အခန်း (၂၀၅-၂၀၆)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၀၅

သူသည် မြို့ကို ပြောင်းပြီးတာနှင့် ကလေးတစ်ယောက် ယူဖို့အတွက် စီစဥ်ထားကြောင့် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကို ပြောထားခဲ့ကြောင်း သိသာနေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုသည် သူမရဲ့ သားက တုံးအတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် သူ့ကို လမ်းညွှန်ချက်များစွာ ပေးခဲ့သည်။ အဲ့ထဲရှိ တစ်ခုက ကိုယ်ဝန်သည် အမျိုးသမီးရဲ့ စိတ်ခံစားချက်နှင့် ချဥ်ခြင်းတက်တာက အတော်လေးကို တက်လိုက် ကျလိုက် ဖြစ်နေတတ်သည်။ အချို့သော အမျိုးသမီးတွေက ပုံမှန်မဟုတ်သည့် စားစရာတွေကို ချဥ်ခြင်းတက်ကြသည်။

တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းက အမဲသားနှင့် မြည်းသားကို စားချင်တယ်ဟု ပြောမယ်ဆိုရင်တောင် ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရအောင် ကြိုးစားပြီး ရှာပေးမယ်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ဗိုက်ဆာလာပြီး ထမင်းကြော်ကို ကြက်ဥနှင့် စားချင်တယ်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှုရွှမ်းက ချက်ချင်းပဲ ထကာ မီးဖိုကို ပြင်လိုက်သည်။ ည ကိုးနာရီလောက်မှာ အိမ်ရဲ့ မီးခိုးတိုင်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးလုံးတွေ ထွက်နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ထမင်းကြော်ကို ကြက်ဥနှင့် စားပြီးနောက် ကျေနပ်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်း - “မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုယ် မင်းအတွက် ခွင့်တစ်ရက် ယူလိုက်မယ်။ မင်း အိမ်မှာ အနားယူလို့ ရတယ်။ အပြင်ဘက်မှာ နှင်းတွေကျနေတာ။ ပြီးတော့ မင်းအတွက် လမ်းလျှောက်ဖို့ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် စက်ဘီး စီးဖို့အတွက် အဆင်မပြေဘူး။ မင်း အိမ်မှာပဲ နေလို့ရတယ်။ ကိုယ် မနက်ပိုင်း နားပြီး နေ့လည်ပိုင်း မင်းအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်။”

“ပြီးတော့ အိမ်မှာလည်း ကြက်ဥတွေ သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ကိုယ် ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်မယ်။”

“ကိုယ် နောက်မှပဲ ဆရာ့ကို သွားပြောလိုက်မယ်။”

“ကိုယ့်ရဲ့ အကိုကြီးကိုလည်း စာတစ်စောင် ရေးပေးဖို့ လိုသေးတယ်။”

“ကိုယ် နှင်းတွေ အရည်ပျော်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အမေကို ခေါ်လာခဲ့မယ်။”

ဝမ့်ရင်းသည် တစ်ကျိုက်တည်း ထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန်လုံးကို အားရပါးရ စားပြီးနောက် သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို သုပ်လိုက်သည်။ “ရှုရွှမ်း၊ ရှင် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား”

ရှုရွှမ်းသည် အမြဲတမ်းလိုလို စကားတွေ သိပ်အများကြီး ပြောလေ့ မရှိပါ။

သို့သော် သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမကလည်း မင်္ဂလာ ထမ်းစင်ပေါ်ကို တက်ဖို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသည့် မိန်းမငယ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေပြီး သူတို့က အိပ်ဖို့ အရမ်းကို ပျော်နေတယ်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ဝမ့်ရင်းက အိပ်ရာနှင့် ထိလိုက်တာနှင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းက သူမရဲ့ လက်ကို ညှင်သာစွာ ဖက်ထားပြီးနောက် သူမက အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

……

ရှုရွှမ်းက အတော်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းသည် အိမ်မှာ အနားယူဖို့ သုံးရက်လောက် ခွင့်ယူခဲ့သည်။

ထိုသုံးရက်အတွင်းမှာ ရှုရွှမ်းက မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းဖြင့် ဟင်းချက်ဖို့ တစ်ရက်ကို သုံးခါလောက် အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ရုံသာမက ကြိမ်ဖန်များစွာ မှောင်ခိုစျေးကွက်ထဲ သွားပြီး သူ့ရဲ့ နားချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို ပြန်ယူသွားခဲ့သည်။

ဆန်၊ ဂျုံနှင့် အခြား အစေ့အဆန်တွေကို မဆိုထားနှင့် အဲ့မှာ အသားနှင့် အသီးအရွက်ခြောက်များစွာ၊ ဝက်သားနှင့် လတ်ဆက်သည့် ငါးပိုင်းကြီးများစွာ ရှိနေခဲ့သေးသည်။

ဝမ့်ရင်းက စပ်သည့် စားစရာများကို ကြိုက်သည့်အတွက် သူမက နေ့လည်စာအတွက် ထမင်းနှင့် ဝက်သားဟင်းကို စားခဲ့သည်။

အဆီတဝင်းဝင်း ဖြစ်နေသည့် ဝက်သားလွှာတွေကို ကြက်သွန်မြိတ်ဖြင့် ရောချက်ခဲ့သည်။ ထိုအသားတွေက အဆီများသော်လည်း မအီဘဲ ကြွတ်ယွကာ အရသာ ရှိသည်။ အသားလွှာတွေကို လိပ်ပြီး ဘေးအသားတွေက ရွှေအိုရောင် သမ်းနေကာ အရသာ လေးနက်ပြီး စပ်ကာ အရသာ ရှိသည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ထမင်းပေါ်ကို နှစ်ခါပြန် ချက်ထားသော ဝက်သားကို တင်လိုက်သည်။ နှစ်ခါပြန် ချက်ထားသည့် အနီရောင် ဆီထဲကို ထမင်းကို ထည့်ပြီး အသားလွှာကို ထမင်းဖြင့် လုံးလိုက်သည်။ ဝမ့်ရင်းသည် အရသာရှိသည့် စားစရာတွေကို ပါးစပ်အပြည့် ပျော်ရွှင်စွာ စားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်း ကိုယ်တိုင်ကလည်း တွေဝေနေခဲ့သည်။ သူမသည် မနက်ပိုင်း မအီမလည် ဖြစ်နေတာမျိုးကို ခံစားမိခဲ့သင့်သော်လည်း သူမရဲ့ စားချင်စိတ်က အံ့သြဖို့ ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းနေခဲ့သည်။ ဟင်းချိုကို အိမ်က မီးဖိုပေါ်မှာ အမြဲလိုလို တည်ထားသော်လည်း အမြဲတမ်း အသားနှင့် မဟုတ်ဘဲ များသောအားဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဖြင့် ချက်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ရှုရွှမ်းက ထုံစံအတိုင်း ကြက်ဥကို ကြော်ပြီး ရေနွေးထဲမှာ အဲ့ဒါကို ပြန်ပြုတ်ပြီး နို့နှစ်ရောင် ပြုတ်ရည်ကို လုပ်ခဲ့သည်။ သူက ထုံးစံအတိုင်းပဲ ဂေါ်ဖီနှင့် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးတွေကို ထည့်ဖြူးပြီး အားရပါးရ စားခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်း အိမ်ပြန်လာသည့်အခါ ထပ်ပြီး ဗိုက်ဆာမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ထိုဟင်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဝမ့်ရင်းက ဂေါ်ဖီကို နုတ်နုတ်စဥ်းပြီး ထည့်ချက်ကာ ဘယ်အချိန်မဆို သူမရဲ့ အစာအိမ်ကို ဖြည့်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ ခြံထဲမှာရှိတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေက ဂုဏ်ပြုဖို့ ရောက်လာကြရုံသာမက နောက်ဖေး ခြံထဲရှိ ချမ့်တုန်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဓိပ္ပါယ်ရှိသည့် အဆောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ကာ ဝမ့်ရင်းကို အဲ့ဒါအား ပေးချင်နေခဲ့သည်။

“ဒါက ကလေးတွေအတွက်ပဲ။ အဲ့ဒါကို အရင် ယူလိုက်။ ဒါက ငါ့အဘိုးအဘေးတွေ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါက စုန့်မျိုးဆက်ကနေ ရောက်လာတာလို့ ပြောကြတယ်။ အဲ့ဒါကို ယူပြီး ကလေးကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးလိုက်။”

ဝမ့်ရင်းက ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတွေအကြောင်း သိပ်ပြီး မသိရင်တောင် ဒီလို အဖိုးတန်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ ချမ့်တုန်အတွက် ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲ ဆိုတာကို သူမ ခန့်မှန်းမိနေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ဒီလို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေက ဘယ်လောက် စျေးရမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။

သူမက ငြင်းဖို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း ချမ့်တုန်က ထိုပစ္စည်းကို ရှုရွှမ်းဆီ ချက်ချင်းပဲ လွှဲပေးခဲ့သည်။

“ရော့၊ ဒါက ငါ့ကလေးလေး အတွက်ပဲ။”

ဝမ့်ရင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ယူလိုက်ရသည်။

သုံးရက်တာက မြန်မြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်း ထပ်ပြီး အလုပ်သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည့်အခါ ရှုရွှမ်းက သူမကို တံခါးစောင့်နတ်လို ကြည့်ဖို့ တင်းခံနေခဲ့သည်။

“လမ်းတွေက ချောတယ်။ မင်း တစ်ယောက်းတည်း သွားဖို့ ကိုယ် စိတ်မချဘူး။”

စက်ဘီးစီးလို့လည်း မရလောက်ပါ။ အဲ့ဒါက အတော်ကို အန္တရာယ် များသည့်အတွက် ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းကို သကြား စက်ရုံသို့ လမ်းလျှောက်ကာ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး သူမက ဆေးရုံကို သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ခွင့်သုံးရက် ယူခဲ့သော်လည်း သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် သတင်းက ဆေးရုံးထဲမှာ ပြန့်နေပြီး ဖြစ်သည်။

ကျန်းနာက ဝမ့်ရင်းအတွက် အတော်ကို ပျော်နေခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းက သူမကို ဒီနေရာဆီ ခေါ်လာဖို့ ဘယ်လောက်ထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေလဲဆိုတာကို တွေ့သည့်အခါ ဆရာဝန်ယန်က စလိုက်သည်။ “လာစမ်းပါ။ ဒါက ဆေးဌာနပဲလေ။ ပြီးတော့ ဒါက ဆေးရုံပဲလေ။ ဒါက အလုံခြုံဆုံး နေရာတစ်ခုပဲလေ။”

ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ “အဲဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။”

သကြာစက်ရုံရဲ့ ဆေးခန်းက အသေးစား ဖျားနာမှုများကိုသာ ကုသပေးနိုင်သော်လည်း ထိုနေရာမှာ ဆရာဝန် အနည်းငယ်သာ ရှိသည့်အတွက် ထိုနေရာတွင် မတော်တဆမှုတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ရှုရွှမ်းက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို နေ့ခင်းဖက်ကျရင် ကန်တင်းမှာ သွားမဖြန်းနဲ့။ နေ့လည်ကျရင် ကိုယ် မင်းကို လာခေါ်မယ်။”

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ ဒီရက်တွေမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေကို အတော်လေး ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံရသည်။ သူတို့ရဲ့ ဆေးခန်းကို ခေါ်လာသည့်အခါ ဥပမာ ဆရာဝန်ယန်က သူမ ကိုယ်ဝန် ရှိနေတာကို ကြားလိုက်တာနှင့် သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဥ် ကာလအတွင်းမှာနှင့် ကလေးမွေးသည့် တစ်လျှောက်လုံး တစ်နာရီ စောပြီး ပြန်လို့ရတယ်ဟု သူမကို သူက ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ညနေ ငါးနာရီ ထိုးသည့်အခါ ပြန်ရသော်လည်း သူမက လေးနာရီ ပြန်လို့ရသည်။

အချိန်ကျသည့်အခါ ရှုရွှမ်းက သူမကို ကြိုဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ညစာစားပြီးနောက် အိမ်ကို ပြန်ကာ ညစာအတွက် နောက်ထပ် တစ်နပ်ကို ထပ်စားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမက ဒီလိုသာ ဆက်ပြီး သွားနေမယ်ဆိုရင် သူမ မကြာခင် ဝလာမယ်လို့ တွေးမိခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းကတော့ သူမက ဝိတ်တက်လာခဲ့ရင် ပိုပြီး ကောင်းတယ်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။ “အခုထိ မင်းက အရမ်း ပိန်နေတုန်းပဲ။”

တကယ်တမ်းမှာတော့ ဝမ့်ရင်းက မပိန်ပါ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အချိုးအစား မျှပြီး ဝိတ်တက်လာသည့်အခါ ဖောဖောကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ သူမက အကောင်သေးသည့်အတွက် တကယ်လို့ သူမက ဝလာရင်တောင် ကြည့်မကောင်း၊ ရှုမကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

သို့သော် ရှုရွှမ်းကတော့ အဲ့လို မတွေးခဲ့ပါ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ့်ရင်းက ကြည့်ကောင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုအဖြစ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းကို နေ့တိုင်း လာကြိုပြီး လာပို့ပေးတာမျိုး လုပ်နေသည့်အတွက် အဲ့ဒါကြောင့် လူတွေက အာရုံစိုက်မိလာကြကာ ဆေးဌာန တစ်ခုလုံးက အားကျနေခဲ့ကြသည်။

ဆရာဝန်ယန်သည် ကလေးတွေဟာ သူတို့ဘာသာပဲ ဖြစ်လာသလိုနှင့် တာဝန်မယူတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြုမူတတ်သည့် ယောက်ျားမျိုးကို ဆေးရုံမှာ အများကြီး မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့အပြင် သူတို့က ထုံးစံအတိုင်းပဲ ကလေးတွေကို ပြုစု၊ စောင့်ရှောက်လိုက်ရင် ဖခင်ကောင်းဆိုသည့် ခေါင်းစဥ် တစ်ခုကို ရနိုင်မယ်ဟု တွေးကြသည်။ သူတို့သည် ကလေးတွေရဲ့ နေ့စဥ် လိုအပ်ချက်တွေဖြစ်သော စားတာ၊ သောက်တာ၊ အပေါ့အလေးသွားတာနှင့် ကလေးတွေကို နွေးထွေးမှုပေးတာ အစရှိသည့် အရာများကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းလို ထူးခြားသည့် လူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက်ကြီး တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းရဲ့ နားလည်ပေးသည့် အကြည့်ကို သူက ဖော်ပြခဲ့သည်။

“ဒီလို ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားမျိုး တွေ့ဖို့ဆိုတာက တကယ်ကို ရှားတယ်။”

ကျန်းနာရဲ့ အမေက သူမရဲ့ နားကို ဆွဲပြီး သူမကို တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ “အခုကနေစပြီး ဝမ့်ရင်းဆီကနေ ပိုပြီး လေ့လာတော့။ တကယ်လို့ နင် သူ့လိုလူမျိုး ရှာတွေ့ရင် နင့်အဖေနဲ့ ငါက သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

သူတို့ မိသားစုထဲတွင် ဘယ်နေရာမှာမဆို တော်သည့် တစ်ဦးတည်းသော သမီးတစ်ယောက် ရှိသော်လည်း သူမက အနည်းငယ် ရိုးအသည်။ ကျန်းနာရဲ့ အမေက ထိုအကြောင်းကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမက အတော်ကို ချမ်းသာသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုသာ ရှာတွေ့ခဲ့ရင် သူမရဲ့ သမီးကို အမှားလုပ်မှာ စိုးရိမ်သည်။ တကယ်လို့ အရမ်း ဆင်းရဲတဲ့သူကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်လည်း ထိုလူရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သူတို့ အသက်ရလာသည့်အခါ ခက်ခဲသည့် အချိန်တွေ ရှိလာမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနာရဲ့ အမေက ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး ကျန်းနာကို မေးခဲ့သည်။ “ဝမ့်ရင်းရဲ့ အမျိုးသားမှာ ညီအစ်ကိုတွေဘာတွေ ရှိလားဆိုတာ နင် ဘာလို့ မမေးကြည့်တာလဲ။”

ကျန်းနာ - …..

ဝမ့်ရင်းက ကျန်းနာရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားသည့်အခါ ငိုရခက်၊ ရယ်ရခက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “သူ့မှာ အစ်ကို တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက အိမ်ထောင် ပြုပြီးပြီ။ အဲ့ဒါအပြင် သူက လက်ရှိအချိန်မှာ အနောက်မြောက်ပိုင်းမှာ ပညာတတ်လူငယ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ လုပ်နေတာ။”

တကယ်တမ်းမှာတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှုမင်းက လယ်ကွင်း ဒါရိုက်တာရဲ့ သမီးဖြစ်သူ စုန့်ယာနှင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။ မနှစ်တုန်းက ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ ပစ္စည်းများစွာနှင့် အထည်များစွာကို ပို့ပေးခဲ့ရသည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ယွမ်ငါးဆယ် အပါအဝင် သူမရဲ့ စုထားသည့် ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို စုထားပြီး စုန့်ယာကို ပေးဖို့အတွက် ရှုမင်းအား ပြောလိုက်သည်။

ရှုမင်းက တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ စာပြန်ခဲ့သော်လည်း ဒီအချိန်မှာ သူကလည်း နယ်ရှိ အထူးပစ္စည်းတွေကို အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ အဲ့ထဲမှာ အမဲသား အတုံး၊ စပျစ်သီးခြောက်နှင့် အခွံမာသီး များစွာ ပါဝင်ခဲ့သည်။ စုန့်ယာသည် သူမရဲ့ မိသားစုထံကနေ ဘာမှ ထပ်ပြီး မတောင်းဆိုဖို့အတွက် သူ့အား ပြောခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ “ရှုမင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက အပြောညက်သူ တစ်ယောက်။ အဲ့နောက်ပိုင်း ငါတို့ တပ်မဟာထဲမှာရှိတဲ့ အချို့သော လူတွေက သူဟာ အပြောနဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ လုပ်စားမယ်ဆိုပြီး ပြောကြတယ်။ အခုဆိုရင် သူ ဘယ်လောက်ပဲ လေ့လာနေပါစေ ကိစ္စမရှိပုံမရဘဲ အဲ့ဒါက အလကားပဲ။ သူက မြေရဲ့ အဆီဓာတ်တွေနဲ့ နေနေရတုန်းပဲ။”

သို့သော် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိသည်။ အဲ့နေရာရှိ ရှုမင်းရဲ့ လက်ထပ်ပွဲက တူညီတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ မိသားစုဘက်ကို လက်ထပ်ပြီး ရှုရွှမ်းက ထုံးစံအတိုင်း မိန်းမရဲ့ မိသားစုထဲ ဝင်ပြီး လက်ထပ်မည် ဖြစ်သည်။ သားနှစ်ယောက်လုံးကို ပေးပြီးလိုက်သော်လည်း ချွေးမ နှစ်ယောက်လုံးက အဆင်ပြေကြသည်။

ထိုစုန့်ယာကလည်း သူမရဲ့ စာထဲမှာ အရမ်းကို ယဥ်ကျေးပြီး ကောင်းစွာ ပြုမူတတ်ပြီး အဲ့ဒါကပဲ သူမဟာ မိန်းမကောင်းလေး တစ်ယောက်ဆိုတာကို ပြသခဲ့သည်။

အခုကနေစပြီးတော့ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ ဘဝက ပြီးသွားပြီး သူမသည် နှစ်ဖက်လုံးကနေ မြေးတွေ မွေးပေးမှာကို စောင့်နေခဲ့ပြီး သူမက သူတို့ကို အကောင်းဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက စကားပြောပြီးနောက် တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျန်းနာက သက်ပြင်းချချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။ “အစ်မရင်း၊ နင့်ရဲ့ အခြေအနေလိုမျိုးရှိတဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။”

သူမတို့အားလုံးက လူတွေပဲလေ။ ဘာလို့ သူမတို့ကြားမှာ ဒီလို ကွာခြားချက်ကြီး ရှိနေရမှာလဲ။

အချို့ယောက်ျားတွေက ခန့်ညားပြီး သူတို့ရဲ့ မိန်းမတွေကို ချစ်ကြသည်။ အဲ့အချိန်မှာ တစ်ချို့ ယောက်ျားတွေက ရုပ်ဆိုးပေမယ့် အိပ်မက်လှလှလေးတွေ ရှိကြသည်။

လမ်းတံခါး အခွန်ကောက်ခံသည့် ရုံးက ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ “နင် လူတွေကို ခေါင်းဆောင်ကျန်းလို ဒီလို ပုံစံကြည့်ပြီးပဲ ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ဘူး။ သူတို့ကြားထဲမှာ အရမ်းတော်တဲ့ လူကောင်းတွေ အများကြီးလည်း ရှိတယ်။ ငါတို့က ဒီလို အပြင်ပန်းနဲ့ ဝေဖန်လို့ မရဘူး။”

သူမဘေးရှိ ယန်ကျင်းကလည်း ညှင်သာစွာ တီးတိုး ပြောခဲ့သည်။ “အဲဲဒါက ဟုတ်တယ်။ ကြည့်ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတွေက အမြဲတမ်း အရမ်းကို ဒေါသကြီးကြတယ်။”

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ မျက်ခုံးကို ပင့်ပြလိုက်သည်။ “ဘဝမှာ၊ ဒေါသအကြောင်း ပြောနေရတဲ့ အဓိက အချက်က ဘာလဲ။ ယောက်ျားလား၊ မိန်းမလားဆိုတာကို မဆိုထားနဲ့ဦး။ လူတိုင်းက ခံစားချက် မျိုးစုံကို တွေ့ကြုံရတာပဲလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ယန်ကျင်း မြန်မြန် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။ “နင်မှန်တယ်။”

ရှုရွှမ်းရဲ့ အသံက အပြင်ကနေ ဝင်လာခဲ့ပြီး ဝမ့်ရင်းက ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန်ပဲ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

“ငါ အရင် ထွက်သွားလိုက်မယ်။”

ဝမ့်ရင်းက သူမကို ကြိုဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့သည်။

သကြားစက်ရုံထဲမှာတောင် လူတစ်ယောက်ကို နေ့တိုင်း လာကြိုသည့် လူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းက အရမ်းကို မြင်ရခဲသည်။ အခုဆိုရင် သကြားစက်ရုံရဲ့ လုံခြုံရေး ဌာနရှိ လူတွေ အားလုံးက ရှုရွှမ်းကို သိနေကြပြီး ဖြစ်ကာ သူတို့က အချင်းချင်း တွေ့သည့်အခါ စကားတွေတောင် ပြောနေခဲ့ကြသည်။

လူငယ် လင်မယားက ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားတာကို မြင်သည့်အခါ လုံခြုံရေး ဌာနထဲရှိ လူငယ်တွေက အတော်ကို မနာလို ဖြစ်နေတတ်ကြသည်။

“ဟူးး၊ ငါ့မှာလည်း ဒီလို လှတဲ့မိန်းမမျိုး ရှိတယ်ဆိုရင် ငါလည်း သူ့ကို ဒီလိုမျိုးပဲ ဆက်ဆံမှာ သေချာတယ်။”

“အဲဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်မလား။ လက်ထောက် ခေါင်းဆောင်ကျောက်။”

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၀၆

ကျောက်ကျွင်းက အတော်လေး စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေခဲ့ရသည်။ တကယ်လို့ သူက ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း သူ့ရဲ့ ရာထူးကို ပြောင်းလို့မရနိုင်တဲ့ အချက်ကြောင့် မဟုတ်ရင် သူက လုံခြုံရေး ဌာနမှာ ဆက်ပြီး အလုပ် လုပ်ချင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ဝမ့်ရင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။ သူမက သူ့ကို အရှက်ရအောင် လုပ်ဖို့အတွက် ကြိုးစားနေတာလား။

ဒါဟာ ကလေးရလာရုံကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ နေ့တိုင်း ယောက်ျားတစ်ယောက်က လာကြို၊ လိုက်ပို့ဖို့ တကယ် လိုအပ်လို့လား။

ကျောက်ကျွင်းက အသက်ကို လေးကန်စွာ ရှိုက်ချလိုက်သည်။ သူ ပြန်လည် မွေးဖွားလာကတည်းက သူ ဝမ့်ရင်းအပေါ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထားရှိခဲ့သည့် မေတ္တာက ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်းက သူ့ကို ထပ်ခါ၊ ထပ်ခါ အရှက်ရအောင် လုပ်ခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် သူမက နေ့တိုင်း သူ့ကို မယိုးမယွ ဖြစ်အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး မယိုးမယွတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားလာခဲ့ရသည်။ ထိုမိန်းမက အရမ်းကို အမြင်ကျဥ်းသည်။ သူကရော သူမအပေါ် မကောင်းခဲ့လို့လား။ သူသည် သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဆက်ဆံခဲ့ဖူးတာကို သူမက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ရွံသွားတာမျိုး ဖြစ်ခွင့်ပြုရမှာလဲ။

ဝမ့်ရင်းက ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ကာ ရှုရွှမ်းက သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို တမင် ရည်ရွယ်ပြီး နင်းခွင့်ပြုနေတာဟု ကျောက်ကျွင်းက တကယ်ကို ခံစားလာခဲ့ရသည်။

ကျောက်ကျွင်း ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ဝမ့်ရင်းသာ သိမယ်ဆိုရင် သူမက တစ်ခုခုကို ပြောမှာ သေချာသည်။

ဒီလူက သူ့နှာခေါင်းပုံကို တံခါးမှာ တကယ်ကို ခြယ်ထားသည်။ မျက်နှာလုပ်လွန်းသည်။

ကမ္ဘာကြီးက သူ့အနားမှာပဲ လည်နေတယ်လို့ မင်းက တကယ် ထင်နေတာလား။

ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းက စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို သွားကာ စားပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ အိမ်ကို ဟိုကြည့်၊ ဒီကြည့်နှင့် ကိုယ့်လမ်းကို ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

သူမ ခြံဝန်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနှင့် လူတစ်ယောက်က သူ့ဆီ ပြေးလာပြီး သူမကို ဝင်တိုက်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူမရဲ့ ဗိုက်ကို ချက်ချင်းပဲ ကာကွယ်ဖို့ ခုခံခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အဲ့ဒါက သူတို့ကို စောင့်နေတဲ့သူ မဟုတ်တာကို သိလိုက်သည့်အခါ ဆိုင်ကယ်ရဲ့ ဘရိတ်ကို ဆောင့်အုပ်လိုက်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မာတလင်ရဲ့ ဒုတိယ ချွေးမက အပြေး ထွက်လာတာကို တွေ့ခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းသည် သူမနာမည်က တင်းကျောက်တိဆိုတာကို ဝိုးတိုးဝါးတား မှတ်မိနေခဲ့သည်။

တင်းကျောက်တိက ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေပြီး မူးနေခဲ့သည်။ သူမက ဝမ့်ရင်းအပေါ်ကို ခုန်အုပ်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူမက ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါ။ သူမက အပြေးဝင်လာချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက လုံးဝကို စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို တားဖို့အတွက် သူမက အရှေ့ကို လျှောက်မသွားခဲ့ပါ။ ထိုအစား သူမက ဂရုတစိုက်နှင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။ တင်းကျောက်တိ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် ခြံဝန်းထဲရှိ လူတိုင်းက သူမရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

“ဒါက ဒီမှာ ကတ္တရာမဲတွေပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် မြန်မြန်လုပ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်သွားကြ။ ကလေးတွေကို မပျောက်စေနဲ့။ လူကြီးတွေရောပဲ။”

“မာမိသားစုရဲ့ မြည်းဥက ဘယ်ကို ရောက်သွားရတာလဲ။ သူ့ရဲ့ မောင်နှမတွေ အားလုံး ပြန်ရောက်နေကြပေမယ့် သူတစ်ယောက်ပဲ ပျောက်နေတာ။”

“အဲဲဒါကို ပေါ့သေးသေး မှတ်မနေနဲ့။ မနှစ်က ဒီအချိန် ဝန်းကျင်မှာပဲ မြို့ထဲက ကလေးလေးယောက်တောင် ပျောက်သွားတာလို့ ငါ့မိသားစုက ပြောတယ်။ အဲ့ဒါက တောင်းစားတဲ့သူတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်နော်။”

“အခုတော့ စကားများတာ ရပ်ကြပါပေါ့။ ငါ့မှာ ငိုချင်နေပြီ။ အဒေါ်မာကို မတွေ့သေးဘူး။”

ဝမ့်ရင်းသည် တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာဖို့အတွက် ပြင်နေသည့် အဒေါ်လျှိုကို မြန်မြန် လှမ်းဆဲပြီး မေးခဲ့သည်။ “အဒေါ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား။”

အဒေါ်လျှိုက ဝမ့်ရင်းရဲ့ လက်ကို ပုတ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “မာမိသားစုရဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်။ ဒါက မူမမှန်နေဘူး။ ငါတို့ ဘေးခြံတွေ အားလုံးက လိုက်ပြောနေကြပြီ။ အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ကို သွားရှာရအောင်။ နင်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ မလှုပ်နဲ့။ အိမ်မှာပဲ နေပြီး နားနေလိုက်။”

ရပ်ပြီးနောက် အဒေါ်လျှိုက ရှုရွှမ်းသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းတုန်းက သူမအတွက် အသားတွေ ဝယ်လာတာကို သတိရသွားပြီး ဝမ့်ရင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ သူမကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှုရွမ်းမှာ အလုပ် တစ်ခု ရှိပြီး တစ်ချိန်လုံး ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှိမနေနိုင်ပါ။ ဒါဟာ ထိုအချိန်တုန်းက အဒေါ်ကျောက်ဟာ ကျေးလက်မှာပဲ ရှိနေသေးသည့်အတွက် သူမကို ဂရုစိုက် ကြည့်ပေးထားဖို့ အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုပဲ တောင်းဆိုထားလို့ ရသည်။

“နင် အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ မလုံခြုံဘူး။ နင် ဘာလို့ ငါ့အိမ်ကို မသွားတာလဲ။ နင့်ယောင်းမကောက အဲ့မှာ ရှိတယ်။”

ဝမ့်ရင်းက တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပြီး ရှုရွှမ်းက စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းလားဟု တွေးနေခဲ့သည်။ အဒေါ်လျှိုက ဝမ့်ရင်းအတွက် ဆိုင်ကို သွားဖို့ စီစဥ်ပေးကာ မြန်မြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ လူကို လိုက်ရှာနေသည့် အဖွဲ့ထဲတွင် မရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတွေ အများကြီး ပါနေတာကိုလည်း သတိထားမိပြီး သူတို့ဟာ ဘေးခြံရှိ နေထိုင်သူတွေ ဖြစ်မယ်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။

လျှိုမိသားစုရှိ ယောက်ျားများနှင့် အကြီးဆုံး ချွေးမဖြစ်သူ ထျန်းမင်ကလည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယ ချွေးမဖြစ်သူ ကဲယွဲ့နှင့် အကြီးဆုံး မိန်းမရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကဲယွဲ့က မီးမွှေးပြီး ဝမ့်ရင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ “ငါတို့ ခြံထဲမှာရှိတဲ့ ကလေးတွေ အားလုံးရဲ့ အသက်က မတိမ်းမယိမ်းတွေပဲ။ မာမိသားစုထဲမှာ ကလေး ခြောက်ယောက် ရှိတာဆိုတော့ သူတို့က အတူတူ ထွက်ရှာကြလိမ့်မယ်။ အကြီးဆုံးကမှ ဆယ့်တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ပြီးတော့ အငယ်ဆုံးက တစ်နှစ်သားလေး။ ဒီတစ်ခေါက် ပျောက်တဲ့ ကလေးက ဒုတိယသားရဲ့ အကြီးဆုံးသားလေ။ မြည်းဥလေးက ခုနစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူက သူ့ရဲ့ အစ်ကိုတွေ အစ်မတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ကစားမယ်လို့ ပြောသွားတာ။ ပြီးတော့ ရှုမိသားစုရဲ့ တပေါင်လည်း ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်လာကြပေမယ့် သူတစ်ယောက်တည်း ပျောက်နေတာ။”

“အစကတော့ ကလေးက ပျော်နေတာလို့ ငါက ထင်လိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် ငါစောင့်ပြီးရင်း စောင့်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ငါက မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ငါ သူ့ကို သွားရှာတယ်ဆိုပေမယ့် သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ အဲ့တော့ ငါလည်း လန့်လာပြီး ငါ့ရဲ့ ယောက္ခမကို ရှာဖို့အတွက် ပြန်လာခဲ့တာ။”

လူထုရဲ့ လုံခြုံရေးက အရင်တုန်းကထက် ပိုပြီး အဆင်ပြေတယ်ဆိုပေမယ့် တောင်းစားတဲ့သူတွေကို ရိုက်နေတဲ့ ပြဿနာကတော့ မရပ်သွားသေးဘူး။

အဲ့ဒါတွေကို အရဲစွန့်ပြီး လုပ်နေတဲ့ မသမာတဲ့ လူတွေကလည်း လမ်းပေါ် အမြဲလိုလို ရှိနေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် မာမိသားစုရဲ့ ကလေးကလည်း ဒီနှစ်မှာ ခုနစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ မာမိသားစုက လူတွေ များပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့သူ နည်းနည်းသာ ရှိသဖြင့် အဆင်မပြေကြကာ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနှင့် ပိန်ပြီး အကောင်သေးကာ ငါးနှစ်ဝန်းကျင်လောက်သာ ရှိသည်။ ထိုအရွယ်တွေက မသာမာသည့် လူတွေ သဘောကျသည့် အသက်အရွယ်ဆိုတာ သေချာသည်။

ယေဘူယျအားဖြင့် အရွယ်ရောက်လာတဲ့လူတွေက ငယ်ရွယ်သည့် ဘယ်ကလေးတွေကိုမဆို မယုံဘဲ သူတို့ကို ပိုပြီး ပြန်ပေးဆွဲလေ့ရှိသည်။ ပိုကြီးသည့် ကလေးတွေက ပိုပြီး မှတ်မိတတ်ကဿာ သေချာ ထိန်းဖို့ဆိုတာ ပိုခက်ခဲသည်။

ကဲယွဲ့က သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ “ကံကောင်းလို့ပေါ့။ ယန်ယန်က ဒီနေ့ ငါတို့နဲ့ လိုက်မသွားလို့။ ဒီမသမာတဲ့ လူတွေက ဘယ်လောက် ရွံစရာကောင်းလဲဆိုတာ တွေးသာ တွေးကြည့်တော့။ သူက ဆယ်လလောက် ကိုယ်ဝန် ဆောင်ထားရတဲ့ အမေနဲ့ ကလေးကို တစ်ခါတည်းနဲ့ ခွဲလိုက်ကြတာ။ သူက မကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ကို ဖမ်းပြီး မြေပဲတွေလို အလွယ်လေ ခြေမွလိုက်သင့်တယ်။”

ဝမ့်ရင်း - “နင်မှန်ပါတယ်။”

ကိုယ်ဝန်က သိပ်မကြာသေးသော်လည်း ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးလေး တစ်ယောက် ရှိနေတာ သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဗိုက်ထဲရှိ ကလေးကို ပြန်ပေးဆွဲသည့် အကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ရုံဖြင့် ဝမ့်ရင်းကို ဒေါသထွက်စေသည်။

လျှိုမိသားစုရဲ့ လျှိုဟန်က ဒီနှစ်မှာတော့ အသက် ရှစ်နှစ် ပြည့်ပြီဖြစ်ပြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိဖို့ သူ့အတွက် အချိန်ကျပြီ ဖြစ်သည်။ ခြံထဲတွင် သူဟာ ပျောက်သွားသည့် မြည်းဥလေးနှင့် အသက်မကွာတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် အမြဲ ဆော့လေ့ရှိသည့် သူငယ်ချင်းလေးက ပျောက်နေတာ မြင်သည့်အခါ သူက ပိုပြီးတောင် သနားနေခဲ့သည်။

ဒီနေ့ခေတ်မှာ မကောင်းတဲ့ လူတွေက ဒီလိုမျိုးပဲဆိုတာ လူကြီးတွေထံကနေ သူကြားခဲ့ရပြီး ကလေးတွေကို ခေါ်သွားပြီး ဘယ်တော့မှာ ပြန်မလာခိုင်းတော့ပါ။

အို၊ ငါ့ရဲ့ မြည်းဥလေး မကြာခင် ပြန်လာနိုင်ပါစေ။

ဝမ့်ရင်းသည် လျှိုမိသားစု အိမ်ရဲ့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မာမိသားစုရှိ လူတိုင်းက လူကို ရှာဖို့အတွက် ထွက်သွားကြပြီး ကလေးတွေကို အဒေါ်မာရဲ့ အိမ်မှာ ချန်ထားခဲ့သည်။ အဒေါ်မာက အခန်းထဲမှာ စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို တံခါးဖွင့်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အဒေါ်မာက ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

“မြည်းဥလေးလား။ မြည်းဥလေး။ မင်းလား။ ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ ကောင်စုတ်လေးရယ်။”

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တဲ့သူဟာ အဒေါ်မာ စောင့်နေသည့် မြည်းဥလေး မဟုတ်ဘဲ ရှုမိသားစုမှ ရှုလဲ့ ဖြစ်သည်။

“ဟေ့၊ အဒေါ်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ တံခါးနားမှာ ဘာလို့ စောင့်နေတာလဲ။”

သူက အဲ့ဒါကို မပြောဘူးဆိုရင် ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူက အဲ့စကားကို ပြောလိုက်တာနှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဒေါ်မာသည် စောင့်နေရင်း စိုးရိမ်မှုတွေ အတော်ကို မြင့်လာကာ သူမရဲ့ ဒေါသတွေကို ဖွင့်ထုတ်ဖို့ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

“နင့်မှာ မေးဖို့အတွက် စိုးရိမ်စိတ် ရှိသေးတာပေါ့။ ဒါက နင့်ရဲ့ အမှားတွေပဲ။ ဒါတွေ အားလုံးက နင့် ကလေးတွေရဲ့ အမှားတွေပဲ။”

အဒေါ်မာ - “ငါတို့ အပြင်ထွက်တုန်းက ငါ့ရဲ့ မြည်းဥလေးက နင့်ရဲ့ တပေါင် သွားသမျှ နေရာတိုင်း လိုက်တယ်ဆိုပြီး အကြီးနှစ်ယောက်က ပြောတယ်။ သူတို့က အမြဲတမ်း အတူတူ ဆော့ကြတာတဲ့လေ။ ဘာလို့ နင့်ရဲ့ တပေါင်က ပြန်လာပြီး ငါ့ရဲ့ မြည်းဥက ပျောက်နေရတာလဲ။ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ မြည်းဥလေးအတွက် နင် ငါ့ကို ပြန်ပြီး အလျော်ပေးရမယ်။”

အဒေါ်မာက ရှုလဲ့ရဲ့ အင်္ကျီစကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ကလေး ခြောက်ယောက်ရှိပြီး သူတို့ တစ်ယောက်စီက အဖိုးတန်သည့်အတွက် သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ကြသည်။ အကြီးတွေကို တကယ်တော့ သဘာဝဘေး ပြီးသွားတဲ့နှစ်တွေမှာမှ မွေးခဲ့သည်။ ဘဝဟာ အရမ်းကို ခက်ခဲသည့်အတွက် သူမက သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ စီစဥ်ခဲ့သည်။ အခုမှ သူမက ကလေးတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးရှုံးခံနိုင်မှာလဲ။

အဒေါ်မာက ငိုပြီး ပြဿနာ တစ်ခုကို ရှာခဲ့ပြီး ရှုလဲ့က ဖြေရှင်းချက် တစ်ခု ပေးဖို့ကို အကြောက်အကန် ငြင်းနေခဲ့သည်။

ရှုလဲ့က အရွယ်ရောက်ပြီးသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူဟာ နေ့စဥ် အခြေခံ အလုပ်တွေကို မလုပ်သည့်အတွက် အရင်နှစ်တွေမှာ ဘာခွန်အားမှ မရှိပါ။ သူ့ကို အဒေါ်ရှုက ဆွဲပြီး သူမရဲ့ လက်ကိုတောင် ဆွဲလိမ်နေခဲ့သည်။

“အဒေါ်မာ၊ အဒေါ်မာ၊ ကျွန်တော်ပြောတာကို နားထောင်ပါဦး။ အဟွတ်၊ အဟွတ်….”

“ငါ နားမထောင်ဘူး။ နင့်ရဲ့ တပေါင်ကို ထွက်ခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်။ ဘာလို့ ငါ့ကလေးကျ ပျောက်နေပြီး နင့်ကလေးကျ အဆင်ပြေနေရတာလဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ကဲယွဲ့ကို တိတ်တိတ်လေး မေးလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ငါတို့ အပြင်ကို ထွက်ပြီး သူတို့ကို သွားဖြောင်းဖျကြမလား။”

ကဲယွဲ့ - “အဲဲဒါကို မလုပ်နဲ့ဦး။”

သူမက နှုတ်ခမ်းကို သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရှုမိသားစုက သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို အရမ်း တိတိကျကျ မသိကြဘူး။ သူတို့ ကလေး အပြင်ထွက်တော့ သူနဲ့အတူ လိုက်ဖို့ မြည်းဥလေးကို ခေါ်သွားကြတာ။ ကလေးတွေကို နှစ်ဖွဲ့ ခွဲထားတာ။ မြည်းဥလေးရဲ့ အကို၊ အမတွေက သူတို့ ပြန်လာလား၊ ပြန်မလာဘူးလားဆိုတာကို မသိကြဘူးဆိုပေမယ့် ရှုတပေါင်ကတော့ သိတယ်။ အဲ့တော့ ဘာဖြစ်မလဲ တွေးကြည့်လေ။ ကလေးက သူပြန်လာတော့ ဘာမှ မပြောဘူး။ တကယ်လို့ မာမိသားစုက သူ့ကို အပြင် ထွက်ပြီး မရှာနိုင်တော့ သူ ပြန်မလာသေးတဲ့ အကြောင်း ကလေးကို သွားမေးလိုက်ရင် ကလေးက သူ့ဘာသာတော့ လူကြီးတွေကို လာပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကဲယွဲ့ - “ဒါပဲလေ။ ကြည့်လိုက်။ ရှုမိသားစုက ရှာဖို့ သွားတောင် မသွားကြဘူး။ ဒီမိသားစုရဲ့ အဖွားကြီးနဲ့ အဖိုးကြီး အကုန်လုံးက သူတို့ရဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ ပုန်းပြီး သူတို့ရဲ့ အကြီးဆုံး မြေးကို ခေါ်ပြီး ကိစ္စ တစ်ခုလုံးကို အရူးလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။”

ဝမ့်ရင်း -“အဲ့လူတွေက ဘယ်သူလဲ။”

ကဲယွဲ့ - “အဲဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒီတိုင်း စောင့်ပြီးသာ ကြည့်နေ။ ကလေးကို ရှာတွေ့တွေ့၊ မတွေ့တွေ့ ရှုမိသားစုရော၊ မာမိသားစုရော နှစ်ဖက်လုံးက ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မယ်။”

တကယ်လို့ ကလေးကို ရှာတွေ့သွားရင် ရှုတပေါင်က တာဝန် ယူရမှာ သေချာသည်။ တကယ်လို့ ကလေးကို ရှာမတွေ့ဘူးဆိုရင် မြည်းဥလေးကို ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူကမှ မပြောနိုင်ပေ။ အဲ့ကျရင် မြည်းဥလေးရဲ့ အမေ တင်းကျောက်တိရဲ့ မျက်နှာက ရှုမိသားစုပါ ပြဿနာ တက်ရမယ်ဆိုပြီး ပြောနေသလိုပဲ။

ဝမ့်ရင်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ သူတို့က ရဲစခန်း မသွားကြတာလဲ။ တကယ်လို့ ကလေးတစ်ယောက် ပျောက်နေတယ်ဆိုရင် ကလေးကို ရှာဖို့အတွက် ငါတို့ အိမ်နီးချင်းတွေကိုပဲ ရှာခိုင်းတာက အခြားလူတွေ ဝင်ကူတာလောက် မြန်မြန် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကဲယွဲ့ - “ရဲစခန်းက အဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

အချိန်တွေ ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ဖြစ်ပျက်နေတာကို မြင်ရတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေလည်း ရှိသည်။ အရင်ကဆို လူတွေက သူတို့မှာ ပြဿနာတွေ ရှိသည့်အခါ ရဲစခန်းကို အရင်ဆုံး သွားကြသည်။ အခုဆိုရင် လူတွေက သူတို့မှာ ပြဿနာတွေ ရှိသည့်အခါ အကူအညီ တောင်းဖို့ အိမ်နီးချင်းတွေကို အရင်ဆုံး လာတောင်းဆိုကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုရင် သူတို့က စက်ရုံကို သွားပြီး နောက်ဆုံးမှ ရဲစခန်းကို သွားဖို့ တွေးကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကလေးပျောက်သည့် ကိစ္စက အခြားသော ကိစ္စများနှင့် ကွာခြားချက် မရှိဘူးဟု ဝမ့်ရင်းက ခံစားမိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် အိမ်နီးချင်းတွေမှာ လူကို ရှာဖို့အတွက် ကန့်သတ်ထားသည့် အခွင့်အရေးတွေ ရှိသည့်အတွက် ရဲစခန်းမှာ ဖိုင်တွေကို အစီရင်ခံစာ တင်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့အတွက် ရဲစခန်းလို နေရာတွေမှာ ပိုပြီး လွယ်ကူလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဒါဟာ မှန်တယ်ဟု ကဲယွဲ့ကလည်း ခံစားမိခဲ့သည်။

ဒါက မှန်သည်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒါက ကလေး ပြန်ပေးဆွဲသမား တစ်ယောက်သာဆိုရင် သူက ကလေးတွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ပိုကျယ်ပြီး ပိုဝေးတဲ့ နေရာတွေကို ရှာဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် အလကားသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ကဲယွဲ့က စိတ်မြန်၊ လက်မြန်ရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ “ဒါဆိုလည်း ငါတို့ ရဲစခန်းကို သွားကြရအောင်။ ကလေး နှစ်ယောက်နဲ့ နင် အိမ်မှာ နေခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပါ။ ငါ ခြံထဲကနေ ဘယ်မှ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဆင်ပြေပါတယ်။”