အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

Vol. 19 Ch. 219-220

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၁၉

အဖိုးကြီးစုန့်သည် အစပိုင်းမှာတော့ ချမ့်တုန်ကို ကူညီချင်ခဲ့သော်လည်း သူစုံစမ်းစစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှုလဲ့က တကယ်ကို ငတုံးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှုပ်ပွေသည့် အရွယ်ရောက်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ကာ ဖောက်ပြန်ဖို့အတွက် နည်းလမ်းတွေ ရှာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို သိမ်းပြီး သူ့ရဲ့ မိသားစုကိုလည်း ပိုက်ဆံ မပေးခဲ့ပါ။ သူနှင့် သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ကလေးများကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သည်။ သူသည် သင့်တော်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေခဲ့သော်လည်း လူတွေကို လိမ်လည်ခဲ့သည်။

အဖိုးကြီးစုန့်သည် သူ့ကို ပြန်မပို့ခင် သူက ဒီလူကို ခက်ခဲသည့် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်တယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် တကယ်လို့ ပင်းပင်းသာ အဖမ်းခံရင် ကောင်စုတ် ရှုလဲ့က သူ့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ကံကို သေချာပေါက် အတွင်းထဲကနေသာ သက်ပြင်းချခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သောသူက အဲ့လိုပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ဘိုးဘွား၊ မကောင်းတဲ့ကံ၊ နိုင်ငံ၊ တရားဝင် ဖြစ်မနေသည့် သူတို့ရဲ့ မိဘတွေ၊ မချမ်းသာတဲ့ သူတို့ရဲ့ ဇနီးမယားတွေ၊ ကိုယ်ထူကိုယ်ထ မလုပ်နိုင်သည့် သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေနှင့် မတရားသည့် သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြစ်တင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်နေကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြစ်ကနေ လွတ်အောင် ကြိုးစားဖို့သာ ဖြစ်လာသည့် စိတ်မျိုးနှင့်တော့ ဘယ်တုန်းကမှ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်မခဲ့ပါ။

အဖိုးကြီးစုန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဒီကလေးမှာ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်လာတဲ့အထိ ငါကတော့ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

.......

ရှုလဲ့က မျက်နှာ ခပ်တင်းတင်း ဖြစ်နေသည့်အခါ သူက စိတ်ခံစားချက် မကောင်းခဲ့ပါ။

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့်လူက သူ့ရဲ့ နှုတ်ခေါင်းကို ထိပြီး မကျေနပ်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့မှာ တစ်ခြား နည်းလမ်းတွေ မရှိဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အကိုရယ်၊ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါတို့က အနီးအနားက တပ်မဟာက သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတာ။”

အစပိုင်းမှာတော့ သူတို့သည် ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသော ကလေးတွေကို သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့ မြို့ကို ထွက်သွားတာနှင့် သူတို့ကို တပ်မဟာတွေထဲရှိ အဖွဲ့သားတွေက သတိပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အလောတကြီး ဖြစ်နေသည့် အချိန်မှာ သူတို့က ကလေးတွေကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သွားစရာ မရှိသည့်အတွက် သူတို့က ဒီမှာ ပုန်းဖို့ ရောက်လာကြမည် ဖြစ်သည်။

ရှုလဲ့က ဘာကိုမှ မပြောခဲ့ပါ။ အဲ့လိုကြောင့်ပဲ ရောက်လာတဲ့ မျက်နှာ အမာရွတ်နှင့်လူက စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

သူတို့ အားလုံးက ဒီစီးပွားရေးထဲမှာပဲလေ။ ပြီးတော့ သူတို့ အားလုံးက ဒီပေါ်မှာပဲ ခေါင်းတွေစုပြီး လုပ်နေရတာ။ တစ်ခုခု မှားသွားတဲ့အခါကျရင် မင်းတို့က ဘာလို့ အဲ့ဒါကို လစ်လျူရှုရတာလဲ။

သို့သော် အမျိုးသမီး ပြန်ပေးသမား နှစ်ယောက်က ကိစ္စများ ချောမွေ့ရအောင် လုပ်ပေးဖို့ အဆင်ပြေသည်။ “အကိုရှု၊ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်စရာတွေက တရားမျှတပါတယ်။ ပြီးတော့ စောနတုန်းက ဒီနေရာမှာ လေးယောက်မြောက် အကိုကလည်း သတိပေးသွားသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မပူပါနဲ့။ အကိုရှု၊ ငါတို့တွေ နှစ်သစ်ကူးပြီးသွားရင် ထွက်သွားမယ်။ ငါတို့ နေဖို့အတွက် နေရာတစ်ခုလောက်သာ ရှာထားပေးပါ။”

သေချာတာကတော့ သူတို့ နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့ ထွက်သွားသည့်အခါ တံစိုးလက်ဆောင် အနည်းငယ် ယူသွားကြမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဒီနှစ်မှာ တကယ်ကို ကံမကောင်းဘဲ အရင်နှစ်တွေကထက် ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် ရှာလို့သာ ရခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှုလဲ့ရဲ့ ပုံစံက တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြီးကို မပျော်မရွှင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့လက်ကို ခါပြလိုက်သည်။ “သွားကြမယ်။”

'အခုဆိုရင် လူတိုင်းက ဒီမှာ ရှိနေတာ။ သူ့မှာ ဟင့်အင်းလို့ ပြောပိုင်ခွင့် ရှိသေးတာလား။ '

ရှုလဲ့က လူစုခွဲလိုက်ပြီး ရှင်းပေးခဲ့သည်။ ကောင်းသည့် အရာကတော့ ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူတို့က ဘာပစ္စည်းမှ မယူလာခဲ့ပါ။ ထိုနေရာတွင် လူကြီးတစ်စုသာ ရှိသည့်အတွက် သူတို့သာ ဒီလို စုတ်ပြတ်နေသည့် နေရာမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာမှသာ နေရာတကျ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အရာအားလုံးက အတော်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ရှုလဲ့က စီစဥ်မှုတွေ ပြီးသွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် သူသည် အတော်လေးကို ပင်ပန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခုဆိုရင် သူက အနည်းငယ် လှည့်စားခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ပိုက်ဆံယူဖို့ ပစ်မှတ်တွေကို ကြည့်နေသည့်အခါ အဲ့ဒါက အဆင်ပြေပုံ ရသော်လည်း အခုဆိုရင် လူတွေ အများကြီး ဝင်ပါသည့်အခါ သူက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။

ရှုလဲ့ရဲ့ စိတ်ရှုပ်မှုတွေက သူ့ရဲ့မျက်နှာမှာ မပေါ်ပါ။ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်က သာမန်ငာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်ကို မပြန်သော်လည်း ကန်စွန်းဥဖုတ် နှစ်လုံး ဝယ်ဖို့အတွက် ပြန်လှည့်သွားပြီး မြေသြဇာစက်ရုံရှိ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာကို သွားခဲ့သည်။

ဝန်ထမ်းအိမ်ရာရှိ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က စွန်းမိန် ဖြစ်သည်။ “မင်းရဲ့ ကောင်လေးက မင်းကို တွေ့ဖို့ ဒီမှာ ရောက်နေပါပြီခင်ဗျာ။”

စွန်းမိန်က သူမကိုယ်သူမ မှန်ထဲမှာ မြန်မြန် ကြည့်လိုက်ကာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို အနီရောင် စက္ကူလေးဖြင့် ပွတ်ပြီး ငှက်ကလေး တစ်ကောင်လို ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမအနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ နောက်လိုက် အလုပ်သမားတွေရဲ့ စကားသံတွေ ရှိနေသည်။

“ ရှောင်းမိန်က တကယ်ကို လက်တွဲဖော်ကောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတာပဲ။ သူ့ကြည့်ရတာ အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ပုံပဲ။”

“သူ့မှာ အလုပ်ကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လို့တော့ ငါ ကြားထားတယ်။ သူက ငါတို့ ခရိုင်ရဲ့ ကော်မတီအဖွဲ့က တပ်သားတစ်ယောက်လို့တော့ ပြောတယ်။”

“အရမ်း ငယ်ပြီး တပ်သားတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီလား။”

“သူ့ရဲ့ မိဘတွေက တပ်ခွဲတွေမှာလည်း စစ်သားတွေလို့ သူပြောတယ်။ ပြီးတော့ သူ အရင်ဆုံး စဝင်တုန်းက သူက လက်ထောက် တပ်ခွဲမှုးတစ်ယောက်သာသာပဲတဲ့။”

“ဝိုး၊ ရှောင်းမိန်က ရတနာတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တာပဲ။”

“ဟုတ်တယ်။ သူ့အမေက တကယ်ကို တွန်းအားပေးတဲ့သူပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက သူက သူ့အကိုကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့အတွက် ဖိအားပေးနေတာ။ ရှောင်းမိန်က ဒုက္ခ ရောက်နေတယ်လို့ ငါတွေးမိပေမယ့် တကယ်လည်း သူမက လူတစ်ယောက်ကို ရှာနိုင်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ အခုထိ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ စောင့်နေရတာ တန်ပါတယ်။”

…..

စွန်းမိန်က ရှုလဲ့ဆီ ပြေးသွားပြီး ရှက်ရှက်ဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “ဒီအချိန်ကျမှ ရှင်က ဘာလို့ ဒီအချိန်ကြီး ရှိနေရတာလဲ။ ရှင် မလာခင် ကျွန်မ အလုပ်ဆင်းတဲ့အထိ စောင့်နေမယ်လို့ ထင်နေတာ။”

ရှုလဲ့က တုန်နေအောင် ချစ်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “နှစ်သစ်ကူး အချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့က အလုပ် စောပြီး ဆင်းမယ်လို့ ကိုယ်က တွေးထားတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကိုယ်က ကိုယ့်ရဲ့ ကံကို စမ်းဖို့အတွက် ဒီကို ရောက်လာတာ။ ကြည့်ရတာ ကိုယ် ကံကောင်းတဲ့ပုံပဲ။”

စွန်းမိန်က ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။ သူမက ဘေးကို ကြည့်ပြီး ရှုလဲ့ကို ဖက်လိုက်သည်။ “ရှင် ဒီနေ့ရော ပင်ပန်းနေပြီလား။ ခရိုင် ကော်မတီက အလုပ်တွေက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီလား။”

ရှုလဲ့က တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “အဲဲဒါက အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ့်အဖေကြောင့် သူက ကိုယ့်ကို အရမ်း အလုပ်များသွားမှာဆိုးလို့ တာဝန်မပေးသေးဘူး။ တကယ်လို့ ဒါအတွက်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို ရှာဖို့ ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။”

စွန်းမိန်ရဲ့ မျက်နှာက အားကျပြီး လေးစားမှုအပြည့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “ရှင်က အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ။”

ရှုလဲ့က သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ဂုဏ်တက်သွားသလို ခံစားရသည်။ “ဒါတွေက အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီမှာ ကိုယ် မင်းအတွက် ဝယ်လာတာ။”

ပူပူနွေးနွေး ကန်စွန်းဥဖုတ်က စွန်းမိန်ကို အပြင်ဘက်ရှိ လေအေးက ပျောက်သွားသလိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။ သူမက စက္ကူအိတ်ကို ဖက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောခဲ့သည်။ “တရုတ် နှစ်သစ်ကူးက မကြာခင်မှာ ရောက်လာတော့မယ်။ ရှင် ကျွန်မရဲ့ အိမ်ကို လာချင်လား။”

စွန်းမိန်သည် အခုလိုမျိုး တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူမအမေရဲ့ အရှေ့မှာ အတော်လေး ကြွားထားခဲ့ပြီး သူတို့က ချိန်းတွေ့နေတာ နှစ်ဝက်လောက် ရှိနေပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ လူချင်း တွေ့ဖို့ အချိန်ကျလာပြီ၊ မဟုတ်ပါလား။

ရှုလဲ့က သူမရဲ့ ဆံပင်လေးကို ထိပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အခုတော့ အဲ့အချိန် မရောက်သေးပါဘူး။”

“ကိုယ်က အခုမှ ခရိုင်ကော်မတီကို ဝင်တာ။ ပြီးတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်တွေကလည်း အသားမကျသေးဘူး။ အဲ့ဒါအပြင် မင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ အရင်ဆုံး ပေးတွေ့သင့်တယ်လို့ ကိုယ်ထင်တယ်။ ကိုယ့်မိဘတွေက တပ်ခွဲထဲက တပ်သားကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးနဲ့ ချိန်းတွေ့ပေးဖို့ စီစဥ်နေကြတာ။”

စွန်းမိန်က ရုတ်တရက်ကြီး သူမရဲ့ စိတ်က တင်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ သူမ စိတ်ထဲ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမက ရှုလဲ့နှင့် မတန်ဘူးဆိုတာ သိနေခဲ့သည်။ ရှုလဲ့သည် သူမထက် အသက်တွေ အများကြီး ကြီးသော်လည်း အလုပ်လုပ်နေသည့် မိသားစုတစ်ခုမှ ရှုလဲ့လို လူမျိုးက ခရိုင်အတွင်းမှာ ကောင်းတဲ့ မိသားစုတစ်စုကို ရှာနိုင်တာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါ။

ထို့ကြောင့် စွန်းမိန်က ရှုလဲ့ရဲ့ အိမ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ လာချင်နေပါစေ၊ သူမက အင်တင်တင်နှင့်သာ သဘောတူခဲ့ရသည်။

“ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို အရာအားလုံးက ရှင့်သဘောပါ။”

ရှုလဲ့ - “ဒါဆိုလည်း ကိုယ် အရင် သွားတော့မယ်နော်။ ဒီမှာ ဒါက မင်းအတွက်ပါ။”

ရှုလဲ့က စွန်းမိန်ကို တိတ်တဆိတ်နှင့် စာတစ်စောင်ကို ပေးပြီး တီးတိုးပြောခဲ့သည်။ “တရုတ် နှစ်သစ်ကူး ပြီးတော့မှ ကိုယ် မင်းဆီ လာတွေ့မယ်။”

ကယောက်ဂယက် ဖြစ်သွားသည့် စွန်းမိန်ရဲ့ စိတ်က ရုတ်တရက် ထပ်ပြီး မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

သူမက အိမ်မက်အလားဆိုပြီး တွေတွေဝေဝေ ဖြစ်သွားကာ စာရယ်၊ ကန်စွန်းဥဖုတ်ကို ယူပြီး အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက ကန်စွန်းဥဖုတ် ဝေစုကို ရပြီးနောက် အားလုံးကို စားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူမကတော့ စာကို ရတနာတစ်ခုလို သိမ်းထားခဲ့သည်။ ထိုစာကို ဖွင့်ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ဖတ်ပြီးနောက် ထိုစာရွက်ရဲ့ အစွန်းမှာ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အလွှာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

မျက်စိလျင်သည့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်က ဖျက်ခနဲ ကြည့်ပြီး အတွေးထက် အပြောက ပိုပြီးတောင် မြန်နေခဲ့သည်။

“စွန်းမိန်၊ နင့်ရဲ့ ကောင်လေးက စာကို အင်္ဂလိပ်လို ရေးနေတုန်းလား။”

ထိုစာလုံး အရေးအသားတွေက တရုတ်စာလုံးတွေနှင့် တူညီပုံ မရပါ။

စွန်းမိန်က ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။ “ဒါတွေက အင်္ဂလိပ်စာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက pinyin တွေပါ။”

ထိုအကြောင်းကို တွေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ စွန်းမိန်သည် ထိုလူက တကယ်ကို ကြီးကျယ်တယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမက ကန်စွန်းဥတွေ စားပြီးနောက် သူမကောင်လေးရဲ့ အမှားကို ရှာဖို့အတွက် စိတ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှုလဲ့သည် သူက သာမန် အထက်တန်းအောင် လူတစ်ယောက်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေတုန်းက အလုပ်တွေ ရှုပ်နေကာ များသောအားဖြင့် သုံးလေးရှိသည့် စာလုံး အချို့ကို မမှတ်မိနိုင်သည့်အတွက် သူက pinyin တွေကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

Pinyin သုံးတာ ဘာမှားလို့လဲ။

စွန်းမိန်သည် ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပါ။

အခုခေတ်မှာဆိုရင် လူတွေက စာဖတ်တာနှင့် ပတ်သက်ပြီး သိပ်မရင်းနှီးကြပါ။ လူတိုင်းသည် သူတို့ မသိသည့် စာလုံးများနေရာမှာ pinyin နှင့် သုံးလေ့ရှိကြသည်။

စွန်းမိန်က စာကို ချလိုက်သည့်အခါ စောနလေးတင် မေးခွန်း မေးလိုက်တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်က သူပြောတာ မှားသွားတာကို သိလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ဒါဟာ စွန်းမိန်က သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပြီး ထွက်မသွားခင်မထိဖြစ်ကာ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် များစွာက စတင်ပြီး တီးတိုး ပြောခဲ့သည်။

“စွန်းမိန်ရဲ့ ကောင်လေး တပ်သားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ တပ်သားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် စာမရေးနိုင်ရတာလဲ။”

“ငါဆိုလိုချင်တာက အဲ့လိုမျိုးလေ။”

“ဒါပေမယ့် မင်း အဲ့လိုတော့ မပြောသင့်ဘူးလေ။ စွန်းမိန် ဘယ်လောက်ထိ ဒေါသထွက်သွားလဲဆိုတာကိုသာ ကြည့်လိုက်တော့။”

ရှုလဲ့က စွန်းမိန်ကို ကန်စွန်းဥအချို့ ပေးလိုက်သည်။ အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံဖြင့် ဝယ်ခဲ့သော်လည်း သူကတော့ ပျော်နေခဲ့သည်။

ဒီလို ပျော်ရွှင်မှုမျိုးက မင်းရဲ့ အသဲလေးကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ဖို့ ပိုက်ဆံ သုံးလိုက်တာကနေ ရလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ရှုလဲ့သည် သူက စွန်းမိန်အပေါ် လုံးဝ ခံစားချက် မရှိဘူးဆိုတာ သိနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူက စွန်းမိန်ကို တွေ့သည့်အချိန်တိုင်း အမြဲလိုလို ပျော်နေခဲ့သည်။

ရှုလဲ့က သီချင်းလေး ညည်းကာ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသည့် စိတ်ကူးထဲမှာ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ရှုမိသားစုထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားရတာက သူ့ရဲ့ဘဝမှာ ဒုက္ခအများဆုံး အရာတစ်ခုလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

တကယ်လို့ သူသာ ဆင်းရဲတဲ့ မိသားစု တစ်စုမှာ မွေးမလာခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက သူစိတ်ကူးထားသော ဘဝမှာ နေရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့မှာ အာဏာရှိသည့် မိဘများ၊ အလားအလာရှိသည့် အနာဂတ်တစ်ခု၊ မိန်းမတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ သိမ်းသွင်းနိုင်မည့် အရည်အချင်းနှင့် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့။

ရှုလဲ့က စွန်းမိန်ကို ရှာခဲ့သည်မှာ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမျိုးကြောင့် မဟုတ်သလို စွန်းမိန်က သူ့ကို ချစ်တာ လိုချင်လို့လည်း မဟုတ်ပါ။ သူက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် တုံးအသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှာချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို တာဝန်ယူပေးထားတဲ့ တစ်ယောက်တည်းသောသူက ကျန်းယွင်ဖြစ်သော်လည်း မိန်းမတွေက ဒီတိုင်းပဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့က လက်ထပ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ သိပ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ပါ။

သူတို့က လက်မထပ်ခင်မှာ အပြင်ကို သွားလေ့ရှိကြသည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အပြည့်အဝ ယုံနေသည့် ခံစားချက်က ရှုလဲ့ကို သူ့စိတ်ထဲရှိ ဖိအားတွေ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ထုတ်ပြခွင့် ပေးသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှုလဲ့က စွန်းမိန်ဆီ မကြာမကြာ သွားမလည်သော်လည်း သူသွားသည့် အချိန်တိုင်းဟာလည်း စိတ်ဆိုးနေသည့် အချိန်မျိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် စွန်းမိန်ရဲ့ အရှေ့မှာဆိုရင် ချမ်းသာသည့် မိသားစုတစ်စုမှ ကလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ ပြီးပြည့်စုံသည့် ဘဝကို ကြွားလုံးထုတ်ကာ အဲ့ဒါကပဲ ရှုလဲ့ကို ပိုပြီး အလျှော့မပေးချင်အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။

သူ့ဘဝကို သူ့မိဘတွေကပဲ ဖျက်စီးခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ လုံးဝကို ယုံကြည်သည်။

ရှုလဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သူသည် နတ်ဘုရားတွေက မနာလို အားကျရလောက်အောင် အရည်အချင်းရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့ မိဘတွေအတွက်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ ဒါဟာ ဒီလို ပိတ်ဝန်းကျင် အချိန်အခါကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူက ထူးခြား သာလွန်သည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းသည် နောက်ပိုင်းမှာ ဟောင်ကောင်ကျွန်းဆီ ပြောင်းနေဖို့အတွက် အရမ်းခက်ခဲသည့် ဒီနှစ်တွေမှာ ပိုက်ဆံတွေ စုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘဝက သုခဘုံနှင့် တူပြီး အဆင်ပြေကြတယ်ဟု သူ ကြားဖူးထားသည်။

အခုဆိုရင် သူက ယွမ်တစ်ထောင်ကို စုမိထားပြီးဖြစ်ကာ သူသာ အဲ့နေရာကို သွားမယ်ဆိုရင် လူချမ်းသာတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ရှုလဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ ဖိအားတွေကနေ ရုန်ထွက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၂၀

သူ ခြံတံခါးကနေ ဝင်လာတော့ ချိုပြီး မွှေးနေတဲ့ အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ဒီအနံ့က ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်ကနေ လာတယ်ဆိုတာ သူ မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် သိနေသည်။

ရှုလဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပေကလပ်၊ ပေကလပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါဟာ သနားဖို့ကောင်းသည်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ တစ်ခြံထဲမှာ နေနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူက ဝမ့်ရင်းကို တကယ် ဖျားယောင်းချင်နေခဲ့သည်။

ဒါဟာ ဝမ့်ရင်းက လှရုံသပ်သပ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီး အရေးကြီးတာကတော့ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရှုရွှမ်းက သူမနှင့် မလိုက်ဖက်ဘူးဟု ခံစားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက သူ့လိုမျိုး သူမအတွက် အချစ်စာလေးတွေ ရေးပေးမှာလား။

ရှုရွှမ်းက သူ့လိုမျိုး ပိုက်ဆံရှာနိုင်မှာလား။

ရှုရွှမ်းက သူ့လိုမျိုး ဉာဏ်ကောင်းလို့လား။

သေစမ်း။ ဒီကောင်က မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်လဲ။

ရှုလဲ့သည် ရှုရွှမ်းတို့ လင်မယားကို မနာလိုဖြစ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယွင်က ဂျုံနယ်နေခဲ့သည်။ သူမက အဖြူရောင် ဂျုံမှုန့်ထဲကို ပြောင်းမှုန့်များစွာ ထည့်ပြီး ဂျုံလုံးကို မြှောက်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ ကျန်းယွင်က ဒေါသတကြီး ဂျုံကို နယ်လိုက်၊ ပေါက်လိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။

ရှုလဲ့က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ သူက သူ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကို ဒီမိန်းမနဲ့ ဖြတ်သန်းဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ကျန်းယွင်က ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။ “ဒါက တရုတ် နှစ်သစ်ကူးလေ။ နင်က တစ်နေ့ လေးနပ် စားနေတုန်း။ နင်က ပိုကောင်းတာ မတွေးမိဘူးဆိုရင် ငါက နင် ကျောက်စိမ်းဘုရင်နဲ့ ကိုယ်ဝန်ရထားတယ်လို့ တွေးမိလိမ့်မယ်”

သူမသည် ဘယ်သူ့နာမည်ကိုမှ ထည့်ပြီး မပြောသော်လည်း သူမက ဝမ့်ရင်းကို ပြောနေတယ်ဆိုတာ ရှုလဲ့က သိနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဘဝက အရမ်းကို ကောင်းသည့်အတွက် ဘေးခြံထဲရှိ ဇနီးလေးတွေ အားလုံးက သူမကို အံ့ဩနေခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ဒီနေ့မှာတော့ သူမသည် ရှုတပေါင် ငိုအောင် အရမ်း ချိုမြိန်သည့် အရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒါကိုလည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်ချက်လောက် ထပ်မရိုက်မိခင်မှာ ရပ်လိုက်သည်။

“စား၊ စား၊ စား။ နင်က ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အစားကြီးရတာလဲ။”

…….

ဝမ့်ရင်းက အိုးထဲတွင် ပွတက်လာသည့် အဖြူရောင် ပေါက်စီပေါင်းထားတာကို ကြည့်ပြီး ကိုးကြိမ်မြောက် မေးလိုက်သည်။ “အဲဲဒါ ရပြီလားဟင်။”

ရှုရွှမ်း - “ရဖို့ လိုသေးတယ်။”

ဆီအိုးထဲတွင် တရှဲရှဲ မြည်သံကို ကြားနေရပြီး ရွှေအိုရောင် နို့ကိတ်မုန့်ကို အိုးပေါ်ကနေ လှန်ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ နို့အနံ့လေး သင်းသင်းလေးဖြင့် ပန်းကန်ပေါ်ကို တင်လိုက်သည်။

“မြည်းကြည့်။”

ဝမ့်ရင်းက တစ်လုပ် မြည်းကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြခဲ့သည်။ “အရသာရှိလိုက်တာ။”

“နို့အရသာ အပြည့်ပါတယ်ဆိုပေမယ့် ကပ်စေးစေးကြီး ဖြစ်မနေဘူး။ ပူပူလေးနဲ့ နူးညံ့နေတာပဲ။”

နို့ခဲကြော် လုပ်ဖို့အတွက် ရှုရွှမ်းက လူတစ်ယောက်ကို နို့တစ်ပုလင်း ထပ်ယူဖို့ ပြောလိုက်တာသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက ထိုအကြောင်းကို စပြီး တွေးလိုက်သည်။

သူမရဲ့ မိသားစုမှာ ရေခဲသေတ္တာ မရှိသည့်အတွက် တကယ်လို့ သူတို့သာ အဲ့ဒါကို ဆောင်းတွင်း အေးနေသည့် အချိန်မျိုးမှာ လုပ်မယ်ဆိုရင် သူမက နောက်ထပ် တစ်နှစ်ကို စောင့်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းက နို့ထဲကို ပြောင်းကော်မှုန့် ထည့်တာ၊ မွှေပြီး အပူပေးတာ၊ အဲ့ဒါ ပျစ်နှစ်သွ့ားသည့်အခါ အအေးခံတာ၊ အချောင်းလေးတွေ လှီးတာ၊ ကြက်ဥရယ်၊ ကော်မှုန့်ရယ် ကပ်တာနှင့် အိုးထဲထည့်ကြော်တာ အစရှိတဲ့ လုပ်ငန်း အဆင့်ဆင့် အသေးစိတ်ကို ဖော်ပြထားခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းသည် နို့ကို ကြော်လို့ရကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း ဝမ့်ရင်း သူ့ကို ပြောပြပြီးကတည်းက သူသည် အဲ့ဒါကို စမ်းကြည့်ဖို့အတွက် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ကို ဂျုံမှုန့်ဖြင့် ကပ်တာကို ရှုရွှမ်းက လုပ်ပြီး ပေါက်စီရဲ့ အပေါ်ခွံကို ခွာကာ အထဲရှိ အသားကိုတောင် နုတ်နုတ်စဥ်းနေခဲ့သည်။

ကြွတ်ယွပြီး ရွှေအိုရောင်သမ်းနေသည့် အပြင်ပိုင်းက နူးညံ့ပြီး နို့ခဲလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။ ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို သူကိုယ်တိုင် မြည်းကြည့်ခဲ့ပြီး အရသာရှိတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်း - “ဆရာ့ဆီကို နည်းနည်းလောက် ပို့ပေးလိုက်ပါဦး။”

မကြာခင်ကမှ သူတို့ မိသားစု နှစ်စုဟာ အတူတူ စားနေခဲ့ကြသည်။ ချမ့်တုန်သည် သူ့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ရွှေ့လာပြီး ချိန်းထားတဲ့ အချိန်မှာ စားဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“နေ့လည်ကျရင် ဘာစားချင်လဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ပါးစပ်ထဲမှာ နို့ကိတ်ကို စားရင်း တွေးနေခဲ့သည်။

“နေ့လည်ကျရင် ဝက်သားချက်ပြီး စားကြမလား။”

အိမ်မှာ အသားတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ ချမ့်တုန် ပို့လိုက်သည့် အသားတွေကပဲ ဆယ်ပေါင်ကျော်သည်။

ရှုရွှမ်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ ပိန်းဥ ဝက်သားချက်နဲ့ ကြာစွယ် ဝက်သားချက် လုပ်ကြရအောင်။”

ဝမ့်ရင်းက အားရပါးရ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သတိမထားဘဲ မျိုချလိုက်သည်။

ပိန်းဥက နူးညံ့ပြီး အာဟာရ ကြွယ်ဝကာ ကြာစွယ်က ချိုသည်။ သူတို့တွေကို ဝက်သားတုံးကြီးတွေ ကြားထဲမှာ ထည့်ချက်လိုက်ရင် အရသာက အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်။

ဝက်ဗိုက်သားရဲ့ အပေါ်ပိုင်းကို အကွက်ပုံစံ လှလှလေး ဖြစ်နေအောင် လုပ်ဖို့ အိုးဖြင့် မီးတိုက်ထားသည်။ ထို့နောက် ခပ်ထူးထူးလေး လှီးထားခဲ့သည်။ ပိန်းဥနှင့် ကြာစွယ်ကို လှီးထားသည့် အချက်တွေကိုလည်း ပန်းကန်ကြီးထဲမှာ ထည့်ပြီး တည်ခင်းထားသည်။

ထိုပြုတ်ပြီး ကြော်ထားသည့် လုပ်ငန်းစဥ်ဟာ နေ့တစ်ဝက်လောက် ပေါင်းထားကာ ရလဒ်အနေဖြင့် ဝက်သားပေါင်းက နူးညံ့ပြီးရင်း နူးညံ့လာကာ အစင်းလိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအသားပြား ထူးထူလေးက ပွဲကို မငြင်းနိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်က ပေါက်စီပူပူလေး တစ်လုံးကို ယူပြီး ထိုအပေါ်မှာ အသားတစ်ပိုင်းနှင့် ကြာစွယ် တစ်ပိုင်းကို တင်လိုက်သည်။ အသားမှ အရည်တွေသည် ပေါက်စီထဲကနေ ကျလာပြီး အဲ့ဒါကို ရပ်ဖို့အတွက် ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိနေခဲ့ပါ။ ချမ့်တုန်က ပေါက်စီရဲ့ အစွန်းကို လျှက်ပြီး သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ကို ဟကာ ပေါက်စီ အပါအဝင် အသားကိုပါ တစ်ဝက်လောက် ကိုက်လိုက်သည်။

အသားပြားတွေက အဆီအနှစ် ကြွယ်ဝသော်လည်း မအီနေခဲ့ဘဲ အနည်းငယ် ချိုကာ အနှစ်တွေ အပြည့် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အဲ့ဒါကပဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လျှာပေါ်မှာ မွှေးရနံ့အပြည့် ဖြစ်သွားစေသည်။

ချမ့်တုန်က စားနေရင်း သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စောင့်ကြည့်ကာ ဆက်တိုက် အားပေးနေခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြီပဲ၊ ကောင်လေး။”

ရှုရွှမ်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က အတော်လေး ကောင်းလာပုံရပြီး အခုဆိုရင် ပိုလိုတောင် ကောင်းလာခဲ့သည်။

“ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထား။ နောက်ထပ် နှစ်နည်းနည်းလောက်နေရင် ဆရာက မင်းရဲ့ အထူး အဆင့်ကို ထောက်ခံပေးဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာပေးလိမ့်မယ်။”

စားဖိုမှူးအဆင့် ပဏာမ အဆင့်တွေကို ကျော်ပြီးရင် ကျန်တာတွေကတော့ မရိုးရှင်းပေ။ မင်း အတွင်းပိုင်းက ထောက်ခံချက်နဲ့ အဆင့်မှီတယ်ဆိုတဲ့အရာတွေကို ရဖို့ တစ်ချို့ ပြိုင်ပွဲတွေကို ဝင်ပြိုင်ဖို့ လိုအပ်သည်။

ချမ့်တုန် - “မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် အထူးအဆင့်၊ တတိယအဆင့်နဲ့ ဒုတိယအဆင့်တွေက မခက်ဘူး။ မင်း အဲ့နောက်ပိုင်း ဆက်လုပ်ရမယ့် အဆင့်တွေအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ။”

တကယ်လို့ မင်း နိုင်ငံထဲမှာ ဆုတစ်ခုခု ရမယ်ဆိုရင် မင်းက ပထမအဆင့်ကို ရပြီးရင် ကျွမ်းကျင်တဲ့ စီနီယာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ထိပ်ပိုင်း နှစ်ဆင့်ကတော့ စွမ်းရည်ကို စစ်ဆေးတာ မဟုတ်တော့ဘဲ အဲ့ဒါတွေက ဂုဏ်ပုဒ်အရ သင်္ကေတနှင့် ပိုတူကာ မင်းရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်မှာ မင်းရဲ့ ထိပ်ပိုင်းက အရာတစ်ခုကို သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချမ့်တုန်ရဲ့ ဘဝမှာ ဂုဏ်အယူရဆုံး အရာကတော့ သူဟာ တပည့်ကောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက သူ့တပည့်ကို သိပ်ပြီး မသင်ပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်လို့ ရှုရွှမ်းကသာ ဆုရပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ထိပ်တန်း စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင် သူဟာ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့ရဲ့ တပည့်ကြောင့် သူ့ရဲ့နာမည်ကို အနောက်မှာ ထားခဲ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးတစ်ခုပဲလေ။

ချမ့်တုန်သည် ဝက်သားနှင့် ပေါက်စီ လေးလုံးကို စားခဲ့သော်လည်း ဝမ့်ရင်းသည် သူက အများကြီး စားနေတာကို မြင်သည့်အခါ မြန်မြန်ပဲ သူ့ကို တားလိုက်သည်။

ချမ့်တုန်က သူ့ရဲ့ တပည့်ဆီမှ ရလာသည့် လက်ဆောင်ကို စားပြီးနောက် သူသည် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်အိပ်ဖို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

အခုဆိုရင် ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်က လေးလနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မကြာသေးခင်ကမှ ကြိမ်ဖန်များစွာ ဆေးစစ်ဖို့ ဆေးရုံကို သွားထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက သူမရဲ့ သကြားဓာတ်ကို သတိထားကာ စပြီး ထိန်းချုပ်လာကာ တကယ်လို့ သူမက အများကြီး စားနေခဲ့ရင် သူမ ဆီးချိုရောဂါ ဖြစ်မှာကို ကြောက်နေခဲ့သည်။ အရင်တစ်ခေါက် သူမ ဆရာဝန်ရဲ့ ရုံးခန်းကို သွားတုန်းက ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲ သကြားလုံး လက်တစ်ဆုတ်ကို ထည့်လိုက်ကာ ဆရာဝန်ဆီမှ တင်းကြပ်သည့် သတိပေးချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

ဒါက ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတွေအတွက် သူတို့ရဲ့ စားသောက်မှုပုံစံကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဆေးရုံကလည်း ဒီလို ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဆီးချိုရောဂါဆိုတဲ့ ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စကို ရင်ဆိုင်ကြရသည်။

တကယ်တမ်းမှာ ဝမ့်ရင်းက အဲ့ဒါကို သေသေချာချာ သိနေသော်လည်း……

သူမက သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

ရှုရွှမ်းက အိမ်မှာရှိတဲ့ သကြားတွေကို ဖယ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့မှာ နို့ခဲကြော်က အတော်လေး ချိုနေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်အထိ ဘာအချိုပွဲမှ ထပ်လုပ်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ သူကလည်း တစ်ရက်တာ အသားစားတာကို ရပ်လိုက်သည်။

ဝမ့်ရင်းက အိမ်ရာပေါ်မှာ လှဲပြီး သစ်အယ်သီးနှင့် သစ်ကြားသီးတွေကို စားနေခဲ့သည်။ ကျန်းနာရဲ့ အကြံအရ သူမ အရင်တုန်းက ဝယ်ထားသည့် ဒယ်အိုးက တကယ်ကို အတော်လေး အသုံးဝင်သည်။ အခြောက်ခံထားသော သစ်အယ်သီးတွေကို ဒယ်အိုးလေးထဲ ထည့်လိုက်သည့်အခါ မကြာခင်မှာပဲ အနံ့ မွှေးမွှေးလေးက ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်လေကျရင် သူမက ကန်စွန်းဥလေး တစ်လုံး၊ နှစ်လုံးလောက်ကို ယူပြီး အထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့သည်။ ဖုတ်ထားတဲ့ အပေါ်က အခွံကို ခွဲလိုက်သည့်အခါ အထဲရှိ ချိုပြီး ရွှေအိုရောင်ရှိသည့် အသားက ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက အဲ့အပေါ်မှာ အရသာငါးမျိုး အစပ်မှုန့်ကို ဖြူးပြီး စားရတာကို အကြိုက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါက ချိုစပ်ပြီး အရသာက အံ့ဩဖို့ ကောင်းသည်။

ဝမ့်ရင်းက ဝက်သားကို ပျော်ရွှင်စွာ စားပြီး သကြားစက်ရုံ ရုံးခွဲထဲမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေချိန် ထိုနေရာတွင် မိသားစု တစ်စု ရှိနေပုံ ရသည်။

၁၂လမြောက် လူနာ လ အစကတည်းက ကျောက်ကျွင်းသည် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

သူ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ။

ဟုတ်တယ်။ သူက လက်တွဲဖော်တစ်ယောက် ရှာနေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပင်။

ဆယ့်နှစ်လမြောက် လူနာ လသည် နှစ်တိုင်း အောင်သွယ်တော်တွေ အလုပ်အရှုပ်ဆုံး လဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်မှာ လူတွေက စုံတွဲတွေ တွေ့ချင်တာ ဒါမှမဟုတ် ဒီအချိန်မှာ စီးပွားရေး လုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ကြတာမျိုး ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး လူတိုင်းမှာ အားလပ်ချိန်တွေ ရှိကြသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် တကယ်လို့ သူတို့က အဆင်ပြေကြရင် နှစ်သစ်ကူး လူနာ လအတွင်း စေ့စပ်လိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တရုတ် နှစ်သစ်ကူး ပြီးသွားတဲ့နောက် ချက်ချင်း လက်ထပ်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အချို့သော လက်တွေ့ကျသည့် အကြောင်းပြချက်တွေ အနေဖြင့် သူတို့က နှစ်သစ်ကူးအတွင်း အဝတ်အစား အသစ်တွေကို ဝယ်လို့ရသည့်အတွက် သူတို့က အဝတ်အစားဖိုးတွေအဖို့ ပိုက်ဆံတွေ သုံးစရာ မလိုတော့ပါ။

သေချာတာကတော့ ကျောက်မိသားစုကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပါ။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် လန့်သွားရတာမျိုးလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ကျောင်ကျွင်းက အောင်သွယ်တော် တစ်ယောက်ဆီမှာ ပေးအပ်လိုက်သည်။

သူသည် ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့အတွက် အင်တင်တင် ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း အခုဆိုရင် သူက အဲ့ဒါကို ထပ်ပြီး မပြောတော့ပါ။

ထိုအကြောင်းကို ပြောရရင် ကျောက်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေတွေဟာ ဘယ်တုန်းကမှ အရမ်းကြီး မဆိုးခဲ့ပါ။

သူသည် ပင်စင်ယူထားသော စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ အငြိမ်းစား ခံစားခွင့် တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ကျောက်ကျွင်းသည် အဲ့ဒါကို မသုံးဖို့ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ငါးနှစ်၊ သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အတွင်း အခြေအနေတွေက အတော်ကို ပြောင်းလဲသွားမည်ဆိုတာ သူက သိနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး တစ်ခုကို စချင်နေခဲ့ရင်တောင် သူက မြို့မှာ စဖို့ လိုအပ်တာတွေ ရှိနေဦးမယ်၊ မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ကျွင်းသည် သူ့ရဲ့ ယွမ်၈၀၀ ကို တပ်မှ အနားယူတဲ့အနေဖြင့် ယူလာပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အိမ်က သူ့ရဲ့ အိပ်ရာအောက်ထဲမှာ ထည့်ပြီး သူက စီးပွားရေး လောကထဲ ဝင်သည့်အခါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ရွှေအိုးကို လုပ်ဖို့ စောင့်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျွင်း၏ လစာကလည်း မနည်းပါ။ သူသည် လုပ်သက် အလယ်အလတ်ရှိသည့် လက်ထောက် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အခုဆိုရင် သူသည် တစ်လကို ယွမ်လေးဆယ်ကို လစာအနေဖြင့် ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့ကို တပ်ခေါင်းဆောင်တွေက စောင့်ရှောက်ပေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျောက်ကျွင်းကိုယ်တိုင်က အနည်းငယ် ကပိုကရို ဖြစ်နေသော်လည်း သူက အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသည်။

ထိုအခြေအနေတွေ အားလုံးကို တွေးကြည့်မယ်ဆိုရင် အောင်သွယ်တော်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အဲ့ဒါက သိပ်ပြီးတော့ မဆိုးပါ။

သို့သော် ကျောက်ကျွင်းက စံသတ်မှတ်ချက်တွေ မြင့်သည့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းမှာတော့ သူသည် ပထမဆုံး အိမ်ထောင်ကိုသာ လိုချင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယ အိမ်ထောင်ကိုတော့ မလိုချင်ခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် အောင်သွယ်တော်က ကျေးလက်ဒေသကနေ သူ့အတွက် မိန်းမတစ်ယောက် ရှာပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အောင်သွယ်တော် ရောက်လာသည့်အခါ ကျောက်ကျွင်းရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်က ပြဿနာ ရှာကြမည် ဖြစ်သည်။

ကျေးလက်ဒေသရှိ မိန်းကလေးတွေက တစ်ခါတစ်လေ အလုပ်ရှိသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး စားစရာတွေကို လက်ခံရဖို့ မြို့ကို တက်လာလေ့ ရှိသည်။ ကျောက်ကျွင်းက မြို့ကနေ ထွက်သွားပြီး ကျေးလက်ဒေသကို သွားတော့မည် ဆိုတာကို သိနေသည့်အတွက် သူသည် သူ့ရဲ့ ကလေး နှစ်ယောက်ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာချင်နေခဲ့သည်။

ကောင်မလေး မရောက်လာခင် သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး မိထွေးတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာက မလွယ်ဘူးဆိုတာတော့ သူသိပါသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီကလေးက အရမ်း နားညီးတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

သူတို့ အားလုံးက ငယ်တယ်ဆိုပေမယ့် သူတို့က အောင်သွယ်တော်ရဲ့ အိမ်ကို တိုက်ရိုက် သွားပြီး သူ့ရဲ့ အဖေကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတယ်လို့ သွားပြောလို့ ရသည်။

ကောင်မလေးက မိထွေးတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ် ဆိုပေမယ့် ဒီလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာက မိထွေး တစ်ယောက် အနေနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ ကျောက်ကျွင်းက အခြေအနေကို လက်လွှတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ပြဿနာရှာသည့် ကိစ္စတွေက ပြန့်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်တုန်နှင့် ကျောက်ရှီက ညှိနှိုင်းဖို့ မလွယ်တာကိုလည်း သူ သိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် တစ်ခါမှ လက်မထပ်ဖူးသည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် သူသည် နှစ်ယောက်လုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ကျွင်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး မြို့မှာ ကွာရှင်းပြီးသား မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရှာတာက အကြံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

အခန်း (၂၁၉-၂၂၀)

Vol. 19 Ch. 219-220

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၁၉

.......

အခုဆိုရင် သူက အနည်းငယ် လှည့်စားခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမအနောက်မှာတော့ သူမရဲ့ နောက်လိုက် အလုပ်သမားတွေရဲ့ စကားသံတွေ ရှိနေသည်။

“အရမ်း ငယ်ပြီး တပ်သားတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နေပြီလား။”

“ဝိုး၊ ရှောင်းမိန်က ရတနာတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တာပဲ။”

…..

“ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆို အရာအားလုံးက ရှင့်သဘောပါ။”

ရှုလဲ့ - “ဒါဆိုလည်း ကိုယ် အရင် သွားတော့မယ်နော်။ ဒီမှာ ဒါက မင်းအတွက်ပါ။”

“စွန်းမိန်၊ နင့်ရဲ့ ကောင်လေးက စာကို အင်္ဂလိပ်လို ရေးနေတုန်းလား။”

ထိုစာလုံး အရေးအသားတွေက တရုတ်စာလုံးတွေနှင့် တူညီပုံ မရပါ။

Pinyin သုံးတာ ဘာမှားလို့လဲ။

စွန်းမိန်သည် ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဟု လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ပါ။

“ငါဆိုလိုချင်တာက အဲ့လိုမျိုးလေ။”

သူ့ဘဝကို သူ့မိဘတွေကပဲ ဖျက်စီးခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ လုံးဝကို ယုံကြည်သည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၂၀

ရှုရွှမ်းက သူ့လိုမျိုး သူမအတွက် အချစ်စာလေးတွေ ရေးပေးမှာလား။

ရှုရွှမ်းက သူ့လိုမျိုး ပိုက်ဆံရှာနိုင်မှာလား။

ရှုရွှမ်းက သူ့လိုမျိုး ဉာဏ်ကောင်းလို့လား။

“စား၊ စား၊ စား။ နင်က ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အစားကြီးရတာလဲ။”

…….

ရှုရွှမ်း - “ရဖို့ လိုသေးတယ်။”

“မြည်းကြည့်။”

ဝမ့်ရင်းက တစ်လုပ် မြည်းကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြခဲ့သည်။ “အရသာရှိလိုက်တာ။”

ဝမ့်ရင်း - “ဆရာ့ဆီကို နည်းနည်းလောက် ပို့ပေးလိုက်ပါဦး။”

“နေ့လည်ကျရင် ဘာစားချင်လဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ပါးစပ်ထဲမှာ နို့ကိတ်ကို စားရင်း တွေးနေခဲ့သည်။

“နေ့လည်ကျရင် ဝက်သားချက်ပြီး စားကြမလား။”

ဝမ့်ရင်းက အားရပါးရ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သတိမထားဘဲ မျိုချလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက ထပ်ပြီး တိုးတက်လာပြီပဲ၊ ကောင်လေး။”

တန်ဖိုးတစ်ခုပဲလေ။

တကယ်တမ်းမှာ ဝမ့်ရင်းက အဲ့ဒါကို သေသေချာချာ သိနေသော်လည်း……

သူမက သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

၁၂လမြောက် လူနာ လ အစကတည်းက ကျောက်ကျွင်းသည် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

သူ ဘာတွေ အလုပ်ရှုပ်နေတာလဲ။

ဟုတ်တယ်။ သူက လက်တွဲဖော်တစ်ယောက် ရှာနေရင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပင်။

ဒါပေမယ့် ဒီကလေးက အရမ်း နားညီးတယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။