ဟယ်ကျီယွမ် သေပြီ

ဟယ်ကျီယွမ်သည် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ထွန်းစာနီးပါးအချိန်လောက်တွင် နောက်ဆုံးတော့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ဟယ်ကျီယွမ်သည် သူ့ရဲ့ သွေးစွန်းနေသော လက်ချောင်းများကို ယက်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်စကို ဂရုတစိုက်ခေါက်ပြီး သူ့အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဘေးပတ်လည်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ တခြားသူတွေ အားလုံး အနားယူနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကင်းစောင့်နေသည့် အရာရှိ နှစ်ဦးလည်း အိပ်ငိုက်နေလေ၏။

မော့ကျိုးယွီသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ အမြန်ခုန်ဆင်းကာ ဟယ်ကျီယွမ်ကို ဂုတ်ပိုးအုပ်ပြီး သူ့အင်္ကျီကော်လံကနေ ဆွဲမကာ နေရာမှ အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ခပ်ဝေးဝေးပြေးပြီးနောက် ဟယ်ကျီယွမ်ကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့အင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ အဝတ်စကို ထုတ်ယူဖတ်ရှုလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် မီးတုတ်ကို မီးညှိပြီးနောက် အဝတ်စပေါ်တွင် သွေးဖြင့် ရေးသားထားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

အကြောင်းအရာကတော့ သူနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့ မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ။

ဒီနေ့ ဟယ်ကျီယွမ်သည် မော့ကျိုးယွီ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအကျင့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး အသိအကျွမ်းဖြစ်ပုံရသည့် ဆံပင်ဖြူ အဘွားအိုကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို ပြောပြရုံသာမကဘဲ အဘွားအိုက သာမန်လူတစ်ယောက်လို မဟုတ်သည့်အကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခဲ့သည်။

မင်းသားရွေ့က ဒီအကြောင်းကို ပိုသိချင်ရင် သူ့ကို ဒီကပ်ဘေးကနေ အမြန်ဆုံး ကယ်တင်ပေးပါ…

သွေးစာကိုဖတ်ပြီးတာနဲ့ မော့ကျိုးယွီက ပြတ်ပြတ်သားသား မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

မူလက သူသည် ဟယ်ကျီယွမ်၏ အသက်ကို မသတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း အဆုံး၌ ထိုသူသည် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးကန်းခဲ့သည်။

ဟယ်ကျီယွမ်သည် သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆန္ဒတွေကြောင့် သူ့ကို သစ္စာဖောက်ချင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် နိုးနိုးကြားကြားရှိကြပြီး သဲလွန်စများကို စောစီးစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်၊ မဟုတ်ပါက အဆိုပါ သွေးစာ နန်ရွေ့၏ လက်ထဲကို ရောက်သွားပါက နောက်ထပ် ပြဿနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဒါကိုတွေးပြီး မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန် သူ့ကို ပေးထားသော အဆိပ်ကို မသုံးတော့ဘဲ ဓားကို မြှောက်ပြီး ဟယ်ကျီယွမ်၏ အသက်ကို နုတ်ယူပစ်လိုက်သည်။

ဒါတွေအားလုံးကိုပြုလုပ်ပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် ဟယ်ကျီယွမ်၏ အလောင်းကို မူလနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားထားခဲ့သည်။

တခြားသူတွေ သံသယမဝင်အောင် သူပြန်လှည့်လာပြီး တဲထဲကို မပြန်ခင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းများကို ဂရုတစိုက် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

နောက်နေ့မနက်စောစော အိပ်ရာထချိန်မှာတော့ အဖွဲ့ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အရာရှိမင်းတို့ ကျွန်မ ခင်ပွန်း သေသွားပြီ…”

အရာရှိက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သွားရောက်စစ်ဆေးပြီး ဟယ်ကျီယွမ် တကယ်သေဆုံးသွားကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖမ်းဝမ်အား အပြေးသွား၍ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

ဟယ်ကျီယွမ်၏ အလောင်းကိုကြည့်ပြီးနောက် ဖမ်းဝမ်သည် မော့မိသားစုရှိရာဆီသို့ ခေါင်းလှည့်ပြီး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ “လူသေပြီဆိုတော့ သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပါ။”

ဟယ်မိသားစုက ဒါကို လက်မခံဘဲ ဖမ်းဝမ်ရှေ့ စုရုံးလာခဲ့သည်။

“အရာရှိမင်း ကျွန်မ ခင်မွန်းက လုပ်ကြံခံရတာ သိသာပါတယ်။ သူ့ကို ဒီအတိုင်း သင်္ဂြိုဟ်လိုက်လို့ မဖြစ်ပါဘူး။”

ဖမ်းဝမ်က ဟယ်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး “မင်းက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတဲ့ အဖွဲ့ရဲ့ အရာရှိဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို လူသတ်သမားကို ရှာပေးဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား” ဟု မေးလိုက်၏။

လူသတ်သမားအကြောင်းကိုပြောရလျှင် မော့ကျိုးယွီမှလွဲ၍ အခြားသူကို သူ မစဉ်းစားနိုင်ပေ။

မော့ကျိုးယွီမှလွဲ၍ ဟယ်ကျီယွမ်ကို တိုက်ခိုက်မည့် အခြားမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူ မတွေးမိပေ။

သို့သော် ဒါက သူ့မှန်းဆချက်သက်သက်သာဖြစ်ပြီး လူသတ်သမားက မော့ကျိုးယွီဖြစ်သည်ဟု လုံးဝ ကောက်ချက်မချနိုင်ပေ။

ဒါတင်မကဘူး၊ အဲဒါကို မော့ကျိုးယွီက လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူက ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး…

ဖမ်းဝမ်က သူ့စိတ်ထဲမှာ စကားလုံးတချို့ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ ဒီကောင်စုတ်လေးက ငါ့ကို ဘယ်လို ပြဿနာရှာပေးရမလဲဆိုတာကိုပဲ သိနေတယ်။

ဖမ်းဝမ်၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟယ်မိသားစုသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဟယ်ကျီယွမ်အတွက် တရားမျှတမှုကို ဆက်လက်ရှာဖွေပေးဖို့ ဘာမှ ထပ်မပြောဝံ့တော့ပေ။ အရာရှိများက သူ့အလောင်းကို သယ်သွားတာကိုပဲ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟယ်ကျီယွမ် သေသွားသဖြင့် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ဖေးမားမားကိစ္စ ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့ သတိထားရမည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ နန်ရွေ့၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုကိုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသည့် အဖွဲ့၏ ယာဉ်တန်းသည် ဆယ်ရက်ကြာ ချောမွေ့စွာ ချီတက်ခဲ့ပြီး နန်ရွေ့ဖက်မှ လှုပ်ရှားလာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့တုုင် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့က နည်းနည်းလေးမှ မပေါ့ဆဝံ့ခဲ့ဘူး။

စက်တင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နေ့နှင့် ည အပူချိန် ကွာခြားချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သန်းခေါင်ယံအချိန်ဆို တဲထဲမှာ စောင်ကို လုံလုံခြုံခြုံ ခြုံထားရင်တောင် အရမ်းမနွေးဘူး။

မနက်ခင်း အိပ်ရာစောစာထပြီး ဟဲကျစ်ယန်သည် တဲအတွင်းမှ စောင်များကို ခေါက်နေချိန်တွင် တဲဝင်ပေါက်မှ မော့ကျိုးယွီ၏ ပုံရိပ်ကို လျှပ်တပြတ် လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူတို့ဆီ ပစ်လွှတ်လိုက်သော အမွှေးမြှားများကို တားဆီးရန် ယောက်ချိုဇွန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ ဆွဇ်စစ်တပ်ဓားတစ်ချောင်းကို သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူပြီး မော့ကျိုးယွီဆီ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ဖမ်းလိုက်”

မော့ကျိုးယွီက စစ်တပ်သုံးဓားကို တိတိကျကျ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး မြှားများကို ဆက်လက်ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး မြှားလားရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် ဘက်ခြမ်းရှိ အနည်းငယ် ပုန်းအောင်းရ အဆင်ပြေသော နေရာတစ်ခုတွင် မော့ကျိုးယွီအား မြှားဖြင့် လှမ်းပစ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်အမျိုးသား အနည်းငယ်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူများ၏ အာရုံသည် မော့ကျိုးယွီထံတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သစ်ပင်ပေါ် အလျင်အမြန်တက်ကာ သူမ၏ လက်စွပ်မြှားကို ထုတ်ယူကာ ထိုလူများအား လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရာရှိများနှင့် အခြားအကျဉ်းသားများသည် ဤနေရာတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိခဲသည်။

မရီးတွေက သူတို့ရဲ့ ပစ္စတိုအသေးလေးများကို သတိကြီးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ တကယ်လို့ နဝမမတ်လေးနှင့် နဝမခယ်မလေးတို့ကသာ သူတို့ကို မလိုအပ်ဘဲ ဒီအရာတွေကို ထုတ်မသုံးရဘူးလို့ မပြောထားဘူးဆိုရင် မြှားတွေ ထွက်လာတဲ့ ဦးတည်ရာကို ချိန်ရွယ်ပြီး လှမ်းပစ်ခဲ့ပြီးသားဖြစ်ပေလိမ့်မည်…

ဖမ်းဝမ်တို့ကလည်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ ရှိနေကြောင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး လူတိုင်းကို သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံလာရသောအခါတွင် ဖမ်းဝမ်သည် မကြာသေးမီက နျိုကျောင်းတောင်ပေါ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အကြောင်းကို အရင်ဆုံး တွေးလိုက်မိပေသည်။

အရာရှိနှစ်ဦး သေဆုံးပြီးနောက် နောက်ထပ် မတော်တဆမှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ဖို့ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုမှ အမျိုးသားများသည်လည်း လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည့် အရာဝတ္ထုတချို့ကို ကျပန်းရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူတို့ကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုလူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် မော့ကျိုးယွီကိုသာ ပစ်မှတ်ထားပြီး သူတို့၏ အကွာအဝေးကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားသည်။ လက်နက်တွေအဖြစ် ယူဆလို့ရသည့် ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့ရဲ့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ယောက်ချိုဇွန်းများနှင့် အုတ်ခဲတွေက တကယ်တမ်းတော့ အသုံးမဝင်လှချေ။

လျန့်ဟောက်က တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သိသွားပြီး မော့ကျိုးယွီကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ရှုချင်ဖုန့်နှင့် လီမင်ရွေ့တို့ကိုခေါ်ပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ဟဲကျစ်ယန်သည် အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးဦးကို သူမ၏ လက်စွပ်မြှားဖြင့် ပစ်သတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် အနက်ရောင်ဝတ် အမျိုးသား အရေအတွက်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ပြည့်သွားခဲ့သည်။

ဤနည်းဗျူဟာသည် အရင်တစ်ခေါက် နန်ဟန် စေလွှတ်လိုက်သော လူများနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ ပုန်းအောင်းပြီး မြှားပစ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးကို ဆက်တိုက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

လျန့်ဟောက်နှင့် အခြားနှစ်ယောက် ပူးပေါင်းပြီး သူတို့နောက်ကျောမှ လေးနှင့် မြှားကို ဖြုတ်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်လူများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူတို့၏ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲခဲ့ကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူများသည် သူတို့ဘက်တွင် လူများစွာ ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် မြှားပစ်တာကို ရပ်လိုက်ကာ ဆေဘာဓားရှည်ကိုဝံ့ပြီး မော့ကျိုးယွီအား ဦးတည်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူများ၏ အင်အားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် သူ့မိသားစုဝင်များကို ထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်သွားသဖြင့် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ အဝေးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူများကလည်း သူ့နောက်သို့ မဆုတ်မနစ် ပြေးလိုက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က အနက်ရောင်ဝတ်လူတွေကို မြှားနှင့် ပစ်ခတ်ပြီး အနောက်ကနေ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်လူများသည် သူတို့နောက်က လူများကို မျက်ကွယ်ပြုကာ ဟဲကျစ်ယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပြီး မော့ကျိုးယွီ၏ အသက်ကို အဆုံးစီရင်ဖို့ကိုသာ ရှေးရှုထားခဲ့ကြသည်။

မီတာတစ်ရာလောက် ပြေးပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီက ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မော့ကျိုးယွီသည် သူ့လက်ထဲမှ စစ်တပ်သုံးဓားကိုဝံ့ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်လူများနှင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

လျန့်ဟောက်တို့ကလည်း မော့ကျိုးယွီနောက် ခြေတစ်လှမ်းအကွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ကာ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ပေးခဲ့ကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန် ရောက်လာသောအခါတွင် သူတို့သည် အနက်ရောင်ဝတ်လူအချို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ လူနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် လူသုံးဆယ်ခန့်သာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ကျိုးယွီတို့က အနက်ရောင်ဝတ်လူမျးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲခြင်းမရှိသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပေသည်။ ထို့နောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် အနက်ရောင်ဝတ်လူများကို အနောက်ကနေ မြှားဖြင့် ဆက်လက် ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော အနက်ရောင်ဝတ်လူတစ်ဒါဇင်လောက်က အခြေအနေ မဟန်တာကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူတို့က တိုက်ခိုက်ဖို့ အယောင်ပြပြီး လမ်းကြောင်း တစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

လျန့်ဟောက်သည် ရှုချင်ဖုန့်နှင့် လီမင်ရွေ့တို့ကို ဦးဆောင်ပြီး သူတို့နောက် အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီကို မဆုတ်မနစ် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေသော လူတစ်ယောက်သာရှိပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်နေသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုကြည့်လျှင် မော့ကျိုးယွီမှာ အခြေအနေမဟန်ပုံရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမလက်ထဲရှိ လေးမြှားကို အလျင်စလို မြှောက်ကာ အဆိုပါ အနက်ရောင်ဝတ်လူ၏ ခေါင်းအနောက်ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်ပြီး တစ်ချက်တည်း ပစ်သတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို မော့ကျိုးယွီက လှမ်းမြင်လိုက်တော့ “သူ့ကို မထိခိုက်စေနဲ့” ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။

***