မော့ချူဟန်၊ ရှင် မကောင်းတဲ့လူကြီး

မော့ချူဟန်သည် ပေါက်စီကြီး တစ်လုံးနှင့် အမဲသားနှပ် တစ်ထုပ်ကို စားသောက်ပြီးနောက် ခွန်အားအနည်းငယ်ရလာခဲ့သည်။

မြန်နိုင်သမျှ မြန်မြန် သူ့မိသားစုနဲ့ ပြန်ဆုံတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း သူ့အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်သည်။

စခန်းအနီးနားသို့ ရောက်သောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် ညကင်းစောင့်များထံမှ တမင်တကာ ပုန်းကွယ်ဖို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။

နောင်တွင် အဋ္ဌမအစ်ကိုသည် သူတို့နှင့်အတူ အနောက်မြောက်ပိုင်းသို့ လိုက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုပေ။

နောက်ကွယ်မှာ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကို လိုချင်နေတဲ့သူတွေကတော့ အဋ္ဌမအစ်ကို ပေါ်မလာရင်တောင် ဆက်လှုပ်ရှားနေကြမှာပဲ။

လူသုံးယောက် လမ်းလျှောက်လာသံက သိပ်မတိုးပေ။ ညကင်းစောင့်တွေက အနည်းငယ် ငိုက်မျဉ်းနေသော်လည်း ထိုအသံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်က မှောင်လွန်းတော့ ညကင်းစောင့်တွေက လာတဲ့လူတွေရဲ့ မျက်နှာကို မမြင်ရဘူး။

“အဲဒီနားမှာ ဘယ်သူလဲ” ညကင်းစောင့်တစ်ဦးက ကျယ်ကျယ်လေး လှမ်းအော်မေးသည်။

“ကျွန်မတို့ပါ” ဟဲကျစ်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်တို့လက်ရှိရောက်နေသောနေရာသည် မော့မိသားစုဝင်များ နေထိုင်သော တဲနှင့် အနည်းငယ် နီးသည်။

မော့မိသားစု အမျိုးသမီးများသည် သူမ၏ အသံကိုကြားသောအခါ တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်ဟု ထင်ပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် တဲထဲမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

“ဟဲကျစ်ယန် ဘာဖြစ်လို့လဲ” သခင်မကြီးမော့က စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ညကင်းစောင့်များကလည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ရောက်လာကြပြီး “ဟဲကျစ်ယန် မင်းတို့အားလုံး ညသန်းခေါင်အထိ ဘာဖြစ်လို့ မအိပ်ကြသေးတာလဲ။ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ” ဟု မေးသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သခင်မကြီးမော့က မော့ချူဟန်၏ အနားသို့ တုန်ယင်စွာ လျှောက်သွားကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ညကင်းစောင့်များ၏ အမေးကို ချက်ချင်း ပြန်မဖြေမိခဲ့ပေ။

သခင်မကြီးမော့သည် သူမ၏ မျက်လုံးတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပွတ်ကာ မော့ချူဟန်အား ဂရုတစိုက် ကြည့်သည်။

“ချူဟန်လား။”

မော့ချူဟန်သည် သခင်မကြီးမော့၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချပြီး “အမေ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အမေ့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်မသိတတ်တဲ့သား ကျွန်တော် ချူဟန်ပါ။”

ထိုအချိန်တွင် အဋ္ဌမမရီးသည် မော့ချူဟန်၏ အသံကို မှတ်မိပြီး မရီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူ့ထံသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။

“ယောကျာ်း၊ တကယ် ရှင်လား။ ရှင် တကယ် မသေဘူးလား။”

မော့ချူဟန်သည် ယခင်ကထက် ပိုပိန်သွားသော သူ့ဇနီးသည်ကို မြင်သောအခါတွင် ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “ရှန့်လန် ကိုယ်ပါ။ ကိုယ် မသေသေးဘူး။”

အဋ္ဌမမရီးသည် မျက်ရည်များ ပြိုစီးကျကာ တရှုပ်ရှုပ် ငိုကြွေးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ မော့ချူဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးတွေက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် အဆက်မပြတ် ကျဆင်းသွားသည်။

“မော့ချူဟန် ရှင် မကောင်းတဲ့လူကြီး… ရှင် မသေသေးဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ အိမ်မပြန်လာတာလဲ… အဟင့်၊ အဟင့်၊ အဟင့်…

ရှင် သိရဲ့လား၊ ကျွန်မလေ ကျွန်မရဲ့ မွေးဇာတိမိသားစုက ယောင်းမနှစ်ယောက်ဆီကနေ ဒီသုံးနှစ်လုံး လှောင်ပြောင်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းသည်အပေါ် ကံဆိုးမှုတွေ ယူဆောင်သွားခဲ့တာလို့ သူတို့က ပြောတယ်…

ဒါတွေအားလုံး ရှင့်အမှားတွေပဲ… အဟင့်၊ အဟင့်၊ အဟင့်…”

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ တခြားမရီးတွေလည်း မျက်ရည်ကျခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပြီး ဘယ်သူမှ ရှေ့ကို မလှမ်းခဲ့ကြဘူး။

မော့ဟန်ယွဲ့သည် သခင်မကြီးမော့၏ နံဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမရှေ့မှ ပိန်လှီနေသော လူကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အမေ ဒါက တကယ်ပဲ အဋ္ဌမအစ်ကိုလား။ ဘာဖြစ်လို့ သူက ဒီလောက် ပိန်နေရတာလဲ။”

မော့ချူဟန်သည် ဒူးထောက်ရက်သားရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သခင်မကြီးမော့က သူ့ကို ထူပေးဖို့ ရှေ့ကို လှမ်းလိုက်သည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ သူမ မထူပေးခင်မှာ အဋ္ဌမချွေးမက ဒီလို ဂယက်ရိုက်ခဲ့သည်။

အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် ခွဲခွာရသည့် ဝေဒနာကို တွေ့ကြံဖူးသူတစ်ဦးအနေနှင့် သူမသည် ဒီခံစားချက်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး သားဖြစ်သူအနားကပ်ကာ မေးမြန်းချင်စိတ်အား ချိုးနှိမ်ထားခဲ့သည်။

သူ့ယောင်မလေး မေးတာကို ကြားတော့ အဋ္ဌမမရီးသည် သူမ အရမ်း စိတ်မြန်လက်မြန် ဖြစ်လွန်းသွားတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် မော့ချူဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အမြန်ထရပ်ပြီး သခင်မကြီး မော့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အမေ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရုတ်ခြည်းဖြစ်သွားတော့ သမီး စိတ်လွတ်သွားခဲ့တယ်။”

သခင်မကြီးမော့က သူမကို ပခုံးပုတ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ “ကိစ္စမရှိဘူး။ အခုအချိန်မှာ ငါတို့က စည်းမျဉ်းအတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးရမယ့် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒီ ကျင့်ဝတ်တွေကို ထည့်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး။”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သခင်မကြီးမော့သည် မော့ချူဟန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ သူ့ကို ထူမပေးဖို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သခင်မကြီးမော့၏ လက်တွေက မော့ချူဟန်၏ လက်မောင်းကို ထိကိုင်ကာ သူမ မျိုသိပ်ထားသော မျက်ရည်များ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးကျလာခဲ့ပြန်သည်။

“ချူဟန် ဒီသုံးနှစ်အတွင်း မင်း ဘာတွေများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။ မင်း ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်နေရတာလဲ။”

မော့ချူဟန်သည် သူ့မိခင်၏ ထူမပေးမှုနောက်လိုက်၍ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

“အမေ၊ သား…”

မော့ချူဟန်က အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြခါနီးတွင် မော့ကျိုးယွီက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

“အမေ၊ အဋ္ဌမအစ်ကိုက ဒဏ်ရာရထားပြီး အရမ်းအားနည်းနေသေးတယ်။ ဒီတော့ အမေ နောက်မှ မေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။”

သခင်မကြီးမော့သည် မော့ကျိုးယွီ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်ပေသည်။ ရိုးရှင်းစွာပင် ဒီကိစ္စများကို အပြင်လူများရှေ့တွင် ထုတ်ပြောဖို့ မသင့်လျော်ပေ။

သူမသည် မော့ချူဟန်ကို စိတ်ပူလွန်းသဖြင့် ယင်းအချက်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖမ်းဝမ်သည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အရာရှိအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုလည်း အနီးနားတွင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ အစောပိုင်း စကားဝိုင်းမှ မော့ချူဟန်၏ အထောက်အထားကို သူတို့ သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

မော့ချူဟန် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာခြင်းအတွက် သူတို့ ပဟေဠိဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း မော့မိသားစုအတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပျော်ရွှင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ဖမ်းဝမ်သည် အသိဉာဏ်အရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေသူများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“မော့မိသားစုကို သူတို့အချင်းချင်း အရင်အကြောင်းတွေ ပြန်ပြောခွင့်ပေးလိုက်ကြဦး။ ဒါက မင်းတို့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ အားလုံး လူစုခွဲကြပါ။”

လူအုပ်ကြီးက နာခံမှုစွာ လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးလင်းဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် လိုဦးမည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ မင်း အခု ငါ့တဲထဲမှာ အရင်အနားယူလိုက်ဦး။ ငါတို့ ပြောစရာရှိတာကို အေးအေးမှ ပြောကြရအောင်”

ဒါကိုကြားတော့ ပဉ္စမမရီးက အနားကို လျှောက်လာခဲ့သည်။

“နဝမမတ်လေး၊ အဋ္ဌမခယ်မလေးနဲ့ ငါက တဲတစ်ခုတည်းမှာ အတူနေကြတာ။ ငါ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး အမေနဲ့ ဟန်ယွဲ့တို့နဲ့ အတူနေလိုက်မယ်။ အဋ္ဌမမတ်လေးကို အဋ္ဌမခယ်မလေးနဲ့ အတူနေခိုင်းလိုက်ပါ။”

မော့ကျိုးယွီ ဘာမှ မပြောမီ၊ သခင်မကြီးမော့က အရင် သဘောတူလိုက်သည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ ဒါက သင့်လျော်တယ်။ ချူဟန်က အရမ်းအားနည်းနေတော့ ကျောက်ရှီကို သူ့ပြုစုခိုင်းတာ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်။”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ပဉ္စမမရီးသည် တဲထဲကနေ သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သိမ်းဆည်းယူထုတ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အဋ္ဌမအစ်ကိုတို့လင်မယားအား နေရာချပေးခဲ့သည်။

အဋ္ဌမမရီးသည် မော့ချူဟန်၏ လက်မောင်းအား ကူတွဲပေးလိုက်သည်။

“ယောကျာ်း ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူတွဲပေးမယ်။”

မော့ချူဟန်သည် သူ့ဇနီးသည်၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။”

အဋ္ဌမမရီးသည် မော့ချူဟန်အား ဂရုတစိုက် ကူတွဲပြီး သူတို့ တဲထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း ကန့်လန့်ကာကိုတော့ ဆွဲမချထားခဲ့ပေ။

သူမသည် သူ့အမေက သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်ကို ပြောစရာတွေ အများကြီးရှိနေမယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်သည်။

ဟုတ်တာပေါ့၊ သခင်မကြီးမော့ကလည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အဋ္ဌမအစ်ကိုက သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အကြောင်းပြချက်များကို လွဲမှားစွာ ပြောပြမိမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှေ့ကို အမြန်ပြေးတက်ပြီး သခင်မကြီးမော့၏ လက်မောင်းကို ကူတွဲလိုက်သည်။

“အမေ အဋ္ဌမအစ်ကိုက အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ သူ့ကို အရင်အနားယူပါစေဦး။ တကယ်လို့ အမေ တစ်ခုခု သိချင်တာရှိရင် အမေ့သားကို မနက်ဖြန်ကျ ပြောခိုင်းလိုက်ပေါ့။”

သခင်မကြီးမော့သည် တဲအတွင်း ထိုင်နေသော မော့ချူဟန်၏ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး အဋ္ဌမချွေးမကို လှမ်းပြောလိုက်သည်၊ “ကျောက်ရှီ၊ နင်တို့ စောစောအိပ်သင့်တယ်။ ငါတို့ပြောစရာရှိတာကို မနက်ဖြန်မှ ပြောကြတာပေါ့။”

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူမသည် မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သူမသည် မော့ချူဟန်၏ အခြေအနေကို အသေအချာ မေးမြန်းစုံစမ်းမည်မှာ မလွှဲမရှောင်သာပင်။

တခြားမရီးတွေ မော့ဟန်ယွဲ့က သူတို့ရဲ့ တဲတွေဆီ တိတ်တဆိတ် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မော့ချူဟန်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သိလိုသည်များရှိပါက မနက်ဖြန်ကျရင် အမေက သူတို့ကို သေချာပေါက် ပြန်ပြောပြမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ အလျင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ကြိုတင်သဘောတူထားသည့်အတိုင်း မော့ချူဟန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များအား သူ့မိခင်အား ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

“အမေ အဋ္ဌမအစ်ကိုက အခုနတုန်းက ရောက်လာတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် သူနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်း တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာကို သတိပြုလိုက်တယ်။ အဲ့တာနဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို သတိလစ်အောင် လုပ်ပြီး အနီးနားက လှိုဏ်ဂူတစ်ခုထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့တယ်၊ အဲဒီမှာ လျန့်ဟောက်တို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ထားခဲ့လိုက်တယ်။

ညမှောင်သွားတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကိုသုံးပြီး အဋ္ဌမအစ်ကိုကို ကုသဖို့ ယန်ယန်ကို လိုဏ်ဂူဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်…”

လျန့်ဟောက်တို့က သူတို့ဆီ ခိုလှုံဖို့ ရောက်လာကြောင်းကို သခင်မကြီးမော့က ကြားသိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သခင်မကြီးမော့က မျက်ရည်ကျပြန်သည်။

“ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်သူက ငါတို့မော့မိသားစုက ကလေးတွေကို ဒီလို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ချင်တာလဲ။”

သခင်မကြီးမော့ ဝမ်းနည်းနေတာကိုမြင်တော့ ဟဲကျစ်ယန်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။

“အမေ ဒါတွေက ပြီးသွားပါပြီ။ အဋ္ဌမအစ်ကို အခုလို အသက်ပြန်ရှင်တာကပဲ ကံကောင်းနေပြီလို့ တွေးလိုက်ပါ။

သူ့ကျန်းမာရေးအတွက် အမေ စိတ်ပူဖို့ မလိုဘူး။ သမီး အဋ္ဌမအစ်ကိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နဂိုအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာအောင် ကုသပေးမယ်လို့ ကတိပေးတယ်။”

သခင်မကြီးမော့က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဟဲကျစ်ယန်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ဟဲရှီ၊ နင် မော့မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက နင် လုပ်ပေးခဲ့သမျှကို ငါ သတိထားမိပါတယ်။ တကယ်လို့ နင်သာ မရှိရင် ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံး သေသွားတာ ကြာလောက်ပြီ။

ပြီးတော့ အခုလည်း နင့် အဋ္ဌမအစ်ကိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရုပ်သေးကူအဆိပ်ကိုလည်း နင် ဖြေရှင်းပေးပြီးပြီမို့ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ နင့်ရဲ့ ဒီကြင်နာမှုကို အမြဲအမှတ်ရနေမှာပါ။”

***