အခန်း (၂၂၇-၂၂၈)

Vol. 19 Ch. 227-228

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၂၇

စွန်းမိသားစုက သူတို့ရဲ့ လေသံတွေကို အရင် လျှော့ချလိုက်ပြီး အခြေအနေတွေက တစ်ဖက်ကို ပြန်ပြီး ပြောင်းသွားပုံ ရသည်။ ဒါဟာ ဒီနေ့ပြဿနာရဲ့ အဆုံးသတ်ပဲဟုတောင် လူတိုင်းက တွေးခဲ့ကြသည်။

ကျန်းယွင်က ပြောလိုက်သည်။ “ရှုလဲ့။ ဒီမှာ၊ နင် ငါ့ကို ဖြေရှင်းချက် တစ်ခုခုကိုမှ မပေးဘူးဆိုရင် ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်။”

လူတိုင်း - !!!

အဒေါ်ရှုက မျက်လုံးပြူးသွားခဲ့သည်။ “ ရှောင်းယွင်၊ နင် ဒီစကားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောထွက်နိုင်ရတာလဲ။ ရှုလဲ့က နင့်အတွက်နဲ့ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စရာ ရခဲ့ရတာလဲ။ နင် မမှတ်မိတော့ဘူးလား။”

ကျန်းယွင်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မှတ်မိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မ ကွာရှင်းချင်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ သဲထဲက ဘယ်သဲကိုမဆို မဖယ်နိုင်ဘူး။ သူက လူတစ်ယောက်ဆီ ပိုးပန်းတဲ့စာတွေ ရေးပြီး ပို့လိုက်ကတည်းက ကျွန်မနဲ့ လမ်းခွဲတော့မယ်ဆိုတာ တူတူပဲ။ မပူပါနဲ့။ လင်မယားဆိုတာ ရက်တွေ အများကြီး အချစ်တွေနဲ့ ပေါင်းစည်းထားခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ သူ့ကို တရားမစွဲပါဘူး။ ကွာရှင်းချင်ရုံပါပဲ။ အချစ်တွေက မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ လမ်းခွဲတာကလွဲလို့ ကျွန်မက ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။”

အဒေါ်ရှုရဲ့ စိတ်တွေက ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စောနက စုစန်းမိန် ပြဿနာရှာတုန်းကတောင် သူမက ဒီလောက်ထိ ခေါင်းမကိုက်ခဲ့ရပါ။

ကျန်းယွင်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ပိုးပန်းတဲ့စာလေး နည်းနည်းလောက်နဲ့ သူမက ကလေးနဲ့ ယောက်ျားကို စွန့်ပစ်ဖို့ စီစဥ်နေတာလား။ သူမက ကွာရှင်းဖို့အတွက် ဆန္ဒရှိနေတာလား။ သူမက ကွာရှင်းဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တကယ်လို့ သူမသာ ကွာရှင်းသွားရင် သူမရဲ့ မိသားစုကို ဘယ်သူက ထောက်ပံ့ပေးမှာလဲ။ တပေါင်ကရော ဘယ်လို ကြီးပြင်းလာတော့မှာလဲ။ သူမက ဘာအချစ်အကြောင်းတွေ ပြောနေတာလဲ။ ချစ်တာနဲ့ရော ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူမရဲ့ မိသားစု နေဖို့ပဲ သူမကို ရှာခဲ့တာကို အခုတော့ သူတို့က အဲ့ဒါအတွက်နဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှာနိုင်ရတာလဲ။ တစ်ခုခုကြောင့်နဲ့ ဒီလို လက်လွှတ်ချလိုက်မယ်ဆိုရင် နင်က လူတစ်ယောက် ဟုတ်သေးရဲ့လား။

ကျန်းယွင်သည် သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်တွေကို သုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ ဒီလောက်ပဲ။ မနက်ဖြန် ရှုလဲ့နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ ကျွန်မ ပြန်လာခဲ့မယ်။”

ကျန်းယွင်သည် ထိုနေရာတွင် ဆက်နေနေဖို့အတွက် ဘာမှ နောက်ဆံတင်းနေတဲ့ပုံစံမျိုးကို မပြခဲ့ဘဲ ထပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပွဲကို ပျော်စရာကောင်းသည့်အလား ကြည့်နေသည့် လူတိုင်းကို သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အကြည့်မျိုးဖြင့်ပဲ အနောက်မှာ ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

ဟ၊ သူတို့ တော်တော်ကြာတဲ့အထိ ဒီလောက် ဇာတ်ရှိန်မြင့်တဲ့ ဇာတ်ကွက်မျိုးကို မမြင်ဖူးသေးဘူး။

အဖိုးကြီးစုန့်က ကျန်းယွင် ထွက်သွားတာကို မြင်သည့်အခါ လူငယ်လေးကို ဆွဲပြီး အကြံအနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။

“…ဒီမှာ ကျန်းယွင် သူ့မိဘအိမ်ကို မပြန်ခင် အဲ့အကြောင်း သူ့ကို မင်း အခုသွားပြီး ရှင်းပြလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။”

လူငယ်လေးက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး လှမ်းခေါ်ဖို့ မြန်မြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

အဖိုးကြီးစုန့်က လူအုပ်ကြားထဲတွင် မကျေနပ်သည့် မျက်နှာဖြင့် ကျန်းယွင်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

'ဟဟ၊ မင်းက ပြဿနာကို တားဖို့ ပိုက်ဆံတွေ သုံးချင်တာပေါ့။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ '

ကျန်းယွမ်က ထွက်ပြေးသွားပြီး ကျန်နေခဲ့သည့် လူတွေကလည်း လူစုကွဲသွားခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် စွန်းမိသားစုရှိ လူတိုင်းကလည်း အိမ်ထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်နေသေးသည့် ကိစ္စတွေကို တံခါးပိတ်ပြီး ဆွေးနွေးကြတော့မည်ဆိုတာ သိသာနေခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေကို ကြည့်ပြီးသည့်နောက် အဒေါ်လျှိုက နားမလည်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ ထိန်းနေသည့် စီမံခန့်ခွဲရသည့် အရာကလည်း တကယ်ကို မငြိမ်းချမ်းပါ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်တုန်းက မိသားစု နှစ်စုဟာ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အခုဆိုရင် ရှုမိသားစုရဲ့အိမ်ကို လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ ပြဿနာကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အခု သူတို့က ကွာရှင်းကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဒါက တကယ်ကို ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ ပြီးတော့ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမဆို သူတို့တွေ နေတတ်မှပဲ ရတော့မယ်။

ဝမ့်ရင်းက အံ့ဩသွားပြီး သူမရဲ့ အတွေးတွေကို ရှုရွှမ်းအား ပြောပြခဲ့သည်။

“ကျန်းယွင် ကွာရှင်းလိုက်တာက သူ့အတွက် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို့ ကျွန်မထင်တယ်။”

“ရှုမိသားစုအတွက် သူ ဘယ်လိုတွေတောင် အလုပ်တွေ လုပ်ပေးလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်လေ။ သူက တစ်နေကုန် ယာလုပ်သား တစ်ယောက်လို အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ။ ဆရာမ တစ်ယောက် လုပ်ရတဲ့ အလုပ်က ကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုဆိုတာ သိသာပေမယ့် တစ်ချိန်လုံးကြီး သူမက အလုပ်လုပ်နေရတာလေ။ တကယ်ကို အလုပ်တွေ ကြိုးစားလွန်းတယ်။”

မျှမျှတတပြောရရင် ဝမ့်ရင်းက ကျန်းယွင်ကို သဘောကျတယ်ဟု မပြောနိုင်သော်လည်း သူမကို မုန်းတယ်လို့လည်း ပြောလို့မရနိုင်ပါ။

ကျန်းယွင်သည် အတူတူ ရှိဖို့အတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲပုံရသော်လည်း သူမသည် ရှုမိသားစုရှိ အခြား လူတွေထက် ပိုပြီး သာလွန်သည်။

အဒေါ်ရှုက အမြဲတမ်း ပစ္စည်းတွေကို တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို ယူသွားပြီး လုံးဝကို မျှတပြီး ရဲတင်းတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ တစ်ဖက်မှာတော့ ကျန်းယွင်သည် သူမ ပဲငံပြာရည် သို့မဟုတ် ရှာလကာရည် အစရှိသည့် အရာတွေ ငှားရတာတောင် ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ တကယ်လို့ သူမက မောက်မာတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြုမူနေခဲ့ရင်တောင် သူမက အဒေါ်ရှုထက် သာလွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမရဲ့သား ရှုတပေါင်က မိသားစုထဲတွင် လူတိုင်း အလိုလိုက်တာ ခံထားရသည့် ဆိုးသွမ်းသော ကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ကျန်းယွင် တစ်ယောက်တည်းကသာ သူ့ကို အပြစ်ပေးလေ့ ရှိသည်။

ဝမ့်ရင်းက စကားကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ “ သူတို့တွေ ကွာရှင်းလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ။”

ကျန်းယွင်က ထိန်းထားလို့ရမည့်လူမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ရှုမိသားစုရှိ ကျန်လူတွေကလည်း ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရှုမိသားစုရှိ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေက ပြီးသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ စွန်းမိသားစုရှိ လူတွေက ညှိနှိုင်းဖို့ ဘယ်လို ဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ မသိသော်လည်း သူတို့က ရင်ခုန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်မှာတော့ ရှုရွှမ်းရဲ့ ခေါက်ဆွဲက အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဝက်သားကင်ကို ခေါက်ဆွဲရဲ့ အပေါ်မှာ တင်ထားပြီး ဟင်းရည်ထဲမှာလည်း ပုစွန်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ်တွေ ပါရှိသည်။ စိမ်းစိုနေသည့် ကြက်သွန်မြိတ်များ၊ နီရဲနေသည့် ဟင်းရည်နှင့် ပန်းကန်ထဲတွင် သေချာ ထည့်ထားသော ခေါက်ဆွဲ အစရှိသည့် အရာတွေက သွားရည်ကျစရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ထားသည့် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက စားမလို့ လုပ်နေတုန်း ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ရှုသည် တံခါးကို ခေါက်ပြီး ရှုရွှမ်းက ဖွင့်ဖို့ သွားခဲ့သည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ အဒေါ်ရှုကို သွားရည်ကျစရာ အနံ့တွေက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

သူမက အသက်ကိုဝအောင် ရှုပြီး ဝမ့်ရင်းကို မနာလိုတဲ့ အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ဝမ့်ရင်း၊ နင်တို့ရဲ့ အိမ်မှာ ပိုနေတဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေ ရှိသေးလား။ ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး။ ငါတို့ရဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ လိုအပ်လို့။”

ဒါက အတော်လေးကို ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းသည်။ သူတို့လင်မယားက ဒီလိုမျိုး မနေနိုင်ပါ။ နှစ်သစ်ကူး မတိုင်ခင် သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကောင်းကောင်း စားနိုင်ရတာလဲ။

ဝမ့်ရင်းက ခေါက်ဆွဲတွေကို ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း။ အဒေါ်၊ ကျွန်မတို့က နှစ်ပန်းကန်ပဲ လုပ်ထားတာ။ ကျွန်မက တစ်ပန်းကန်။ ရှုရွှမ်းက တစ်ပန်းကန်။”

သူမကသူ့ဆီမှာ အကြွေးတင်ထားတာမျိုး ရှိလို့လား။ သူက သူမအိမ်ကို လာပြီး ဒီလောက် ယုံကြည်ချက် ရှိရှိနဲ့ စားစရာတွေ ဘာလို့များ ဘာတောင်းရဲရတာလဲ။

အဒေါ်ရှုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါတို့အတွက် နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး လုပ်ပေးဖို့ ရှုရွှမ်းကို ပြောလိုက်။ နင်တို့စားတဲ့အတိုင်းပဲ။”

ဝမ့်ရင်းက တွေဝေသွားခဲ့သည်။ “အဒေါ်၊ ရှင် အိပ်မက်မက်နေတာလား။ ကျွန်မ အရင်က ရှင့်ကို မပြောခဲ့ဘူးလား။ ကျွန်မတို့ မိသားစုဆီကနေ စားစရာ လာမတောင်းနဲ့လို့။ ကျွန်မတို့မှာ သူတောင်းစားတွေကို ပေးဖို့အတွက် စားစရာတွေ အဲ့လောက်ထိလည်း ပိုမနေဘူး။”

အဒေါ်ရှုသည် အတော်ကို ဒေါသထွက်ပြီး အနောက်ကို လဲကျမလို ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အိမ်နီးချင်း အားလုံးကို မုန်းသည်။ အထူးသဖြင့် ဒီနေ့လို ကိစ္စမျိုးကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်သည်။

စွန်းမိသားစုရှိ လူတွေအများကြီး ရောက်လာသည့်အခါ တကယ်လို့ ဒီအိမ်နီးချင်းတွေက စကား အနည်းငယ် ကူပြီး ပြောပေးနိုင်ခဲ့ရင် သူမတို့ မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက ဒီလောက်ကြီး ဆိုးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

သူတို့က အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်သော်လည်း အဝေးရှိ ဆွေမျိုးတွေလောက်တောင် မကောင်းပါ။

သူတို့က မကူညီနိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် ဘာလို့ စားစရာ နည်းနည်းလောက် သူတို့ကို မပေးရတာလဲ။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲ ရောက်မသွားဘဲ တံခါးပိတ်ဖို့ ရှုရွှမ်းကို အချက်ပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ရှုက တံခါးရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အင်တင်တင်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ပိုက်ဆံ ပေးမယ်။”

အရမ်းကို ခက်ထန်ပြီး သူတို့ မိသားစုရဲ့ ပြဿနာကနေ အခွင့်အရေးယူခဲ့ကြသည့် စွန်းမိသားစုရှိ လူတွေက စားစရာ ကောင်းကောင်းပေးဖို့ အတင်း ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက လာမေးရခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းမှာတော့ သူမကသည် ရှုရွှမ်းက ဒါကို လုပ်ပေးမယ်ဟု တွေးမိခဲ့သော်လည်း ဒီလူနှစ်ယောက်က အတော်ကို ညှာတာစိတ် မရှိကြပါ။

ဝမ့်ရင်းက ရယ်လိုက်သည်။ “အဒေါ် ကျွန်မတို့ကို ပိုက်ဆံ ပေးရင်တောင် ကျွန်မတို့က မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ ရှင်က ကျွန်မနဲ့ ရှုရွှမ်းကို အမှားတစ်ခု လုပ်မိအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။ အခု ရှင် ထွက်သွားပြီး တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ပဲ အကြံပေးပါတယ်။ အခုက ညစာ စားတဲ့အချိန်တောင် မဟုတ်သေးဘူး။”

ရှုရွှမ်းက တံခါးကို စောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

အဒေါ်ရှုက အရမ်းကို ဒေါသထွက်နေသည့်အတွက် အပြင်ဘက်ကနေ ဆဲဆိုနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ အကြောင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ သူမက ပန်းကန်ရဲ့ ထောင့်နားမှာ ရှာလကာရည်တွေကို လောင်းချလိုက်သည်။ ချဥ်စူးစူး အနံ့က မွှေးကြိုင်ပြီး ခေါက်ဆွဲက ဝါးလို့ကောင်းကာ ဟင်းရည်က အရသာ ရှိသည်။

ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်း အနည်းငယ် စိတ်နဲ့လူနဲ့ မကပ်တာကို မြင်သည့်အခါ မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ စောနကတည်းက ရှင် တစ်ခုခု မူမမှန်တာကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။”

ဘာမှ မပြောခင်မှာ ရှုရွှမ်းက သူ့ရဲ့တူဖြင့် ဝမ့်ရင်းအတွက် ခေါက်ဆွဲတွေကို ယူပေးလိုက်သည်။ “မင်း တစ်ခုခု သတိမထားမိဘူးလား။”

ဝမ့်ရင်းက မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ “ဘာကိုလဲ။”

ရှုရွှမ်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “စောနက မြေပေါ်မှာ ငိုနေတဲ့ တစ်ယောက်က ကိုယ်တို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက လာတဲ့တစ်ယောက်လေ။ မင်း သူ့ကို မမှတ်မိဘူးလား။ ကိုယ့်ရဲ့ဝမ်းကွဲ စွန်းမိန်လေ။”

ဝမ့်ရင်း - သူမ အခုမှ မှတ်မိတယ်။ သူမတို့ လက်ထပ်တုန်းက သူမကို အထင်သေးတဲ့ ဝမ်းကွဲတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ။ အဲ့တစ်ယောက်က အပြင်ကတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။

“သူ့ကို ကြည့်ရတာ ဘာလို့ ရင်းနှီးနေပါလိမ့်လို့ တွေးနေတာ။ တကယ်လို့ သူက ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲ ညီမဆိုရင် သူ့အမေက…..”

ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ သူက ကိုယ့်ရဲ့ သုံးယောက်မြောက် အဒေါ်ပဲ။”

ဝမ့်ရင်းက လန့်သွားခဲ့သည်။ ဘဝရဲ့ တစ်ကွေ့ တစ်နေရာမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အချင်းချင်း တွေ့ရတယ်ဆိုသည့် ကိစ္စက တကယ်ပဲ ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းသည် သူ့ရဲ့ တတိယမြောက် အဒေါ်က မြို့ကို သွားတယ်ဆိုသည့်အကြောင်း သူအရင်က ပြောဖူးသော်လည်း အခုလိုမျိုး တွေ့ရမယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

“ရှင့်ရဲ့ တတိယမြောက် အဒေါ်က….. ဒါဆို သူက ကျွန်မတို့ အမေနဲ့လည်း သိပ်ပြီး မတူသလိုပဲ။”

ရှုရွှမ်း - “သူ ကိုယ်တို့ကို မမှတ်မိလို့နေမယ်။ ကိုယ်တော့ သူနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ချင်ဘူး။”

ဝမ့်ရင်းက နားလည်သည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ပြခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ တတိယမြောက် အဒေါ်က ချေးများတဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ယောက္ခမကို မြို့မှာ အိမ်အစေခံ တစ်ယောက်အဖြစ် အလုပ်လုပ်ရအောင် လှည့်စားခဲ့တဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ရှုရွှမ်းက သူမကို ပြောပြဖူးလို့ သိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဒီမှာ အရင်က မကျေပွဲတွေ ရှိနေတာပဲ။

“ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ တကယ်လို့ သူက သိရင်တောင် သူ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်မှာမလို့လဲ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးသွားရင် ယောက္ခမ လာလိမ့်မယ်။”

…..

တစ်ဖက်မှာတော့ ကျန်းယွင်က လမ်းမပေါ်မှာ တွေဝေပြီး လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

ကျန်းယွင် ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာ သူမသိပါ။

သူမအမေရဲ့ အိမ်ကိုများ ပြန်သွားတာလား။

သူမရဲ့ မိဘတွေက သူမကို ပြန်ပြီး လက်ခံဦးမှာလား ဆိုတာကို သေသေချာချာ မသိပါ။

ကျောင်းကို သွားမှာလား။

ကျောင်းကလည်း အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ရက်ရှည် ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ကျန်းယွင်သည် သူမမှာ သွားစရာနေရာ မရှိဘူးဆိုတာကို ဝမ်းနည်းစွာ သိခဲ့ရသည်။

သူမက ရှိုက်ငိုပြီး သူမ မိဘတွေရဲ့ အိမ်ကိုသာ သွားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ သူမ အပြင်ထွက်လာတုန်းက အပေါ်ထပ် တစ်ခုမှတောင် ဝတ်မလာသည့်အတွက် အေးခဲနေသည့် နှင်းတွေကြောင့် အတော်လေးကို အေးနေခဲ့သည်။

သူမ တော်တော်ကို အေးနေပြီ။

လူတစ်ယောက်က သူမကို အနောက်ကနေ မြန်မြန် လှမ်းဆွဲလိုက်တုန်းက သူမ လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတာ။

“ကျန်းယွင်”

သူက ခွေးသားရေ ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ထိုလူကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ကျန်းယွင်က မမှတ်မိခဲ့ပါ။

ထိုလူငယ်က ဝိုးတိုးဝါးတား မဖြစ်ဘဲ ကျန်းယွင်ကို စကားတွေ အများကြီး ပြောခဲ့သည်။

“ငါက မင်းတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်းပါ…. ငါ့မှာ မင်းကို ပြောပြစရာတစ်ခု ရှိတယ်။”

“တကယ်တော့ ငါတို့ အိမ်နီးချင်းတွေ အကုန်လုံးက အဲ့အကြောင်းကို သိတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့အားလုံးက အဲ့ကိစ္စကို မင်းမသိအောင် ထားထားကြတာ။ ရှုလဲ့က မင်းကို ကယ်ခဲ့လို့ မင်း သူ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာမလား။”

ကျန်းယွင်က လန့်သွားခဲ့သည်။ “နင် နင် နင်….”

“မရူးစမ်းပါနဲ့တော့။ မင်းအတွက်နဲ့ ရှုလဲ့က ဒဏ်ရာရပြီး ဆေးရုံတင်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းမလား။ သူ့ကို ကုဖို့ သူ့ရဲ့ အလုပ်ကို အတင်း ရောင်းခိုင်းခဲ့ကြတာ။ သူက မင်းကို လိမ်ထားတာ။ သူ့ဘာသာ အရင်ဆုံး ဒုက္ခရောက်လို့ ဒဏ်ရာရတာ။ မင်းကို စိတ်ပျော့သွားအောင် လုပ်ဖို့ သူက မင်းရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဖို့ တမင်တကာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး အရိုက်ခံရတဲ့ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို မယုံရင်လည်း အဲ့လူကို သွားရှာလိုက်။ သူ့ရဲ့ ပုံစံက လိမ်ထားတာပဲ။”

ကျန်းယွင် - !!!

လူငယ် - “မင်းကို အဲ့အကြောင်း ပြောပြတဲ့သူက ငါဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြပါနဲ့။”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် လူငယ်ဟာလည်း လူအုပ်ထဲကနေ ပျောက်သွားခဲ့သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျန်းယွင်က သူမရဲ့ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်ထားခဲ့သည်။