အခန်း (၂၄၉-၂၅၀)

Vol. 21 Ch. 249-250

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၄၉

ယခုနှစ် ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပထမဆုံး လုပ်ရမည့် စည်းကမ်းကတော့ လျှောက်လွှာဖောင်ကို ဖြည့်ရမှာဖြစ်ပြီး ထို့နောက်မှာ စာမေးပွဲ ဖြေရမှာ ဖြစ်သည့်အတွက် စာမေးပွဲ မတိုင်ခင်မှာ သူမက သွားချင်တဲ့ ကျောင်းကို ရွေးထားပြီး ဖြစ်သည်။

သူမက ချက်ချင်း သူမကိုယ်သူမအတွက် အမြင့်ဆုံး ကျောင်းနှစ်ကျောင်းကို မရွေးထားခဲ့ပါ။ ဝမ့်ရင်းကိုယ်တိုင်အရ သူမ ရွေးလိုက်သည့် ကျောင်းက တစ်ခြားသူရဲ့ ခြေရာအတိုင်း နင်းမှသာ ရောက်နိုင်မှာ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမက အရမ်း ပင်ပန်းတော့မည် မဟုတ်ပါ။

ထို့ကြောင့် ဝမ့်ရင်း ရွေးထားသည့် ကျောင်းကတော့ အရမ်းကို ရိုးရှင်းပြီး ထိုကျောင်းကတော့ ပေကျင်းရှိ ဆေးတက္ကသိုလ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲ ဖြေပြီးသည့်နောက် ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ရမှတ်တွေကို ခန့်မှန်းပြီး သူမကို လက်ခံနိုင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်ဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။

စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခဲ့ကြသည့် ကျန်းနာနှင့် ကျန်းလင်းတို့က အချိန်တိုင်း ဝမ့်ရင်းနှင့် တွေ့ဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ကျန်းနာကလည်း အမြဲလိုလို ဝမ့်ရင်းနှင့် စကားပြောနေခဲ့ပြီး ထောင်ထောင်ကို ဖက်ပြီး အတူတူ စားသောက်ဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းလင်းက သူမရဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေအကြောင်း ပြောဖို့ လူတစ်ယောက် ရှာရန် ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဒါတွေက ပြီးသွားပြီ။ ပြီးသွားပြီ။ ငါ ခရိုင်တက္ကသိုလ်မှာ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင် လေ့လာဖို့ လျှောက်ထားပြီးပြီ။ လူတွေ တော်တော်များများက ဒီတစ်ခေါက် ခရိုင် တက္ကသိုလ်မှာ လျှောက်ထားကြတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ပြီးသွားပြီ။ ဒါတွေက ပြီးသွားပြီ။”

ဆယ့်ရှစ်ခုဟာ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ဒါဟာ သာမန် စိုးရိမ်မှု တစ်ခုပဲဟု နားလည်နေခဲ့ပြီး သူ့ကို ချော့ခဲ့သည်။ “ဒါက တစ်လလောက် ရှိနေပြီလေ။ ဒီပြီးသွားတဲ့ နှစ်နှစ်မှာ နင်က အတော်လေးကို ဝီရိယ ရှိလာတာပဲ။ အချို့သော လူတွေက အခုထိတောင် တစ်နှစ် မရှိကြသေးဘူး။ ငါတို့ အားလုံးက စမှတ် တစ်ခုတည်းကနေ စခဲ့ကြတာပဲလေ။”

ဒါက အတော်လေးကို မှန်သည်။ တိတိကျကျ ပြောရရင် ဆယ်နှစ်ကြားထဲမှာ အချို့သော ပညာတတ်တွေက တတိယအသုတ်လောက် ဗဟုသုတ မကြွယ်ဝကြပါ။

တတိယမျိုးဆက် ရခဲ့သည့် ဗဟုသုတတွေ အားလုံးက လက်တွေ့တွေ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေမှာ ဒုတိယ ပညာရေးက လမ်းဖွင့်ပေးထားသော ပညာရေး အနေနှင့် ထောက်ခံပေးခဲ့ပြီး လူအတော်များများက တကယ်လည်း ဘာကိုမှ မလေ့လာမိခဲ့ကြပါ။

ကျန်းလင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမရဲ့ လက်သည်းကို ကိုက်နေခဲ့သည်။ “ငါ စာမေးပွဲ မအောင်မှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ ငါက အိမ်ထောင်လည်း ပြုရဦးမယ်။”

နှစ်တိုင်း သူမက အသက်ပိုကြီးလာပြီး သူမရဲ့ အလုပ်အပေါ် အာရုံစိုက်ဖို့ ပြောနေသည့် သူမဦးလေးကတောင် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက သူမကို စပြီး တွန်းအားပေးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းကို တွန်းအားပေးတာက ဘာမှ မမှားပေမယ့် သူမကို အခြားသူများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးတာကမှ စိတ်ရှုပ်မှု ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလင်း အမည်မသိ ချိန်းတွေ့မှုကနေ ပြန်လာတဲ့ အချိန်တိုင်း သူမက ဝမ့်ရင်းကို ညည်းညူပြလေ့ရှိသည်။

“ဒီအကြောင်းကို ထပ်ပြီး မပြောကြရအောင်။ ဟေ့၊ နင် ယန်ကျင်းကို သိလား။”

ဝမ့်ရင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိဘဲ နေမှာလဲ။ ထို့အပြင် သူတို့က တစ်နှစ်တည်း လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းက အနည်းငယ် မျက်လုံးပြူး၊ မျက်စံပြူး လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သူက သူ့ကောင်လေးကို ပစ်ပြီး ဒါရိုက်တာရဲ့ သားကို သွားမရှာခဲ့ဘူးလား။ သူလည်း ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်။ သူက ဟွာကျင်း တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ထားတာတဲ့။”

ဝမ့်ရင်းက လုံးဝကို မအံ့ဩသွားခဲ့ပါ။ “ဘာများလဲလို့။ ဟွာကျင်းကို သတင်းပေးဖို့ ငါတို့စက်ရုံမှာ အလုပ်သမား လုံလုံလောက်လောက်မှ မရှိတာ။”

ဒါက ထိပ်ဆုံး နှစ်ယောက်နဲ့ သဘောကျတဲ့ ပုံစံမျိုးလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပဲလေ။ အခုဆိုရင် လူတွေက ဘယ်ဟာကို လျှောက်ရမလဲ မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် သူတို့က နှစ်ခုလောက် လျှောက်လိုက်ကြတာပဲလေ။

ဒါက သကြားစက်ရုံလေး တစ်ခုပဲဆိုပေမယ့် ဟွာကျင်းကို သတင်းပေးနေတဲ့လူက ဆယ်ယောက်ကျော်သည်။

ကျန်းလင်းက အူလှိုက်သဲလှိုက် ရယ်ခဲ့သည်။ “ကံကောင်းလို့ နင်က ငါ့ကို ပြန်ဆွဲထားလိုက်သေးလို့။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါလည်း ဟွာကျင်းကိုပဲ လျှောက်မိမှာ။”

ဝမ့်ရင်းသည် သူတို့ ကောလိပ်လျှောက်တုန်းက ကျန်းနာကို အကြံ အနည်းငယ် ပေးခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ စိတ်ပြောင်းအောင် အောင်မြင်စွာ နားချနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ဟွာကျင်း တက္ကသိုလ်ကို သွားချင်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ပီကင်း တက္ကသိုလ်ကို သွားချင်နေခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်အနက် ဝမ့်ရင်းက ပေကျင်း တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ခဲ့ပြီး ကျန်းလင်းကတော့ ခရိုင်ရှိ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင် တက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ခဲ့ကာ ကျန်းနာကတော့ ခရိုင်မြို့ရှိ အငယ်တန်း ကောလိပ်ကို လျှောက်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာတော့ ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ အမှတ် ခန့်မှန်းချက်ကို တွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နင့်ရဲ့ အမှတ်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းလောက်တယ်။ တကယ်လို့ မင်း အဲ့ဒါကို မလုပ်နိုင်ရင်လည်း စိတ်မပူနဲ့။ အဆိုးဆုံးအရာတွေ ဖြစ်လာရင်တောင် နင် ထပ်ပြီး ကြိုးစားလို့ ရတယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တက္ကသိုလ် သွားဖို့က အကောင်းဆုံးပဲ။”

ကျန်းလင်းမှာက အရည်အချင်းတွေ ရှိသော်လည်း အဓိက အရာကတော့ သူမက သကြားစက်ရုံရှိ ဆေးခန်းမှာ အတွေ့အကြုံ များများစားစား မရှိနေခဲ့ပါ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမသည် အသေးစား ဖျားနာမှုတွေကိုသာ ကြည့်ပေးခဲ့ရပြီး ကြီးမားသည့် ဘယ်ကိစ္စကိုမှ မစမ်းသပ်နိုင်ခဲ့သေးပါ။

တကယ်လို့ သူမသာ ဒီနေရာမှာ ဆယ်နှစ်လောက် အချိန် ဖြုန်းမိခဲ့ရင် နောက်ပိုင်း အလုပ်တွေ မလုပ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိသည်။

ကျန်းလင်း - “ဟုတ်တယ်။ နင်မှန်ပါတယ်။ ငါ ကောလိပ် သွားသင့်တယ်။”

ဘာလို့ ကောလိပ်ကို မသွားရမှာလဲ။ သကြားစက်ရုံမှာပဲ နေပြီး လက်ထပ်ဖို့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှာဖို့လား။

ကျန်းလင်းက အဲ့လို မလုပ်ချင်ခဲ့ပါ။

နောက်ဆုံးတော့ ဇန်နဝါရီလလယ်လောက် ရောက်သည့်အခါ ရလဒ်တွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အခြားသူတွေ အလုပ် လုပ်နေစဥ် လူများစွာက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်မှာ သကြားစက်ရုံရှိ ကုန်စည် ပို့ဆောင်ရေး ဌာနကိုတော့ လူတွေက နေ့တိုင်း မေးခွန်းတွေ မေးခွင့် ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ထုံးစံအတိုင်း သကြားစက်ရုံက နေ့တိုင်း ကြေညာစာ ကပ်သည့် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှာ သတိပေးစာ ရသည့် လူတွေရဲ့ နာမည်ကို တင်ပေးထားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဒါက နောက်ဆုံးမှာတော့ ဟိုးအရင်တုန်းက ကြေညာစာရင်း လုပ်တာနှင့် တူတယ်ဟုတောင် ခံစားခဲ့ရသည်။

ကျန်းလင်းက ရလဒ်ကို မြင်ရဖို့အတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်းက အလုပ်ထွက်ပြီးသွားသော်လည်း စက်ရုံက သူမရဲ့ လျှောက်လွှာ လာလျှောက်ဖို့ လုပ်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည့်အတွက် သတိပေးစာက ပုံမှန်အတိုင်း စက်ရုံကို ပို့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဲ့နေ့ နေ့လည်ပိုင်းမှာတော့ ကျန်းလင်းက ဝမ့်ရင်းကို အကြောင်းကြားဖို့ အမြန် ရောက်လာခဲ့သည်။

“မြန်မြန်လာ၊ မြန်မြန်လာ။ နင့်ရဲ့ စာက ဒီမှာ။”

“ပေကျင်း ဆေးတက္ကသိုလ်တဲ့။”

ဒီနှစ်မှာတော့ သကြားစက်ရုံရှိ လူများစွာက ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် နိုင်ငံပိုင် စက်ရုံရဲ့ အထူး အရည်အချင်းတွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းပြီး သူတို့က သတင်းတွေကို စောစောစီးစီး သိထားပြီးဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးမှာတော့ လူအနည်းငယ်ကသာ တက္ကသိုလ်ကို တက်ရောက်ခွင့် ရခဲ့ကြသည်။

ဒါဟာ လူအများစု လျှောက်နေသည့် စက်ရုံကြီးတစ်ရုံ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအောက်ကိုသာ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ပြုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ့်ရင်းရဲ့ ပေကျင်း ဆေးတက္ကသိုလ်က အတော်လေး အမှတ်များပုံရသည်။

ထိုကျောင်းက အဖိုးတန်ရုံသာမက လူတွေကလည်း မျက်စိကျနေခဲ့ကြသည်။

ကျန်းလင်းက အတော်လေး အားကျနေခဲ့သည်။ “မြန်မြန်လုပ်ပြီး အဲ့ကို သွားတော့။ ရေဒီယိုပေါ်မှာ အဲ့အကြောင်း ဖတ်ပြနေတာ ခနခနရှိနေပြီ။”

နင် စာမေးပွဲကို အောင်တယ်ဆိုရင် သကြားစက်ရုံက နင့်ကို မျက်နှာသာ ပေးမှာပဲ။ အဲ့ဒါက ဘယ်တက္ကသိုလ်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ၊ သူတို့က အသံချဲ့စက်ကြီးနဲ့ အဲ့ဒါကို လူသိရှင်ကြား ပြောလိမ့်မည်။

ဝမ့်ရင်းက သတင်းကို ကြားသည့်အခါ သူမက သကြားစက်ရုံကို အပြေး သွားခဲ့သည်။ လူတစ်စုက ကုန်ပို့ဆောင်ရေး ရုံးခန်းထဲမှာ စုနေခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့က ဝမ့်ရင်း ရောက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ အချို့လူတွေက သူမကို ဂုဏ်ပြုကြပြီး အချို့က သူမကို အားကျကြသလို၊ အချို့က သူမအကြောင်း တိုင်ပြောနေခဲ့ကြသည်။

“နင့်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆီ ဒီရလဒ်ကို သေချာပေါက် သတင်းပေးရမယ်။”

“ဟုတ်တယ်။ အမှတ်ပြည့်က ၄၀၀။ ငါက သုံးရာကျော်ပဲ ရတယ်။ ငါ့အမြင်တော့ ငါ အဲ့ဒါကို ကြိုးစားပြီး အဆင့်နှစ် ရအောင် လုပ်သင့်တာ”

“ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီ။ ငါက ဒီအမှတ်နဲ့ ဆေးကျောင်းကို လျှောက်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားရပြီ။”

ဒါက ဟန်ဆောင်တာ၊ မဟန်ဆောင်တာကို ခနထား။ ဒီနှစ် သကြားစက်ရုံမှာ အကောင်းဆုံး လုပ်ပြနိုင်ခဲ့သူမှာ ဝမ့်ရင်းဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ မငြင်းနိုင်ပါ။

အစောပိုင်းက တင်ထားသည့် ကြေညာချက်က ခွင့်ပြုထားသော ကျောင်းသား အနည်းငယ်ကိုသာ ပြပြီး သူတို့ထဲရှိ အကောင်းဆုံး ကျောင်းသားတွေကသာ ခရိုင် တက္ကသိုလ်ကို တက်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့က မြို့ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည့် ဝမ့်ရင်းနှင့် ဘယ်လိုလုပ် ယှဥ်နိုင်မှာလဲ။

အစပိုင်းမှာတော့ ဝမ့်ရင်းသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာလားဆိုတာကို သေချာ မသိဘဲ သူမရဲ့ အလုပ်ကို ထွက်လိုက်တာက အရမ်း စွန့်စားရာကျတယ်ဟု လူတိုင်းက တွေးခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လူတိုင်းက သူမရဲ့ ကွယ်ရာမှာ သူမအကြောင်း အတင်းတုပ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုဆိုရင် သူက အရမ်း စွန်းစားနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တွေ့ခဲ့ရပြီပင်။ သူမက ထုံးစံအတိုင်း စာမေးပွဲကို ဖြေပြီး ပေကျင်းက တက္ကသိုလ်ကောင်း တစ်ခုဆီ ရောက်သွားပြီ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ “ဒီတစ်ခေါက် ဆရာဝန်ဝမ့်ရင်း ပေကျင်းကို သွားရင် အိမ်မှာ သူ့ယောက်ျားနဲ့ သူ့ကလေးက ဘာဖြစ်မှာလဲ။ သူက….”

ထိုချန်ခဲ့သည့် စကားတွေက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲဆိုတာကို လူတိုင်းက သိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရွာဘက်ရှိ ပညာတတ် လူငယ်များစွာက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို စာရင်းပေးလိုက်တာနှင့် သူတို့က စပြီး ကွာရှင်းချင်တဲ့ သဘောမျိုး ရှိနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွာဘက်မှာ မိသားစုတစ်စုကို စပြီး တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ထိုလူတွေက သူတို့ရဲ့ လက်တွဲဖော်ကို စာမေးပွဲဖြေဖို့ ခွင့်ပြုမလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်လို့ သူမသာ စာမေးပွဲကို အောင်သွားရင် မိသားစုက ပြိုကွဲသွားမှာလား။ တက္ကသိုလ်တွေရှိ ကျောင်းသားတွေကို ကျောင်းသို့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေ ခေါ်ဖို့ ခွင့်မပြုထားပါ။

ဝမ့်ရင်းက ကြေညာချက်ကို ယူဖို့ လက်မတွန့်နေဘဲ အဲ့ဒါကို စစ်လိုက်သည်။ ကြေညာချက်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမက အဲ့ဒါကို ဘေးမှာ ထားပြီး အသာအယာပဲ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ယောက်ျားလည်း သွားမှာလေ။”

ရှုရွှမ်းကိုလည်း ထိပ်တန်း စားဖိုမှူးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည့်အတွက် ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူလည်း ပေကျင်းကို သူမတို့နှင့်အတူ သွားရတော့မှာ သေချာသည်။ ထို့အပြင် ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ သမီးဖြစ်သူ ထောင်ထောင်နှင့် ခြောက်လလောက် တွေ့ရမည် မဟုတ်ပါ။

စောနက မကျေမနပ် ပြောနေသည့် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို အနောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက် လှမ်းဆွဲလိုက်သည့်အခါ သူက တစ်ခုခု ပြောမလို့ လုပ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ရှုရွှမ်းသည် သူ့ရဲ့ အလုပ် ဆင်းသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းကို ကြိုဖို့အတွက် ရောက်လာခဲ့ပြီး စက်ရုံရှိ လူတွေကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝမ့်ရင်းရဲ့ ယောက်ျားသည် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်က စားဖိုမှူးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိခဲ့ကြရသည်။

အရည်အချင်းရှိသည့်လူတွေက အမြဲတမ်းလိုလို လူသိများကြသည်။

ဝမ့်ရင်းက ကြေညာချက်ကို ရပြီး သူမရဲ့ မိသားစုအား သတင်းကောင်း ဝေမျှပေးရန် သူမက မစောင့်နိုင်တော့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူမက ရင်းနှီးတဲ့ လူတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမက တံခါးနားကို ရောက်သည့်အခါ သတင်းအတွက် မေးဖို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရောက်လာသည့် ကျောက်ကျွင်းနဲ့ ဆုံခဲ့ရသည်။

နှစ်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ကျောက်ကျွင်းသည် ဇနီးတစ်ယောက်ကို မရှာနိုင်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ့ဘဝတစ်လျှောက် ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စတွေကို ပြန်သတိရလာခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်း၊ အတော်လေး အရသာ မရှိသည့် ဟင်းပွဲတွေကို ချက်ဖို့ အခြားသူတွေထက် အချိန်ပိုပေးရခြင်း၊ လာလည်သည့် မိဘများနှင့် ဘယ်လို ညှိပေးရမလဲဆိုတာကို လေ့လာရခြင်းနှင့် သူက တဖြည်းဖြည်းနှင့် အဝတ်တွေကို သန့်ရှင်းအောင်တောင် လျှော်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ထိုအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အတော်လေးကို အထင်သေးဖို့ကောင်းတယ်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စတွေက ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲဆိုတာကို မြင်ပြီလား။

သူသည် အရင်တုန်းက ဒါတွေက ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အနောက်မှာ ရှိနေမည်ဟု သူက တွေးနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လက်တွေ့ကို ရင်ဆိုင်လာရပြီးနောက် ထုံးစံအတိုင်း သူသည် နောက်ခံ မရှိဘဲနှင့် အရာအားလုံးကို လေ့လာနိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေပါစေ သူက ဒီလိုမျိုး ပြင်းထန်သည့် မှတ်ချက်မျိုး လုပ်မိသည့်အခါ အခုဆိုရင် သူက ပါးရိုက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဘဝက ကောင်းသည်ထက် ကောင်းလာသည်။ သူမရဲ့ မိသားစုက ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီပြီး သူမရဲ့ သမီးလေးကလည်း လိမ္မာသည်။ အခုဆိုရင် ဝမ့်ရင်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေကထက် ပိုပြီးတော့တောင် လှလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ မင်းက သူမကို မသိရင်တောင် သူမက လက်ထပ်ပြီး ကလေးရှိတယ်ဆိုတာကို ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူမရဲ့ အသားအရည်က ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့ကာ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက နူးညံ့သည့် အရိပ်အရောင်မျိုး အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ဆေးရုံရှိ ဆရာဝန် ဝမ့်ရင်းက နူးညံ့ပြီး လေးစားဖို့ကောင်းသည့် လူတစ်ယောက်ဆိုတာကို သကြားစက်ရုံရှိ လူတိုင်းက သိနေခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းနှင့် ဝမ့်ရင်းက မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ခဲ့ရပြီး မသိမသာနဲ့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားခဲ့ကြသည်။ ဝမ့်ရင်းက သူ့ကိုတောင် မကြည့်ဘဲ ချက်ချင်း သူမရဲ့ စက်ဘီးပေါ်ကို တက်ကာ အရင်ဆုံး ရှုရွှမ်းကို သွားရှာဖို့အတွက် စားသောက်ဆိုင်ကို သွားဖို့ တွေးနေခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းက ဝမ့်ရင်းရဲ့ နောက်ကျောဘက်ကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲမှာ မသိမသာ ခါးသီးမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ဆန္ဒကို နောင်တ မရဘူးဟု ဆန့်ကျင်ပြီး မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။

သူ့အတိတ်ဘဝတုန်းက ဖြစ်ရပ်တွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဝိုးတိုးဝါးတား မြင်နေရဆဲပင်။ ရှေ့သွားနောက်လိုက် ညီတဲ့ မိသားစုနဲ့ အရင်က အဆင်ပြေတဲ့ ဘဝတွေက အခုဆိုရင် ပိုပြီး အဆင်ပြေလာသည်။

သူ့ကလေး နှစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝမှာ သူတို့ ဖြစ်ခဲ့ရသလို တိုးတက်မှုမျိုး မဖြစ်မှာကိုပဲ သူကတော့ စိုးရိမ်မိသည်။ ပြီးတော့ သူက အရင်ကလို စိတ်ကူးမျိုး မရှိတော့ဘူး။ သူက မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူရတဲ့ လူဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ သူက အဲ့လို တစ်ခေါက်လောက် လုပ်လိုက်ရင် အခုဆို ဒါတွေက ပြီးသွားပြီ။

ဘယ်တော့မှ မိသားစု တစ်စုကို လူတစ်ယောက်တည်းက ထောက်ပံ့ပေးတာမျိုး မလုပ်ဘူး။

သူက အထောက်ပံ့ အပေးဆုံးလူဟု သူ့ကိုယ်သူ တွေးထားခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်တာကိုသာ ခံလိုက်ရသည်။

ကျောက်ကျွင်းက သူမှားနေတယ်ဟုသာ ဝန်ခံခဲ့ရသည်။

အရင်က သူ့ကို ဝမ့်ရင်း ပြောခဲ့သည့် အရာက ရှေ့ဖြစ်ကို ကြိုဟောသည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ မိန်းမတွေအပေါ် အထင်သေးခဲ့မိလို့ ကျိန်ဆဲနေခဲ့ပြီး အဲ့ဒါအတွက် သူက တန်ရာတန်ကြေး ပြန်ပေးဆပ်နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက သူ့ကို ထားခဲ့သော်လည်း သူမရဲ့ ဘဝက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာခဲ့ကာ အခုဆိုရင် သူမက တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စောနက အသံချဲ့စက်ကနေ ဝမ့်ရင်းရဲ့ အသံကို ကြားသည့်အခါ ကျောက်ကျွင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို ဘုရားကသာ သိနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက အထက်တန်းမှ ဘွဲ့ရထားသည့် လူတစ်ယောက် ဆိုတာကို သိနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ပြန်စသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းက သူမ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေလို့ ရမလားဆိုတာကို မဝံ့မရဲ မေးခဲ့သည်။

အဲ့အချိန်တုန်းက သူဘယ်လို ပြန်ဖြေခဲ့လဲ။ “မင်း ဒီလို တာဝန်မယူတတ်တဲ့ အတွေးမျိုးကို ဘယ်လို တွေးနိုင်တာလဲ။ ငါက အလုပ်မှာ ဘယ်လောက်ထိ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။ ငါက တစ်ချိန်လုံး လူမှုရေး ကိစ္စတွေအတွက် အချိန်လည်း မရှိတော့ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လောက်ကမှ ရှီရှီ အရွယ်ရောက်လာတာ။ သူမက နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်လောက်ဆိုရင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဖြေတော့မှာလေ။ မင်းက ကျောင်းကို သွားလိုက်ရင် ရှီရှီက ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ။ ပြီးတော့ ရှီရှီက အရွယ်ရောက်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေပြီ။ သူ့ဘေးနားမှာ လူကြီးမှာမှ မိန်းမတွေ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုရင် သူ့အတွက် တော်တော်လေးကို အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“မိသားစုက စားဖို့၊ သောက်ဖို့ ငါ့အပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေတာ။ ပြီးတော့ ငါက ဖိအားတွေ အများကြီးအောက်မှာပဲ နေနေရတာ။ မင်းက ငါ့ကို မကူညီနိုင်ပေမယ့် အိမ်မှာ ငါ့ကို ကူညီပြီး ငါ့ကို ဘာပြဿနာမှ မရှာဘဲ နေပေးပါလား။”

“အဲဲဒါအပြင် မင်းက ဘွဲ့ရပြီး နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် စာမေးပွဲကို အောင်မှာလဲ။”

'သူ အဲ့အချိန်တုန်းက ဘယ်လိုတောင် ဖြေခဲ့မိတာလဲ'

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၅၀

သူပြောလိုက်သည့် စကားတွေက ပါးရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ထိုအကြောင်းတွေ တွေးမိသည့်အခါ ကျောက်ကျွင်းရဲ့ ပါးတွေ လောင်ကျွမ်းနေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေး အစပိုင်း နှစ်တွေမှာတုန်းက သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လေးစားသမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး သူက ဒီလိုမျိုး စကားတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ပါ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို ဆက်လုပ်ခဲ့ပြီး ဝမ့်ရင်းကလည်း အနောက်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် သတိထားမိတာတွေ လျှော့လာခဲ့ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက ဒီလို ကြမ်းတမ်းသည့် စကားတွေကို ပြောထွက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ကျွင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကျေနပ်နေခဲ့ကာ သူက အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် အနေနဲ့ရော ပြီးပြည့်စုံတယ်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ့လို ကျောထောက်နောက်ခံ တူညီသည့် လူတွေ ဘယ်လောက်များများက ဒီလို အပြင် ကိစ္စတွေကို မကြည့်ဘဲ နေခဲ့ကြတာလဲ။

သူက ဝမ့်ရင်းအပေါ်မှာ အတော်လေးကို ကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားတွေက ကြားရတာ နားမခံသာသော်လည်း သူက အပြင်မှာတော့ အတော်လေးကို အလုပ် ကြိုးစားသည့်အတွက် သူက အိမ်ကို ပြန်လာသည့်အခါ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ကြည့်ဖို့ လိုသေးတာလား။

ကျောက်ကျွင်းသည် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အနေဖြင့် ဟိုးအဝေးကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ့်ရင်းက စက်ဘီးကို လမ်းထောင့်သို့ ကွေ့ကာ သူက သူမကိုတောင် မမြင်နိုင်တော့ပါ။

…..

ဝမ့်ရင်းက သတိပေးစာကို သူမရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ ရှုရွှမ်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းလာနေပြီဆိုတာကို ကြားသည့်အခါ သူက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် မကြာခင်ကမှ အိမ်မှာ အချိန်တွေ ဖြုန်းနေခဲ့ပြီး သူအလုပ်ဆင်းသည့်အခါ သူမရဲ့ သမီးနှင့် သူ့ကို လာကြိုလေ့သာ ရှိသည်။

ဒီအချိန်မှာ လာနိုင်တာဆိုတော့…..

သေချာတာကတော့ ဝမ့်ရင်းရဲ့ ရှက်သွေးဖြာနေသည့် မျက်နှာမျိုးဖြင့် သူမက ကြေညာချက်ကို ရှုရွှမ်းအား ပြဖို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက သဘက်ဖြင့် သူ့ရဲ့လက်ကို မြန်မြန် သုတ်လိုက်ပြီး စာတွေကို တစ်လုံးချင်း ဖတ်နေခဲ့သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ။”

ရှုရွှမ်းက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဝမ့်ရင်းကို ဖက်ကာ ပတ်နေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းကလည်း အရမ်းကို ပျော်နေခဲ့သည်။ “ဒါဆို အမြန်ဆုံး ရှင့်အလုပ်ကို သတင်းပေးလိုက်တော့။ အချိန်က တော်တော်လေးကို ကပ်နေပြီ။ ကျောင်းက ဖွင့်ဖို့ တစ်လတောင် မလိုတော့ဘူး။”

ပထမဆုံး ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက အတော်လေးကို အချိန် နီးကပ်ပြီး သူတို့သည် ကြေညာစာကို ရပြီးနောက် အပြေးအလွှား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ရှုရွှမ်း - “ဟုတ်ပါပြီ။ ကိုယ် ဆရာနဲ့ ချက်ချင်း သွားပြီး ဆွေးနွေးလိုက်မယ်။”

ချမ့်တုန်သည် အနားယူရမည့် အချိန်ကို ရောက်ခဲ့တာ ကြာလှပြီဖြစ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်မှာ မနှစ်ကလောက် သိပ်ပြီး မရှိတော့ပါ။ သူက အဲ့ဒါကို လုပ်ခဲ့သည့်အခါ ဒါက သူ့တပည့်ကို ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အခုချိန်မှာ သူလုပ်လေ့ရှိသည့် အရာကတော့ ဘေးအခန်းရှိ ဆရာမာနှင့် ငါးဖမ်းတာမျိုးနှင့် တစ်ခါတစ်လေ လူတွေ chess ထိုးတာကို ကြည့်ဖို့အတွက် ပန်းခြံထဲသို့ သွားလေ့ ရှိသည်။

ချမ့်တုန်က စားသောက်ဆိုင်မှာ သိပ်အကြာကြီး မရှိသော်လည်း သူ့စကားတွေကတော့ အသုံးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ ရှုရွှမ်းက ဒီအချိန်မှာ ထွက်သွားချင်ခဲ့ရင် သူက သူ့ဆရာရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ရသွားသည့် သတင်းက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ခြံထဲမှာ ပြန့်သွားခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်ကလည်း သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ကြွားနေခဲ့သည်။

“ငါ့အမေက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်သွားပြီ။”

ပညာအရည်အချင်း ကောင်းမွန်သည့် လူတွေကသာ ထိုကျောင်းကို သွားလို့ရတယ်ဟု ရှုရွှမ်းက သူမကို ရှင်းပြထားခဲ့သည်။

ကလေးတွေက ဘာမှ မသိသော်လည်း သူတို့ကြားမှာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး ဒါကတော့ နေရာကောင်းတွေက အလည်သွားဖို့ ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထောင်ထောင်က သုံးနှစ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး အပြင်ဘက်မှာတော့ သူမရဲ့ ပါးစပ်လေးဖြင့် သူမရဲ့ အမေကို ချီးကျူးနေခဲ့သည်။

ခြံဝန်းထဲရှိ မိသားစုတွေကလည်း အတော်လေးကို အားကျနေခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ဘဝက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေနေရတာလဲ။

လင်မယား နှစ်ယောက်လုံးက တပ်သားတွေ ဖြစ်ရုံသာမက သူတို့ကို ဝင်ရခက်တဲ့ တက္ကသိုလ် တစ်ခုကလည်း လက်ခံပေးခဲ့သည်။

အဒေါ်လျှိုက ဝမ့်ရင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲလေး ကျင်းပဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။

“အတူတူ စားစရာ၊ သောက်စရာတွေ ယူကြရအောင်။ ပြီးရင် မင်းတို့ မိသားစုရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကံတရားကို ဝေမျှလိုက်ရအောင်။”

ခြံဝန်းထဲရှိ လူငယ် မျိုးဆက်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်အရွယ်တစ်ခုကို ရလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူတို့က ဒီနှစ်မှာ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို မဖြေခဲ့ရင်တောင် နောက်နှစ် အနည်းငယ်မှာတော့ ဖြေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူတို့သာ ဝမ့်ရင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဒီအချိန်မှာ ဝေမျှပေးလို့ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း ပေကျင်းက ကျောင်းတစ်ကျောင်းကိုတော့ ရကောင်း ရနိုင်ပါသည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် သဘောတူခဲ့သည်။

သူမရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ကောလိပ်မှ ဘွဲ့ရထားတဲ့သူတွေ ရှိသော်လည်း သူမက ရှုမင်ကို လက်ခံခဲ့သည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသော်လည်း ထိုအချိန်တုန်းက ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲက အခုလောက်တော့ ကောင်းနေဆဲ မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ရှုမင်က ထိုခက်ခဲသည့် အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းထားပြီးရုံသာ ဖြစ်သည့်အတွက် အခုချိန်မှာ ယှဥ်ပြိုင်မှုတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြီး ပြင်းထန်နိုင်ရတာလဲ။

ခက်ခဲသည့် အချိန်တွေ ပြီးသွားသည့်နောက် လူငယ်တစ်အုပ်က ထွက်လာခဲ့သည်။

အဲ့ဒါကြောင့် ကောလိပ် ကျောင်းသူတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူမချွေးမရဲ့ တန်ဖိုးက အဲ့ရှုမင်ထက်တောင် ပိုပြီး မြင့်ဦးမည်။

ဝမ့်ရင်းက ပျော်နေသလို၊ စိတ်တွေလည်း ရှုပ်နေခဲ့သည်။ “ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အစ်ကိုကြီးက ခရိုင် တက္ကသိုလ်မှာ အကောင်းဆုံး မေဂျာ တစ်ခုကို ရခဲ့တာလေ။”

ရှုမင်က ခရိုင် တက္ကသိုလ်မှာ အကောင်းဆုံး အင်ဂျင်နီယာ မေဂျာကို ရခဲ့ရုံသာမက သူနှင့် နီးစပ်သည့် ခေါ်သွားခံရတဲ့ ပါမောက္ခတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံး အဖွဲ့လည်း ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမက သူနှင့် သွားယှဥ်လို့ မရနိုင်ဘူးဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ထိုအကြောင်းတွေကို မတွေးဘဲ သူမ ချွေးမရဲ့ အမြင့်ဆုံး ရလဒ်တွေကို ချီးကျူးနေခဲ့သည်။

“နင် လုပ်နိုင်မှာလို့ ငါပြောသားပဲ။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး သကြားလုံးနှင့် ဖရုံစေ့တွေ ဝယ်ဖို့ ထွက်သွားကာ သူမ သိသည့် လူတိုင်းကို ဝေပေးဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုနေကြောင်း သူမကလည်း သိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်က သက်သေပြလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အာရုံစိုက်ခံရဖို့ကို စိတ်မပူသည့်အတွက် သူမက သကြားလုံး တစ်ထုပ်ကို ဝယ်ပြီး ဘေးနားရှိ ခြံဝန်းတွေကို သွားပြောခဲ့သည်။

ချမ့်တုန်သည် သူ့တပည့် ဇနီး အဆင်ပြေတာကို ကြားသည့်အခါ သူ့ကို ချက်ချင်းပဲ ပြောင်းပေးခဲ့သည်။

သူ ဒါကို ဘယ်လို လုပ်လဲ မသိပေမယ့် ရက်နည်းနည်းလောက်နဲ့ ရှုရွှမ်းက သူ့အလုပ်တွေ ပြောင်းဖို့ စီစဥ်လိုက်တာပင်။

ရှုရွှမ်းရဲ့ အလုပ်ကို အစားထိုးဖို့ လူတစ်ယောက်တော့ ရှာတွေ့ထားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပေကျင်းရှိ အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုကို သတင်းပို့ဖို့ သူမအတွက် စီစဥ်ပေးခဲ့သည်။

အလုပ်ကို စီစဥ်ထားပြီး ထိုကျန်ရှိနေသေးသည့် အရာ အားလုံးကို ချန်ထားဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ဝမ့်ရင်းက မြို့မှာ အခြေကျဖို့ စီစဥ်ထားသည့်အတွက် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည့်အခါ အိမ်မှာ ပရိဘောဂတွေကို ဘယ်လို စီစဥ်ကြမလဲ။

ချမ့်တုန်က အကြံတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။ “မင်းရဲ့ နွေရာသီ ပိတ်ရက်တွေ မစခင်အထိ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းထား။ ကိစ္စတွေ အခြေတကျ ဖြစ်ပြီဆိုရင် ငါ ကားကြီး တစ်စီး ရှာပြီး ပစ္စည်းတွေ အဲ့ကို ချက်ချင်း ယူသွားမယ်။”

သူ့တပည့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက ကောင်းပြီး သစ်သားဖြင့် လုပ်ထားသည့် ပရိဘောဂတွေကလည်း ကောင်းသည်။ ဒါတွေ အားလုံးက လွှင့်ပစ်ဖို့ဆိုတာက သနားစရာ ကောင်းသည်။

ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဒါတွေ အားလုံးက သတင်းကောင်းတွေ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက တပ်မဟာထဲကို ပြန်လာပြီး ချမ့်မိုင်မောင့်ကလည်း ဒီနှစ် စာမေးပွဲကို အောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပေကျင်းမှာ အရမ်းကို လူကြိုက်များသည့် အဓိက တက္ကသိုလ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချမ့်ကျီဟွာက သူမသမီးရဲ့ ကြေညာစာကို တွေ့သည့်အခါ အငိုတောင် မတိတ်နိုင်တော့ပါ။

“မိုင်စွေ့၊ မင်းအစ်မ စာမေးပွဲ အောင်တယ်ဆိုတာ နင့်အဖွားကို သွားပြောလိုက်ဦး။”

ချမ့်ကျွီဟွာက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမရဲ့ သမီးအတွက် တက္ကသိုလ်မှ လက်ခံတဲ့အကြောင်း ကြားရဖို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာတောင် ကြေညာစာကို တွေ့သည့်အခါ ခံစားချက်တွေက မတူညီနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီနှစ် ကြေညာစာတွေက ရိုးရှင်းပြီး စက္ကူပါးလေး တစ်ရွက်သာ ဖြစ်ကာ ထိုစာရွက်ပေါ်ရှိ စာလုံး အများစုကို လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်။

သို့သော် ချမ့်ကျွီဟွာကတော့ ထိုကြေညာစာကို ဘောင်နှင့် ထားချင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အခြားလူတွေက ထိုစာကို မြင်ပြီး သူမရဲ့ မိသားစုက ပညာတတ် တစ်ယောက် မွေးထုတ်ထားကြောင်း အခြားလူတွေက သိသွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်း ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ သူတို့နှစ်ယောက်က ထိုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး ဒီနှစ်ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး ကျောင်းသား နှစ်ယောက်ကတော့ မိုင်မောင့်နှင့် ဝမ့်ရင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းက ဆေးပညာကို လေ့လာခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှာ မိုင်မောင့်က သာမန် တက္ကသိုလ် တစ်ခုကို ဝင်ခွင့် ရခဲ့သည်။

အဖွဲ့ထဲရှိ လူတွေက ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိမ်ကို သုံးထပ်လောက် ဝိုင်းနေခဲ့ကြပြီး သူတို့ရဲ့ ကြေညာစာက ဘာနှင့်တူလဲ ဆိုတာကို လူတိုင်းက မြင်ချင်နေခဲ့ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိသော်လည်း စာရွက်ပါးလေး နှစ်ရွက်သာ ရှိသည့် သူမရဲ့ ကြေညာစာကို ထုတ်လိုက်သည်။ လူတွေက စုသွားပြီး သက်ပြင်းချခဲ့ကြသည်။

“ဝမ့်ရင်းကတော့ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ သူက စာမေးပွဲ ဖြေပြီးတာတောင် မြို့မှာရှိတဲ့ တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်တောင် ရသွားသေးတယ်။”

“ဒီနှစ် ငါတို့ တပ်မဟာထဲမှာ စာမေးပွဲ အောင်သွားတဲ့ ပညာတတ် လူငယ်က လေးယောက်တောင် ရှိတယ်။ ငါတို့ တပ်မဟာက အခြား တပ်မဟာတွေထက်တောင် ပိုသာသွားပြီ။”

ဝမ့်ရင်းက စပ်စုခဲ့သည်။ “တစ်ခြား နှစ်ယောက်က….”

“ငါတို့ထဲမှာ ပညာတတ် လူငယ် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ယန်ဟုန်နဲ့ ကျန်းလီလည်း ပါတယ်။”

ယန်ဟုန်ကို ဓာတုဗေဒပညာ လေ့လာဖို့အတွက် ခရိုင်မြို့ရှိ ကောလိပ်တစ်ခုက လက်ခံခဲဲ့ပြီး ကျန်းလီကိုတော့ အနီးနားရှိ ခရိုင်က တက္ကသိုလ် တစ်ခုမှာ သင်္ချာပညာကို လေ့လာဖို့ လက်ခံခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက မအံ့ဩခဲ့ပါ။ ယန်ဟုန်သည် ကောလိပ် တတိယနှစ်မှ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမမှာ လုံလောက်တဲ့ အခြေခံ တစ်ခု ရှိသည်။ ကျန်းလီသည် ဘယ်တော့မှ သင်္ချာကို လက်မလျှော့ခဲ့သည့်အတွက် သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိတာ သေချာသည်။

ခုနစ်ခုမြောက် တပ်မဟာမှ လူနည်းစုကသာ စာမေးပွဲကို အောင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က တပ်မဟာထဲတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြီးသားသူတွေ ဖြစ်သည်။ အခြား တပ်မဟာရှိ လူအများစုက စာမေးပွဲကို လုံးဝ မအောင်ခဲ့ပါ။

ထျန်းယိုဖုက သူ့လက်ကို ခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက်နေပြီးရင် ငါတို့တွေ ပွဲတစ်ခုလောက် ကျင်းပရအောင်။”

နှစ်သစ်ကူး ပြီးသွားရုံသာ ရှိသေးပြီး အခုချိန်မှာ ဘဝတွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာခဲ့သည်။ လူတိုင်းက အတူတူ ရှိနေခဲ့ပြီး စားဖို့၊ သောက်ဖို့ သိပ်အများကြီး ကုန်ကျစရိတ် မရှိပါ။

ဒီလို အသက်ဝင်သည့် အချိန်မျိုးမှာ ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ မိသားစုထဲရှိ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည်။

နှင်းတွေက အခုထိ အရည်မပျော်သေးသော်လည်း ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ မိဘ၊ အစ်ကိုနှင့် သူမ မိသားစုထဲရှိ လူကြီး များစွာက တစ်ချိန်တည်းမှာ ရောက်လာခဲ့သည်။

“မိုင့်မောင်က ကိစ္စကောင်းတစ်ခုကို လုပ်ပြီးသွားပြီ။ အခုက မိသားစုထဲမှာ ကလေးကို စာရင်းသွင်းရမယ့် အချိန်ကျပြီ။”

နောက်ဆုံးမှာတော့ ချမ့်ကျွီဟွာမှာ သေချာသည့် ရည်မှန်းချက် တစ်ခု ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မိသားစုထဲမှာ ချမ့်မိုင်မောင့်ရဲ့ နာမည်ကို ထည့်ဖို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ မိသားစု အိမ်ထောင်စု စာရင်းထဲသို့ သူမကို ပြန်ထည့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက ချမ့်ကျွီဟွာ ကွာရှင်းသည့်အခါ သူမက သမီးတွေရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ပြောင်းပစ်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ချမ့်ကျွီဟွာက သူမ မျိုးရိုးနာမည်ကို ပေးပြီး မိုင်မောင့် အမတွေရဲ့ နာမည်ကို စာရင်း မသွင်းရသေးပါ။ သို့သော် အခု ဒီနှစ်မှာတော့ ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူကမှ စာမေးပွဲကို မအောင်ဘဲ မိုင်မောင့် တစ်ယောက်တည်းကသာ အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ မိသားစုထဲရှိ လူကြီးတွေက အသက်ဝင်တဲ့ ပွဲတစ်ခုကို လုပ်ဖို့ မိုင်မောင့်ရဲ့ နာမည်ကို ချက်ချင်း ချရေးဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့ရဲ့ ချမ့်မိသားစုမှာ အရည်အချင်းရှိသည့် ပညာတတ် တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာကြောင်း အခြားလူတွေကိုလည်း အတော်လေး ပြောချင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချမ့်ကျွီဟွာရဲ့ အမေက ဂျုံစေ့တွေကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်ပြီး သွားဖို့ ငြင်းနေခဲ့ကာ သူတို့ကိုလည်း အတော်ကို ဂုဏ်ပြုနေခဲ့သည်။

“ငါတို့ရဲ့ မိုင်မောင့်က အရမ်းကို ဉာဏ်ကောင်းပြီး လုပ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိတာပဲ။ သူက ငါတို့မိသားစုအတွက် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူဆောင်လာပေးတာပဲ။”

ချမ့်ကျွီဟွာက ပျော်နေသလို စိုးလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ “ဒါကို အရမ်းကို လိုပါသေးတယ်။ ကြေညာစာထဲမှာ သွားဖို့၊ လာဖို့ ကုန်ကျစရိတ်တွေ၊ ကျူရှင်ခတွေနဲ့ နေဖို့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကို မပြောထားဘူး။”

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ နဖူးသူ ရိုက်လိုက်သည်။ ဝမ့်ရင်းသည် တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရပြီးနောက် ကျောင်းရဲ့ ထောက်ပံ့ငွေ အကြောင်းကိုတော့ ချမ့်ကျွီဟွာအား အခုထိ သတင်းမပေးရသေးပါ။

သူတို့နှင့်အတူ ရောက်လာသည့် လူကြီးတွေက ပြောလိုက်သည်။ “ဂန္ဓမာပန်းလေး၊ မင်း ဒီအကြောင်းကို တွေးပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ မိုင်မောင့်က ငါတို့ရဲ့ ချမ့်မိသားစုက ကလေးပဲလေ။ ငါတို့ မင်းကို အရှက်ရအောင် တစ်ယောက်တည်းတော့ သေချာပေါက် မလွှတ်ထားပါဘူး။”

ဘဝတွေက လူတိုင်းအတွက် ခက်ခဲသော်လည်း ဆွေမျိုး များစွာက တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားတွေကို ကူညီ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဘွဲ့ရပြီးနောက် အစိုးရကလည်း သူတို့ကို အလုပ်တွေ ပေးမည်ဆိုတာ ကြားထားသည့်အတွက် မိုင့်မောင်က မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် သူမက အလုပ်အကိုင် အတည်တကျရှိသည့် ဘွဲ့ရ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

အလုပ်အကိုင် အတည်တကျနဲ့ဆိုရင် နင့်မှာ မျှော်လင့်ချက် တစ်ခု ရှိပြီ။ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ဆိုရင် နင်က နောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။

အမျိုးတွေက ထိုအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ ချမ့်ကျွီဟွာကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားစေတာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေတုန်းက ကိစ္စတွေက အဆင်ပြေသည်။ ကလေးတွေက ငယ်ပြီး ရွာထဲရှိ မူလတန်းကျောင်းကို သွားခဲ့ကြသည့်အတွက် သူမက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးဖို့ မလိုခဲ့ပါ။ ဝမ့်ရင်းက သူမကို နေလို့ရအောင် အိမ်တစ်လုံး ပေးထားပြီး အိမ်အသစ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့ သူမက ပိုက်ဆံတွေကို စုနေခဲ့သည်။

သို့သော် ဒါတွေက သိပ်အကြာကြီး မဖြစ်လိုက်ရပါ။ မိုင်စွေ့က အရွယ်ရောက်လာကာ တပ်မဟာထဲရှိ အလယ်တန်း ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ တက်နေခဲ့ပြီး မိုင်မောင့်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က မြို့မှာရှိတဲ့ အထက်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းကို တက်ဖို့ ပိုက်ဆံ အတော်လေး သုံးခဲ့ရသည်။ အခုဆိုရင် မိုင်မောင့်က ကောလိပ် တက်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျူရှင်ခနှင့် သွားစရိတ်၊ လာစရိတ်တွေက သူမကို တကယ်ကို စိုးရိမ်စေခဲ့သည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က တစ်ချက် ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ အမြင်ကို မြန်မြန်ပဲ ပြောလိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံအကြောင်းဆိုရင် ပြောရတာ လွယ်ပါတယ်။ နောက်နှစ်ကျရင် ငါတို့ရဲ့ တပ်မဟာထဲမှာ ဝက်တွေကို ပိုမွေးကြမယ်”

အခန်း (၂၄၉-၂၅၀)

Vol. 21 Ch. 249-250

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၄၉

ဆယ့်ရှစ်ခုဟာ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဒီအကြောင်းကို ထပ်ပြီး မပြောကြရအောင်။ ဟေ့၊ နင် ယန်ကျင်းကို သိလား။”

ကျန်းလင်း - “ဟုတ်တယ်။ နင်မှန်ပါတယ်။ ငါ ကောလိပ် သွားသင့်တယ်။”

ကျန်းလင်းက အဲ့လို မလုပ်ချင်ခဲ့ပါ။

ကျန်းလင်းက ရလဒ်ကို မြင်ရဖို့အတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်နေခဲ့ရသည်။

“မြန်မြန်လာ၊ မြန်မြန်လာ။ နင့်ရဲ့ စာက ဒီမှာ။”

“ပေကျင်း ဆေးတက္ကသိုလ်တဲ့။”

ထိုကျောင်းက အဖိုးတန်ရုံသာမက လူတွေကလည်း မျက်စိကျနေခဲ့ကြသည်။

“နင့်ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေဆီ ဒီရလဒ်ကို သေချာပေါက် သတင်းပေးရမယ်။”

အရည်အချင်းရှိသည့်လူတွေက အမြဲတမ်းလိုလို လူသိများကြသည်။

ဒီကိစ္စတွေက ဘယ်လောက် ခက်ခဲလဲဆိုတာကို မြင်ပြီလား။

သူသည် သူ့ဆန္ဒကို နောင်တ မရဘူးဟု ဆန့်ကျင်ပြီး မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။

ကျောက်ကျွင်းက သူမှားနေတယ်ဟုသာ ဝန်ခံခဲ့ရသည်။

'သူ အဲ့အချိန်တုန်းက ဘယ်လိုတောင် ဖြေခဲ့မိတာလဲ'

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၅၀

သူက ဝမ့်ရင်းအပေါ်မှာ အတော်လေးကို ကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

…..

ဒီအချိန်မှာ လာနိုင်တာဆိုတော့…..

“ကောင်းလိုက်တာ။”

ရှုရွှမ်းက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဝမ့်ရင်းကို ဖက်ကာ ပတ်နေခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်ကလည်း သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ကြွားနေခဲ့သည်။

“ငါ့အမေက ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်သွားပြီ။”

ခြံဝန်းထဲရှိ မိသားစုတွေကလည်း အတော်လေးကို အားကျနေခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ဘဝက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေနေရတာလဲ။

အဒေါ်လျှိုက ဝမ့်ရင်းအတွက် ဂုဏ်ပြုပွဲလေး ကျင်းပဖို့ အကြံပေးခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် သဘောတူခဲ့သည်။

ခက်ခဲသည့် အချိန်တွေ ပြီးသွားသည့်နောက် လူငယ်တစ်အုပ်က ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမက သူနှင့် သွားယှဥ်လို့ မရနိုင်ဘူးဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

“နင် လုပ်နိုင်မှာလို့ ငါပြောသားပဲ။”

ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုနေကြောင်း သူမကလည်း သိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်က သက်သေပြလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ပေကျင်းမှာ အရမ်းကို လူကြိုက်များသည့် အဓိက တက္ကသိုလ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက စပ်စုခဲ့သည်။ “တစ်ခြား နှစ်ယောက်က….”