အခန်း (၂၁၃-၂၁၄)
Vol. 18 Ch. 213-214
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၁၃
ဝမ့်ရင်းသည် ရှောင်ကျိုးရဲ့ အမေနှင့် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း သူမက ရှောင်ကျိုးရဲ့ နေ့စဥ် ပြောစကားတွေထဲမှာတော့ သူမကို ရင်းနှီးနေပြီး ဖြစ်သည်။
“အစ်မရင်း၊ ငါ့ကို လက်တွဲဖော် တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါလား။ ငါ့မှာ သတ်မှတ်ချက်တွေတော့ အမြင့်ကြီးတွေ မရှိပါဘူး။ သူက ငါ့အမေအပေါ်ကို ကောင်းပြီး သားသမီး ဝတ္တရား ကျေပွန်မယ်ဆိုရင် ရပါပြီ။”
“အစ်မရင်း၊ နင် ငါ့အတွက် စာရင်းသွင်းပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ပြန်ပြီး အမေ့ကို သွားမေးလိုက်မယ်။”
“အမေက ပြောတယ်။ မိန်းမ တစ်ယောက်က အရမ်း လှနေဖို့ မလိုဘူးတဲ့။ အရေးအကြီးဆုံး အရာက သူဟာ မိသားစုကို ကြီးပွားချမ်းသာမှုတွေကို ယူဆောင်လာပေးဖို့ပဲတဲ့။”
“ငါ့အမေက…..”
ထိုစကားကို ကြိမ်ဖန်များစွာ နားထောင်ပြီးတဲ့နောက် ဝမ့်ရင်းသည် ရှောင်ကျိုး မိသားစုရဲ့ နောက်ခံကို သိသွားခဲ့သည်။
သူ့မိသားစုက အဆင်ပြေသည်။ ထို့အပြင် ဆေးဌာနအတွက် အရောင်းအဝယ် ကိုယ်စားလှယ် အနေနှင့် အမြတ်ရသည့် အလုပ်တစ်နှင့်ဆိုရင် သူသည် ဆေးရုံမှာ အဆက်အသွယ်များစွာ ရှိသည်။ သူ့အဖေသည် စက်ရုံ အလုပ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ့အမေကလည်း မိခင်နှင့် ကလေး ကျန်းမာရေး ဆေးရုံမှာ ငွေကိုင်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။
မိသားစုထဲမှာ သူ့အပြင် အစ်မကြီး တစ်ယောက် ရှိသော်လည်း သူမသည် ဟိုးအရင်ကတည်းက ကျေးလက်ဒေသကို ထွက်သွားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
ရှောင်ကျိုး စကားပြောလို့ ပြီးသွားသည့်နောက်မှာ ကျန်းနာက ပျော်ရွှင်စွာ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ “ငါလည်း ပြောင်းဖူးနဲ့ဟာကို ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စမုန်စပါးနဲ့ လုပ်တဲ့ဟာရောပဲ။ အဲ့ဒါအပြင် ပုဇွန်ကလည်း ကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာက ပုဇွန် ဝယ်ဖို့က မလွယ်ဘူး။”
ရှောင်ကျိုး - “အဲဲဒါ ဟုတ်တယ်မလား…”
သူတို့နှစ်ယောက် စကား စပြောကြချိန်တွင် ဝမ့်ရင်းက မသိမသာလေး အသံတိတ်နေခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာသည် ကျန်းနာရဲ့ အိမ်ကို ခွဲလိုက်တဲ့ အကြောင်း ပြောနေသည့်အတွက် တမင်တကာကြီး စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းဖို့ မလိုပါ။
သို့သော်…..
ဝမ့်ရင်းက ရှောင်ကျိုးကို အဓိပ္ပါယ်ရှိရှိ ကြည့်လိုက်သည်။
ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဟု သူမက မထင်မိခဲ့ပါ။
မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ အလုပ် ပြီးသွားသည့်အခါ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူပြီး ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ ရှောင်ကျိုးကတော့ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ချကာ အလေးထားပြီး မေးခဲ့သည်။ “တပ်သားရှောင်ကျန်း၊ မင်း အဲ့ဒါတွေ သယ်နိုင်လား။ ငါ မင်းကို ကူညီပါရစေ။”
ထိုအပြုအမူက အရမ်းကို သိသာပြီး ဆေးရုံထဲရှိ လူတိုင်းက ဘာတွေ ဖြစ်တော့မလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် သုန်မှုန်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းနာ - “ရပါတယ်။ မလိုပါဘူး။ နင် အစ်မရင်းကိုပဲ ကူပေးလိုက်ပါ။ သူမက ကိုယ်ဝန်ကြီးနဲ့ကို။ ငါ့ကို ကူဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူက မကျေနပ်ဘဲ ပစ္စည်းတွေကို သယ်သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်း - …..
ဝမ့်ရင်းက ပြုံးပြီး သူမရဲ့ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းတွေကို ရှောင်ကျိုးဆီ ပေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါ နင့်ကိုပဲ ဒုက္ခ ပေးရတော့မယ်။ ရှောင်ကျိုးရယ်။”
ရှောင်ကျိုးသည် သူမ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာကို မသိသော်လည်း သူ့ရဲ့ မျက်နှာက အဲ့ဒါကို မယူခင် အနည်းငယ် သုန်မှုန်သွားခဲ့သည်။ “ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ အစ်မရင်း၊ ဒီနေ့ အစ်ကိုရွှမ်းက အစ်မကို ကြိုဖို့ မလာဘူးလား။”
ဝမ့်ရင်း -“ဒီနေ့ သူတို့အလုပ်မှာလည်း ပစ္စည်းတွေ ဝေပေးမှာလေ။ ပြီးတော့ ငါတို့တွေ နောက်ကျမှ လာဖို့ သဘောတူထားတာ။ ရှောင်ကျိုး၊ မင်း ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ။ မင်း အဲ့ဒါ မသယ်နိုင်လို့လား။ မင်း အဲ့ဒါတွေ မသယ်နိုင်ဘူးဆိုလည်း ချထားပါ။ ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စောင့်လိုက်လို့ရတယ်။”
ရှောင်ကျိုး - “အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ သယ်နိုင်ပါတယ်။”
တကယ့် ယောက်ျား တစ်ယောက်က သူ အဲ့ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူးဟု မပြောနိုင်ပါ။
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ပြုံးလျက် ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ရုံးထဲရှိ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေကို အုပ်ပြီး ရယ်နေခဲ့ကြသည်။
ကျန်းလင်းက အခုလေးတင် ဆေးခန်းထဲမှာ လူနာ တစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီးတာ ဖြစ်သည်။ သူမ ဝင်လာသည့်အခါ လူတိုင်း ရယ်နေတာကို သူမက တွေ့ခဲ့ရပြီး လူတိုင်းက ရယ်နေသည့်အတွက် သူမက စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရခဲ့ရသည်။
ဝမ့်ရင်းသည် သူမနှင့် စကားများပြီးနောက် ဆရာဝန်ယန်ကလည်း သူမကို အရင်ကလိုမျိုး ထပ်ပြီး မဆက်ဆံတော့ပါ။ တစ်ခါတစ်လေ လူတွေက နာကျင်စေမည့် စကားမျိုး သူမ ပြောတာကို ကြားတဲ့အခါ သူတို့က သူမကို ချက်ချင်းပဲ ချေပခဲ့သည်။
ဒါကပဲ ကျန်းလင်းကို စိတ်ကုန်သွားစေခဲ့သည်။ သူမက ပြန်လာပြီး သူမကို ထပ်ဆူတဲ့ သူမရဲ့ ဦးလေးကို တိုင်ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုပြဿနာကို မလုပ်သင့်ဘူးနှင့် အဲ့လိုသာ သူမ ဆက်လုပ်နေရင် နောက်ပိုင်း သူမမှာ ဘာတက်လမ်းမှ မရှိဘူးဟု သူက သူမအား ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းလင်းသည် အတော်လေးကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမက ဘာမှားလို့လဲ။ ထို့အပြင် သူမသည် လက်ခံနိုင်သော ဆေးကျောင်း တစ်ကျောင်းမှ ဘွဲ့ရခဲ့သူဖြစ်ကာ ဆေးဖက်ဆိုင်ရာမှာ အရည်အချင်းကောင်းတွေလည်း ရှိသည်။ ဘာလို့ လူတိုင်းက သူမကို ဝေဖန်နေရတာလဲ။
အရင်ကဆို လူတိုင်း ရယ်နေတာကို မြင်သည့်အခါ ကျန်းလင်းက ထေ့ငေါ့သည့် မှတ်ချက် အနည်းငယ်ကို အရင် လုပ်ခဲ့သော်လည်း အခုဆိုရင် သူမသည် သူမရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို လေ့လာပြီး အခြားသူတွေက သူမကို အလိုလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိနေသည့်အတွက် သူမက မျက်နှာထား ခပ်တင်းတင်းနှင့်သာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်များကို တွေ့ရာ အိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီး ထိုးသိပ်ကာ ယူသွားခဲ့သည်။
ယန်ကျင်းက သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန် ထုပ်ပြီး လိုက်မှီအောင် လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းလင်းသည် အမျိုးများနှင့် နေပြီး သူမက ဝန်ထမ်းအိမ်ရာမှာ နေသည်။ သူမနှင့် တစ်လမ်းတည်း ဖြစ်သည်။
“ဆရာဝန်ကျန်း၊ ဆရာဝန်ကျန်း၊ ငါ့ကို စောင့်ပါဦး။”
နောက်ဆုံးမှာတော့ ယန်ကျင်းက ကျန်းလင်းကို မှီသွားပြီး အမောတကော ပြောလိုက်သည်။ “အတူတူ သွားရအောင်။”
ကျန်းလင်းက သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “နင်က ဘာလိုက်လုပ်မလို့လဲ။”
ပုံမှန်ဆိုရင် သူမနှင့် ယန်ကျင်းသည် တွေ့သည့်အခါ သဘောတူပြီး ခေါင်းငြိမ့်လေ့ရှိသည့် သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူက အရှေ့ကို လာဖို့ အရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေသည့်အတွက် သူမမှာ ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိကိုရှိရမည်။
ယန်ကျင်း - “ငါ၊ ငါ၊ ငါ….”
ကျန်းလင်းသည် လူတွေရဲ့ ထေ့ငေါ့နေသည့် စကားတွေကို နားထောင်ဖို့ စိတ်မရှည်ဆုံး ဖြစ်သည်။ “တကယ်လို့ နင် မပြောချင်ရင်လည်း မပြောနဲ့တော့။ နင်က ငါ့အချိန်တွေကို လာဖြုန်းနေတာပဲ။”
ယန်ကျင်းသည် သူမရဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး သနားဖို့ ကောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းလင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်သည့်အတွက် ဘယ်လို မေးရမှန်း သူမ မသိပါ။ တကယ်လို့ ယန်ကျင်းသာ ဘာမှ မပြောဘူးဆိုရင် သူမက မေးမည် မဟုတ်ပါ။ ဒါက ကိစ္စ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါ။
ယန်ကျင်းက မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းလင်းက လမ်းကွေ့နားသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက မှီအောင် မြန်မြန် သွားမှပဲ ရမည်။ “ဆရာဝန်ကျန်း၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ နောက်ပိုင်း နင် အရမ်းကို အလုပ်တွေ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်နေတယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ။”
ကျန်းလင်း - “ငါ အလုပ်ကြိုးစားတော့ရော နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။”
ယန်ကျင်း - …..
'ဒီလူ နေမကောင်းဘူးလားဟ။ '
'နင်က ဘာလို့ မာတာရော၊ ပျော့တာရော ဘာကိုမှ ဘယ်လိုလုပ် မစားနိုင်ရတာလဲ။ '
ကျန်းလင်း ထပ်ပြီး နားမထောင်မှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် ယန်ကျင်းက မြန်မြန်ပဲ ပြောလိုက်သည်။ “နင် အရမ်း အလုပ် ကြိုးစားတယ်လို့ ငါထင်လို့ပါ။ နင်က အလုပ်သင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာတောင် လူနာတွေ အများကြီး ကြည့်ပြီးပြီ။ ပြီးတော့ ဆရာဝန် ဝမ့်ရင်းကလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတော့ အရမ်း အန်အန်နေတာ။”
ကျန်းလင်း - “ငါအလုပ်သင် ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင်က သူနာပြု တစ်ယောက်ပဲလေ။ နင်က ငါ အလုပ်သင်တစ်ယောက် ဖြစ်လို့ဆိုပြီး အထင်သေးနေတာလား။”
ယန်ကျင်း - “အဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ငါပြောချင်တာက ဝမ့်ရင်း ဒီကို ရောက်လာပြီးမှ ကိုယ်ဝန်ရလာတာကိုပဲ။ သူက အလုပ်တွေ အားလုံးကို နင်နဲ့အတူတူ မျှပြီး လုပ်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
ကျန်းလင်း - “အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ နင်က လူနာတွေ ငါနဲ့ တိုင်ပင်တာကို မကျေနပ်လို့လား။ ငါက ဝမ့်ရင်းလောက် မတော်ဘူးလို့ နင်ထင်နေတာလား။”
ယန်ကျင်း - “မဟုတ်ဘူးလို့။ နင်က အတော်ဆုံးပဲလို့ ငါထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် နင်က အရမ်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေချိန် ဝမ့်ရင်းကတော့ အရမ်း အားနေလို့။”
ကျန်းလင်း - “နင်က ငါ လူနာတွေ ကြည့်ပေးတာကို မကြိုက်လို့လား။ ငါက သူ့လောက် အရည်အချင်း မရှိလို့ နင် ငါ့ကို လာလှောင်နေတာလား။”
ယန်ကျင်း - “တကယ်ကို ငါပြောချင်တာ အဲ့လို မဟုတ်ဘူးလို့….”
ကျန်းလင်းက ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ “ဝိုး၊ ယန်ကျင်း၊ နင်က လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ငါ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမယ့် နင်က ငါ့ကို အခုလိုမျိုးတွေ လာတွေးနေတယ်။ ငါက အလုပ်သင်ဖြစ်တော့ရော ဘာမှားလို့လဲ။ ငါက ဘာလို့ လူနာတွေကို ကြည့်ပေးလို့ မရတာလဲ။ နင်က ငါ ဝမ့်ရင်းလောက် အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုပြီး လာလှောင်နေတာ။ ငါက ဝမ့်ရင်းလို မတော်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ ပြီးတော့ နင်တောင် ကိုယ်ဝန်ရှိချင်ယောင် ဟန်ဆောင်ပြီး ဝမ့်ရင်းက ကိုယ်ဝန် ရှိတယ်ဆိုပြီး ပြောနေတယ်။ အဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ငါတို့ စက်ရုံက ကိုယ်ဝန်သည်တွေကို ခေါ်ခဲ့တာမလား။ နင်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ပြီးတော့ နင်က ငါ့ကို လှောင်ဖို့ ကိုယ်ဝန်ကို အကြောင်းပြချက် တစ်ခုအနေနဲ့ သုံးနေတာလေ။ ငါ နင့်ကို မှတ်ထားတယ်။”
ကျန်းလင်းရဲ့ မျက်နှာက စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဒေါသအပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “သိပ်မကြာခင်၊ ငါ့ကို လက်ခံဖို့ သံသယဝင်တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ငါလုပ်ပြမယ်။ ငါက အိမ်ထောင်စုရဲ့ နာမည်ကို ယူဖို့ ငါ့ဦးလေးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို မှီခိုနေရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။”
ယန်ကျင်း - …..
'သေစမ်း။ '
'လူတွေ ဘာပြောလဲဆိုတာ နင်နားမလည်ဘူးမလား။'
'ငါဆိုလိုတာ အဲ့ဒါလား။ '
'ရန်စတာ၊ ရန်စတာ။ နင် အဲ့ဒါကို မမြင်ဘူးလား။ '
'အဲ့ဒါအပြင် ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်နေတော့ရော ဘာမှားလို့လဲ။ အဲ့ဒါက ဘာလို့လဲ။ နင်က အမျိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ နင့်ဘဝကို မနေနိုင်ဘူးလား။ '
ယန်ကျင်းက ကျန်းလင်း ပြေးသွားတာကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။
အခုချိန်မှာ ရုံးတွင် ရွယ်တူ လေးယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ဝမ့်ရင်းက ကျန်းနာဘက်ကနေ ရှိသည့်အတွက် သူမက သီးခြား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းလင်းရဲ့ ဦးလေးက စက်ရုံရဲ့ လက်ထောက် ဒါရိုက်တာ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အဒေါ်က ဆေးရုံရဲ့ ခေါင်းဆောင်ငယ် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူမက ကျန်းလင်းကို မနာလိုသော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သာမန် ဆွေမျိုးတွေသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းလင်းက ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူမက ဘာလို့ သူနာပြုတစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ။
ယန်ကျင်းသည် အရင်ဆုံး သူမက ကျန်းလင်းရဲ့ ဘက်ကနေ ရပ်တည်သင့်တယ်ဟု တွေးခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းလင်းက သူမကို ထပ်ပြီး အသုံးမချသည့်အခါ ကျန်းလင်းက အနောက်မှာ ညပ်နေခဲ့သည်။
သူမက ငါ့ထက် တော်တယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောတာလဲ။
သူမသည် သူမထက် တော်သည့် ဘယ်သူ့ကိုမဆို မနာလို ဖြစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သူမ ကျန်းနာအကြောင်းကို အတင်းစကားတွေ ဖြန့်လိုက်တုန်းက သူမသည် အရမ်း သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူ ရှာတွေ့ဖို့ အချိန်တောင် သိပ်ပြီး မကြာလိုက်ပါ။ သူမက နောက်ပိုင်း ကျန်းနာကို ကြိမ်ဖန်များစွာ စောင့်နေခဲ့သော်လည်း ကျန်းနာကတော့ သူမကို အာရုံစိုက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိနေခဲ့ပါ။
ယန်ကျင်းသည် ဒီကိစ္စမှာ ဝမ့်ရင်း ပါနေမယ်ဆိုတာ သိနေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းအကြောင်း ပြောရရင် ယန်ကျင်းက သူမကို ပိုပြီးတောင် သဘောမကျပါ။
ဘာလို့ သူမလို အလွတ်တမ်း ဆရာဝန် တစ်ယောက်က စက်ရုံမှာ ဆရာဝန် တစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်နိုင်ရတာလဲ။
ထို့နောက် သူမ ရောက်လာပြီးနောက် သူမသည် ဆေးရုံရှိ အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းများ အားလုံးထဲ၌ ပိုပြီး ထူးချွန်သည်။
ယန်ကျင်းက တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ အလုပ်ကို ဝယ်ထားပြီး စက်ရုံမှာ လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။
ထိုသည်က ယန်ကျင်းကို ပိုပြီးတောင် စိုးရိမ်စေခဲ့သည်။
သူမက အဆက်အသွယ် အများကြီးရှိတဲ့ သူနာပြု တစ်ယောက်ပဲ။ ဆေးရုံမှာ သူမက ဘာလို့ လူသိအများဆုံး ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေရတာလဲ။ သူမက လက်ထပ်ပြီးလို့ ကိုယ်ဝန်တောင် ရနေပြီဆိုတော့ သူမက ဘာလို့ ဒီလို ကောင်မလေး ငယ်ငယ်လေးတွေနဲ့ လိုက်ပြီး ပြိုင်နေရတာလဲ။
ဝမ့်ရင်း ရောက်လာသည့် ပထမဆုံး နေ့ကတည်းက ယန်ကျင်းသည် သူမကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ပြီး ဝမ့်ရင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ဖို့ကို မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ သို့မှသာ သူမကို သတင်းပေးလို့ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
စိတ်မဝင်စားတာမျိုး မပေါ်လာခဲ့ရင်တောင် ဝမ့်ရင်းသည် တာဝန်တွေကနေ ရှောင်ဖို့ သူမကို ဘယ်တော့မှ တာဝန်ပေးလိမ့်မယ်ဟု ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ ထို့အပြင် သူမရဲ့ လူနာတွေကို ဂရုစိုက်မှုက သိသိသာသာ တည်ငြိမ်ပြီး ကောင်းမွန်သည်။ လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမရဲ့ အဒေါ်က သူမကို အိမ်မှာ မပြီးနိုင်အောင် ချီးကျူးနေခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် သူမက ဆေးရုံမှာ အယုံကြည်ရဆုံး အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဝမ့်ရင်းက အလားအလာ အရှိဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
အဲ့နေရာမှာ တစ်ခြား ရွေးချယ်စရာတွေ မရှိသော်လည်း ယန်ကျင်းအတွက်က ဝမ့်ရင်းကို ကျန်းလင်းက အနိုင်ယူနိုင်ဖို့ကို မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။
သူမက စောင့်ပြီးရင်း စောင့်နေခဲ့ကာ သူမကို လှောင်ပြီးတဲ့နောက် ကျန်းလင်းက ဝမ့်ရင်းကို ခက်ခဲသည့် အချိန်တစ်ခု ပေးလိမ့်မယ်ဟု သူမက အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းလင်းက သူမ ဝမ့်ရင်းကို မြင်သည့်အခါ အကြည့်လွှဲခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့ကြားထဲမှာ ဘာပဋိပက္ခမှ ရှိမနေပါ။
ယန်ကျင်းသည် ကျန်းလင်းက အသုံးမကျ ဖြစ်နေသည့်အတွက် သူမကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။
သူမရဲ့ ဦးလေးက စက်ရုံရဲ့ လက်ထောက် ဒါရိုက်တာ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူဖို့က ဘယ်လောက် ခက်ခဲမှာမလို့လဲ။
တကယ်လို့ အဲ့နေရာမှာ သူမသာဆိုရင် သူမကို စိတ်ခုအောင် လုပ်သမျှ လူတိုင်းကို အပြစ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို အခွင့်အရေး ယူရင် အဲ့ဒါက ကိုယ်ဝန်ရဲ့ ပထမဆုံး သုံးလက မတည်ငြိမ်ဆုံး အချိန်ကာလ ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ယန်က သူ့ရဲ့ အလုပ် အချို့ကို ကျန်းလင်းဆီ တာဝန်ပေးထားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စက်ရုံထဲတွင် အမျိုးသမီး အလုပ်သမားများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး အချို့လူတွေက အမျိုးသား ဆရာဝန် တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဖို့အတွက် အင်တင်တင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျန်းလင်း လုပ်ရမယ့် အလုပ်ပမာဏက သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့သည်။
ယန်ကျင်းသည် ကျန်းလင်းက ထိုအချိန်မှာ ဒေါသထွက်သင့်တယ်ဟု တွေးနေခဲ့တာ ဟုတ်တယ်မလား။
ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းလင်းကလည်း အရူးကြီး တစ်ယောက်ဆိုတာကို သိသွားခဲ့သည်။
သူမက လူတွေ ဘာပြောလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ပါ။
အို သေစမ်း။
သူမက အလုပ် ကြိုးစားတယ်ဟု ခံစားရတယ်ဟု ဆိုလိုသော်လည်း ကျန်းလင်းက သူမ ဘာကို ပြောနေလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ပါ။
ယန်ကျင်းသည် အရမ်း ဒေါသထွက်နေသည့်အတွက် လမ်းဘေးရှိ ပန်းခင်းကြီးကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ကန်နေခဲ့သည်။
သူမ ကန်လို့ ပြီးသွားသည့်နောက် လူတစ်ယောက်ရဲ့ အော်သံကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။ “ဟိုကောင်မလေး၊ အဲ့က ကောင်မလေး။ ငါ မင်းကို ပြောနေတာ။ မင်း ဘာလို့ စက်ရုံက ပန်းခင်းတွေကို လိုက်ကန်နေရတာလဲ။ အဲ့ဒါတွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ပိုက်ဆံ အကုန်အကျ ခံထားရတာ မင်းမသိဘူးလား။ မင်းက ဘယ်ဌာနကလဲ။”
ယန်ကျင်းသည် လက်ပတ် ဝတ်ထားသည့် လူကို မြင်သည့်အခါ သူမသည် ထိုအမျိုးသမီးကြီးက စက်ရုံမှာ စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရေး တာဝန်ရှိသည့် မိန်းမကြီးများထဲမှ တစ်ယောက်ဆိုတာကို သိသွားကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
အနောက်ကနေ ဒေါသထွက်နေသည့် အော်သံများဖြင့် လိုက်လာခဲ့သည်။
“မင်း ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ။ ကောင်မလေး။ မင်း ဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို ဖမ်းပြီး သေချာပေါက် အပြစ်ပေးပစ်မယ်။”
ယန်ကျင်း - ဟဟ။ နင်တို့က ငါ့ကို အပြစ်ပေးချင်နေတာလား။ နင်တို့ ငါ့ကို ဖမ်းမိမှပဲ ပြောတော့။
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၁၄
ဝမ့်ရင်းသည် စက်ရုံက ပေးလိုက်သည့် လက်ဆောင် လေးမျိုးနှင့် စက်ရုံ ဂိတ်တံခါးမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှုရွှမ်းက စက်ဘီးကို တွန်းပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးနားမှာ သူမ ရပ်နေတာကို တွေ့တဲ့အခါ သူ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ လက်နွေးနွေးလေးကို ရှုရွှမ်းရဲ့မျက်နှာပေါ် တင်လိုက်သည်။ “အခုမှပဲ ရောက်တော့တယ်။ ကျွန်မတို့တွေ အတူတူပဲလို့ ရှင်ရော ထင်လား။”
ရှုရွှမ်းက တစ်ခုခုကို ပြောဖို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း သူရဲ့ လည်ချောင်းထဲ တစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ကို အသားနဲ့ ဥတွေ ဝေပေးတယ်။ အဲ့ဒါတွေကို ဂရုစိုက်။ ကျွန်မတို့ ညကျရင် ဘာစားကြမလဲ။”
ရှုရွှမ်း - “ကိုယ် အိမ်ရောက်ရင် မင်းအတွက် အမဲသား ဟော့ပေါ့ လုပ်ပေးမယ်။”
ဝမ့်ရင်းက ပျော်နေခဲ့သည်။ “အမဲသား ရှိလို့လား။”
ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ကိုယ်တို့ဆိုင်ကို အမဲသားတွေ လာချသွားတယ်။ အစကတော့ ကိုယ်က အဲ့ဒါကို ချက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ကိုယ်တို့ အရွက်တွေကို ဆိုင်ကနေ ဝယ်သလိုမျိုး သတ်မှတ်ပြီး ပိုက်ဆံ ပေးသင့်တယ်လို့ ကိုယ် ဆရာ့ကို ပြောထားတယ်။ ပြီးရင် ကိုယ်တို့ အမဲသား အစိမ်းကို ပြန်ယူလာပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ချက်လို့ရတယ်။”
ဒါက စျေးကြီးတာ သေချာတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်လို့ မင်းမှာ လက်မှတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒါက အကြံကောင်း တစ်ခုပဲ။
ဝမ့်ရင်းက ပျော်ပြီး ထခုန်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။”
ရှုရွှမ်း - “ကိုယ်တို့လည်း ပိတ်ရက် လက်ဆောင်တွေ ရတယ်။ ကိုယ်က ငါးမျိုး ရခဲ့တယ်။ ကြက်ဥ ငါးပေါင်၊ လိမ္မောသီး တစ်ခြင်း၊ ကြက်တစ်ကောင်၊ ဘဲတစ်ကောင်၊ ပန်းသစ်တော်ကိတ်တစ်ဗူးနဲ့ အသား ငါးပေါင်။”
ဝမ့်ရင်းက အနည်းငယ် အားကျသွားခဲ့သည်။ “ရှင်က ဘာလို့ အများကြီး ရတာလဲ။”
ရှုရွှမ်း - “ကိုယ်တို့က ပိုရတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ပဲ ပိုရတာ။”
သူက စီနီယာ စားဖိုမှူး တစ်ယောက်ကို ဥပမာအနေနဲ့ ယူလိုက်သည်။ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ သူနှင့် သူ့ဆရာ ချမ့်တုန်၊ နောက်ထပ် ထိုအဆင့်ရှိသည့် စားဖိုမှူးစုတို့သာ ရှိသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ အမှာတွေကို တစ်ဝက် ဖြတ်ယူတာ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်း နည်းနည်းလေးသာ ရှိသည်။
ဝမ့်ရင်းက အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရာထူး မြင့်တာက ပိုကောင်းတဲ့ပုံပဲ။”
ရှုရွှမ်းက ပထမအဆင့် စားဖိုမှူး စာမေးပွဲမှာ နေရာ တစ်နေရာကို ရထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက နောက်နှစ် နွေဦးပိုင်းလောက်မှာ စီရင်စုမြို့ဆီ သွားပြီး စာမေးပွဲ ဖြေလို့ ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူပြန်လာသည့်အခါ ပထမအဆင့် စာမေးပွဲကို အောင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းသည် သူက ပထမအဆင့် လက်မှတ်ကို ယူနိုင်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ သံသယ မရှိခဲ့သလို သူ့နားမှာ အမြဲ ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိနေခဲ့သေးရင်တောင် သူရတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အခြေခံအားဖြင့် အခြား ဆရာအဆင့် စားဖိုမှူးတွေနှင့် အတူတူပဲ ဖြစ်သည်။
ပစ္စည်းကြီး သုံးမျိုးအတွက် လက်မှတ်တစ်စောင်က ပျောက်နေခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက ရှင်းပြခဲ့သည်။ “ဟိုတယ်က နှစ်တိုင်း တစ်ခုစီ ပေးတယ်။ ပြီးရင် အမြဲတမ်း ဆရာအဆင့် စားဖိုမှူး သုံးယောက်ထဲမှာ လည်ပတ်နေတာ။ ဒီနှစ်က အပ်ချုပ်စက် ပေးတယ်။ အဲ့ဒါကို ဆရာစုဆီ ပေးလိုက်တယ်။”
ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့ အိမ်မှာက အပ်ချုပ်စက် ရှိပြီးသားလေ။ ပြီးတော့ ဆရာက အဲ့ဒါကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ မသိဘူး။ အဲ့တော့ ဆရာစုကို ပေးတာက မှန်ပါတယ်။ နောက်နှစ်ကရော ဘာတဲ့လဲ။ နောက်နှစ်ရော ဘာလက်မှတ်တွေ ရှိဦးမှာလဲ။”
ရှုရွှမ်း - “မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
ဝမ့်ရင်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး အခုဆိုရင် သူမရဲ့ အိမ်မှာ ပစ္စည်းကြီး သုံးမျိုးလုံးက ရှိနေတာကို သိနေခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပစ္စည်းတွေ ပြတ်လပ်သွားတာမျိုးလည်း မရှိပါ။
“TV လိုချင်တာလား။”
ရှုရွှမ်း - “……”
ဝမ့်ရင်း - “ဒါက နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲတယ်။”
ရှုရွှမ်း - “ဒါက နည်းနည်းလေး ခက်တာ မဟုတ်ဘူး။ တော်တော်ကို ခက်တာ။ ကိုယ်တို့ရဲ့ မြို့က လူတွေထဲမှာ အယောက်တစ်ရာလောက်တောင် မရှိနေမှာကို စိုးရိမ်မိတာ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ ကိုယ်တို့တွေ ရေဒီယို တစ်လုံးတောင် မရှိဘူး။ တကယ်လို့ မင်း အဲ့ဒါကို ကြည့်ချင်ရင် ကိုယ်တို့ ဝါယာကြိုးအပိုတွေ ဝယ်ရမယ်။ ဝါယာကြိုး ဆယ်မီတာကျော်လောက်ပေါ့။”
ဝမ့်ရင်းက အသက်မပါသလို ရယ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပါပြီ။ ထားလိုက်ပါတော့။”
ဝမ့်ရင်းက ဘာလို့ TV အကြောင်း ပြောခဲ့လဲဆိုတာကို ရှုရွှမ်း နားမလည်ခဲ့ပါ။ တကယ်တော့ TV တွေက ရုပ်ရှင်တွေလောက် မကောင်းဘူးဟု ခံစားမိခဲ့သည်။ TVက ဝါးပြီး ရုပ်ရှင်လိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ ကြည့်လို့ရသည်။ ဒါက ရေဒီယိုတွေထက် ပိုပြီး အဆင်ပြေသလို ရုပ်ရှင်တွေလောက်လည်း မရှင်းပါ။
ဝမ့်ရင်းကလည်း ထိုအကြောင်းကို လေ့လာပြီးနောက် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ အဲ့တော့ သူတို့ ရုပ်ရှင်တွေက အခုခေတ်လိုပဲလား။ ဟုတ်ပါပြီ။ အခုတော့ အဲ့ဒါကို မေ့ထားလိုက်တော့။
“ကိုယ်တို့ ဘာပစ္စည်းမှ မလိုဘူး။ မင်း နောက်နှစ် စက်ဘီး လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဆရာ့ကို ပြောလို့ရတယ်။”
တကယ်တော့ ဝမ့်ရင်းသည် ထိုနှစ်အစကတည်းက တစ်ခုခုကို သတိထားမိခဲ့သည်။ တော်လှန်ရေးအတွက် ပြည်သူနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရာရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို သိသိသာသာပဲ ငြင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
အရင်နှစ်တွေတုန်းက အခြေအနေသည် အနည်းငယ် ဆူပူနေသော်လည်း လူအများစုက တည်ငြိမ်တဲ့ ထုတ်လုပ်မှုနှင့် တိုးတက်မှုတွေမှာ စိတ်ပါနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းရဲ့ ဘဝက အရင်နှစ်တွေကထက် ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
အခုဆိုရင် ဘဝတွေက အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာပြီ။ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ သူတို့မှာ ပြဿနာရှာမယ့် စိတ်တွေ မရှိတော့ဘူး။
ပြဿနာ ပတ်ရှာနေသည့် လူအနည်းစုကလွဲလို့ ကျန်လူတွေက ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ချမ့်တုန်သည် သူ့ရဲ့ အရင်က လူမသိသူမသိ ချဥ်းကပ်မှုမျိုးကနေ အနည်းငယ် အနားယူနိုင်မယ်ဟု ခံစားမိပြီး စက်ဘီးဝယ်တာက သာမန် မဟုတ်တာမျိုး မဟုတ်ပါ။
သူသည် နှစ်အတော်ကြာ ဆရာအဆင့် စားဖိုမှူး တစ်ယောက်အဖြစ် ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ သူက စက်ဘီးတစ်စီးတောင် မဝယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ချဲ့ကားပြီး ပြောသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
ဝမ့်ရင်းက ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ရှုရွှမ်းကလည်း သဘောတူခဲ့သည်။
“ကိုယ် ဆရာ့ကို မေးလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ သူက တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ပူနေတာဆိုရင် စက်ဘီးက ကိုယ့်ဟာလို့ ပြောပြီး သူ့က သူ့တပည့်ဆီကနေ ငှားထားတာဆိုပြီး လုပ်လို့ရတယ်။”
သူတို့ နှစ်ယောက်က အိမ်ကို စကားပြောရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူတို့ တံခါးကနေ ဝင်လာသည့်အခါ မွှေးကြိုင်နေသည့် အမဲသား အနံ့ကို ရခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အမဲသားဟော့ပေါ့ကို မီးဖိုလေးပေါ်မှာ မီးပိတ်ပြီး ချက်ထားသည်။ နာရီဝက်လောက် ဆူပြီးနောက် စာဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
အမဲသားအလွှာကြီးတွေကို အရသာ မျိုးစုံဖြင့် ကြော်ထားပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်ကာ စပ်စပ်လေး ချက်ထားခဲ့သည်။ မွှေးကြိုင်ပြီး စပ်သည့် အရေးအသွေးကောင်းတဲ့ အမဲသား အနံ့က တစ်အိမ်လုံး ပြည့်နေခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက အငွေ့တွေ အပြင်ထွက်သွားအောင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ပိတ်ပြီး ဝမ့်ရင်းအတွက် ခုံလေး တစ်ခုံကို ယူလာပေးခဲ့သည်။ သို့မှသာ သူမက ဟော့ပေါ့ကို ထိုင်ပြီး စားလို့ရမည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ လက်ဖြင့် ပန်းကန်လုံးလေးကို ယူပြီး စားစရာကို တစ်ပန်းကန်စာ ထည့်ကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားခဲ့သည်။
အမဲသားဟင်းကို နူးညံ့တဲ့အထိ ချက်ထားပြီး ဟင်းအနှစ်တွေက အသားလွှာထဲကို စိမ့်ဝင်နေသည်။ ပဲပင်ပေါက်နှင့် အောက်မှာရှိတဲ့ မှိုခြောက်တွေကလည်း အရသာရှိသည်။ ရှုရွှမ်းက စားနေရင်း နောက်ထပ် အရွက်တွေကို ထပ်ထည့်ခဲ့သည်။
စပ်ပြီး လတ်ဆက်သည့် အမဲသားရယ်၊ ကြွတ်ယွသည့် ပဲပင်ပေါင်ရယ်၊ အရည်ရွှမ်းသည့် မှိုရယ်နှင့် ထိုင်ဝမ် မုန်ညှင်းတွေ ပါရှိသည်။ ထိုအရာက ငရုတ်ကောင်း အပြည့် ဖြစ်နေခဲ့ကာ အစပ်တွေက ဝမ့်ရင်းကို ချွေးထွက်စေခဲ့သော်လည်း သူမကို အတော်လေး လန်းဆန်းသွားစေသည်။
ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ တူကို မချခင် နှစ်ပန်းကန် ဆက်တိုက် စားခဲ့သည်။
ထိုနေ့က အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းသည်။
တရုတ် နှစ်သစ်ကူးနား ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်သလို ခံစားရသည်။
အားလပ်ရက် လက်ဆောင်များကို ဝေပြီးတဲ့နောက် ယူနစ် အမျိုးမျိုးကို ကျန်အချိန်များအတွက် သေချာ စီစဥ်ဖို့ စတင်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ သကြားစက်ရုံကဲ့သို့ နိုင်ငံပိုင် စက်ရုံကြီးများတွင် တာဝန်ကို ခွင့်ယူလို့ မရသည့် ဌာနအနည်းငယ်ကလွဲလို့ အခြား ထုတ်လုပ်ရေး ဌာနတိုင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်သာလာခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်း အလုပ်လုပ်သည့် ဆေးရုံက ထိုအထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပါ။
တရုတ် နှစ်သစ်ကူး အချိန်အတွင်း လူတစ်ယောက်က အနောက်မှာ နေခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။
နှစ်သစ်ကူးပွဲနှင့် နှစ်သစ်ကူးနေ့ကလွဲလို့ နေ့တိုင်း ဆရာဝန် တစ်ယောက်နှင့် သူနာပြု တစ်ယောက်က တာဝန်မှာ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ယန်က ထိုတာဝန်များကို စတင် စီစဥ်နေခဲ့သည်။
“ဝမ့်ရင်းက ကိုယ်ဝန်နဲ့။ သူ့ကို ဂရုစိုက်ကြရအောင်။ နှစ်သစ်ကူး ပိတ်ရက်အတွင်း သူ့ကို လာဖို့အတွက် စီစဥ်ပေးလို့ မရသေးဘူး။ အဲ့ဒါ နင့်အတွက် အဆင်ပြေလား။”
ဒါက ဝမ့်ရင်းကို အပိုလူ အနေနဲ့ ထားထားတာ မဟုတ်ပါပေ။ တကယ်တော့ ဒါက စက်ရုံနဲ့ တူတူပဲ။ တကယ်လို့ အလုပ်ရုံထဲက အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူတွေက ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေနဲ့ တွေ့ရင် သူတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးရမည်။
အခြား ဆရာဝန် နှစ်ယောက်မှာ ရွေးချယ်စရာတွေ မရှိဘဲ ဆရာဝန်ယန်က ကျန်းလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းလင်းရဲ့ မျက်နှာက ထူးထူးဆန်းဆန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက ဒေါသထွက်နေပုံမရဘဲ ကြိုးစားဖို့ကိုသာ ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။
“…ဆရာဝန်ကျန်းမှာ အကြံပြုစရာတွေဘာတွေ ရှိသေးလို့လား။”
“မရှိပါဘူး။”
ကျန်းလင်းမှာ ဘာမှ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါ။ သူမသည် မကြာခင်ကမှ အရမ်းကို အလုပ်ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ဆေးစာအုပ်တွေကို ဖတ်ဖို့တောင် ထုတ်ခဲ့သည်။ သူမက အရမ်း ကြိုးစားနေတဲ့အတွက် သူမရဲ့ ဦးလေးကတောင် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ သူသည် အရင်တစ်ခေါက်က သူမကို အရမ်း ကြိုးစားဖို့ ခက်ထန်သည့် စကားမျိုး ပြောလိုက်ရတာကို အားနာနေခဲ့သည်။
ကျန်းလင်းက ဝမ့်ရင်းကို ကျော်အောင်လုပ်ပြီး ယန်ကျင်းရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမရဲ့ ဟာသဉာဏ်နှင့် တွေးပြီး ဝမ့်ရင်းကို ကျော်ဖို့ မှတ်တိုင်တစ်ခု ထားရန် လိုအပ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံက အရေးမပါဘဲ သူ့ရဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်းကသာ အရင် လာသင့်သည်။
ကျန်းလင်းသည် စကားပြောနေသည့် ဆရာဝန်ယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ လက်ရှိ ပန်းတိုင်က အရမ်းကို ရှင်းလင်းသည်။
သူမရဲ့ ပန်းတိုင်က ဆရာဝန်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ့်ရင်းရဲ့ ရာထူးကို ကျော်ဖို့ဖြစ်သည်။
ဆရာဝန်ယန်က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူမက သူ့ရဲ့ အရှေ့မှာ ဝမ့်ရင်းကို ကျော်ချင်ပြီး ဆေးဌာနရဲ့ မဏ္ဍိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာချင်ခဲ့သည်။
ကျန်းလင်းရဲ့ မတုံ့မဆိုင်း သဘောတူညီမှုက လူတိုင်းကို အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။
အရင်ကဆို ကျန်းလင်းသည် ဝမ့်ရင်းက အလုပ်ကို လေးလေးနက်နက် မလုပ်သည့်အတွက် ထေ့ငေါ့တဲ့ စကားများဖြင့် လှောင်ပြောင် ပြောလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့မှ အရမ်းတွေ စကားများနေတာလား။
လူကြားထဲတွင် ကျန်းယန်ကပဲ အကြောင်းပြချက်ကို ခန့်မှန်းမိခဲ့ပြီး သူမရဲ့ အပြုံးကို မထိန်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းကလည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး ကျန်းလင်းကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းလင်းသည် သူတို့တွေ စိုက်ကြည့်နေတဲ့အတွက် စိတ်မသက်မသာ ခံစားလာရပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နင်တို့က ဘာတွေ ကြည့်နေကြတာလဲ။” ဟုဆိုကာ ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက သွေးတိုးနေသည့် လူနာ တစ်ယောက်က ဝင်လာပြီး ဝမ့်ရင်းက သူ့ကို အပ်စိုက် ကုပေးခဲ့သည်။ ထိုအရာက သူတို့ကို အန္တရာယ် ဖြစ်တာကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သေစမ်း။ သူမက ဝမ့်ရင်း အရင်တစ်ခေါက်က လုပ်ခဲ့သည့် အရာကို ကြည့်ဖို့အတွက် စာအုပ်ထဲမှာ ရှာနေခဲ့သည်။ သူမ ထိုအရာကို လေ့လာပြီးတာနှင့် သူမက အဲ့ဒါကို ယန်ကျင်းရဲ့ အရှေ့မှာ လုပ်ပြမည် ဖြစ်သည်။
ကျန်းလင်းက ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ဆရာဝန်ယန်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပဲလေ။ ငါ တာဝန် အချိန်ဇယားကို စီစဥ်ပြီး တံခါးပေါ်မှာ ကပ်လိုက်ပြီ။ အားလုံးပဲ။ အချိန်ကို တစ်ချက်လောက် လာကြည့်ပြီး ဘယ်အချိန် လာရမလဲဆိုတာကို မှတ်ထားပေးကြပါ။”
မကြာသေးခင်ကမှ ကျန်းလင်းသည် အတော်လေးကို တက်ကြွနေတဲ့အတွက် ဆရာဝန်ယန်က အစည်းအဝေး ခန်းမထဲမှာ လူတွေကို ထားခဲ့ပြီး ပြေးထွက်လာတာက သူမအတွက် မှားတယ်ဟုတောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
အဲ့ဒါတွေ ထားလိုက်တော့။ အလုပ်လုပ်နေရတာက တစ်ခြား အရာတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသည်။
ဆေးဌာနက တာဝန်တွေကို ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ သူတို့တွေ နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ကျင်းပဖို့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေရပြီ။
ကျန်တဲ့ရက်တွေမှာ လူတိုင်းက ခွင့်ယူဖို့ကို တစ်လှည့်စီ ပြောခဲ့ကြသည်။ ဒါက တရုတ် နှစ်သစ်ကူးဆိုတော့ သူတို့ အသားတွေ ဝယ်ရမလား။ ကြက်သားနဲ့ ငါးတွေရော။ သူတို့တွေ ဖရုံစေ့တွေ၊ သကြားလုံးတွေ၊ မီးပန်းတွေ၊ အသီးခြောက်တွေ၊ ငရုတ်သီးနဲ့ ပေါက်ပေါက်တွေလည်း ဝယ်ရမည်။
အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုသည်။ အခုခေတ်မှာ တံခါးစောင့်နတ်တွေ ပင့်ဖို့နဲ့ မီးဖိုချောင်စောင့်နတ်ကို ကန်တော့ဖို့တွေက ခွင့်မပြုပေးထားဘူးဆိုပေမယ့် ကဗျာတွေ၊ စာဆိုတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ရေးခွင့် ပေးထားသင့်လဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်တုန်းကဆို စည်းကမ်း အကြပ်ဆုံး အချိန်မှာ အဲ့ဒါတွေကို လုံးဝ ခွင့်မပြုပေးထားဘူးဆိုပေမယ့် အခုဆိုရုင် သူတို့က ဒါကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူး။
ဝမ့်ရင်းသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဥ် အချိန်အတွင်းမှာ ထိုလူအုပ်ကြီးတွေကို တိုးဖို့က သူမအတွက် အဆင်မပြေပါ။ သူမက လုပ်နိုင်တယ်ဟု ခံစားမိသော်လည်း သူမက သတိထားသင့်တယ်ဟု ရှုရွှမ်းက တွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ရှုရွှမ်းသည် ကြက်သား တစ်ဝက်ကို ယူပြီး အိမ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲနေသည့် အဒေါ်လျှိုနှင့် တွေ့ဖို့ သွားခဲ့သည်။
အဒေါ်လျှိုက လက်ဆောင်ကို လက်ခံဖို့ ရှက်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှုရွှမ်းသည် သူ့ရဲ့ မိန်းမကို တကယ် ကိတ်မုန့်လေးလို ဆက်ဆံကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ဘယ်ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးမဆို အရမ်း အဖိုးတန်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ဝန် သုံးလ၊ လေးလလောက်သာ ရှိသေးပြီး သူမရဲ့ ဗိုက်လေးက အခုလို ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းကျရင်ရော ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမှာလဲ။
သို့သော် အဒေါ်လျှိုက စကားများတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။ သူမက ထိုအကြောင်းကို ထပ်ပြီး တွေးလိုက်သည်။ သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်လုံးက အလုပ်သမားတွေ။ တစ်ယောက်က စားဖိုမှူး။ တစ်ယောက်က ဆရာဝန်။ သူတို့မှာ အသက်ကြီးတဲ့ မိဘ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့တာ။ သူမကလည်း အနားမှာ မရှိဘဲ ကလေးတစ်ယောက် ရဖို့ကိုသာ မျှော်လင့်နေတာ။ သူတို့ မိသားစုလေးက ရိုးရှင်းပြီး ပိုက်ဆံ ပိုပြီး ရှာနိုင်သည်။ သူတို့က ပိုပြီး ချမ်းသာချင်တော့ ဘာလို့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းတွေကို ဂရုစိုက်နေကြတာလဲ။
အဒေါ်လျှိုက အတော်လေး ပွင့်လင်းသည်။ သူမသည် ပထမဆုံး ကလေးကို မွေးတုန်းက အရင်တုန်းက လူနေမှု ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတုန်းဆိုတာကို ပြန်တွေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက နေ့ပိုင်းတွင် ပစ္စည်းပို့တဲ့ နေရာမှာ လုပ်နေပြီး သူမရဲ့ ပထမဆုံး ကလေးကို အိမ်ရဲ့ မီးလင်းဖိုနားမှာပဲ မွေးခဲ့သည်။ သူမ ဒုတိယ ကလေး မွေးတဲ့အချိန်မှာ သူမက စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး စက်ရုံရှိ ဆေးရုံမှာပဲ မွေးခဲ့သည်။ အချိန်တွေက ပြောတာထက် ပိုပြီးတောင် ကုန်မြန်နေခဲ့သည်။
သူမက နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းတွေကို လုပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သူမက ဝမ့်ရင်း ပစ္စည်းတွေကို သယ်ဖို့ အကူအညီ လိုလားဟုဆိုကာ သူမကို အရင်ဆုံး မေးခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ရေတွက်ပြီးရင်း ရေတွက်ပြကာ တကယ်တော့ ဝယ်စရာ ပစ္စည်းတွေ သိပ်ပြီး မရှိပါ။
ထိုနေရာမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး သူတို့က သိပ်ပြီး မစားသည့်အတွက် ရှုရွှမ်းသည် ကြက်နှင့် ဘဲကို နှစ်ပိုင်းစီ ခွဲခဲ့ပြီး နောက်ထပ် လုပ်စရာ တစ်ခုက ငါးတွေ ဝယ်ရန် ဖြစ်သည်။
အဒေါ်လျှိုက မြင်နေရသည့် သူမရဲ့ ဗိုက်ကလေးကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ စျေးသွားဝယ်ရင် မင်းအတွက်လည်း တစ်ခု ယူလာပေးမယ်။”
ငါးရွေးတာက ကျွမ်းကျင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ။ သူတို့တွေ တန်းစီဖို့ ညသန်းခေါင်ကတည်းက ထရမှာ။ တကယ်လို့ သူတို့တွေသာ နည်းနည်းလောက် နောက်ကျသွားရင် ဝယ်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ပေ။
ဝမ့်ရင်းက မငြင်းဘဲ အဒေါ်လျှိုကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။