဲ့တော့ ကီလိုဂရမ် ၂၀၀ လောက်ဆို မလောက်ဘူး။”

ဝမ့်ရင်း - ……

ဝမ့်ရင်းသည် ဒါကြောင့် အံ့ဩသွားတာမျိုး မဟုတ်ပါ။ သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျေးလက်ဒေသမှာ နေခဲ့ရသည်။ သူမရဲ့ ဝင်ငွေသည် မြို့မှာထက် ပိုနည်းပြီး သူမသည် မြေကွက်တွေကတွေ စားဝတ်နေရေးအတွက် ရှာနေခဲ့ရသည်။ နွေရာသီမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အခြောက်ခံတာက ဆောင်းတွင်းအတွက် စားစရာတွေ အများကြီး ပိုစားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မြို့ထဲမှာ စားစရာနှင့် သောက်စရာတွေက လုပ်အားခအပေါ်မှာ မှီခိုသည့်အတွက် ထုံးစံအတိုင်း သူတို့မှာ ရွေးစရာတွေ အများကြီး မရှိပါ။

အဒေါ်လျှို - “ဂေါ်ဖီ ၃၀၀ ကီလိုဂရမ်အပြင် မုန်လာဥဖြူ နှစ်ခြင်းဆိုတာတွေက ဒီနှစ်မှာ ငါတို့ မိသားစု လိုအပ်တာ အကုန်ပဲ။”

အဒေါ်ရှု - “ငါ့မိသားစုလည်း တူတူလောက်ပဲ။ ဒီမှာ မိသားစုတွေ အကုန်လုံး ရှိနေတော့ ဝမ့်ရင်းရဲ့ မိသားစုက ကုန်ခြောက်တွေ သိပ်အများကြီး မလိုလောက်ဘူး။ အဲ့ဒါအပြင် သူတို့မှာ ကလေးလည်း မရှိကြသေးဘူးလေ။ အဲ့တော့ သူတို့က အဆင်ပြေပြေ နေလို့ရတယ်။ ဒါနဲ့ဝမ့်ရင်း ဒီနောက်ပိုင်း နင့်ရဲ့ စက်ဘီးကို မစီးတော့ဘူး ဟုတ်တယ်မလား။ နင် အဲ့ဒါကို ငါ့ဆီ ငှားမယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အိမ်ကို ပြန်ပြီး ဂေါ်ဖီထုပ် ၂၀၀ ကီလိုဂရမ်ကို သိုလှောင်ဖို့ဆိုတာက မလွယ်ဘူး။”

ဝမ့်ရင်းက ပြုံးပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ “ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်းဆို ကျွန်မက စက်ဘီးတစ်စီးကို ဝယ်ထားတာလေ။ အဲ့တော့ ကျွန်မက အဲ့ဒါကို သုံးမှာ သေချာတာပေါ့။ ကျွန်မက မနက်ပိုင်း အလုပ်ကို အစောကြီး မသွားနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ စက်ဘီးမရှိရင် ညဘက် နောက်ကျနိုင်တယ်။ အစ်မယွင်မှာလည်း စက်ဘီး တစ်စီး ရှိတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အစ်မယွင်လား။ ကြည့်ပါဦး။ အစ်မရဲ့ ယောက္ခမ ပြောသွားတဲ့ စကားကို။ အစ်မ ဘာလို့ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်း အလုပ် မသွားတာလဲ။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင် အဒေါ်ရှုကတော့ ကံဆိုးပြီပဲ။”

ကျန်းယွင်ရဲ့ မျက်နှာကို ရှုရွှမ်း ပါးရိုက်လိုက်ကတည်းက သူမသည် ဝမ့်ရင်းတို့ လင်မယားကို အချို့နေရာတွေမှာ အတော်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ မကျေနပ်မှုက အတော်လေးကို ဆိုးရွားနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းမှာတော့ သူမသည် ရှုရွှမ်းက ခန့်ညားပြီး သူမရဲ့ ယောက်ျားက အနည်းငယ် နိမ့်ကျတယ်ဟုတောင် တွေးမိနေပြီး ဝမ့်ရင်းကို လက်ထပ်လိုက်ရတာ ရှုရွှမ်းက နစ်နာတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် အခုဆိုရင် သူမက အဲ့လိုမျိုး ထပ်ပြီး မခံစားရတော့ပါ။

ယောက္ခမက မသင့်တော်တာ တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည့် အချိန်တိုင်းမှာ ရှုရွှမ်းက လှည့်ပြီး စားလို့ကောင်းသည့် စားစရာတွေကို စပြီး ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

သူက တစ်ချိန်လုံး အသားချည်းပဲ ချက်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါ။ ထို့အပြင် ဘယ်သူကမှလည်း သုံးဖို့အတွက် အသား လက်မှတ်တွေ အဲ့လောက် အများကြီး မရှိပါ။ သို့သော် ဒီလူက အတော်ကို စနစ်ကျသည်။

သူသည် အသားကနေ အဆီထုတ်ပြီး တိရိစ္ဆာန်ရဲ့ အဆီနှင့်သာ ချက်သည်။ သူသည် စားသောက်ဆိုင်ကနေ အသားနှင့် အရွက်များကို မီးဖိုထဲမှာ ချက်ဖို့ ပြန်ပြီး ယူလာခဲ့သည်။ သူသည် မီးဖိုထဲတွင် အပေါက်တွေ လုပ်ပြီးနောက် တပေါင်က စငိုခဲ့သည်။ အကြီးဆုံး သားကို စကားပြောနေသည့် ကျန်းယွင်က လူပုံစံနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးဟု ခေါ်နေသည့် ရှုရွှမ်းကို ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သူသည် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လုံးဝကို နှလုံးသား မရှိဘဲ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အခုဆိုရင် ကျန်းယွင်က ရှုရွှမ်းရဲ့ ခန့်ညားသည့် မျက်နှာကို မြင်သည့်အခါ သူမက အဲ့ဒါလို ဆက်ပြီး မတွေးမိတော့ဘဲ ဒီလူက မုန်းစရာကောင်းတယ်ဟု ခံစားမိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာ ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ယောက္ခမကို နည်းလမ်း ပေါင်းစုံဖြင့် အနိုင်ကျင့်နေခဲ့ပြီး ကျန်းယွင်မှာ သူမရဲ့ ခုခံမှုတွေက ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

“အမေ၊ တစ်ခြားသူတွေရဲ့ စက်ဘီးကို သွားငှားဖို့အတွက် မလိုပါဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျွန်မ မနက်ဖြန် နှစ်နာရီ စောစောထပြီး ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်သွားလိုက်မယ်။ ကျွန်တို့တွေက မိသားစု တစ်ခုတည်းပဲလေ။ အဲ့တော့ ကျွန်မတို့တွေ အခြားသူတွေလို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး မနာလိုဖြစ်နေစရာ မလိုဘူး။ မပူပါနဲ့။ နောက်ပိုင်း ကျွန်မ ကျွန်မရဲ့ စက်ဘီးကို စီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ အဲ့ကို အမေ သုံးလို့ရအောင် အိမ်မှာ ထားခဲ့ပေးမယ်။”

ကျန်းယွင် စကားပြောပြီးနောက် သူမက ဝမ့်ရင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အဲ့ဒါက မိမိကိုယ်ကို အားရတာ မဟုတ်ဘဲ အထင်သေးကာ မနှစ်မြို့တဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ကြွားဝါနေခဲ့သည်။

အဒေါ်ရှု - “ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ရှောင်းယွမ်လေးရယ်၊ နင်က ငါ့မိသားစုထဲမှာ ငါ့ကို အချစ်ဆုံးသူက နင်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါ့မှာ ရှစ်ဘဝလောက် ကံကောင်းသလို ဖြစ်သွားတယ်။”

ကျန်းယွင် - “အမေ၊ အဲ့လို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်မတို့က တစ်မိသားစုထဲပဲလေ။ အဲ့ဒါအပြင် ကျွန်မ အကိုလဲ့ကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မက သူ့လိုပဲ မင်းကို သားသမီးလိုပဲ ဖြစ်သင့်တာပဲလေ။ ကျွန်မက မြို့ကို သွား၊ ကိုယ့်သာဘာ ပျော်ပြီး လူကြီးတွေ ခံစားနေရတာကို ဂရုမစိုက်တဲ့ တစ်ချို့သော လူတွေလို မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က သားသမီး ဝတ္တရား မကျေဘူးဆိုရင် သူက လူတစ်ယောက်ရော ဟုတ်ပါ့မလား။ သူက လုံးဝ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုး မရှိကြဘူး။ သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ဘဝကြီးက ပိုကောင်းလာမှာလို့ မထင်ဘူး။ သားသမီး ဝတ္တရားက ဝတ္တရားတွေမှာ ပထမဆုံးသော အရာလို့ လူတွေက ပြောကြတယ်လေ။”

“ဟေ့၊ အဒေါ်လျှို၊ ကြည့်ပါဦး။ ဟိုမှာ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်။ ငါတို့ တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ကြမလား။”

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဝမ့်ရင်းက အဒေါ်လျှိုကို ဆွဲပြီး အရှေ့ကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဒါဟာ အနောက်မှာ စကားပြောနေသည့် ကျန်းယွင်ကို အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားစေသည်။

အဒေါ်မာက အမြန် လိုက်မှီအောင် လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ ချွေးမ နှစ်ယောက်က ဂေါ်ဖီတွေ ခူးဖို့အတွက် သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာ အဖွဲ့လေး နှစ်ဖွဲ့ ရှိသည်။ အဒေါ်ရှုနှင့် ကျန်းယွင်က တစ်ဖွဲ့၊ ဝမ့်ရင်းနှင့် အဒေါ်လျှိုက တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူမက အဒေါ်လျှိုရဲ့ အနောက်ကို လိုက်ကို လိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျန်းယွင် စကားပြောနေတာကို သဘောမကျပါ။

လူသုံးယောက်က သူတို့အနောက်တွင် ကျန်းယွင်တို့ သမီးယောက္ခမ ပြောနေတာကို လျစ်လျူရှုပြီး လူအုပ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့ကြသည်။

“ပေါက်ပေါက်ဆုတ်။”

လူအုပ်ရဲ့ အလယ်မှာ ရပ်လိုက်သည့်အခါ အသက် ခြောက်ဆယ်အရွယ် ယောက်ျား တစ်ယောက်က စွပ်ကျယ် တစ်ထည်ကို ဝတ်ပြီး ခုံလေး တစ်ခုံမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ဖားဖိုကို ဆွဲပြီး သူ့ရဲ့ ညာလက်ဖြင့် ဘူးသီးခြောက်ဗူးကို လှုပ်နေခဲ့သည်။ လည်နေသည့် အိုးရဲ့ အောက်ခြေကနေ အနီရောင် မီးတောက်တွေနှင့် အပူပေးထားခဲ့သည်။ ကလေးတွေက အိုးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေခဲ့ပြီး အချို့က သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတောင် မှိတ်ထားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အတော်ကို ပျော်နေခဲ့သည်။ အဒေါ်လျှိုက သူမရဲ့ အကြီးဆုံး ချွေးမကို မြန်မြန် မှာလိုက်သည်။ “မြန်မြန်လုပ်။ ပြန်သွားပြီး ပြောင်းဖူး နှစ်ခွက်နဲ့ အိတ် တစ်အိတ် ယူလာခဲ့။ ဝမ့်ရင်း နင့်မိသားစုရော လိုချင်သေးလား။”

ဝမ့်ရင်း - “ဟုတ်။ ရှုရွှမ်းအတွက်လည်း လက်ဖက်ရည်ခွက် နှစ်ခွက်စာလောက် ပြင်ထားဖို့အတွက် မစ္စထျန်းကို ပြောလိုက်ပါ။”

အရင်ခေတ်က ပေါက်ပေါက်ဆုတ်ကို ရဖို့ဆိုတာ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေး ဖြစ်သည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒါကို ရဖို့အတွက် မလောဘဲ နေပါ့မလဲ။

အဒေါ်မာက မြန်မြန် အော်လိုက်သည်။ “ ရှောင်ထျန်း၊ ငါ့ အိမ်ကို လာဖို့အတွက် မမေ့နဲ့။ ငါ့ရဲ့ ယုံကျန်း အိမ်မှာ အိပ်နေတယ်။ နင်က ဘာလို့ ထမင်း သုံးဗူးနဲ့ အိတ် နှစ်အိတ် ယူဖို့အတွက် သူ့ကို ပြောနေရတာလဲ။”

မစ္စထျန်းက တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှာပဲ ကျန်းယွင်နှင့် အဒေါ်ရှုက လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။

သူမက ထျန်းမင် ထွက်သွားဖို့ လုပ်နေတာကို မြင်သည့်အခါ အန်တီရှုက ကလေးကို ကူကြည့်ပေးဖို့ ထျန်းမင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ထျန်းမင်းက အတော်ကို လမ်းလျှောက်မြန်ပြီး လူအုပ်က ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေတာကို ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ အန်တီရှုက ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လိုက်လဲ ဒါမှမဟုတ် သူမ ဘာလို့ ပျောက်သွားရမလဲ ဆိုတာကို ကြားလိုက်လားဆိုတာ ထျန်းမင်က မသိလိုက်ပါ။

ဝမ့်ရင်းသည် အလယ်မှာ ပေါက်ပေါက်ဆုတ် အိုးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အဖိုးအိုကြီးက ချောင်းဟန့်ပြီး အသံသြသြဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “လမ်းဖယ်ပေး။”

အိုးကို မီးဖိုပေါ်ကနေ ဖယ်ပြီး ဖွင့်ထားသည့် အိတ်တစ်အိတ်ကို တင်လိုက်သည်။ အိတ်ကို အဝတ်စ အပိုင်း များစွာဖြင့် ဆက်ယှက်ပြီး အရှည်ကြီး လုပ်ထားခဲ့သည်။

အဖိုးကြီးက အိုးရဲ့ ဘေးနှုတ်ခမ်းကို နင်းပြီး သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဆောက်ပုံစံ စတီးဖြင့် လုပ်ထားသော အပေါက်လေးကို ကိုင်ထားပြီး အားဖြင့် တွန်းကာ ထိုနေရာတွင် အသံအကျယ်ကြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

ကလေးတွေက အားပေးပြီး အဖြူရောင် မြူတွေက ထွက်လာခဲ့သည်။ အဖြူရောင် မြူတွေနှင့် ပြန့်သွားသော ပေါက်ပေါက်ဆုပ်တွေ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခြေမြန်သည့် ဘာစကား တစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အဲ့ဒါတွေကို ကောက်ယူဖို့ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။

အဖိုးကြီးက အိတ်အရှည်ကြီးထဲမှ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်တွေ ထုတ်လိုက်သည်။ ချိုမြိန် မွှေးကြိုင်နေသည့် ပူပူနွေးနွေး ပေါက်ပေါက်ဆုပ်တွေဟာ ကလေးတွေကို အားကျအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“တစ်အိုးကို ရှစ်ဆင့်။ သကြားထည့်မယ်ဆို တစ်ဆင့် ပိုပေးရမယ်။”

ထိုပေါက်ပေါက်ဆုပ်အိုးရဲ့ ပိုင်ရှင်က သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်တွင် ပေါက်ပေါက်ဆုပ် အထုပ် တစ်ဝက်လောက်ကို သယ်လာပြီး သူမရဲ့ ကလေးတွေက ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်လို သူမကို ပွတ်နေခဲ့သည်။ “အမေ၊ ငါ့ကို နည်းနည်းပေး။ ငါ့ကို နည်းနည်းပေးပါ။”

“စားကြ၊ စားကြ၊ စားကြ။ တကယ်လို့ မင်းတို့အတွက်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အရူးလေးတွေရယ် ငါက ဘာလို့ ဒီရှစ်ဆင့်ကို သုံးရမှာလဲ။ ဒီကနေ သွားကြတော့။ အိမ်ရောက်မှ စားကြ။”

အမေဖြစ်သူက ပွစိပွစိ လုပ်နေရင်း ကလေးတွေက လမ်းလျှောက် ထွက်သွားသည့်အခါ လူတွေက ချက်ချင်းပဲ သူတို့ဘေးနားမှာ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။

“အဲဲဒါ ငါ့အလှည့်၊ ငါ့အလှည့်။”

ဝမ့်ရင်းက ထိုမြင်ကွင်းကို အတော်လေး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ အလယ်တွင် ရှိနေသည့် အဖိုးကြီးက ပြောင်းဖူးစေ့တွေကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

ထျန်းမင်က မြန်မြန် ပြေးပြီး မကြာခင်မှာ ပြောင်းဖူး ခြောက်ခွက်ကို ယူပြီး သူမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

ထျန်းမင်က ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့သည်။ “ငါ လိုက်မှ ရမယ်။”

လျှိုမိသားစုရဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်က သူမရဲ့ အပိုင် ဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ယောင်းမသည် ခုနစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်နှစ်လောက် လက်ထပ်ထားပြီး ဖြစ်ကာ အခုထိ လက်ထပ်မရဆဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုက ကလေး နှစ်ယောက်ကို အနည်းငယ် အလိုလိုက်ကြသည်။ သူမက ပေါက်ပေါက်ဆုပ်အကြောင်း ကြားသည့်အခါ သူမက အဲ့ဒါကို လာကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အကြီးကောင်လေးကို ယန်ယန်ဟု ခေါ်ပြီး အငယ်လေးကို ယွဲ့ယွဲ့ဟု ခေါ်သည်။

ထျန်းမင်ရဲ့ ပေါင်ကို ကိုင်ပြီး သူက ထွက်သွားဖို့အတွက် ငြင်းခဲ့သည်။ “အမေ၊ ငါ ဒီမှာ ပေါက်ပေါက်ဆုပ် လုပ်တာ ကြည့်ချင်တယ်။”

ယွဲ့ယွဲ့ကလည်း အားရပါးရ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် အသက်သုံးနှစ် ကျော်ရုံသာ ရှိသေးပြီး အမြဲလိုလို နောက်လိုက်သမားလေးလို ပြုမူလေ့ ရှိကာ သူမရဲ့ အစ်ကို သွားသည့်နောက် လိုက်သည်။

“ငါလည်း ပေါက်ပေါက်ဆုပ်လုပ်တာ သွားကြည့်ချင်တယ်။”

အဒေါ်လျှို - “အဲဲဒါဆို နင်တို့တွေ အဲ့မှာ နေလို့ ရတယ်။ နင်တို့ ပေါက်ပေါက်ဆုပ် လုပ်နေတာကို စောင့်နေကြတဲ့ ကလေးတွေကို ကြည့်လို့ရတယ်။ ငါ အသီးတွေ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။”

အဒေါ်လျှို - “ငါတို့ရဲ့ တပေါင်က ဘာလို့ မလာတာလဲ။ ရှောင်ထျန်း၊ စောနကရော ငါတို့ရဲ့ တပေါင်လေးကို တွေ့လိုက်သေးလား။ အို့၊ ငါ မင်းကို ပြောင်းဖူးစေ့တွေ ကူယူပေးဖို့ ပြောလိုက်ပေမယ့် မင်းက ငါပြောတာကို ကြားတောင် မကြားဘူး။”

ထျန်းမင်းက ပြုံးပြီး ဘာကိုမှ မပြောခဲ့ပါ။ သူမသည် အရင်က အဒေါ်လျှိုဆီ ပစ္စည်းတွေ ယူပေးသော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ အဒေါ်လျှိုက အိမ်မှာ ဘာမှလည်း မရှိသလို သူမက သူ့ရဲ့ မိသားစုကို အဲ့ဒါအတွက် ပေးဖို့ တောင်းဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး သူမက ပွစိပွစိ လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမက အဲ့ဒါကို ရှုမိသားစုဆီ မယူသွားကတည်းက အဒေါ်ရှုက ပိုက်ဆံကို ထပ်သုံးဖို့ ဆန္ဒမရှိတာ သေချာသည်။

သူမက အခြားသူတွေနှင့် ပေါက်ပေါက်ဆုပ်တွေကို ရောချင်နေသည့်အတွက် သူမက အဲ့ဒါကို ဝေပေးဖို့ အချိန် ရောက်လာသည့်အခါ သူမ ပိုရနိုင်သည်။ တကယ်လို့ မင်းက ရှစ်ဆယ့်စာ ပေါက်ပေါက်ဆုပ် လိုချင်တာဆိုရင် မေ့လိုက်တော့။

ပေါက်ပေါက်ဆုပ်အတွက် တန်းစီနေသည့် ထျန်းမင်ကို အနောက်မှာ ထားခဲ့ပြီး သူတို့ထဲရှိ လူအနည်းစုဟာ သစ်တော်သီးနှင့် လိမ္မော်သီး ရောင်းသည့် ကုန်စုံဆိုင်ကို အဆင်မပြေစွာဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အဲ့နေရာမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေသည့်အတွက် တိုးစရာ နေရာအများကြီး ရှိမနေခဲ့ပါ။

သို့သော် အဒေါ်လျှိုက စိတ်သက်သာရာရပြီး သက်ပြင်း ချလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ အရမ်းကြီး လူမများဘူး။ မြန်မြန် တန်းသွားစီတော့။ ငါတို့တွေ အဲ့ဒါကို ဝယ်လို့ရနိုင်တယ်။”

ထိုမြင်ကွင်းက နွေရာသီ အလောသုံးဆယ် မြန်မြန် ခရီးထွက်သည့် ပွဲတော်နှင့်တောင် ယှဥ်လို့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝမ့်ရင်းက အောင်မြင်စွာ သစ်တော်သီး သုံးကီလိုဂရမ်နှင့် လိမ္မော်သီး ကီလိုဝက်လောက် ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့ တိုးလိုက်သည့်အခါ မာမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံး ချွေးမဖြစ်သူ ကျောက်ယွီလျန်က ပြေးလာခဲ့သည်။ “မြန်မြန်လုပ်၊ ဒီမှာ ဂေါ်ဖီလှည်းတွေ အများကြီးပဲ။”

အဒေါ်မာက သူမရဲ့ ချွေးမဆီကို သွားမလို လုပ်ကာ သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ စကားပြောဖို့အတွက် တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို မရှာနိုင်ဘူးလား။”

အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်သည်။ ဘေးနားတွင် အနီးကပ် နားထောင်နေသည့် ဘေးနားရှိ လူတွေက ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ သူတို့က ရိုင်းစိုင်းသည့် အမူအရာဖြင့် စတင် အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ “အိမ်ကို မြန်မြန် ပြန်ပြီး စားစရာ ခွင့်ပြုခွင့်ကို သွားယူလိုက်။ ဂေါ်ဖီက ဒီမှာ။”

အဒေါ်မာက တစ်ဖက်လူကို အမုန်းတရားဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နင်တစ်ယောက်တည်း ပါးစပ်ပါတာလေ။

ဝမ့်ရင်းက မှင်သေသေ ဖြစ်သွားကာ ထိုလူအုပ်ကြီးနှင့် အိမ်ကို လမ်းလျှောက် ပြန်သွားပြီးနောက် သူမက ဂေါ်ဖီတွေ သွားယူဖို့အတွက် ရှုရွှမ်းကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

စက်ဘီးကို သုံးခါ တွန်းပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဟာ ဂေါ်ဖီ တစ်ရာ ကီလိုဂရမ်ကျော်ကို ပြန်ယူဖို့အတွက် စီစဥ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ပြီး စိတ်တွေ လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မြို့မှာ နေရတဲ့ ဘဝတွေက တကယ်ကို ပင်ပန်းတာပဲ။

သူတို့က သူတို့ လိုချင်တဲ့ အရာတိုင်းကို ဆွဲယူနေကြတာပဲ။

ရှုရွှမ်းသည် အပြင်ဘက်ကနေ ဝင်လာပြီး သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ဖရုံသီး တစ်စိတ်ကို ကိုင်လာခဲ့သည်။ “ဆရာက ပြောတယ်။ ကိုယ်တို့တွေ ညစာအတွက် ငါးကင် စားလို့ရတယ်တဲ့။ နေ့လည်စာအတွက် ဖရုံသီးနဲ့ ကြက်ဥ အနှစ်ကို မီးဖုတ်စားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အိမ်မှာ ဘဲဥဆားငန် နှစ်လုံး လုပ်လိုက်မယ်။”

ဝမ့်ရင်းက မြန်မြန် ထရပ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။”

ဖရုံသီးတွေ စိတ်လိုက်။ ပြီးရင် အရည် ထွက်လာတဲ့အထိ အရာသာ နှပ်ထားလိုက်။ အမှုန်နဲ့ ကပ်ပြီး သေချာ ကြော်လိုက်။ ဘဲဥဆားငန်ထဲက အနှစ်တွေကို နုတ်နုတ် စဥ်းပြီး အမြှုပ်ထတဲ့အထိ ကြော်လိုက်။ အဲ့ဒါပြီးရင် ဖရုံသီးတွေကို ထည့်ကြော်လိုက်။

ရွှေအိုရောင် ဖရုံသီး အချောင်းတွေကို ဘဲဥဆားငန် အနှစ်ဖြင့် လူးလိုက်ပြီး နူးနူးညံ့ညံ့ ဖြစ်သွားစေခဲ့ကာ ထိုပျစ်နှစ်သည့် အရာက အရသာ လေးနက်ပြီး မွှေးကြိုင်နေသည်။ ကြွပ်ယွနေသည့် အပြင်အခွံက အရသာ လေးနက်ပြီး မွှေးကြိုင်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာ အထဲရှိ ဖရုံသီးက နူးညံ့ပြီး ချိုမြန်သည်။ ချိုပြီး လေးနက်သည့် အရသာက ဝမ့်ရင်းကို စွဲမက်သွားစေခဲ့သည်။

မနက်ပိုင်းမှာ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နေ့လည်ပိုင်းမှာ ဝမ့်ရင်းက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။