အခန်း (၂၄၇-၂၄၈)

Vol. 21 Ch. 247-248

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၄၇

ဝမ့်ရင်းအတွက် သူမမှာ အလုပ်ထွက်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတွေ ရှိနေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဆရာဝန်ယန့် အနားယူပြီးနောက် ဆေးဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဝမ့်ရင်းအပေါ် သံသယမရှိ မျက်စိကျနေပြီး ကျန်းလင်းကလည်း သိချင်နေခဲ့သည်။

ဆေးရုံမှာ လုပ်စရာ အများကြီး မရှိနေသော်လည်း သိပ်ပြီးလည်း မနည်းပါ။ တကယ်လို့ ဝမ့်ရင်းက အလုပ်မထွက်ရင် သူမမှာ စာပြန်ကြည့်ဖို့ အချိန်တွေ ရှိမနေခဲ့ပါ။

သူမရဲ့သားနှင့် ချွေးမက အတင်းပြောနေတာကို မြင်သည့်အခါ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

ဝမ့်ရင်း - “အဲ့မှာ ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူး။ စာရွက်စာတမ်းတွေ လက်လွှဲပေးဖို့ စက်ရုံကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ အမေ၊ သဘက်ခါကျမှ သမီး တပ်မဟာထဲကို ပြန်လာခဲ့မယ်။ ထောင်ထောင်ကို အမေ ခေါ်ထားပေးလို့ရမလား။”

မစ္စရှု - “ရတာပေါ့။”

သူမရဲ့ သားနှင့် ချွေးမက သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမက ပြန်သွားပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။ သူမက စာမေးပွဲ ဖြေပြီးကတည်းက ရလဒ်ကိုလည်း စောင့်နေရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက အလုပ်တွေ လက်လွှဲပေးဖို့ သွားသည့်အခါ ကျန်းလင်းနှင့် ကျန်းနာတို့က ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေရမလားဟု ဆွေးနွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ နှစ်တွေအများကြီး ကုန်သွားကာ ကျန်းလင်းနှင့် ကျန်းနာတို့က အိမ်ထောင် မပြုရသေးသည့် မိန်းကလေးတွေ ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးရုံရှိ ရှောင်ကျိုးက ကျန်းနာကို လိုက်ခဲ့သော်လည်း မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းနာရဲ့ အတွေးများဖြင့် အနိုင်ယူတာကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ရိုးရိုးသားသားနှင့် လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူ့အမေ သဘောကျသည့် မိသားစုကို ရှာဖို့အတွက် အမည်မသိ ချိန်းတွေ့မှုတစ်ခု သွားခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ့တပည့်က တော်တော်လေး ငြင်းခဲ့ပြီး သူ့အမေနှင့် ဇနီးကြားမှာ ညပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းနာသည် ဘယ်တုန်းကမှ လူမှန်တစ်ယောက်နှင့် မဆုံဖူးဘဲ ကျန်းလင်းကလည်း လုံးဝ အမည်မသိ ချိန်းတွေ့မှုတွေကို မသွားချင်ခဲ့ပါ။

ဒီအကြောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ ဝမ့်ရင်းကို ခနခန တိုင်ပြောထားပြီးပြီ။

ဝမ့်ရင်းက ကျန်းနာနှင့် ကျန်းလင်းကို သူမရဲ့ အစီအစဥ်တွေ ပြောပြလိုက်သည့်အခါ သူတို့လည်း လန့်သွားခဲ့သည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ ပြန်စတာက လူတိုင်းကို အရမ်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို လက်လျှော့ပြီး စွန့်စားဖို့ ဆန္ဒရှိနေသည့် လူတွေကို ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာက အရမ်းကို ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်း - “ငါတို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုးစားကြည့်ရမယ်။ အဲ့ဒါအပြင် တကယ်လို့ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ မအောင်ရင် အမြဲတမ်း နောက်တစ်ခေါက်ဆိုတာ ရှိနေဦးမှာပဲလေ။ နောက်တစ်ခေါက်က နှစ်ဝက်လောက်နေရင် လာမှာ။ အဲ့ဒါက အရမ်း ဝေးသေးတယ် ဟုတ်တယ်မလား။”

ကျန်းနာ - “အဲ့ဒါက မှန်တယ်။ အခွင့်အရေးက နှစ်ခုပဲ။”

ကျန်းလင်း - “အဲ့တော့ ငါတို့တွေ အလုပ်ထွက်ဖို့ မလိုဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ဝမ့်ရင်းကလည်း ထုံးစံအတိုင်း သူမ မိသားစုရဲ့ အစီအစဥ်တွေကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ “ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က ခွင့်ယူဖို့ စီစဥ်နေတာ။ ပြီးတော့ ငါ့ယောက်ျားကလည်း ပြောင်းရတော့မှာပဲလေ။”

လက်ရှိ အခြေအနေက ထုံးစံအတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် နေရာတစ်ခုတည်းကို ပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အရမ်းကို အေးစက်သည့် အမူအရာဖြင့် အလုပ်ထွက်စာ တင်လိုက်ပြီး အဲ့ဒါက သကြားစက်ရုံမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သိပ်မကြာခင် ဝမ့်ရင်းရဲ့ အလုပ်ထွက်စာက လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ လုံခြုံရေး ဌာနရှိ ကျောက်ကျွင်းကလည်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေမယ်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်နှင့် အလုပ်ထွက်စာ တင်ခဲ့တာကြောင့်ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ဝမ့်ရင်းသည် ကျောက်ကျွင်း ဘယ်ဆီဘယ်မှာနေလဲဆိုတာတွေကို အသေးစိတ် မစုံစမ်းခဲ့ဖူးပါ။ သမီးတစ်ယောက် ရပြီးတော့မှ ဝမ့်ရင်းရဲ့ အတွေးတွေဟာ လုံးဝကို သူမအပေါ် ရောက်သွားပြီး သူမနှင့် ပတ်သက်သမျှ အာရုံစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိဘူးဆိုတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါ။

သို့သော် ဝမ့်ရင်း မစုံစမ်းတွေက သူမသည် ကျောက်ကျွင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး မသိဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျောက်ကျွင်းသည် သကြားစက်ရုံမှာ ဂုဏ်သတင်း တစ်ခုတော့ ရှိသော်လည်း ကောင်းတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ပါ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ကျောက်ကျွင်းသည် မိန်းမရှာဖို့ အားမလျှော့တမ်း ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူသည် အောင်သွယ်တော်တွေ၊ သိမ်းသွင်းတဲ့ ဌာနနှင့် အလုပ်သမား အဖွဲ့ရဲ့ မိတ်ဆက်မှုတွေကို ဆက်တိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ သူက တစ်ခေါက် သွားချိန်းတွေ့သည့် အချိန်တိုင်း ကျောက်ကျွင်းက အားတက်သရော ဝင်ပါခဲ့သည်။ သို့သော် သူက အမြဲတမ်း ကျရှုံးခဲ့သည်။

ဒါက ပြဿနာများစွာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကျောက်မိသားစုက အချို့လူတွေသည် လူအချို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျောက်မိသားစုကတော့ သူတို့ကို အထင်သေးသည်။ ထို့အပြင် ကျောက်မိသားစု ဆွဲဆောင်တာ ခံခဲ့ရသည့် အချို့လူတွေကို အခြားလူတွေက မလိုချင်ကြပါ။

ခနကြာပြီးနောက် သင့်တော်သည့်လူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ရင်တောင် ကျောက်ကျွင်းနှင့် သွားချိန်းတွေ့ဖို့ ဘယ်သူကမှ မသွားချင်ကြပါ။

အောင်သွယ်တော်ကတောင် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တပ်သားကျိုးက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ သူ့မှာ အလုပ် ရှိသလို ပိုက်ဆံရှိတယ်လို့လည်း ပြောလို့ရသည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ထပ်လို့ မရနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုကတော့ ကျောက်ကျွင်းသည် ဇနီးတစ်ယောက် မရှာနိုင်ပါ။

ဇနီးရှာသည့်အခါ မရနိုင်သည့် အကြောင်းထဲမှာ သူ့ကလေး နှစ်ယောက်က အကြီးဆုံး နေရာတစ်ခုမှာ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းမှာ ကျောက်တုန်နှင့် ကျောက်ရှီဆိုသည့် ကလေးနှစ်ယောက် ရှိသည်။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ကျောက်တုန်က ဆယ့်သုံးနှစ် ဒါမှမဟုတ် ဆယ့်နှစ်နှစ်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျောက်ရှီကတော့ ဆယ်နှစ်ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို သကြားစက်ရုံ အလုပ်သမား တန်းလျားရှိ လူတိုင်းက မုန်းကြသည်။

ကျောက်တုန်သည် သူ့အဖေနှင့် ပြဿနာ တက်ပြီးကတည်းက သူသည် တစ်ခါတစ်လေ ကျောင်းမသွားဘဲ ရန်တွေ စဖြစ်လေ့ ရှိသည်။ နှစ်တိုင်း သူက အိမ်ကို ပြန်လာသည့်အခါ အနီရောင် မီးပုံတစ်ခုကို ယူလာပြီး အခြား မိဘတွေက ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုခု တောင်းဖို့အတွက် တစ်ခါတစ်လေ သူ့အိမ်သို့ လိုက်လာလေ့ ရှိသည်။

ကျောက်ရှီသည် သူမရဲ့ အစ်ကိုလောက်တော့ ပြဿနာ မရှာသော်လည်း သူမက ကျောင်းမှာ အမှတ်နည်းပြီး ရံဖန်ရံခါ မိဘကို ကျောင်းသို့ ခေါ်ခံရသည်။

ဘဝရဲ့ အချိန်နှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျောက်ကျွင်းသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစု ပျိုးထောင်ရတာက ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီဟု ပြောလို့ရသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အားလုံးကို ဖျက်စီးပစ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း ကျောက်ကျွင်းကိုယ်တိုင်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက် အားလျှော့လာကာ အမည်မသိ ချိန်းတွေ့မှုအတွက် သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေက နည်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခုဆိုရင် သူသည် ရှုံးလား၊ မြတ်လားဆိုတာကို ဂရုမစိုက်သလို ဘာအခြေအနေကိုမှလည်း ဂရုမစိုက်တော့ပါ။ သူသည် သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်စရာ အခြေအနေတွေကနေ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် မိန်းမ တစ်ယောက်ကို လိုချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အခုဆိုရင် သူက ဘာမှမရှိသည့် လုံခြုံရေး ခေါင်းဆောင် တာဝန်တွေကိုသာ ယူထားခဲ့ရပြီး ဘာအာဏာမှ မရှိပါ။ သူသည် ထိုလူတွေအနားမှာသာ ပတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန် လူတိုင်း အလုပ်ကောင်းကောင်း မလုပ်ဘဲ လူငယ် လင်မယားက လက်ထပ်ပြီး အိမ်မှာ ပူပူနွေးနွေး စားစရာများကို စားနေခဲ့ကြသည်။ သူကတော့ နေ့တိုင်း ကလေးတွေရဲ့ ဆိုးသွမ်းမှုတွေထဲမှာ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းရင်း ရင်ဆိုင်နေရတုန်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျွင်းမှာက ခံစားချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ ပင်ပန်းခြင်းပင်။

အရင်ဘဝက ရခဲ့သည့် အောင်မြင်မှုတွေကို ကျော်ပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လို့ရမည့် ပိုကောင်းတဲ့ ဇနီး တစ်ယောက်ကို ရှာကာ သူတွေးထားသည့်အတိုင်း စီးပွားရေး လောကထဲကို ခြေဆန့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခြားသူတွေလိုပဲ သကြားစက်ရုံမှာ သူ့ရဲ့ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးနေသည့် သူ့ကိုယ်သူ မြင်သည့်အခါ သူက ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ပါ။

ထိုကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျွင်းရဲ့ ချက်ချင်း သာလွန်အောင် ကြိုးစားချင်စိတ်က သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ “မင်းက ဘာလို့ အလုပ်ထွက်မှာလဲ။ တကယ်လို့ မင်းထွက်သွားရင် မင်းကလေးတွေက ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။ စက်ရုံက အိမ်ကို မင်းအတွက် သိမ်းထားပေးလို့ ရပေမယ့် တကယ်လို့ မင်းထွက်သွားရင် နောက်ပိုင်း မင်းက ဘာပင်စင်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါအပြင် မင်းမှာ လုပ်သက်တွေလည်း လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေတာဆိုတော့ မကြာခင် မင်းက လစာတိုးတော့မှာလေ။”

လုံခြုံရေးဌာနရှိ ခေါင်းဆောင်သည် ကျောက်ကျွင်းက အရမ်း စွန့်စားလွန်းတယ်ဟု တွေးမိခဲ့ပြီး သနားဖို့ ကောင်းတယ်ဟုလည်း ခံစားမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ဆိုတာ အဲ့လောက် လွယ်ကူပါ့မလား။

ဒီနှစ် စာရင်းပေးတဲ့သူတွေက တော်တော်လေး များတယ်လို့တော့ သူကြားထားသည်။ ပညာရေးပိုင်းမှာ အသက်၊ ဒါမှမဟုတ် လူပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ တိကျတဲ့ ထောက်ခံစာ အဲ့လိုတွေ ဘာကန့်သတ်မှုမှ မရှိတော့ကတည်းက စက်ရုံမှာ စာရင်းပေးတဲ့လူက နည်းနည်းလောက်ပဲ ရှိတော့တာပင်။

လုံခြုံရေး ခေါင်းဆောင်သည် ကျောက်ကျွင်းရဲ့ ပညာရေးက အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူးဟု သူခံစားရတာကို မပြောခဲ့ပါ။ စက်ရုံမှာ အလယ်တန်းကျောင်းနှင့် အထက်တန်းကျောင်းမှ လူတွေ အများကြီးဆိုရင် သူက မူလတန်းကျောင်းတောင် မပြီးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်နိုင်မှာလဲ။

“ ကျောက်ကျွင်း၊ မင်း သေချာ တွေးထားသင့်တယ်။ ငါတို့က သူတို့လို လူငယ်လေးတွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက မပါတော့ဘူးလေ။ မင်းက ကလေးကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားနေရတာ။ တကယ်လို့များ တစ်ခုခုက အလုပ် မဖြစ်ဘူးဆိုရင်….”

ကျောက်ကျွင်းသည် သူ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ကြင်နာမှုကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးကိုသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။ “ဒါကို ကျွန်တော့်အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး လုပ်ပေးပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးမလို့ပါ။”

သူက ကျွေးမွေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သကြားစက်ရုံမှာ မပြောင်းလဲဘဲ နေ့စဥ်ဒူဝ ပင်ပန်းပြီး သူ့ဘဝရှိ အခွင့်အရေး များစွာကို လက်လွှတ်နေရတာကို သူ သိနေခဲ့သည်။

ပထမဆုံး သူ့မိသားစုထဲမှာ ကျရှုံးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ညီအကိုတွေရဲ့ အကူညီတွေကို ဆုံးရှုံးရသည်။ အခုဆိုရင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရခဲ့သည့် အခွင့်အရေးနှင့် အဆက်အသွယ်တွေက အလဟဿ ဖြစ်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်တုန်းက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေက သူ့ရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သည်။

ကျောက်ကျွင်းက ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ သူက ရှီချန်းမြို့ကို သွားပြီး စာမေးပွဲ ဖြေမယ်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာက သူ့အသက်မွေးဝမ်းကြောင်း စတင်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်တုန်နှင့် ကျောက်ရှီကို မကူညီနိုင်သော်လည်း သူတို့ကို သင်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့ တက္ကသိုလ်ကို ရောက်တာနှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် သူ့ကို ကူညီနိုင်မည့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး အတူတူ သူတို့ကို တိုးတက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အရာရာဟာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူက ဖြောင်းဖျလို့ မရနိုင်တာကို မြင်သည့်အခါ လုံခြုံရေး ဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှာ ဘာရွေးချယ်စရာမှ မရှိဘဲ သူ့ရဲ့ လျှောက်လွှာမှာ တံဆိပ်တုံး ထုပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ တကယ်လို့ မင်းစိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားပြီးပြီဆိုရင်လည်း ငါမင်းကို ထပ်ပြီး မဖြောင်းဖျတော့ဘူး။ စာကိုသာ ကြိုးစားပြီး လေ့လာ။ တကယ်လို့ မင်း စာမေးပွဲကို အောင်သွားရင် ဒါက ငါတို့ သကြားစက်ရုံအတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”

ကျောက်ကျွင်းက လေးစားသမှုဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ စာမေးပွဲအတွက် တရားဝင် စတင် ပြင်ဆင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

တံဆိပ်ထုထားသည့် စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကိုင်ကာ ကျောက်ကျွင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့သည်။

သူသည် မိသားစုရဲ့ ခြံအရှေ့မှာ ယိုင်ထိုးယိုင်နဲ့နှင့် လမ်းလျှောက်သွားကာ လေ့ကျင့်ဖို့ စာအုပ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ရအောင် စရှာဖို့အတွက်ကိုသာ တွေးနေခဲ့သည်။

သူက ပညာကို ကောင်းကောင်း မတတ်သော်လည်း ကျောက်ကျွင်းကတော့ ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။ သူသည် အတိတ်ဘဝတုန်းက စီးပွားရေးကြီး တစ်ခုလုံးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ Gaokao (အမျိုးသား ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ) က ဒီနှစ်မှာ ပြန်စတော့မည် ဖြစ်သည်။ မေးခွန်းတွေက အရမ်း မခက်သည့်အတွက် သူက ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။

ကျောက်ကျွင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျောက်တုန်က ကျောက်စားပွဲနောက်ကနေ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ဘေးရှိ အပေါင်းပါက သူရလာသည့် သတင်းကို သူ့အား တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“မင်းအဖေက သူ့အလုပ်ကနေ ထွက်သွားပြီလို့ ငါ ကြားထားတယ်။ သူက စာမေးပွဲကို အာရုံစိုက်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။”

အခုချိန်မှာ ကျောက်တုန်က ဆယ့်သုံးနှစ်၊ ဆယ့်လေးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး သူက အရပ်ရှည်ကာ သန်မာသည်။ သူက ပိန်ပြီး မိုက်ချင်ယောင်ဆောင်ဖို့ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ ဆေးလိပ်တစ်ဗူးကို ထည့်ထားလေ့ ရှိသည်။ သူသည် ဆေးလိပ်ကို ဖွာပြီး မေးလိုက်သည်။ “အခုရော သူက ဘာလုပ်ချင်ပြန်တာလဲ။”

အစတုန်းက အသံက ပြောင်းလဲသွားသည့်ပုံမှာ ခက်ထန်ပြီး မကျေနပ်ပုံရသည်။

အပေါင်းအဖော်လေးက ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်သူက သိမှာလဲ။ ငါတို့ စက်ရုံက လူတွေကလည်း ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဖို့အတွက် တွေးနေကြတာ။ တကယ်လို့ မင်းသာ အောင်သွားရင် မင်း အလုပ်တစ်ခု ရမယ်လို့ ကြားထားတယ်။ သူတို့ အားလုံးက အဲ့ဒါကို ရဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေကြတာ။”

ကျောက်တုန်က ရွံရှာသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပါးစပ်ကို လုပ်လိုက်သည်။ “ဒီစာအုပ်က ဘာတွေလဲကွာ။ ဒါတွေကို ဖတ်ရင်တောင် ဘာမှ မသုံးမဝင်တာကို။ စိတ်ပျက်စရာ အရူးကြီးပဲ။”

ဝမ့်လင်းလင်းသည် သူနှင့် နှစ်အနည်းငယ်သာ အတူတူ ရှိခဲ့သော်လည်း သူမရဲ့ စကားတွေက ကျောက်တုန်နှင့် ကျောက်ရှီတို့ အပေါ်မှာ တကယ်ကို လွှမ်းမိုးနေဆဲဟု ပြောလို့ရသည်။

ထိုအချိန်မှာ ဝမ့်လင်းလင်းက လူတွေကို “ကပ်စေးနဲ အဖိုးကြီး” ဟု တစ်နေကုန် ဆဲရတာကို သဘောကျပြီး သူမက ပိုက်ဆံကိုပဲ ဂရုစိုက်သည်။

ကျောက်တုန်သည် သူမရဲ့ လမ်းကြောင်းကို လိုက်ပြီး ကျောင်းကို သွားပြီးနောက် ပညာရေးကိုလည်း အထင်သေးသည်။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပြမယ်ဟုလည်း သူက ပြောနေခဲ့သည်။

ကျောက်တုန်က သူ့ရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လာဦး။ ဒီည စက်ရုံရဲ့ ဘေးတံခါးမှာ စုဖို့ မမေ့နဲ့။ အကောင်ကြီးတွေကိုလည်း ခေါ်လိုက်ဦး။ မနေ့ညက ရန်ပွဲကိုတော့ ထည့်မတွက်ဘူး။ ဒီနေ့ ငါတို့မှာ ထွက်ငွေရှိဖို့ ဆုံးဖြတ်ရတော့မယ်။”

အပေါင်အပါလေးက သူ့ရဲ့ ရင်ဘက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ။”

သားဖြစ်သူက ခိုးဆိုးလုနှိုက် လုပ်တော့မယ်ဆိုသည့် အတွေးမျိုး မရှိသည့် ကျောက်ကျွင်းက စပြီး စာတွေကို လေ့လာခဲ့သည်။

သူက အိမ်ကို ပြန်လာပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေတွေကို ထုတ်ကာ ရေတွက်နေခဲ့သည်။

ဒီတစ်နှစ်နှင့် နောက်ထပ် ခြောက်လမှာ Gaokao စာမေးပွဲကို ဖြေဖို့ အခွင့်အရေး နှစ်ခု ရှိတယ်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူက ပထမ တစ်ခေါက်မှာ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်ကို ပြန်ပြီး ကြိုးစားလို့ ရသေးသည်။

တကယ်လို့ အချို့ အခွင့်အရေးတွေမှာ သူ မအောင်ခဲ့ရင် ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါ။ နောက်တစ်နှစ် ဒီလိုအချိန်မှာ အခြေအနေတွေက လျှော့ကျသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ တောင်ပိုင်းမှာ ပြန်ဖွဲ့စည်းပြီး ဖွင့်မှာ ဖြစ်သည့်အတွက် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် သူက အဲ့ကိုသွားပြီး အလုပ်တွေ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်လို့ရမည် ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ တပ်မှထွက်သည့် ငွေကြေးသည် ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ပမာဏ ရှိသည်။ အခုဆိုရင် တောင်ပိုင်းသည် ဘယ်သူကမှ တိုးတက်အောင် မလုပ်တဲ့ စွန့်ပစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေနေရာ အနည်းငယ်ကို ဝယ်ပြီး သူလုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံမျိုး ရှိသည်။ သူက အမြဲလိုလို နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ကျွင်းသည် အိမ်မှာ သေချာအာရုံစိုက်ပြီး စတင် လေ့လာနေခဲ့သည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၄၈

ဝမ့်ရင်းသည်လည်း သူမ၏ ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ပြီးနောက် ရွာမှာ ပြန်ပြီး လေ့လာဖို့အတွက် လေ့ကျင့်ရေး ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ယူသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ရွာကို ပြန်လာသည့်အခါ ချမ့်မိုင်မောင့်က အိမ်မှာ သူမကို စောင့်နေခဲ့သည်။

ကျောင်းမှာ နှစ်အနည်းငယ် တက်ခဲ့သည့် မိုင်မောင့်က အခုဆိုရင် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျက်သရေရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အရွယ်ကို ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ အနာဂတ်အတွက် တောင့်တမှုအပြည့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“အစ်မရင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။”

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ပြန်စတော့မည့် သတင်းကို ကြားပြီးကတည်းက မိုင်မောင့်က ဝမ့်ရင်း ရွာပြန်လာတာကို စောင့်နေခဲ့သည်။

“အစ်မရင်း၊ ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေက တကယ်ကြီး ပြန်စလိမ့်မယ်လို့ သမီးလေ တစ်ခါမှ မတွေးထားဖူးဘူး။”

မိုင်မောင့်သည် သူမက အရမ်း ကံကောင်းတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဒီနှစ် ဂျွန်လမှာ အထက်တန်းမှ ဘွဲ့ရပြီး အခုဆိုရင် သူမက မှီသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ငါတို့အားလုံး ဒီအချိန်ကို မှီသွားကြပြီ။”

မိုင်မောင့်သည် ရွာထဲမှာရှိသည့် ကိစ္စတွေအကြောင်းကို ပွစိပွစိ ပြောနေခဲ့သည်။

“ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက ပြန်စတော့ ပညာတတ် လူငယ် စခန်းမှာ အတန်းတွေ ဖွင့်ဖို့ ဆွေးနွေးနေတယ်လို့ ကြားထားတယ်။ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေကို အာရုံစိုက်ချင်နေကြတာ။ ပညာတတ် လူငယ်တွေနဲ့ လက်ထပ်ထားတဲ့ မိသားစုတွေကလည်း မကြာခင်ကမှ စကားများနေကြတာ။ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မြိုင်လာပြီ။”

“ပိုင်လင်းက သမီးတို့ တပ်မဟာထဲက ပိုင်ချွေ့ မိသားစုနဲ့ လပ်ထပ်လိုက်တယ်။ အခုဆို သူက ပြဿနာတစ်ခုကို ရှာနေတာ။ သူမက ပိုင်ချွေ့နဲ့ ကွာရှင်းချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောနေတာ။ ပြီးရင် မြို့ကိုပြန်ပြီး ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေမယ်တဲ့။”

“ဒီရက်တွေမှာ ခေါင်းဆောင်ကို လူတိုင်းက အရှေ့ကို ဆွဲလိုက်၊ အနောက်ကို ဆွဲလိုက် လုပ်နေကြတာ။ ပြီးတော့ သူကပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ အားလုံးကို လုပ်နေတာလေ။”

ဝမ့်ရင်းက လုံးဝ မအံ့ဩသွားခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် သူမက မိုင်မောင့်ကို ပြောလိုက်သည်။ “အချိန်က သိပ်ပြီး မကျန်တော့ဘူး။ နှစ်လပဲ ကျန်တော့တာ။ ဒီနှစ်လတည်းနဲ့ ငါတို့က ဒါတွေ အားလုံးကို လုပ်ရမှာ။”

စယမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ သူမက မြို့မှာ ဘာလို့ မနေလဲဆိုသည့် အကြောင်းမှာ သူမ ပြန်လုပ်ဖို့ အာရုံစိုက်ချင်လို့ ဖြစ်သည်။

မြို့မှာဆို သူမတို့က လူတွေအများကြီး စုနေတဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာ နေရသည်။ အဲ့ဒါက အမြဲတမ်း လူတွေရှုပ်နေတာ။ ရွာမှာ နေရတာ ပိုကောင်းသည်။ သူတို့ရဲ့ အိမ်မှာပဲ သူတို့ နေရတာ။ လွတ်လပ်တယ်။ ထောင်ထောင်လည်း တပ်မဟာထဲမှာ ဟိုပြေးလိုက်၊ ဒီပြေးလိုက် ဆော့လို့ရတယ်။ မြို့မှာလို ရှောင်နေစရာ မလိုပေ။

ဝမ့်ရင်းသည် ရှုမင် ခရိုင် တက္ကသိုလ်ကနေ ပို့လိုက်သည့် ကိုးကားထားသည့် စာအုပ်တွေကို အထပ်လိုက် ထုတ်လိုက်သည်။

“ငါ့အခန်းထဲက စားပွဲခုံကြီးကို ရှင်းကြမယ်။ ငါတို့တွေ အတူတူ စာလုပ်လို့ ရတယ်။”

မိုင်မောင့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုအပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အရမ်းကို စာနာတတ်ပြီး သူတို့ကို လာမနှောင့်ယှက်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ချမ့်ကျွီဟွာက ခနလောက် အတော်လေးကို စိုးရိမ်နေပြီး နေ့တိုင်း စားစရာ၊ သောက်စရာ မျိုးစုံကို လာပို့လေ့ရှိသည်။

သူမက မြို့မှာ အသားတွေ ဝယ်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ သမီးလတ် မိုင်စွေ့ကိုတောင် ခိုင်းပြီး နေ့တိုင်း သူတို့ နှစ်ယောက်ကို စားစရာမျိုးစုံ ကျွေးလေ့ရှိသည်။

မိုင်စွေ့နှင့် မိုင်ယာတို့ နှစ်ယောက်လုံးသည် ဒါဟာ သူတို့ အစ်မရဲ့ ဘဝမှာ အတော်လေး အရေးကြီးသည့် ကိစ္စဆိုတာ သိနေသည့်အတွက် သူတို့က ကောင်းကောင်း ပြုမူ နေထိုင်ကြပြီး တစ်ခါတစ်လေ အဆော့မက်သည့် ထောင်ထောင်ကို ထိန်းပေးလေ့ ရှိသည်။

ပညာတတ် လူငယ် စခန်းမှ ယန်ဟုန်နှင့် ကျန်းလိက ဝမ့်ရင်းဆီ စာအုပ်တွေ ငှားဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းသည် သူတို့ ကူးဖို့အတွက် သူမ သုံးသမျှ ဘာပစ္စည်းကိုမှ ဖွက်မထားဘဲ ငှားပေးခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရသည့် ပိုင်လင်းကတောင် သူမဆီကနေ စာအုပ်တွေ ငှားဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ပိုင်လင်းသည် ကျေးလက်ကို ရောက်လာခါစကလို ခက်ထန်ပြီး မမောက်မာတော့ပါ။ ကျန်းလင်းက သူမ ပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် ပညာတတ် လူငယ်တွေက လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေမှာ သူမကို သဘောမကျမှုတွေက တိုးလာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် လုပ်ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက ထိုအရာတွေကို မခံနိုင်တော့ဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကမှ တပ်မဟာထဲရှိ အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည်။

သူလည်း မနှစ်တုန်းက သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးသည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ပိုင်လင်းကို သူမရဲ့ အစီအစဥ်တွေအကြောင်း မမေးခဲ့သော်လည်း သူမက စာအုပ်တွေကို ငှားပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုင်လင်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ပြန်ဖို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ခနလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စာပြန်လုပ်ဖို့ သူမကိုယ်သူမ ပြန်ပြီး အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ဒီဇင်ဘာလမှာတော့ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည့် အဖွဲ့ထဲရှိ လူတွေ အားလုံးက မြို့ကို ပြောင်းသွားကြပြီး ဆွေမျိုးမရှိသည့် လူတွေကတော့ နေဖို့အတွက် ဧည့်ဆောင် တစ်ခုကို ရှာခဲ့ကြရသည်။

လူတိုင်းက အားမွေးထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ကောလိပ်ကျောင်းတက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်တယ်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ လျှောက်လွှာကို သေသေချာချာ ရေးခဲ့ပြီး နှစ်ကုန်မှာ စာမေးပွဲခန်းထဲ ဝင်ခဲ့ရသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေရသည့်ရက်မှာတော့ ဝမ့်ရင်းနိုးသည့်အခါ ရှုရွှမ်းက သူမကို အိပ်ရာထဲ ပြန်ပြီး ဆွဲခေါ်ထားခဲ့သည်။

“ထဖို့ အရမ်းကြီး လောမနေပါနဲ့ဦး။ အပြင်မှာက အေးတယ်။”

အခုတလော ထောင်ထောင်က အရမ်းကို လိမ္မာသည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုသည် ထောင်ထောင်အား သူမရဲ့ အမေ စာမေးပွဲရှိလို့ မနှောင့်ယှက်ဖို့ ပြောရုံသာမက သူမကို အမြဲတမ်း ချစ်နေတတ်သည့် သူမရဲ့ အဖေကို အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်ရှိအောင်တောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်သည် အစပိုင်းမှာတော့ နားမလည်ဘဲ သူမရဲ့ အဖေက ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုပြီး သိချင်နေခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သူမရဲ့ အမေကို ဆော့ဖို့ ခေါ်သွားပြီး အခုချိန်မှ ဘာလို့ သူမကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရတာလဲဆိုပြီး သိချင်နေခဲ့သည်။

စာမေးပွဲအတွက် ထောင်ထောင်က အရမ်းကို အထင်ကြီးနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အမေက အတော်လေး လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်ဟု တွေးနေလေ့ ရှိသည်။ ထို့အပြင် သူမရဲ့ အမေက ချွန်ထက်သည့် အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ဆေးလည်း ထိုးပေးရဲသည်။ သို့သော် အခုဆိုရင် စာမေးပွဲကြောင့် သူမရဲ့ အမေက အပြင်ကိုတောင် မသွားနိုင်တော့ပါ။

ထောင်ထောင်သည် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည့် သူမရဲ့ အမေဖို့ အရမ်းကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နေ့တိုင်း ထပြီး သူကို နမ်းရသည်။

ရှုရွှမ်း အိပ်ရာမှ နိုးသည့်အခါ ထောင်ထောင်ကလည်း နိုးလာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် ထောင်ထောင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက စောင်ထဲမှာ ကွေးရင်း မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည့် အနံ့တွေကို ထိုင်ခံနေကြသည်။

ဝမ့်ရင်းက မနက်စာ အဆင်သင့် မဖြစ်ခင်အထိ မထပါ။

အကြောင်းမှာ ရှုရွှမ်းသည် သူ့မိန်းမက ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို သွားဖြေရမှာ ဖြစ်သည့်အတွက် သူသည် သူမနှင့် အတူတူ ရှိဖို့ ခွင့်နှစ်ရက် ယူခဲ့သည်။

မနက်စာကိုတော့ ရိုးရိုး ဆန်ပြုတ်ကို မြေပဲအနီထည့်ကာ ပန်းကန်ထဲတွင် တရုတ်ဂေါ်ဖီကြော်၊ ကြက်သွန်လိပ်နှင့် ခနလောက် ပေါင်းခံထားသည့် အိမ်လုပ် အသားချောင်း အချို့ကို လုပ်ပေးခဲ့သည်။ အနံ့က အတော်လေးကို မွှေးနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီးနောက် ရှုရွှမ်းက သူမကို စာမေးပွဲခန်းသို့ အန္တရာယ်ကင်းကင်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်လေးကလည်း လိုက်ချင်နေပြီး သူမက ဝမ့်ရင်းရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားကာ သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတွေက ဟိုထောင်၊ ဒီထောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ နေရာကို ရောက်သည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက စက်ဘီးပေါ်ကနေ ဆင်းကာ ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ အမေကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်သည်။

“လာလေ၊ အမေ။”

ရှုရွှမ်းက ရေနွေးထည့်ထားသော အိုးလေးကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။ “လာခဲ့လေ။”

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ “လာပြီ။”

သူတို့ စာမေးပွဲ အခန်းထဲကို ဝင်တော့ ရာသီဥတုက တော်တော်လေးကို အေးပြီး လူအများစုက အသက်ကို တော်တော်လေး ရှူနေကြရသည်။ အသံချဲ့သက်ကနေ အသံ မထွက်လာခင်အထိ သူတို့က တိတ်တိတ် မနေကြပေ။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ အလှည့်အပြောင်း လုပ်နိုင်တဲ့ အရာက ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲ နှစ်ရက်အတွက်း ဝမ့်ရင်းက အတော်လေးကို အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားသူတွေနှင့် အပြင်လည်း မထွက်ခဲ့ပါ။ စာမေးပွဲ ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက အိမ်ကို ညစာစားဖို့ သူမ အမျိုးသားရယ်၊ ကလေးရယ်နှင့် ပြန်သွားပြီး ညဘက်မှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်က ကြည့်မယ်ဆိုရင် ရှုရွှမ်းက နှစ်ညဆက်တိုက် ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရပါ။ သူသည် တစ်နေကုန် အလုပ်ရှုပ်ပြီး ဝမ့်ရင်းဆီကို စားစရာတွေ အမြဲတမ်း ပို့ပေးနေခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်ကို ဟင်းချက်ဖို့အတွက် ရောက်လာပြီး စားစရာတွေ အဆင်သင့် ဖြစ်သည့်အခါ သူမကို သွားကြိုမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခြံတည်း အတူတူ နေကြသည့် လျှိုမိသားစုနှင့် မာမိသားစုမှ ချွေးမတွေ အားလုံးက မနာလို ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူ နေခဲ့ကြသော်လည်း ရှုရွှမ်းကို သူမတို့ရဲ့ ယောက်ျားနှင့် ယှဥ်လို့တောင် မရသေးပါ။

အဲ့လို ယှဥ်လိုက်ရင် သူတို့ ပိုင်တဲ့အရာတွေက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်မပြေဘူးဆိုပြီး ပြနေသလိုပဲ။

လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့မိန်းမအပေါ်ကို ဒီလောက်တောင် ကောင်းနိုင်ရတာလဲ။

လျှိုမိသားစုရှိ နှစ်ယောက်ကတော့ အဆင်ပြေသည်။ တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ မိန်းမတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေခဲ့ရင် သူတို့က လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ရုံသာ လိုက်ပေးနိုင်သည်။ တကယ်လို့ ရှုရွှမ်းက ရာနှုန်းပြည့် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ သူက သုံးဆယ်၊ သို့မဟုတ် လေးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းထိတော့ လုပ်နိုင်သည်။ သူတို့သာ လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် သူတို့က နည်းနည်းပဲ အဆူခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မာမိသားစုကလည်း သိပ်ပြီး မဆိုးလှပါ။

မာယုံကျင်းက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ အငြင်းပွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့က ဝမ့်ရင်းလောက်တောင် လုပ်နိုင်စွမ်းတွေ မရှိကြဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဘာလို့ ငါ့ကို လာပြီး ရှုရွှမ်းလို ဖြစ်ဖို့အတွက် မျှော်လင့်နေကြတာလဲ။”

မာယုံကျင်းက လက်မခံခဲ့ပါ။ သူ့ဇနီးက စိတ်ကူးယဥ်နေတယ်ဟုသာ တွေးနေခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းမှာ အလုပ်ရှိပြီး သကြားစက်ရုံရဲ့ ဆေးဌာနမှာ အငယ်တန်း ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက ဆရာဝန်ကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကြည့်ကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမရဲ့ လင်ယောက်ျားအပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ ဒေါသ မထွက်ဘဲ အမြဲလိုလို ဘယ်အရာကိုမဆို ချိုသာစွာ ပြောလေ့ရှိသည်။

သူမက သားတစ်ယောက် မမွေးနိုင်ရုံပဲ။

မာယုံကျင်းက ထိုစကားကို ပြောသည့်အခါ သူ့အမေ မာတလင်က ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ “နင်က ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲ။ ဝမ့်ရင်းက သားတစ်ယောက် မမွေးပေးနိုင်ပေမယ့် သူ့သမီးကတော့ တော်တော်လေးကို လှတာ။ တကယ်လို့ နင့်မှာသာ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုရင် နင်လည်း ငါ့ကို ထောင်ထောင်လို လိမ္မာတဲ့ မြေးမလေး တစ်ယောက် မွေးပေးလေ။ အဲ့လိုမှ မမွေးပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တော့။”

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ မာယုံကျင်းရဲ့ ဇနီးကတော့ ဒေါသမထွက်သော်လည်း သူမ ယောက္ခမရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။

“အသေအချာပဲလေ။ နင်က မကောင်းတဲ့လူအကြောင်း ပြောနေတာမလို့လား။ နင်က ထောင်ထောင်အကြောင်း ပြောနေတာလေ။”

ထောင်ထောင်လေးသည် ကလေးထိန်းကျောင်းမှာ ချစ်စရာကောင်းရုံသာမက ခြံထဲရှိ လူတိုင်းကလည်း သူမကို အတော်လေး ချစ်ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းသည် တစ်ခါတစ်လေကျရင် သူမနှင့် ရှုရွှမ်းမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို သမီးမျိုး ရှိနေရတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူမက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အပြောချိုနေရတာလဲ။ သူမရဲ့ အရည်အချင်းတွေ အားလုံးက လူမှုဆက်ဆံရေးတွေသာ ဖြစ်သည်။ အဲ့ဒါက မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ကောင်းနေခဲ့သည်။

အဲ့ဗီဇတွေက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝမ့်ရင်းက အရေးအကြီးဆုံး အရာတစ်ခုဖြစ်သည့် အနားယူဖို့ လုပ်ပြီး အိမ်မှာ နှစ်သစ်ကူးအတွက် စတင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်က ဝမ့်ရင်းသည် ရှုရွှမ်းနှင့် သူမကသာ နှစ်သစ်ကူးပွဲ ကျင်းပနေတယ်ဟု ခံစားရပြီး မြို့မှာက ကျေးလက်တွေမှာလို အသက်ဝင်မနေခဲ့ပါ။

သို့သော် မကြာခင် နှစ်အတွင်းမှာပဲ ထောင်ထောင်နှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ကျင်းပရတာ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလာခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်က သုံးနှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမသည် စားစရာနှင့် အရုပ်တွေ အပါအဝင် ဘယ်အရာကိုမှ မလွတ်ချင်ခဲ့ပါ။

ဥပမာအနေဖြင့် မီးပန်းတွေကို ယူပြီး ထောင်ထောင်က မီးခြစ်ဆံတွေကို မထိနိုင်သော်လည်း မီးပန်းတွေကိုတော့ ယူလို့ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တစ်နေကုန် မီးပန်းဗူးလေးဖြင့် ဆော့နေပြီး ခြံထဲရှိ သူမရဲ့ အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေနှင့် ဟိုပြေးလိုက်၊ ဒီပြေးလိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ သူမ ဗိုက်ဆာလာသည့်အခါ သူမက ပြန်လာပြီး အိမ်မှာ ရှိသမျှ စားစရာ အားလုံးကို စားသွားခဲ့သည်။

ဒီနှစ်မှာ အခြေအနေတွေက သိသိသာသာ လျှော့လာတာ တွေ့သည့်အခါ အချို့လူတွေက အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်ထားသည့် နန့်ရှောင်မြို့မှ စျေးတန်းလေးတွေကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဖွင့်ခဲ့ကြသည်။

ရှုရွှမ်းက မြစ်ခြောက်၊ သိုးနံရိုး၊ ခိုအရှင်များနှင့် စျေးတန်းရှိ ပဲလိပ်ကြော် အစရှိသည့် အရင်တုန်းက ဝယ်ရခက်သည့် အရာတွေကို ဝယ်လာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ အလုပ်ကို ထွက်ထားသည့်အတွက် သူမ စာမေးပွဲ ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အားနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်းမှာ သူမက မြို့ကို မပြောင်းလာခင် ရွာမှာ ရှိတုန်းကလိုမျိုး အားနေတယ်ဟုတောင် ခံစားခဲ့ရသည်။

သန့်စင်ပြီးသား ဂျုံမှုန့်ကို သကြားအညိုဖြင့် ရောပြီး နယ်ထားသော ဂျုံပေါ်မှာ မြေပဲနှစ် တစ်ထပ်ကို ဖြန့်ကာ သကြားညိုနှင့် ဂျုံမှုန့်ကို အပေါ်ကနေ ထပ်ပြီး လောင်းခဲ့သည်။ ပန်ကိတ်ပုံစံ ပုံဖော်ကာ နှစ်ဖက်လုံး ရွှေညိုရောင် သမ်းလာတဲ့အထိ အိုးပေါ်တင်ပြီး ကြော်လိုက်သည်။ သူတို့ကို လှီးလိုက်သည့်အခါ အထဲမှ ဖြည့်ထားသည့် သကြားအနှစ်တွေ ထွက်လာတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုမြေပဲနှစ်က ကပ်စေးစေး မဖြစ်ဘဲ အဝေးကနေတောင် ထိုအနံ့ကို ရနေခဲ့သည်။ အပြင်ပိုင်းက အထပ်ထပ် ဖြစ်နေခဲ့ကာ မွှေးကြိုင်ပြီး ကြွပ်ယွနေခဲ့သည်။

ခိုတွေကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီး နေ့တစ်ဝက်လောက် အရသာ နှပ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရေခွံပေါ်ကို သကြားများ ပျော်ဝင်သွားသည်အထိ ထပ်ကာထပ်ကာ အုပ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒါကို အိုးထဲထည့်ကာ ကင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်လေ အဲ့ဒါကို ဖယ်ပြီး သကြားနှင့် ရှာလကာရည်ဖြင့်လည်း ပွတ်ခဲ့သည်။ အရေခွံက ကြွတ်ယွပြီး အသားက နူးည့လာတာနှင့် တစ်ပြိုင်နက် နီနီရဲရဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နူးညံ့သည့် ခိုသားကို စားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နူးညံ့ပြီး အသားထဲမှာ ခြောက်သွေ့နေတာမျိုး မရှိတာကို ပြဖို့အတွက် ကြွတ်ယွနေသည့် အရေခွံကို ခွာကာ အရသာ နှပ်ထားသော အနံ့က သင်းပြန့်နေပြီး တော်တော်လေး ဝေးတဲ့အထိကို ရနေခဲ့သည်။

ပဲနှစ်အထပ်ကို လှီးသော်လည်း ပြတ်သွားအောင်တော့ မလှီးပါ။ နုတ်နုတ်ဆင်းထားတဲ့ ကျွဲခေါင်းသီးတွေကို အရသာ နှပ်ထားသည့် ဝက်သားနှင့် ရောကာ ထိုပဲနှစ် အထပ်ထဲ အဆာသွပ်ကာ ပေါင်းလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ကုန်ခြောက်များဖြင့် ဆော့စ်ကိုလည်း လုပ်ခဲ့သေးသည်။ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ငရုတ်သီးတွေ၊ နံနံပင်တွေနှင့် နှမ်းစေ့ကို ဖြူးပြီးနောက် မက်မွန်သီးကိတ်ကို ချေလိုက်ကာ ပေါင်းထားသော မုန့်ပေါ်မှာ မွှေးသည့် အနံ့နှင့် အစပ်နံ့ကို ရအောင် ဆော့စ်ကို အသားပေါ်သို့ ချက်ချင်း ထည့်လိုက်သည်။

လှီးထားသည့် သိုးသားတွေကို အရသာ နှပ်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သိုးသားရဲ့ စပ်ပြီး မွှေးတဲ့အနံ့က ရွှေအိုရောင်သို့ ပြောင်းသွားကာ အဲ့ဒါက သားရည်ကျစေသည်။ ရွှေအိုရောင် သိုးသားတွေကို ထမင်းပေါ် တင်ပြီး ထမင်းကို သိုးသားရဲ့ မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့က လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် တစ်လလောက် ကြာပြီးနောက် သူမရဲ့ ပါးက ပိုပိုပြီး ဖောင်းလာတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

အခုကတော့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာတော့မည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂၄၇-၂၄၈)

Vol. 21 Ch. 247-248

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၄၇

မစ္စရှု - “ရတာပေါ့။”

ဒီအကြောင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ ဝမ့်ရင်းကို ခနခန တိုင်ပြောထားပြီးပြီ။

ကျန်းနာ - “အဲ့ဒါက မှန်တယ်။ အခွင့်အရေးက နှစ်ခုပဲ။”

ကျန်းလင်း - “အဲ့တော့ ငါတို့တွေ အလုပ်ထွက်ဖို့ မလိုဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

ကျောက်ကျွင်းမှာက ခံစားချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ ပင်ပန်းခြင်းပင်။

ထိုကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

သူက ကျွေးမွေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အစတုန်းက အသံက ပြောင်းလဲသွားသည့်ပုံမှာ ခက်ထန်ပြီး မကျေနပ်ပုံရသည်။

ကျောက်ကျွင်းသည် အိမ်မှာ သေချာအာရုံစိုက်ပြီး စတင် လေ့လာနေခဲ့သည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၄၈

“အစ်မရင်း၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။”

မိုင်မောင့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမှုအပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ။”

သူလည်း မနှစ်တုန်းက သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးသည်။

ပိုင်လင်းက သူမကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ပြန်ဖို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက အားမွေးထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ကောလိပ်ကျောင်းတက်ပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်တယ်။

“ထဖို့ အရမ်းကြီး လောမနေပါနဲ့ဦး။ အပြင်မှာက အေးတယ်။”

ရှုရွှမ်း အိပ်ရာမှ နိုးသည့်အခါ ထောင်ထောင်ကလည်း နိုးလာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက မနက်စာ အဆင်သင့် မဖြစ်ခင်အထိ မထပါ။

“လာလေ၊ အမေ။”

ရှုရွှမ်းက ရေနွေးထည့်ထားသော အိုးလေးကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။ “လာခဲ့လေ။”

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ “လာပြီ။”

မာမိသားစုကလည်း သိပ်ပြီး မဆိုးလှပါ။

သူမက သားတစ်ယောက် မမွေးနိုင်ရုံပဲ။

အဲ့ဗီဇတွေက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။

အခုကတော့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာတော့မည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။