အခန်း (၂၃၇-၂၃၈)
Vol. 20 Ch. 237-238
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၃၇
လမ်းထဲရှိ ရုံးကလည်း သူမ မရပ်မနား လုပ်နေမှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် သူမနှင့် အတူ ဆွေးနွေးပြီး ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ထျန်းဝမ့်ရင်း အိမ်ကို ပြန်လာသည့်အခါ သူမက ရှုမိသားစုရဲ့ ဘေးအိမ် နှစ်အိမ်လုံး လူမရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဒေါ်လျှို - “ခရိုင်ခွဲ ရုံးတွေကလည်း သူတို့ကို ဒီမှာ ဆက်ပြီး မနေစေချင်တော့ဘူးဆိုတော့ ဆွေးနွေးပြီးရင် သူတို့ကို အဝင်၊ အထွက် ခွဲထားတဲ့ အခန်းနှစ်ခန်း ပေးလိမ့်မယ်။”
နေရာကနေ ဒီမှာလိုမျိုး ကောင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ ထိုနေရာဟောင်းကြီးက စက်ရုံများ၊ ကျောင်းများနှင့် နီးပြီး ဘဝတွေက အဆင်ပြေသည်။
အဒေါ်ရှုက လုံးဝ မထွက်သွားချင်သော်လည်း သူမ ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ။
သူမရဲ့ မိသားစု ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းကို ဆိုးနေခဲ့ပြီး သူတို့ဘေးနားရှိ လူတွေက သူတို့ကို လက်ညှိုး ထိုးနေခဲ့သည်။ သူတို့ လင်မယားမှာ ဘာဝင်ငွေမှ မရှိဘဲ ရှုတပေါင်ကို ထောက်ပံ့ပေးရမည် ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့က အိမ်ပြောင်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ထိုနေရာကို ပြောင်းသွားခဲ့ရင် တစ်ယောက်ယောက်က မီးခြစ်ဆံဗူးတွေ လုပ်ဖို့ သူမအတွက် အလုပ်တွေ စီစဥ်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သူမက ရှုတပေါင်ကို ကျန်းယွင်နှင့် နေဖို့အတွက် ကြိမ်ဖန်များစွာ တွန်းအားပေးခဲ့သော်လည်း ရှုတပေါင်က ငြင်းနေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူမက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှုတပေါင်ရဲ့ နားထဲသို့ ကျန်းယွင်ရဲ့ မကောင်းကြောင်းတွေကိုသာ ပြောခဲ့သည့်အတွက် ရှုတပေါင်က သူသေရရင်တောင် ကျန်းယွင်ရဲ့ အနောက်ကို လိုက်ဖို့အတွက် ဆန္ဒမရှိပါ။
ကျန်းယွင်ရဲ့မိဘတွေက ထိုကိစ္စကို မြင်သည့်အခါ ဒါက သဘောတူညီမှု မဟုတ်ဘူးလား။ ကလေးကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ သူမကို တစ်လ ငါးယွမ် ပေးဖို့အတွက် သူတို့က သဘောတူထားခဲ့ပြီး ထို့နောက်မှာတော့ သူတို့က လူချင်းတောင် တွေ့ဖို့ လိုတော့မည် မဟုတ်ပါ။
တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျန်းယွင်ရဲ့ မိဘတွေကလည်း အစီအစဥ်တွေ လုပ်ပြီး ကျန်းယွင်အတွက် သင်တော်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက် ရှာပေးရန် တွေးနေခဲ့ကာ သူမရဲ့ အလုပ်နှင့် ညှိပြီး နေပေးနိုင်သည့် ဘယ်သူမဆို အဆင်ပြေပြီး နယ်ခံဒေသမှာတော့ နေလို့ရမည် မဟုတ်ပါ။
…..
ရှုမိသားစုက ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဘဝထဲကနေ ပျောက်သွားပြီး နွေဦးရာသီကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းကို ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
နှင်းခဲကြီးတွေက အရည်ပျော်သွားပြီး တပ်မဟာထဲရှိ လမ်းတွေက ရှင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုရွှမ်းက စက်ဘီး တစ်စီးကို စီးပြီး လူတွေကို လုံခြုံအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။
လက်ကိုင်မှာလည်း သကြားလုံး လက်ဆောင်တွေကို ချိတ်ထားခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်း မြို့ကို ရောက်လာပြီး တောင်တွေကို ဖြတ်လိုက်တာနှင့် သူမ သိနေသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ခဲ့ရသည်။
“ချယ်ရီပန်းလေး။”
ထျန်းရှင်းဟွာက ဆေးသေတ္တာဗူးလေးကို သယ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာခဲ့သည်။ “အစ်မရင်း၊ အစ်မ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။”
ဝမ့်ရင်း ထွက်သွားပြီးကတည်းက ထျန်းရှင်းဟွာသည် တပ်မဟာထဲရှိ အလွတ်တမ်း ဆရာဝန် အလုပ်ကို လက်လွှဲယူခဲ့သည်။ ဝူကွေ့ဟွာကလည်း အရမ်းကို ပျော်နေသည့်အတွက် သူမက လေပေါ်မှာ ဝဲနေသလို လမ်းလျှောက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အစိုးက အလုပ်ရှိသည့် သမီးတစ်ယောက် သူမမှာ ရှိနေခဲ့သည်။
“ပြန်ပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရအောင်။”
ထို့နောက် ထျန်းရှင်းဟွာက ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို သတိထားမိပြီး စကားတွေ ထစ်နေခဲ့သည်။ “အစ်မရင်း၊ အစ်မ၊ အစ်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။”
ဝမ့်ရင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “အစ်မရင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ အခုဆို ကိုယ်ဝန်က ငါးလတောင် ကျော်နေပြီ။”
ထျန်းရှင်းဟွာက ဝမ့်ရင်းထက်တောင် ပိုပျော်နေခဲ့သည်။ “ဒါက ကောင်းသားပဲ။”
နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝမ့်ရင်းက လူတိုင်းကို ဝတ်ရည်စုတ်ပန်း စိုက်ဖို့အတွက် ကူညီကြီး ရွာထဲမှာ မူလတန်းကျောင်း ဆောက်ပေးခဲ့သည်။ ရွာသားတွေက ထိုပတ်သက်မှုကို မှတ်မိနေခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းကတော့ ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းမှာ ကလေးတွေ မရှိသည့်အတွက် လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကိုပဲ ပြောနေခဲ့ကြသည်။ ဒီလင်မယားက မြုံနေတယ်ဟုတောင် သူတို့က တွေးနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့ မြို့ကို ပြောင်းပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကိုယ်ဝန် ရသွားလိမ့်မယ်ဟု ဘယ်သူကများ တွေးထားမိမှာလဲ။
ထျန်းရှင်းဟွာက ပျော်ပြီး ထခုန်လိုက်သည်။ “လာခဲ့၊ လာခဲ့၊ ဒီနေ့ နေ့လည်စာ စားဖို့အတွက် အိမ်ကို လာခဲ့။ အမေက တစ်ချိန်လုံး အစ်မတို့အကြောင်းပဲ ပြောနေတာ။”
ဝမ့်ရင်း - “မဟုတ်ဘူး။ အစ်မတို့ အဖွဲ့ကရော ဒီဆောင်းတွင်းမှာ အဆင်ပြေကြရဲ့လား။”
ထျန်းရှင်းဟွာ - “ဒါတွေက ကောင်းသားပဲ။ မနှစ်က ဝတ်ရည်စုတ်ပန်းတွေရဲ့ အထွက်နှုန်က ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကလည်း ဒီနှစ် အဲ့ဒါကို တိူချဲ့မယ်လို့ ပြောနေတာ။ ပြီးတော့ သစ်သီးခြံကိုလည်း တိုးချဲ့လိုက်ပြီ။ ဒီနှစ် သူတို့တွေ ဆူးနှင်းဆီအပင်တွေကို စစိုက်တော့မယ်လို့ ပြောသေးတယ်။”
ဝမ့်ရင်းက ထျန်းရှင်းဟွာပြောတာတွေကို စိတ်ရှည်စွာ နားထောင်ပြီး ဆက်တိုက် ခေါင်းငြိမ့်နေခဲ့သည်။
သူတို့က ရွာဝင်ပေါက်ကို မရောက်ခင်အထိ ထျန်းရှင်းဟွာက တစ်ခုခုကို မှတ်မိနေပုံရပြီး သူမရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ အစ်မရင်း၊ အစ်မ မသိသေးတဲ့ သမီး ကြောက်နေတဲ့ အရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အစ်မဦးလေး ဝမ့်ယုံရှင်းက လွတ်လာပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်ကပဲ သူ အဖွဲ့ထဲကို ပြန်ရောက်လာတာ။”
ဝမ့်ယုံရွှင်းကို အလုပ်သမား တန်းလျားမှာ လေးနှစ် အပြစ်ဒဏ် ပေးထားခဲ့သည်။ အချိန်ကို တွက်ကြည့်ရင် အဲ့ဒါက ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက အနည်းငယ်သာ အံ့ဩသွားပြီး ပုံမှန်အတိုင်းပဲ မေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်လား။ သူ ပြန်လွတ်လာပြီဆိုတော့ အခု သူ ဘယ်မှာ နေနေတာလဲ။”
ထျန်းရှင်းဟွာ - “သူ တပ်မဟာထဲက အိမ်ပျက်တွေထဲက အခန်းတစ်ခန်းမှာ ငှားနေနေတာ။ အခုတော့ သူက လူတိုင်းရဲ့ စကားကို နားထောင်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတာ။ အပြင်ထွက်ခဲတယ်။”
ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဘာမေးခွန်းမှ ထပ်ပြီး မမေးတော့ပါ။
တကယ်တော့ ဝမ့်ယုံရွှင်း ပြန်လွတ်လာပြီးနောက် အိမ်မှာ လာနေဖို့ တောင်းဆိုမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့မှာ အခြား အစီအစဥ်တွေ ရှိနေမှာကို လုံးဝ စိုးရိမ်နေခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပါ။
လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်က သူမသည် မိဘတွေ ဆုံးသွားသည့် မိဘမဲ့တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ မိသားစုထဲရှိ အိမ်နှင့် ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို ဝမ့်ယုံရွှင်းက ယူသွားခဲ့သည်။ အခြေအနေတွေက အခုထက်တောင် ပိုဆိုးသည်။ အဲ့လိုဆိုရင်တောင် ဝမ့်ယုံရွှင်းသည် သူမဆီက ဘာအခွင့်အရေးမှ မယူခဲ့ပါ။
အခုဆိုရင် သူမက မြို့ကို ထွက်သွားပြီး တပ်မဟာထဲရှိ လူများစွာကို ကူညီကာ အဖွဲ့သားတွေအတွက် ပိုက်ဆံ ရှာလို့ရမည့် နည်းလမ်းများစွာကို ရှာပေးခဲ့သည်။
ဝမ့်ယုံရွှင်းမှာ သတ္တိရှိရင်တောင် သူက ပြဿနာရှာရဲမည် မဟုတ်ပါ။
ဝမ့်ရင်း ရွာထဲကို ဝင်လာတာနှင့် လူတွေက သူမကို အားတက်သရော နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။
“မိန်းကလေးရင်း ပြန်လာပြီလား။”
“မိန်းကလေး၊ ကိုယ်ဝန်ရနေပြီလား။”
“ဟဲ့ရေ မြန်မြန်လုပ်ပြီး နင့်ယောက္ခမကို သွားခေါ်ဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာလိုက်ဦး။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာ သူမ လယ်ထဲ ဆင်းသွားသော်လည်း သူမက ထိုအစား အပ်ချုပ်စက် ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ အခြား အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့ အခန်းထဲကို ဝင်လာသည့်အခါ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက လူတစ်ယောက်နှင့် ရန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဒီပုံစံက ဘာလို့ မလှရတာလဲ။ ဒီလတ်ဆက်နေတဲ့ မြက်ပင်ပေါက်လေးတွေကို ကြည့်ပါဦး။ ငါက နင့်အတွက် ရွှေငါးလေးတွေ ချုပ်ပေးနေတာ။ ပြီးရင် အဲ့ဒါတွေက လှသွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါပေမယ့် ရွှေငါးလေးတွေ လုပ်ရတာ အပ်ချည်တွေ အများကြီး လိုတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ရွှေငါးတစ်ကောင် ချုပ်ဖို့ဆိုရင်တောင် အပ်ချည် တစ်လုံးလောက် ကုန်တယ်။”
“ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက လှပါတယ်။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုသည် ချည်ထိုးခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို နားမလည်သည့် ထိုလူတွေကို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ချည်ထိုးတာကို ချမ်ရှုဖန်းက သူမအား သင်ပေးထားခဲ့သည်။ ဒါက အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးသည်။ ဒီလို ချည်ပန်းထိုးပုံစံတွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ထိုးတတ်တဲ့သူဆိုလို့ တောင်ပိုင်းမှာ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုပြီး ကြားထားသည်။
“ငါ နင့်ကို ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ငါ နှစ်ခုလုပ်ပြီး အဲ့ဒါတွေ ငါ့ချွေးမဆီ ပို့ပေး။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ဒေါသတကြီး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည့်အခါ သူမရဲ့ ချွေးမက သူမကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“သမီး၊ နင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကလည်း အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ဒါက ပြောရတာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း ရှုရွှမ်းက မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ဆောင်းတွင်းမှာ နှစ်လ၊ သုံးလလောက် သူမတို့ မတွေ့နိုင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက လုံးဝကို စိတ်မပူနေခဲ့ပါ။ အခုတော့ သူမက ဝမ့်ရင်းနှင့် ဆောင်းတွင်း တစ်တွင်းလုံး ခွဲနေခဲ့ရသည့်အတွက် သူမကို အတော်လေး သတိရနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပဲ သူမက အနည်းငယ် နောင်တရနေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမသာ စောစော သိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမက ခရိုင်မြို့ကို သူနှင့်အတူ အရှက်မရှိ သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမက သူမရဲ့ ချွေးမကို ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
'ဟမ်၊ ဝမ့်ရင်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား။ '
ဝမ့်ရင်းက ပြုံးပြီး အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုရဲ့ လက်ကို ဆွဲကာ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ထိခိုင်းခဲ့သည်။ “အမေက အဖွားဖြစ်တော့မယ်။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုရဲ့ လက်တွေက တုန်နေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပေကလပ်၊ ပေကလပ် ဖြစ်နေရင်း သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့သည်။
“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ။”
ရှုရွှမ်းက သူ့မိန်းမနှင့် သူ့အမေ ထိုင်ဖို့အတွက် ကူညီပေးခဲ့ရင်း ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ရောက်လာတယ်ဆိုတာ အမေ့ကို မြို့ခေါ်သွားမလို့။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “နင် ငါ့ကို ဒါတွေ ပြောဖို့တောင် လိုသေးလို့လား။ နင် ငါ့ကို မပြောရင်တောင် ငါသွားမှာ။”
'ငါ့ချွေးမလေးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတော့ ငါ သူ့ကို ဂရုစိုက်ရမယ်။ '
ဝမ့်ရင်းသည် ကလေးယူဖို့ တွေးထားတာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က ကလေး တစ်ယောက်လောက် ယူဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း ရှိသည့်အတွက် သူမက အလျင်မလိုနေခဲ့ပါ။ အခုဆိုရင် သူမမှာ မြေးလေးတစ်ယောက် ရတော့မှာကို သိနေသည့်အတွက် သူမက အတော်ကို ပျော်နေခဲ့သည်။
အနီးအနားရှိ အမျိုးသမီးကြီးတွေကလည်း ဂုဏ်ပြုဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်း ထိုင်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချမ့်ကျွီဟွာကလည်း ရောက်လာကာ သူမရဲ့ အနောက်ကနေ ချမ့်ယုဟုခေါ်တဲ့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကလည်း လိုက်လာခဲ့သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာက ရင်ထဲကပါပါ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အခုဆို ငါတို့တွေ လာပြီး မိုင်ယာလေးရဲ့ မျက်နှာကို လာဆွဲဖို့ မလိုတော့ဘူး။”
ဝမ့်ရင်းက ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ အိမ်ကို သွားသည့်အချိန်တိုင်း သူမက အငယ်ဆုံးလေး မိုင်ယာကို ဖက်ပြီး သူမကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ထားလေ့ရှိသည်။
ချမ့်ယုကလည်း ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဘေးနားကို မြန်မြန် လမ်းလျှောက်ကာ ဝမ့်ရင်းရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကာ သူမရဲ့ ဗိုက်လေးကို သေသေချာချာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“အစ်မရင်း၊ ဒါက ကောင်းလိုက်တာ။”
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပြီး အရပ် ပိုပြီး ရှည်လာသည့် ချမ့်ယုကို ပြောလိုက်သည်။ သူမကို မမြင်ရသည့် လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သူမက ခေါင်းတစ်လုံးနီးပါးလောက်ကို အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းများဖြင့် စကားပြောနေတာကို မြင်သည့်အခါ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ကို အခန်းထဲမှာ နေရာ ချထားပြီး ထိုသတင်းကို လိုက်ပြောပေးမည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့အတွက် ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ ချွေးမက ကိုယ်ဝန်ရပြီး မြို့ကို မကြာခင် လိုက်သွားမယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း သူမရဲ့ အစ်မကြီးကို သွားပြောရမည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကလည်း ရှုရွှမ်းကို သကြားလုံးတွေ ဝေပေးဖို့အတွက် စီစဥ်ပေးခဲ့သည်။ ဒါဟာ မွေးတောင် မမွေးရသေးသည့် သူမရဲ့ မြေးလေး ဖြစ်သော်လည်း ကိစ္စမရှိဘဲ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အတော်လေးကို ပျော်ပြီး သတင်းကောင်း ပြောဖို့ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ရှာနေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ချမ့်ယုနှင့် ချမ့်ကျွီဟွာကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
အရင်ဆုံး ချမ့်ယုကို မေးခဲ့သည်။ “ဒီတစ်လော မင်း ဘာတွေ လုပ်နေသေးလဲ။”
အခုလေးတင် ချမ့်ယုက ရောက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ သူမက လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူတို့ရဲ့ အဖွဲ့က စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေပြီး လူတိုင်းကလည်း အလုပ်ရှုပ်နေသည့်အတွက် သူတို့မှာ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေ လိုက်ပြီး ကြည့်နေဖို့အတွက် အချိန်မရှိကြပါ။ သို့သော် ချမ့်ယုအတွက်ကတော့ သူများတွေရဲ့ အရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲပြီး အမြဲတမ်း လူတွေကို ရှောင်နေခဲ့သည်။
ချမ့်ယုရဲ့ အသံကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ “အစ်မရင်း၊ ငါတို့ရဲ့ တပ်မဟာထဲကနေ လူနှစ်ယောက်ကို ဟိုတစ်လောကမှ ပေကျင်းကို ပြန်ခေါ်သွားတာ အစ်မသိလား။”
ချမ့်ယုက အတော်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ “သမီးက ဆရာတွေကို ဒါက အဆင်မပြေဘူးလို့ ပြောရင် သမီးတို့ ပြန်သွားလို့ရတယ်လို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ပြောတယ်။”
ဝမ့်ရင်းကလည်း တကယ်ကို မသိခဲ့သော်လည်း ဒါက ၁၉၇၄ခုနစ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဒါတွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်မှာ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဟု သူမက ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။
ချမ့်ရှုဖန်းကလည်း ဘာပြစ်မှု ကြီးကြီးမားမားမှ ကျူးလွန်ခဲ့သည့် လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။ သူမသည် ပီကင်း အော်ပရာ ရုပ်ရှင် အဖွဲ့မှ ဆရာမ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါက အရမ်းကြီး မခက်ခဲနေသင့်ပါ။
“မင်းတို့ လုပ်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။ စိတ်မပူနဲ့။”
ဝမ့်ရင်းသည် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ချမ့်ယုကိုသာ အားပေးခဲ့သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာက ကြားဖြတ်ပြောခဲ့သည်။ “ တွေ့လား၊ သူ ဒါကို ပြောမှာပါလို့ ငါ နင့်ကို ပြောသားပဲ။ သူက ကြောက်ပြီး နင့်ကို လူချင်းတွေ့ ပြောဖို့ လာမှာတဲ့။ ဝမ့်ရင်း၊ နင် အများကြီး စိတ်ပူမနေနဲ့။ ငါတို့ တပ်မဟာထဲမှာရှိတဲ့ တစ်ချို့လူတွေ ဒီအကြောင်းကို ကြားထားပြီးပြီ။ ပြီးတော့ ဒီကို ပို့ခံလိုက်ရတဲ့ လူတွေကို ပြန်ပို့မယ်ဆိုတာ လူတိုင်းက သိနေကြတာပဲလေ။ အခုချိန် ဘယ်သူက ဒီအကြောင်းကို မပြောနေကြဘူး။ ပြီးတော့ ချမ့်ယုက ငါနဲ့အတူ အပြင်ထွက်လည်ဖို့ မြို့ကိုတောင် လိုက်လို့ရပြီ။”
ဝမ့်ရင်း ထွက်သွားပြီးကတည်းက ချမ့်ယုကလည်း ခနလောက် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထိုသတင်းကောင်းကြောင့် ပျော်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ပီကင်း အော်ပရာကို မြတ်နိုးသည်။ ဝမ့်ရင်းနှင့် ချမ့်ကျွီဟွာက ဒီနေရာမှာ သူမကို ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း သူမက မြို့ကိုပြန်ပြီး ခေါင်းဆောင်မင်းသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ အိမ်မက်ကတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်း - “အဲဲဒါ ကောင်းတယ်။ မင်းနဲ့ မင်းဆရာမတို့ ပိုပြီး နည်းနည်းလောက် အနားယူလို့ရတယ်။”
သူတို့က ရှုပ်ထွေးနေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာ နေထိုင်ရသော်လည်း အခုဆိုရင် လူတိုင်းက အဲ့နေရာကို ပို့ခံလိုက်ရတဲ့ သူတို့လို လူတွေက ပြောင်းလို့ရတယ်ဆိုတော့ သူမအထင် ဘယ်သူကမှ သူတို့ကို မသိမသာ စောင့်ကြည့်နေတာမျိုး မလုပ်တော့ဘူးလို့ ထင်သည်။
“ပြန်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ကို တောင်ပေါ်က ငါးကန်အကြောင်း ပြောပြလိုက်။” ဝမ့်ရင်းက ခနလောက် တွေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၃၈
တောင်ပေါ်က ငါးကန်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူကမှ မသိကြဘဲ ဘယ်သူကမှလည်း အဲ့ဒါကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့ မြို့ကို မလာခင် နှစ်တိုင်း သူတို့က ငါးကန်ကနေ ဝင်ငွေတွေ ရှာလေ့ရှိသည်။ သူမတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ချမ့်ယုနှင့် ချမ့်ကျွီဟွာက ရံဖန်ရံခါမှသာ ငါးဖမ်းကို အဲ့ကို သွားလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ချမ့်ယုရဲ့ ဝင်ငွေကို ထိုအရာတွေက မကန့်သန့်ထားနိုင်ပါ။ သူမကလည်း ချမ့်ကျွီဟွာကို သိုးတွေ ကျောင်းဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပြီး နေ့တိုင်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သည်။ သူမက ပိုက်ဆံအတွက် ထိုဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေကို ကူညီပြီး လဲဖို့အတွက် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း အခုဆိုရင် သူမက ထိုအရာတွေအတွက် ထျန်းရှင်းဟွာကို အပ်ထားခဲ့သည်။
ထိုပိုက်ဆံက အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့နှင့် အိမ်ထောင်စု ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့အတွက် မလုံလောက်သော်လည်း ဒါတွေက ချမ့်ရှုဖန်းနှင့် ချမ့်ယုတို့ စားဖို့၊ သောက်ဖို့တော့ လုံလောက်သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာကလည်း သဘောတူခဲ့သည်။ “ဒါကတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒီငါးကန်ကိုလည်း အနှေးနဲ့ အမြန်ပဲ ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်။ အခုဆို ငါတို့တွေ အားလုံးရဲ့ ဘဝတွေက အဆင်ပြေနေပြီဆိုတော့ ငါတို့ အဲ့ဒါတွေကို စောင့်ကြည့်ထားဖို့ မလိုတော့တာ သေချာတယ်။”
ချမ့်ကျွီဟွာက ဝက်ရော၊ သိုးရောကိုပါ မွေးပြီး တပ်မဟာထဲမှာ လုပ်ခရမှတ် အများဆုံး ရှာနိုင်ခဲ့သည်။ သူမက ထိုငါးကန်လေးအပေါ် အထင်သေးမှာ သေချာသည်။
ချမ့်ယုက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဝမ့်ရင်းနှင့် ချမ့်ကျွီဟွာကို ကျေးဇူးတင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီငါးကန်အကြောင်း သူမကို အရင်ဆုံး ပြောတဲ့သူကလည်း အစ်မရင်းပဲဆိုပေမယ့် အခုတော့ သူမက ငါ့ကို အဲ့အကြောင်း ပြောဖို့ ပြောနေပြီ။ တကယ်တော့ သူမက အဖွဲ့သားတွေ သူမအပေါ် ပိုပြီး သည်းခံလာစေချင်ရုံပဲ။
ချမ့်ကျွီဟွာနှင့် ဝမ့်ရင်းက စကားတွေ အများကြီး ပြောနေခဲ့ပြီး သူတို့က ထျန်းတကျူး အကြောင်းကို အရင် ပြောလိုက်သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာ - “နင် ဟိုကိစ္စ မှတ်မိသေးတယ်မလား။ ဒါ ထျန်းတကျူး နှင်ထုတ်လိုက်တဲ့ မုဆိုးမယွီရဲ့ ယောက္ခမလေ။ ပြီးတော့ တစ်ချို့ အကြောင်းတွေကြောင့် အဲ့မိန်းမက ရောက်လာပြီး သူတို့ လက်ထပ်ထားတုန်းက ထျန်းတကျူးမှာ မုဆိုးမယွီနဲ့ ပတ်သက်မှုတွေ ရှိတဲ့ ကိစ္စအတွက် တရားစွဲဖို့ ငါ့ကို စုံစမ်းခိုင်းတယ်။ သူ့ကို စစ်ဆေးလို့ရတယ်လို့တောင် ပြောနေသေးတယ်။”
ဝမ့်ရင်း ရွာကနေ မထွက်သွားခင်မှာ သူမက ထျန်းမိသားစုထဲမှာ ဟာသတစ်ခုကို မျက်မြင် တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထျန်းတကျူးသည် ဒါက သူ့ရဲ့သား မဟုတ်တာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်ဆိုတာ သိနေခဲ့သည်။ မျက်လုံးရှိသည့် ဘယ်သူမဆို မုဆိုးမယွီ မွေးလိုက်သည့် ကလေးက ထျန်းတကျူးနှင့် မတူဘူးဆိုတာကို မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအစား မုဆိုးမယွီ သမီးရဲ့ ယောက်ျားနှင့် တူသည်။
သို့သော် ထျန်းတကျူးက ထိုကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံဖို့ ငြင်းနေခဲ့ပြီး ကလေးကို ဆက်ခေါ်ထားဖို့ကိုသာ အတင်း ပြောနေခဲ့သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာ - “ငါကတော့ မတုံးပါဘူး။ ငါက ကောင်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ နေနေတာ။ ငါက ဘာလို့ အဲ့ဒီ့ အရှုပ်ထုပ်ထဲ ဝင်ပါရမှာလဲ။ အဲ့ဒါအပြင် ထျန်းတကျူးက သူ့သားကို သူ့လက်ထဲမှာ ထားဖို့ပဲ ငါတော့ ဆုတောင်းတယ်။ အဲ့ဒါမှ သူက ငါရယ်၊ မိုင်မောင့်နဲ့ မိုင်စွေ့တို့ဆီ ပြန်လှည့်မလာမှာ။”
ဒီနှစ်တွေ ပြီးသွားသည့်နောက် ချမ့်ကျွီဟွာက ထျန်းမိသားစုထဲရှိ ပြဿနာတွေကို စောင့်ကြည့်ပြီး သူမ ကွာရှင်းခဲ့ရတာကို အတော်လေး ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။ သူမမှာ ထျန်းတကျူးအတွက် ဘာခံစားချက်မှ ထပ်ပြီး ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါ။
ဝမ့်ရင်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။ “မစ္စယွီရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ။”
ချမ့်ကျွီဟွာ - “သူကတော့ သူ့သမီးနဲ့နေဖို့ ထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါကြားထားတာတော့ သူ့မှာလည်း ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခု မရှိနေဘူးတဲ့။ သူ့ရဲ့ သားမက်က ထျန်းတကျူးအတွက် သူတို့ရဲ့ သားအရင်းကို သူ့မိန်းမက လဲခဲ့တယ်ဆိုတာ သိသွားတယ်။ အခုတော့ သူက ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့မိန်းမနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။”
ချမ့်ကျီဟွာ စပြီး ကွာရှင်းကတည်းက မုဆိုးမယွီရဲ့ သားမက်က အခုဆိုရင် ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမရဲ့ အမေကိုပဲ ဂရုစိုက်သည့် မိန်းမ တစ်ယောက်နှင့် သူ လက်ထပ်လိုက်ရတာကပဲ ကံဆိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းမက သူမ အမျိုးသားရဲ့ မိသားစုကို သစ္စာရှိရုံသာမက သူမရဲ့ မိသားစုကိုလည်း သစ္စာရှိသည်။ သူမက သူမအမေအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုမှာ နေရဖို့ အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ကိုတောင် လက်လျှော့လိုက်သည်။
ဒီလူက လက်ထပ်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူက ပိုက်ဆံနဲ့ လူတွေကို လိမ်ဖို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလား။
ချမ့်ကျွီဟွာ - “မစ္စယွီရဲ့ သမီးက လုံးဝကို သူ့အမေရဲ့ ဘက်မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ့အထင်တော့ ဒီပြဿနာက ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးသွားလောက်မယ်။”
မစ္စယွီရဲ့ သမီးကို ကွာရှင်းပြီး သူမရဲ့ ယောက်ျားက မစ္စယွီရဲ့ သမီးကို မလိုချင်တော့တာ သေချာသည်။ မစ္စယွီရဲ့ ပုံစံကို ပြောရမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် သူမက ထျန်းတကျူးအတွက် သွားပြီး ပြဿနာရှာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒါတွေ အားလုံးက အနာဂတ်မှာသာ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် ချမ့်ကျွီဟွာက ပြဇာတ်တစ်ခု ကြည့်နေသလို သူမက ထိုမိသားစုကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အရာအားလုံးရဲ့ ဇာစ်မြစ်က ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ ထျန်းတကျူးမှာ သားတစ်ယောက် ရှိကို ရှိရမည် ဖြစ်ပြီး တကယ်လို့ ကလေးက တစ်ခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ကလေး၊ ဒါမှမဟုတ် သူက အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်ရင်တောင် သူ့မှာ သားတစ်ယောက် ရှိကို ရှိရမည် ဖြစ်သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာ - “ဟဟ၊ သူတို့ ဘယ်လို မြေတောင်မြှောက်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာကိုတော့ ငါမြင်ချင်တယ်။”
သူမရဲ့သမီး မိုင်မောင့်က စာသင်နှစ် ပြီးသွားသည့်အခါ ပထမနေရာကို ထပ်ပြီး ရဦးမှာ။ မူလတန်းကျောင်း တပ်မဟာက မိုင်မောင့်ကို စက်မှု၊ လက်မှု အထက်တန်းကျောင်း တက်ဖို့အတွက် ထောက်ခံပေးချင်တယ်လို့ ကြားထားသည်။
ချမ့်ကျွီဟွာက ဝမ့်ရင်း ပြန်လာတာကို မြင်သည့်အခါ သူမက ပြေးလာခဲ့သည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကတော့ သူတို့က အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကတော့ သူမ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ဝမ့်ရင်းကို သူမက မေးချင်နေခဲ့သည်။
“မိုင်မောင့်က ဒီနှစ်ဆို ဆယ့်လေးနှစ်ရှိပြီ။ ပြီးတော့ ဒါက သူ့အတွက်တော့ တကယ်ကို နည်းနည်း နှောင့်နှေးနေတာ။ သူ့ရဲ့ ဆရာမက သူ့ကို စက်မှု၊ လက်မှု အထက်တန်းကျောင်း ပို့လို့ရတယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့မှာ သူက ဆေးပညာကိုတောင် လေ့လာလို့ရတယ်။ သူက ဆေးခန်းကို မသွားဘဲ ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် ကောင်းလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါကတော့ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ နင့်ကို မေးချင်တာ။ ဝမ့်ရင်း နင်က ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတယ်လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ ကလေးကို လုပ်ပေးဖို့ ဘယ်လိုနည်းက အကောင်းဆုံးလဲဆိုတာ တွေးဖို့ ငါ့ကို ကူညီပေးပါနော်။”
ချမ့်ကျွီဟွာကိုယ်တိုင်က မိုက်မောင့်ကို စက်မှု၊ လက်မှု အထက်တန်းကျောင်း သွားခွင့်ပေးဖို့ လိုလားနေခဲ့ကာ အခုခေတ်မှာ ထိုကျောင်းမျိုး တက်ဖို့ဆိုတာက အရမ်းကို ခက်ခဲသည်။ သို့သော် အကြောင်းမှာ မိုင်မောင့်ကလည်း စကားနားထောင်ပြီး တွေးခေါ်တတ်ကာ ကောင်းမွန်တဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်များ ရှိနေခဲ့သည်။ တပ်မဟာထဲရှိ ဆရာတွေကလည်း သူမကို အတော်လေး သဘောကျသည့်အတွက် သူတို့က သူမကို ဆေးကျောင်း တက်ကာ လေ့လာဖို့အတွက် ထောက်ခံပေးချင်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက အံ့ဩပြီး ချမ့်ကျွီဟွာကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဂျုံစေ့တွေ စိုက်တာက အဆင်ပြေပါတယ်။”
စက်မှု၊ လက်မှု အထက်တန်းကျောင်းက အခုခေတ်မှာ ကျောင်းသားတွေအတွက် အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါကလည်း အလုပ်ရဖို့အတွက်လည်း အာမခံချက် ရှိနေခဲ့ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ဘွဲ့ရပြီးရင် သူမမှာ အလုပ် အတည်တကျတစ်ခုတော့ ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ချမ့်ကျွီဟွာကလည်း အဲ့ဒါကို ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။ သူမက သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ယူတယ်ဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။ ထျန်းတကျူး သူ့သားကို ခေါ်ထားတာ ဘာမှားလို့လဲ။ တကယ်လို့ သူ့မှာ သတ္တိရှိမယ်ဆိုရင် သူသာ အရွယ် ရောက်လာရင် သူ့သားအတွက် အဲ့လိုကျောင်းမျိုး တက်လို့ရအောင် ဘာလို့ မတောင်းဆိုတာလဲ။
သူမက တောင်းမဆိုနေခဲ့ပါ။ တပ်မဟာထဲမှာ ဂျုံစေ့ အစိုက်နည်းပြီး သူမရဲ့ဟာတွေထက် ပိုပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ဝမ့်ရင်းက ခနလောက် တွေးပြီး မေးလိုက်သည်။ “မိုင်မောင့်က ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။”
ချမ့်ကျွီဟွာ - “သူက နှစ်နည်းနည်းလောက်တောင် စာမလုပ်ချင်ဘူး။ စက်မှုလက်မှုကျောင်းတွေမှာ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေကိုတင်မကဘူး၊ အလယ်တန်းကျောင်းက လူတွေကိုလည်း လက်ခံတယ်လို့ သူ့ရဲ့ ဆရာတွေကလည်း ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊ ဘယ်တော့မှ အချိန်ကျလာမှာလဲဆိုတာ ပြောဖို့တော့ ခက်တယ်။ အဲ့မှာ အခုထိ မရသေးတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်။”
တကယ်တော့ ဆရာတွေက ဒီနှစ်မှာ မိုင်မောင့်အတွက် ထိုနေရာကို ရဖို့ အနာခံဖို့ကို ဆရာတွေက လုပ်ပေးနေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်း - “တကယ်လို့ နင် ငါ့ကို လာမေးရင် မိုင်မောင့် စာဆက်သင်ပြီဆိုကတည်းက သူ ဆက်သွားသင့်တယ်။ အလယ်တန်းကျောင်းနဲ့ အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကွာခြားချက်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ငါတို့မှာ အထက်တန်းကျောင်း နှစ်နှစ်ပဲ တက်ရမှာ။ ပြီးတော့ အခုဆိုရင် မိုင်မောင့်က ပထမတန်းမှာပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့မှာ ဘာပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာဦးမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။”
နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတော့မည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှာတော့ စာအုပ်တွေ ပိုဖတ်သည့် သူတို့လို လူတွေက အခွင့်အရေး ပိုရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ့်ရင်းက အသေးစိတ်ကို မရှင်းပြခဲ့ပါ။ မိုင်မောင့်က နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ထပ်ပြီး လေ့လာသင့်တယ်ဟုသာ သူမက ပြောခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမက တကယ် အဲ့ဒါတွေကို တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူမက ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အကြောင်း သင်ပေးဖို့အတွက် ရှင်းဟွာကို တောင်းဆိုလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ အလွတ်တမ်း ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက ချမ့်ကျွီဟွာကို နားချနိုင်ခဲ့သည်။ “ဒါဆိုလည်း လေ့လာပါ။”
အစပိုင်းမှာတော့ သူမက စက်မှု၊ လက်မှု အထက်တန်းကျောင်း တက်ရတာက အကုန်အကျ နည်းမည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း ဝမ့်ရင်းက ဒါကို လေ့လာရတာ ဘယ်လောက် ကောင်းလဲဆိုတာကို ပြောပြပြီးကတည်းက သူမက ထိုကျောင်း သွားဖို့ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အဖွဲ့က လွန်ခဲ့သော နှစ်ကတည်းက ကောင်းမွန်တဲ့ အချိန်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူမက ဝက်တွေ မွေးတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး တိရိစ္ဆာန် စောင့်ရှောက်ရေး ဌာနမှာ အနည်းငယ် လူသိများနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုဌာနရှိ အချို့သော လူတွေက ဝက်တွေကို ဘယ်လို မွေးရမလဲဆိုတာကို သူမဆီကနေတောင် လေ့လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ချမ့်ကျွီဟွာသည် သူမသာ အံကို ကြိတ်ထားရင် သူမရဲ့သမီး အထက်တန်းကျောင်း အောင်ဖို့အတွက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ်ဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။
သို့သော် ချမ့်ကျီဟွာရဲ့ စကားတွေကလည်း ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဟာ သုံးနှစ်ကျော်ပြီးမှ ပြန်စမယ်ဆိုတာ သတိပေးနေသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းသည် အရင် ဘဝတုန်းက အမှတ်များပြီး ဆေးတက္ကသိုလ်ကို တက်ခဲ့ရသော်လည်း ဒီလောက် အချိန်တွေ ကြာပြီးနောက် ဗဟုသုတတွေ ထပ်စုဖို့ အချိန်ရမည် ဖြစ်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက “သင်္ချာ၊ ရူပဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ” အစုံတွေကို ရှာဖို့အတွက် သွားကာ စောစောစီးစီး စတင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်အကြောင်းက လေဟုန်လိုပဲ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးဆီ ပြန့်သွားခဲ့သည်။ နေ့ခင်းပိုင်းမှာ ထျန်းယိုဖုကလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။
ထျန်းယိုဖုက သူ့မိန်းမကိုတောင် ဝမ့်ရင်းဆီ ကြက်ဥတွေ ယူသွားဖို့ ပြောခဲ့သည်။ “မင်းအတွက် ကလေးယူဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုရင် မင်း ကလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်သင့်တယ်။”
နေ့ခင်းပိုင်းမှာ လူအုပ်ကြီး တစ်အုပ်က ထပ်ပြီး အတူတူ စားနေခဲ့ကြသည်။ ရှုရွှမ်းက ကြက်သား အနည်းငယ်ကို ယူပြီး ကြက်သားကို အားလူးရယ်၊ မှိုရယ်နှင့် ချက်ကာ ချမ့်ယု တောင်ပေါ်က ရခဲ့သည့် ငါးအနည်းငယ်ကို ထည့်ချက်ပေးခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ပျော်ရွှင်စွာ စားနေခဲ့ကြသည်။
ညစာ စားပြီးနောက် ချမ့်ယုက ငါးကန်အကြောင်း ထျန်းယိုဖုကို တိတ်တဆိတ် ပြောခဲ့သည်။ ထျန်းယိုဖုရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင် တောက်သွားခဲ့ပြီး သူက ဝမ့်ရင်းကို နှုတ်ဆက်စကားပြောကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မြန်မြန် ထုပ်ပိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မြို့ကို အပ်ချုပ်စက် ယူသွားမယ်။ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့။ ပြီးတော့ နင်နဲ့အတူ ငါ အကုန်လုံး ယူလာခဲ့မယ်။”
ဒီနေ့တော့ သူမက လိုက်ဖို့အတွက် ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့သည့်အတွက် သူမက အရာအားလုံးကို အနောက်မှာ ချန်ထားခဲ့သည်။
သူမ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မြို့ကို သွားလည်တာနှင့် ယှဥ်ကြည့်လိုက်ရင် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှု ရောက်လာတာက ပိုကြီးတဲ့ ဂယက်တစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ တပ်မဟာရှိ အဖွဲ့သားတွေကလည်း ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ သိနေပြီးသား ဖြစ်သည့်အတွ့က် မြို့ကို သူတို့ သွားတာက အံ့ဩစရာ ဖြစ်မနေခဲ့ပါ။ သို့သော် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သာမန် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည့်အတွက် သူက မြို့ကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး သွားခဲ့ရတာလဲ။
သူတို့က အလုပ် ပြန်သွားသည့် ထိုအချိန်မှာ မိသားစုက ကျန်ခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက အဝေးကနေ ရင်းနှီးသည့် လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုလူက ပေါက်ပြား တစ်ချပ်ကို သယ်ပြီး၊ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အရမ်းကို မြန်နေခဲ့သည်။
ထိုလူက ဝမ့်ယုံရွှင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက ထိုအမည်ခံ ဦးလေးကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် သူမရဲ့ အရှေ့မှာ အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သည့် မျက်နှာမျိုး လုပ်ထားသော်လည်း သူလုပ်ခဲ့သည့် အရာတွေက အရမ်း အကျိုးအကြောင်း မသင့်တော်ပါ။
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက ဒီလိုမျိုး ပုံစံ ဖြစ်နေခဲ့ကာ သူ့ရဲ့ အသက်ထက် အများကြီးကို ပိုအိုနေပုံရသည်။
ဝမ့်ယုံရွှင်းက ဝမ့်ရင်းကို မြင်သော်လည်း တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် သူက မြန်မြန်ပဲ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမကို ရှောင်သွားခဲ့သည်။
အလုပ်သမား တန်းလျားမှာ လေးနှစ်အတွင်း သူ့ရဲ့ စိတ်တွေအကုန်လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို ပြန်လွှတ်ပေးပြီးနောက် သူ့မိန်းမ လိချွန်းကျန်က နောက်အိမ်ထောင် ပြုပြီး ထွက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ သူ့ရဲ့ သားဖြစ်သူကလည်း နောက်ထပ် နှစ်နှစ်လောက် လွတ်ဦးမည် မဟုတ်ပါ။ သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးသမီး ဝမ့်ပင်းပင်းကလည်း သူမရဲ့ ယောက်ျားက အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ သူမနှင့် ကွာရှင်းပြီးနောက် ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ့်လင်းလင်းက ပိုပြီးတောင် ဆိုးနေခဲ့သည်။ သူမကလည်း ထောင်ကျနေတယ်ဟု ပြောလို့တောင် ရသည်။
တစ်ခါတည်း သူတို့မိသားစုထဲရှိ လူသုံးယောက်က ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့ထဲရှိလူတွေကို မဆိုထားနှင့်၊ အခြားသူတွေကတောင် ဝမ့်ယုံရွှင်းကို ရှောင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
အခုဆိုရင် ဝမ့်ယုံရွှင်းက ဝမ့်ရင်းကို ကြောက်နေခဲ့ပြီး ဝမ့်ရင်း မမြင်အောင် မြေကြီးထဲဝင်ပြီး ပုန်းနေလို့ရဖို့ ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ထိုလူကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့သည်။
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော၊ လက်တွေ့ကျကျရော ပြောရရင် သူမနှင့် ဝမ့်ယုံရွှင်းတို့ မိသားစု အကြားမှာ ဘာမိသားစု သံယောဇဥ်မှ မရှိတော့ပါ။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှု ရောက်လာတာက ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဘဝကို ပိုပြီး လွယ်ကူစေတာ သံသယဝင်ဖွယ် မရှိပါ။ သူမ ရောက်လာတဲ့ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ သူမက အဒေါ်လျှိုနှင့် အဒေါ်မာတို့ နှစ်ယောက်လုံးနှင့် ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကြီးတွေမှာ မတူညီသည့် စိတ်သဘောမျိုး ရှိသော်လည်း သူတို့အားလုံးက အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်ကတောင် ရှုမိသားစုရဲ့ အခန်းလွတ် နှစ်ခန်းကို ခွဲဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးခဲ့ပြီး တစ်ခန်းက မာမိသားစုအတွက်ဖြစ်ပြီး တစ်ခန်းက ရှုရွှမ်းအတွက် ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးကြီးမစ္စရှု ရောက်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှုရွှမ်းက ပထမအဆင့် စားဖိုမှူး စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေခဲ့သည်။
သူ ရာထူးကို တိုးပြီးတာနဲ့ နေဖို့ နောက်ထပ် အခန်း တစ်ခန်း ရှာဖို့ဆိုတာ ခက်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကလည်း အတော်ကို ပျော်နေခဲ့သည်။ သူမက မြို့နှင့် အဆင်မပြေဘူးဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း အခုဆိုရင် သူမက နေ့တိုင်းကို ပျော်နေခဲ့ရသည်။
သူမက အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ဘေးအခန်းမှာတော့ အဒေါ်မာက သူမရဲ့ မြေးများနှင့် နေနေခဲ့သည်။ ထိုနေ့အတွင်းမှာ သူမက တစ်ခါတစ်လေ အပ်ချုပ်လိုက်၊ အိမ်အလုပ်တွေ ကူပေးလိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။
လအနည်းငယ်က ဒီလိုပဲ ဟိုလုပ်ဒီလုပ်နှင့် ကုန်သွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝမ့်ရင်း မီးဖွားဖို့အတွက် အချိန် ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။