အခန်း (၂၅၃-၂၅၄)
Vol. 22 Ch. 253-254
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၅၃
“ပေါ့” ဆိုသည့် အသံကြားသည့်အခါ ကျောက်တုန်က ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
အခန်းက ရုတ်တရက် မီးလင်းသွားခဲ့သည်။ ကျောက်ကျွင်းက တံခါးနားမှာ စောင့်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားတာ တွေ့ခဲ့ရသည်။
အစပိုင်းမှာတော့ ကျောက်တုန်သည် ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး ထို့နောက်မှာတော့ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေခဲ့ရသည်။
ကျောက်ကျွင်းက ဘာပြဿနာမှ မလုပ်ဘဲ သူ့လက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ။”
သူသည် အရင်ဆုံး ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်လိုချင်ခဲ့ပြီး ထို့နောက်မှသာ သူ့သားနှင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် စားစရာ၊ သောက်စရာတွေ အများကြီးနှင့် သာယာတဲ့ ဘဝတစ်ခုမှ နေနိုင်သော်လည်း အဲ့ဒါအတွက် သူကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံကို ရှာရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို မဖြုန်းနိုင်ခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကျောက်တုန်က ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ဘာပိုက်ဆံတွေလဲ။”
ကျောက်ကျွင်းသည် ခေါင်းမာသည့် အကျင့်နှင့် သူ့သားကို ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ “ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ။ မင်းက ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို ဖြုန်းနေတာလေ။ မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား။ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ။”
ကျောက်တုန်က စကားပြောနေတာကို ရပ်လိုက်သည်။
ကျောက်ကျွင်းက ထလိုက်ပြီး သူ့သားရဲ့ အင်္ကျီ ကော်လံကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ။”
ဒါဟာ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်၊ ကိစ္စတွေကို ပြန်လည်ပတ်ဖို့ သူ့ရဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျောက်တုန်က စိတ်ဆုံးဖြတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို သုံးလိုက်ပြီ။”
သူ့အဖေကို စိတ်ရှုပ်အောင် လုပ်ဖို့ သူက အံကိုကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ် ယွမ်တစ်ရာ အကြွေးတင်နေတုန်းပဲ။”
ကျောက်ကျွင်းသည် ထိုသတင်းဆိုးကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကာ သူ့ဟန်ချက်တောင် သူမထိန်းနိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ “ဘာ”
ကျောက်တုန်သည် သူ့အဖေရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စားတယ်၊ ရုပ်ရှင်တွေ ကြည့်တယ်၊ ကဒ်တွေ ဆော့တယ်၊ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့ နေရာမှာ အဲ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို သုံးလိုက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ပြောနေတယ်လေ။ ဒီမှာ ချူးတစ်ပြားတောင် မကျန်တော့ဘူး”
ကျောက်ကျွင်းသည် တွေဝေစွာ ရပ်နေခဲ့သော်လည်း ကျောက်တုန်သည် သူ့ရဲ့ အကြောက်တရားကို လက်စားချေလိုက်ရလို့ ပျော်သွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
သူက သစ်သားတုံးကြီးလို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည့် သူ့ရဲ့ အဖေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြဿနာတွေ၊ စိတ်ပန်းပန်းစရာတွေ ဖြစ်ရတဲ့ နှစ်တွေ အများကြီး ပြီးသွားတဲ့နောက် ကျောက်ကျွင်းမှာ အသက်ရလာသည့် လက္ခဏာအချို့ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ဒီအသက်အရွယ်ဟာ ဆံပင်ဖြူတာ ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာကိုယ် ကျလာသည့် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါ။ ထိုအစား၊ ဒါဟာ သူ့မျက်လုံးတွေထဲကနေ ထွက်လာသည့် စိတ်ပျက်မှုတွေသာ ဖြစ်သည်။
အခုဆိုရင် ပင်ပန်းမှုတွေက ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် အဖေတစ်ယောက်ကို ဒီရေ တစ်ခုလို စီးဆင်းသွားစေခဲ့သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျောက်ကျွင်းက ငြီးတွားလိုက်သည်။ “ ကျောက်တုန်၊ ငါ့ကို ဒီလောက် မုန်းနေတဲ့ မင်းကို ငါက ဒီလောကကြီးထဲ ဘယ်လိုတောင် မှားပြီး ခေါ်လာခဲ့တာလဲ။”
လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေတုန်းက သူသည် အဖေကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် လေ့လာခဲ့ပြီး အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရင်း ပိုပြီး အသားကျလာခဲ့သည်။ ဒါတွေဟာ သူ့ကလေးတွေ သူ့ကို အမြင်ကြည်အောင် လုပ်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးလား။
တွေဝေနေရင်း ကျောက်ကျွင်းက ဝမ့်ရင်းအကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။
တကယ်လို့ သူဟာ ဒီလောက် အားထုတ်ပြီးနောက် သူ့သားရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရရင် သူက ရင်ကွဲနာ ကျရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝကရော ဘယ်လိုလဲ။
ဝမ့်ရင်းက သူတို့ သုံးယောက်လုံးအတွက် သူမရဲ့ စိတ်ရော၊ ကိုယ်ပါ နှစ်မြုပ်ထားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူမရဲ့ နောက်ဆုံး နေ့ရက်တွေမှာ ဘဝကို ဘယ်လို တစ်ယောက်တည်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရလဲ။
ထို့နောက်မှသာ ကျောက်ကျွင်းက သူ့မှားနေကြောင်းကို သိသွားခဲ့ရသည်။
ကလေးတွေက သူ့တို့ဘာသာ လောကကြီးထဲ ရောက်မလာကြပါ။ ထိုအစား သူတို့ကို သေသေချာချာ ပညာပေးဖို့၊ သူတို့ရဲ့ နေ့စဥ်ဘဝမှာ စားဖို့၊ သောက်ဖို့ ဂရုစိုက်ပေးဖို့နှင့် သူတို့ကို စိတ်ရှည်ပြီး ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံပေးဖို့ လိုအပ်သည်။
သို့သော် သူက အခုချိန်ထိ နောက်ထပ် အမှားတစ်ခုကို ထပ်လုပ်မိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး အခုချိန်မှတော့ ပြန်သွားဖို့ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိတော့ပါ။
ကျောက်တုန်ကလည်း သူ့အဖေရဲ့ မေးခွန်းတွေကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
သူကလည်း ထိုနေရာမှာ တွေဝေနေခဲ့ပြီး အဖေရော၊ သားရော နှစ်ယောက်လုံးက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သတင်းသည် သကြား စက်ရုံရှိ အလုပ်သမား တန်းလျားတစ်ခုလုံးကို ပြန့်သွားခဲ့သည်။
“မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား။ ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ အလုပ်ထွက်သွားတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကျောက်က သူ့အိမ်ကို ရောင်းချင်တယ်ဆိုပြီး ပြောနေတယ်။”
“ဒါက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။ ဘာလို့ အိမ်ကို ရောင်းမှာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မိသားစုထဲက သူ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ဖြုန်းသွားတဲ့ အဲ့ဒီ့ လက်ဖွာတဲ့ သားကြောင့်လို့တော့ ငါကြားတာပဲ။ အခုဆိုရင် ခေါင်းဆောင်ကျောက်က ဒီမှာ ဆက်နေဖို့အတွက် အရမ်း ရှက်နေလို့လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့။”
“ကျွတ်၊ ကျွတ်။ ဒါက သူ့အိမ်ကို ရောင်းဖို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သူ အိမ်ကို ရောင်းလိုက်ရင် သူက ဘယ်မှာ သွားနေမှာလဲ။”
“သူက သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်တော့မယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့မှာ သူ့ရဲ့ အခန်းတွေ ရှိနေသေးတယ်တဲ့။”
တကယ်လည်း ကျောက်ကျွင်းက ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ပါ။ ကျောက်တုန်သည် မြို့မှာ အခြားသူနှင့် အပြင်တွေ သွားနေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူသာ အခုချိန် ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် နောက်ပိုင်းကျရင် သူက သေချာပေါက် ထောင်ထဲကို သွားရမှာ သေချာသည်။
ကျောက်ရှီကလည်း မကောင်းတဲ့ အကျင့်များစွာကို လေ့လာထားမိပြီး ဖြစ်သည်။
မြို့မှာ စားတာ၊ သောက်တာက ပိုက်ဆံ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခုချိန်မှာ တစ်ခုတည်းသော ရွေးစရာက ရွာကို ပြန်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ကျွင်းက လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ပြီး အဲ့ဒါက လုံးဝကို သူ့ရဲ့ အနာဂတ်နှင့် ပြောင်းပြန်တွေ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုက သေဆုံးသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။
ကျောက်ကျွင်းက မြန်မြန်ပဲ လုပ်ငန်းတစ်ခုကို အပြီး လုပ်ကာ ယွမ်အနည်းငယ် ရလာပြီးနောက် သူ့ရဲ့ ကလေးတွေနှင့် မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျောက်ကျွင်းက သူ့ရဲ့ မွေးရပ်ကို ပြန်ဖို့ ကားပေါ်ကို ပရိဘောဂတွေ တင်နေသည့်အခါ သူသည် မြို့မှ ပြန်လာသည့် ဝမ့်ရင်းတို့ မိသားစုကို လမ်းမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ဝမ့်ရင်း မြို့ကို ပြန်သည့်အခါ သူမက သူမရဲ့ အိမ်ကို မရောင်းဘဲ မြို့ကနေ သူမရဲ့ မွေးရပ်မြေသို့ သူမရဲ့ ပရိဘောဂတွေ အကုန်လုံးကို ရွှေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့ရှိ သူမရဲ့ အိမ်ကို မရောင်းဘဲ ငှားထားခဲ့သည်။
သတင်းပေးဖို့ အချိန် နီးလာသည့်အခါ ဝမ့်ရင်းနှင့် သူမရဲ့ မိသားစုက နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်မှုတွေကို လုပ်ဖို့ မြို့ကို ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရထားလက်မှတ်တွေကို ကြိုတင် ဖြတ်ထားပြီး တစ်မိသားစုလုံးက ပေကျင်းကို သွားဖို့ ပြင်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ကျောက်ကျွင်းကို တွေ့သည့်အခါ သူမက သူ့ကို ကြည့်တောင် မကြည့်ခဲ့ပါ။ ထိုအစား သူမက ရှုရွှမ်းနှင့် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေခဲ့သည်။
ထောင်ထောင်ကိုလည်း သူမရဲ့ အမေက ချီထားခဲ့ပြီး စကား ဖြတ်ပြောဖို့ သူမရဲ့ ခေါင်းလေးက ထွက်နေခဲ့သည်။
မိသားစုက ပျော်နေခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ တောက်ပသည့် အနာဂတ်အတွက် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။
ကျောက်ကျွင်းအတွက်ကတော့ ဒါဟာ သူက ဝမ့်ရင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက အိမ်မှာဆို အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ပြီး မြို့က သူမရဲ့ သူငယ်ချင်းများနှင့် အိမ်နီးနားချင်းများကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောခဲ့သည်။
ကျန်းလင်းနှင့် ကျန်းနာတို့ နှစ်ယောက်လုံးက သူတို့ ရွေးထားသည့် ကျောင်းတွေကို ရောက်တာကပဲ ကံကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းလင်းက ခရိုင် တက္ကသိုလ်ရှိ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်ကို တက်ရောက်ခွင့် ရပြီး ကျန်းနာကတော့ ဆေးပညာ အထူးပြုကို ရွေးခဲ့သည်။
သူတို့ သုံးယောက်လုံးက ဆေးရုံ တစ်ခုတည်းကနေ အလုပ်လုပ်ရင်း စာမေးပွဲကို အောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယန်ကျင်းက မအောင်ခဲ့ပါ။
ဝမ့်ရင်းက ကျန်းလင်း၊ ကျန်းနာတို့နှင့်အတူ ညစာ စားခဲ့ပြီး နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် သူမက စာလုပ်ရမယ့် ခရီးကို စတင်ခဲ့သည်။
ဒါဟာ ဝမ့်ရင်း ဒီကို ရောက်လာပြီးကတည်းက သူမရဲ့ ပထမဆုံး ရထားစီးရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှုရွှမ်းက အဆင့် သတ်မှတ်ဖို့ ခရိုင်မြို့ကို မသွားခင်တုန်းက ဝမ့်ရင်းသည် သူနှင့်အတူ မြို့ကို တစ်ခါမှ မသွားခဲ့ဖူးပါ။
ဝမ့်ရင်းသည် မြို့ကြီးတွေအတွက် သူမရဲ့ တောင့်တမှုက အချိန် အတော်ကြာ ပျောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မီးရောင်တွေ၊ ဆူညံနေသည့် လမ်းများနှင့် မိုးမျှော် အဆောက်အဦတွေကို သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာတုန်းက မြင်ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော်…..
ဒါဟာ ဝမ့်ရင်း ရထားဘူတာကို မရောက်ခင်အထိ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက ရထားပေါ်မှာ လူများတာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရထားပေါ်ကို တက်လာသည့် လူအများစုက အိတ်ကြီး၊ အိတ်ငယ်တို့ကို သယ်ဆောင်လာကာ အချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ အထုပ်တွေ သယ်လာကြသည်။
ကားကို စောင့်နေရင်း ဝမ့်ရင်းက နေရာတွေစုံအောင် လိုက်ပတ်ပြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က အခုချိန်မှာ သူတို့ လိုအပ်သည့် အရာတွေကို ဝယ်ဖို့ သဘောတူထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ သူတို့က အိမ်ကနေ ဘာကိုမှ ယူမလာခဲ့ကြပါ။
ထို့ကြောင့် ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိတ်နှင့် ရှုရွှမ်းရဲ့ အိတ်ကြီး နှစ်လုံးသာ ပါလာခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်နှင့် အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ထောင်ထောင်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ ရှိနေတာက အဆင်ပြေသည်။
ခေါင်းလောင်းတွေ မြည်သည့်အခါ ရထား ရောက်လာပြီ ဆိုတာကို အချက်ပြရင်း လူတွေက ဝင်ပေါက်ကို ရေစီးကြောင်း တစ်ခုလို တိုးလာခဲ့ကြသည်။ ရှုရွှမ်းက မြန်မြန်ပဲ သူ့ရဲ့ မိန်းမ၊ ကလေး၊ အမေနှင့် ဆရာဖြစ်သူကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး လူအုပ်ရှေ့ကို တိုးသွားခဲ့သည်။
ရထားပေါ်ကို တက်လာနိုင်ပြီးမှသာ ရှုရွှမ်းက စိတ်သက်သာရာရပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။
သူတို့ရဲ့ ဆရာကို ကျေးဇူးတင်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဝယ်ခဲ့သည့် လက်မှတ်တွေက အိပ်ရာပါသည့် လက်မှတ်တွေ ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့ လေးယောက်က ဘေးချင်းကပ် ထိုင်လို့ရခဲ့သည်။
အိပ်ရာအောက်မှာ အထုပ်တွေကို ထားပြီးနောက် ရှုရွှမ်းက ရေခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ကလေးနှင့် လူကြီးတွေက နယ်ခံ ရာသီဥတုနှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် ရှုရွှမ်းက ဒီတစ်ခေါက်မှာ အိမ်ကနေ ရေတွေ အထူးတလှယ် ယူလာပေးခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဝိုး၊ ဒီမှာ ဘာဖြစ်လို့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။”
သူမက ဒါတွေကို အပြင်မထွက်ခင်အထိ မသိခဲ့ပါ။ သူမက သူမနံဘေးမှာ ရှိနေတဲ့လူတွေကို သူမရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအဖြစ် အမြဲတမ်း သဘောထားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ ဘဝမှာ ခရိုင်ကို လာခဲသည်။
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ သမီးအတွက် လိမ္မောသီးကို ခွာပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အခုက ကျောင်းသွားချိန်လေ။ သူတို့ရဲ့ အိတ်ကြီးတွေ၊ အိတ်လေးတွေကို ကြည့်ပါဦး။ သူတို့တွေ အများစုက မြို့ကို သွားနေကြတာလေ။”
ထိုအကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ဝမ့်ရင်းက သတိရသွားခဲ့သည်။ “ကျွန်မတို့က မိသားစုလိုက်ကြီး ဆိုပေမယ့် လုံခြုံရေးအတွက် ဂရုစိုက်ဖို့လည်း လိုနေတုန်းပဲ။ ဘယ်ကိုမှ တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့။”
ရှုရွှမ်းသည် ခရိုင်မြို့မှာတုန်းက သူရခဲ့သည့် အရင်က အတွေ့အကြုံတွေကို သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဲ့မှာတုန်းက ထိုရထားသူခိုးတွေက ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လိုက်၊ ထွက်လိုက် လုပ်တတ်တယ်ဆိုတာကို သူက ကြားဖူးသည်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ပျောက်သွားခဲ့ရင် အဲ့ပစ္စည်းကို ထပ်ရှာတွေ့ဖို့ မမျှော်လင့်ထားသင့်ပါ။
ရှုရွှမ်းကလည်း သဘောတူပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ “ကိုယ်တို့က စားစရာနဲ့ သောက်စရာတွေပဲ ယူလာတာ။ ကိုယ်တို့က တစ်ရက်နဲ့ တစ်ညတောင် ခရီးထွက်ရမှာဆိုတော့ ကိုယ်တို့ရဲ့ သတိကို လွတ်သွားလို့ မရဘူး။”
ချမ့်တုန်သည် စားဖို့ ထောင်ထောင်ရဲ့ လိမ္မောသီးကို ပျော်ရွှင်စွာ ယူလိုက်သည်။ သူက ပျော်နေခဲ့သည်။ ဒါဟာ တပည့်တစ်ယောက် ရှိတာရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုင်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးတာ စောင့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူကတော့ ဘာကိုမှ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါ။
ရထားစီးလာသည့် ထောင်ထောင်က မျက်တောင်တွေ ခပ်ကာ လိမ္မော်သီးကိုတောင် နည်းနည်းပဲ စားပြီး ကြည့်ဖို့ ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“အမေ ရထားတွေက ဘာလို့ မီးခိုးတွေ ထွက်တာလဲ။”
“အမေ ဘာလို့ ဒီမှာ လူတိုင်းက စုနေရတာလဲ။”
“အမေ၊ သမီး အပြင်ထွက်ပြီး ဆော့လို့ရလား။”
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ မေးခွန်းတွေကြောင့် ထူပူလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှုရွှမ်းကလည်း သူ့ရဲ့ သမီးကို ထိန်းဖို့ သကြားလုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ “နောက်မှ အဖေ သမီးကို လမ်းလျှောက်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။”
ရှုရွှမ်းက အမြဲတမ်း သူ့ရဲ့ သမီးကို အတော်လေး ကာကွယ်ပေးကာ သူမ ဒါတွေ ဆော့တာ၊ ဟိုဟာတွေ ကြည့်တာကနေ တားမြစ်နေခဲ့သည်။ ဒီလိုနေရာတွေမှာ ဝမ့်ရင်းက မှန်သည်။ ဒါတွေဟာ ကမ္ဘာကြီးကို ပိုပြီး မြင်နိုင်တဲ့ ကောင်းတဲ့ အရာတွေဟု သူမက ယုံကြည်သည်။ တကယ်လို့ သူမက အနာတရ ဖြစ်ရင်တောင် ဒါက ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်နေပါ။ ကလေးကို ပိုပြီး အလိုလိုက်လေလေ၊ ကလေးတွေက ပြဿနာထဲကို ပိုရောက်လေလေ ဖြစ်သည်။
ရှုရွှမ်းက ထောင်ထောင်ကို ချော့ပြီး ရထား မထွက်ခင်ကတည်းက စောင့်နေခဲ့ကာ သူက သူ့သမီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘေးနားသို့ မယူခင်မှာဘဲ လူတိုင်းက နေရာမှာ ထိုင်နေပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထောင်ထောင်က အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် သူမက ပြန်လာပြီး သူမ အမေရဲ့ လက်ကို ကိုင်ကာ စကားတွေ ဆက်တိုက် ပြောနေခဲ့သည်။
ထောင်ထောင်လို ပြဿနာအိုးလေးနှင့်အတူသာဆိုရင် ခရီးတစ်လျှောက် ပျင်းစရာ ကောင်းနေတော့မည် မဟုတ်ပါ။
နေ့လည်ရောက်သည့်အခါ စားစရာတန်းကို ရောက်လာခဲ့သည်။
“နေ့လည်စာ တစ်နပ်ကို ၁.၅ ယွမ်။ အဲ့မှာ အသားနဲ့ အရွက်နဲ့ ပါတယ်။”
ထောင်ထောင်က ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ ခနလောက် ကားထဲမှာ ထိုင်ပြီးနောက် သူမရဲ့ ဗိုက်က ဆာလောင်ပြီး ဂလွီဂလွမ် မြည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက သူမရဲ့ အမေကို အားတက်သရော ကြည့်လိုက်သည်။ “ဗိုက်ဆာတယ်….”
ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်း ပြင်လာပေးသည့် ပန်ကိတ်၊ အသားနှစ်၊ အသီးအရွက်နှင့် ဥတွေကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို စားကြရအောင်။ အမေ ရေနွေး သွားယူပြီး စားစရာတွေကို အပူပေးဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
ထောင်ထောင်က ဆူပုတ်နေခဲ့သည်။ “ ဒါပေမယ့် သမီးက ဒီအစ်မ ရောင်းတဲ့ ထမင်းကို စားချင်တာ။”
ရှုရွှမ်းက မျက်မှောင်ကို ကြုတ်ပြီး သူမရဲ့ သမီးကို ချော့လိုက်သည်။ “အဲဲဒါက အရသာ မရှိဘူး။ ဖေဖေ လုပ်ပေးထားတဲ့ ဒီဟာကမှ အရသာ ရှိတာ။”
သူမသည် စားလို့ရရုံသာ လုပ်ထားသည့် ရထားပေါ်က စားစရာတွေအကြောင်းကို သိနေခဲ့သည်။
ထောင်ထောင်က ငြင်းလိုက်ပြီး စားစရာကိုသာ ဆက်တိုက် ပြောနေခဲ့သည်။ “အဲဲဒါကိုပဲ စားချင်တာ။”
ဝမ့်ရင်းက တားဖို့ မကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုလည်း မဲခွဲပြီး ရွေးကြတာပေါ့။ ကိုယ်ရွေးတာကိုပဲ ကိုယ်စားရမယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်လို့ ဒီမမရောင်းတဲ့ နေ့လည်စာဗူးကို ရွေးရင် သမီးရဲ့ စားစရာကိုပဲ စားရမယ်။”
ထောင်ထောင်က တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။”
“တကယ်လို့ အဲ့ဒါက အရသာ မရှိရင်တောင် ဖေဖေ့ကို အကူအညီ တောင်းလို့ မရဘူး။ အဲ့ဒါကို သမီးဘာသာပဲ စားရမယ်။”
ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို စောင်းပြီး ခနလောက် တွေးလိုက်သည်။ “ဟုတ်။”
သူမသည် သူမအဖေက လိမ်နေတယ်ဟု ခံစားရသည့်ပြီး ထိုမမ ရောင်းသည့် စားစရာ အရမ်းကို အရသာရှိပုံရသည်။
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၅၄
မိသားစု တစ်ခုလုံးရှိ လူကြီးတွေက ရှုရွှမ်း လုပ်ပေးတဲ့ စားစရာတွေ အားလုံးကို စားဖို့သာ မဲပေးပြီး သူတို့ရဲ့ လက်တွေကို မြှောက်ခဲ့သော်လည်း ထောင်ထောင်က နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးကိုသာ စားဖို့ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းကို ၁.၅ယွမ် ပေးလိုက်သည်။ “ရှင့်သမီးအတွက် တစ်ဗူး ဝယ်ပေးလိုက်။”
ရှုရွှမ်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ တစ်ဗူး ဝယ်ပေးလိုက်ရသည်။ သူက အဲ့ဒါကို သူ့သမီးလက်ထဲ ပေးလိုက်သည့်အခါ သူက ငြီးနေခဲ့သည်။ “ဒါက တကယ်ကို အရသာ မရှိတာ။”
ထောင်ထောင်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ သူမက သူမရဲ့ တူနှင့် ဇွန်းကို ယူပြီး နေ့လည်စာ ဗူးထဲရှိ အသားတုံးကြီးကို စားဖို့ မျက်ဝန်းတွေက လတ်နေခဲ့သည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကလည်း အဲ့ဒါကို စမ်းစားကြည့်ဖို့ စိတ်ဝင်စားနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက စျေးနှုန်းကို ကြားလိုက်သည့်အခါ သူမက မပျော်နေခဲ့ပါ။ ၁.၅ ယွမ်။ ရထားပေါ်က စားစရာတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စျေးကြီးရတာလဲ။
သို့သော် တကယ်လို့ သူမရဲ့မြေးက စားချင်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားနေပါစေ သူမက တားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။
ဒီတစ်ခေါက် ကားပေါ်မှာ စားဖို့အတွက် ရှုရွှမ်း လုပ်ပေးထားသည့် ပန်ကတိတ်က အထပ်တစ်ရာ ပန်ကိတ်ဖြစ်သည်။ ကြက်သွန်ပန်ကိတ်က အထပ်တွေ အများကြီး ထပ်ထားခဲ့သည်။ အဲ့ဒါကို အနည်းငယ် အပူပေးပြီးနောက် ကြက်သွန်မြိတ် အနံ့က အလိမ့်လိုက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘဲဥဆားငယ်ကို အလယ်မှာ ထည့်ပြီး အဲ့ဒါက အရသာလေးကာ မွှေးပြီး လတ်ဆက်သည်။
ငရုတ်ပွနှင့် သခွားသီး အချဥ်စိမ်လည်း ရှိပြီး ကြော်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲနှင့် လုပ်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်က အရသာ ရှိသည်။
မြေပဲနှင့် တို့ဟူးခြောက်လေးတွေ လုပ်ထားသည့် အသားနှစ် နှစ်ဗူးလည်း ရှိသည်။ အဲ့ဒါက မွှေးကြိုင်ပြီး စပ်သည်။
ဝမ့်ရင်းကလည်း ညစာအတွက် ပေါက်စီတွေ ဝယ်လာခဲ့သည်။ လူကြီးတွေက အသားအနှစ်နှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ် အရည်ကို ပေါက်စီနှင့် စားနေခဲ့သည်။
ထောင်ထောင်က ဝက်သားဟင်းကို ကိုက်ပြီး အဲ့ဒါကို ဝါးလိုက်ကာ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက ကြက်ဟင်းခါးသီးလို ရှုံ့တွနေခဲ့သည်။
ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်…. အရသာက အရမ်း ဆိုးတာပဲ။
ထောင်ထောင်က လက်လျှော့ဖို့ကို ငြင်းပြီး ဝက်သားဟင်းတွေ အကုန်လုံးကို စားလိုက်သည်။ သူမက အရမ်းကို အဆင်မပြေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူမအဖေရဲ့ ဝက်သားဟင်းက အရမ်းကို အရသာရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသားက အဆီနှင့် အခေါက်နှင့် အရွတ် အားလုံးက အတော်လေးကို နူးညံ့သည်။ သူမက ထိုအနှစ်နဲ့ဆိုရင် ထမင်းပန်းကန် အများကြီးအထိ စားနိုင်သည်။
ဒီရထားပေါ်ရှိ အသားက အရမ်းကို စျေးကြီးပြီး အရသာက အရမ်းလည်း ဆိုးသည်။
ထောင်ထောင်ကလည်း အရမ်း ဝမ်းနည်းကာ သူမရဲ့ အဖေ၊ အမေ၊ အဖွားနှင့် အဖိုးချမ့်တို့က ပေါက်စီကို အသားနှင့် စားရင်း မွှေးနေသည့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည်ကို သောက်နေခဲ့သည်။
ဝူးဟူး၊ သူမက အဲ့ဒါကို နောင်တရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှုရွှမ်းက သူ့သမီးရဲ့ ရှုံ့တွနေသည့် နှာခေါင်းကို တွေ့ပြီး သူ့သမီးရဲ့ စားမကောင်းတဲ့ နေ့လည်စာဗူးကို ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဝမ့်ရင်းက ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ထောင်ထောင်က တစ်ဝက်လောက်စားပြီး ငိုနေခဲ့သည်။ ဒါက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းသည်။ သို့သော် သူမက အကူအညီ တောင်းဖို့အတွက် သူမရဲ့ အမေကို မပြောရဲခဲ့ပါ။ ထို့အပြင် သူမရဲ့ အမေက တကယ်လို့ သူမက အဲ့ဒါကို ဝယ်ခဲ့ရင် သူမဘာသာပဲ စားရမယ်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။
သို့သော် အဲ့ဒါက တကယ်ကို စားဖို့ခက်သည်။
ထောင်ထောင်က လဲမလို ဖြစ်သွားသည့်အခါ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှုရွှမ်းက ရောက်လာခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ထောင်ထောင်ရဲ့ နှာခေါင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ “သမီး အဲ့ဒါကို စားချင်စိတ်ရှိနေတုန်းလား။”
ထောင်ထောင်က ရှက်ရှက်ဖြင့် သူမအမေရဲ့ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း။”
သူမက သူမ မိဘတွေရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ရှုရွှမ်းက နေ့လည်စာဗူးကို ယူပြီး ထပ်ပြီး မစားတော့ပါ။ အခုလေးတင် မစားနိုင်တော့တဲ့ ထောင်ထောင်က အခုဆိုရင် ပေါက်စီကို ပျော်ရွှင်စွာ စားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အဖေ၊ အဖေချက်တဲ့ အသားက အရမ်းကို အရသာ ရှိတယ်။ တစ်ခြားသူတွေ ချက်ထားတဲ့ အသားကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မစားတော့ဘူး။”
“အဖေ၊ ရေ နည်းနည်းသောက်။”
ပြဿနာအိုးလေးက အပြစ်ရှိတယ်ဟု ခံစားနေခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ သူမက စားမရတဲ့ နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးကို သူမရဲ့ အဖေဆီသို့ ပေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက တစ်လုပ်စားပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒါကို မှာတာက ကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ ဒါက တော်တော်လေးကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒါက အရမ်း စျေးကြီးပြီး စားလို့တောင် မရဘူး။”
ဝမ့်ရင်း - “ဒါက စားလို့မရဘူးဆိုပေမယ့် ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့က အရူးလုပ်ခံလိုက်ရပြီပဲ။ ငါတို့တွေ အဲ့ဒါကို ထပ်ပြီး မစားတော့ဘူး။”
ထောင်ထောင်က စပ်စပ်ထိမခံသော်လည်း တစ်ခါတစ်လေ သာမန် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူမရဲ့ ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါ။ ဝမ့်ရင်းသည် သူမကို တားတာထက် ထိန်းချုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်ဟု တွေးမိသည့်အတွက် သူမသည် နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးက အရသာရှိတယ်ဟု တွေးမိသည့်အတွက် သူမက ထမင်းဗူးကို သူမရဲ့ သမီးအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သည်။
သူမက ရှုရွှမ်းရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကြောင့် သူမရဲ့ သမီးက ဒီလို စျေးကြီးပြီး စားမရသည့် အရာတွေကို မစားနိုင််ဘူးဆိုတာ ယုံကြည်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။
ရထားရဲ့ တံခါးက ထိုအချိန်မှာ ပိတ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ဝမ့်ရင်းနှင့် သူ့မိသားစုက ဒီနေရာမှာ အချိန်ကောင်း တစ်ခုကို အချိန်ကောင်း တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။ မကြာခင်မှာပဲ အနံ့တွေက တံခါးနားကို ပြန့်သွားခဲ့သည်။
တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို လာမတွေ့ခင်မှာပဲ ငါ အချိန် အကြာကြီး မစောင့်နေနိုင်ဘူး။
အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်က စကားတစ်ခွန်းမှ မနှုတ်ဆက်ဘဲ မျက်မှောင်တွေ ကြုတ်ကာ သူမရဲ့ မြေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖို့ တွန်းလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မြေးက ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူ့ကို အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ ချီထားခဲ့သည်။
“ဒါပဲလေ။ အဖွား၊ အဲ့အနံ့က ဒီကပဲ။”
ကောင်လေးသည် ဒီနေရာရှိ အနံ့ကို အနံ့ခံပြီး ချက်ချင်းပဲ အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်။
သူ့အဖွားက တုန်တုန်ရီရီနှင့် သူမရဲ့ မြေးကို ချပြီး အိပ်တန်းလျားပေါ်ရှိ ဝမ့်ရင်းမိသားစု အရှေ့ကနေ လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဝမ့်ရင်းနှင့် အခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ စားစရာတွေကို စားလို့ မပြီးသေးဘဲ စားပွဲပေါ်မှာလည်း အသားအရသာ ပန်ကိတ်၊ ပေါက်စီနှင့် ဘဲဥဆားငန်ရယ်၊ ချဥ်ဖက်တွေရယ် ကျန်နေသေးသည်။ အမျိုးသမီးကြီးက အဲ့ဒါတွေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အဲ့ကနေ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မဖယ်နိုင်ခဲ့ပါ။
“တပ်သား၊ မင်းတို့ ကျန်နေသေးတဲ့ စားစရာတွေကို ထပ်ပြီး မလိုချင်တော့ဘူးလား။ ငါ့ကို အဲ့ဒါတွေ ပေးပါ။ ငါ မင်းတို့အတွက် အဲ့ဒါတွေကို သွားပစ်ပေးပါမယ်။”
သူက အဲ့ဒါကို ပြောပြီး ထလာကာ ယူဖို့ လုပ်လိုက်သည်။
ဝမ့်ရင်းရဲ့ မျက်လုံးက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ လက်ကို ဖယ်လိုက်သည်။
ကောင်လေးက အဲ့ဒါကို ဆက်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူက သူ့အဖွားရဲ့ အနောက်ကနေ ထွက်လာပြီး ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒါတွေကို ဆွဲယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက ကလေးကို ဖယ်ပြီး စားပွဲကို မြန်မြန် ရှင်းလိုက်သည်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စားလို့ မပြီးသေးလို့ပါ။ ခဗျားရဲ့ အကူအညီကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ မလိုပါဘူး။”
ဝမ့်ရင်းက သူမကို လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပါ။ ဒီအမျိုးသမီးကြီးက အရမ်းကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသည့်အတွက် သူမက တကယ်ကို ထလာပြီး ပစ္စည်းတွေကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ သူမက လူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာသည်။ သူသည် ထိုင်နေတုန်းက သတိမထားမိပုံ မရသော်လည်း သူက ထရပ်လိုက်သည့်အခါ အတော်လေးကို ကြောက်ဖို့ ကောင်းသည်။
အမျိုးသမီးကြီးက ဆဲဖို့ လုပ်လိုက်သော်လည်း သူမက ရှုရွှမ်းရဲ့ အရပ်ကို မြင်သည့်အခါ အဲ့လိုလည်း မလုပ်ရဲတော့ပါ။
သူမက ငြီးတွားနေခဲ့သည်။ “ဘယ်လိုတောင် အသံနှလုံး မရှိရတာလဲ။ သူက စားစရာတွေကို ကိုယ်တိုင်တောင် စားလို့ မကုန်သေးတာကို တစ်ခြားသူတွေနဲ့ ဝေမျှပြီး နည်းနည်းတောင် မပေးဘူး။ နင်က နင်ပြီး သေမှာကို ကြောက်နေတာလား။”
ဝမ့်ရင်းက ဒီလို လူမျိုးတွေနှင့် မညှိချင်နေခဲ့ပါ။ တကယ်လို့ ဒီလူကြီးနှင့် ကလေး နှစ်ယောက်က ဒီမှာ ထပ်ပြီး လှဲနေခဲ့မယ်ဆိုရင် အလွယ်လေး ပြဿနာတွေ တက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးကြီးက ပြီးအောင် ဆဲဆိုသွားပြီး ထွက်သွားချင်နေခဲ့သော်လည်း သူမရဲ့ အကြီးဆုံး မြေးက ထွက်သွားဖို့ ငြင်းနေခဲ့သည်။ သူက မြေပေါ်မှာ လှဲနေခဲ့ပြီး စပြီး လူးလှိမ့်နေခဲ့သည်။
“ငါ စားချင်တယ်။ ငါ စားချင်တယ်။ ငါ အဲ့ဒီ့ မကောင်းတဲ့ စားစရာတွေကို မစားချင်ဘူး။ ငါ ပန်ကိတ်နဲ့ ဘဲဥ ဆားငန်ကို စားချင်တယ်။”
ထောင်ထောင်က မှင်သက်နေခဲ့သည်။ ပင်းပင်းနှင့် သူမက သက်တူရွယ်တူတွေ ဖြစ်သော်လည်း ထောင်ထောင်က သူ့မောင်လေးရဲ့ အပြုအမူတွေကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။
မင်း ဘာတွေ စားချင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောမှာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။
သူမက အခုလေးတင် နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးကို စားချင်ပြီး သူမရဲ့ အမေက သူမကို မတားခဲ့ပါ။
မြေပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုး လူးလှိမ့်နေသည့်အတွက် တကယ်ကို ညစ်ပတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထောင်ထောင်က ရွံရှာပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာကို လွှဲလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးကြီးသည် သူမရဲ့ မြေးကြောင့် ရှက်နေခဲ့ပြီး သူမက သူ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖြောင်းဖျနေပါစေ မရဘဲ ဒါက အဓိက အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက အင်တင်တင်နှင့်သာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ “တပ်သား၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို နင်တို့ရဲ့ စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးပါ။ နင်တွေ့လား။ နင်က ငါ့မြေးလေးကို လောဘကြီးအောင် လုပ်နေတာ။”
သူမက မကျေနပ်နေခဲ့ပါ။ သူတို့က ရထားပေါ်မှာ သွားသည့်အခါ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အသား ပေါက်စီကြီးကို ယူလာခဲ့ရတာလဲ။
ဒါက ပြဿနာရှာဖို့ လုပ်နေရုံသာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူမက အစပိုင်းမှာတော့ မဝယ်ချင်ဘဲ ဒီလူတွေက သူ့ရဲ့ မြေးကို အားကျအောင် လုပ်ပြီး ငိုအောင် လုပ်တယ်ဟု တွေးနေသည့်အတွက် သူမက သူ့ကို အဲ့ဒါတွေ ပေးဖို့ လက်ဦးမှု ယူခဲ့ရုံသာ မဟုတ်ဘူးလား။
သို့သော် မိသားစုထဲရှိ အမျိုးသမီးက အမြင်ကျဥ်းပြီး အမျိုးသားက ညှိနှိုင်းဖို့ မလွယ်ကူဘဲ သူမက အကြောင်းပြချက် ရှာပြီး ဝယ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းရန် ကြိုးစားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ စားဖို့အတွက်တောင် မလောက်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒါတွေကို မရောင်းနိုင်ဘူး။”
အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ မျက်နှာက မရိုးသားသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ သူမက သူမရဲ့ စားစရာတွေကို ဝေမျှဖို့ ဆန္ဒ မရှိနေခဲ့ပါ။ အဲ့ဒါကို ရောင်းတာကလည်း မကောင်းပါ။ တကယ်လို့ သူမက အဲ့ဒါကို ရောင်းရဲရင် အမျိုးသမီးကြီးက သူတို့ရဲ့ စားစရာသည် မသန့်ရှင်းဘူးဟု ပြောလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ကလေးဆိုးက မြေကြီးပေါ်မှာ လှိမ့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးကြီးက သူမရဲ့ ဒေါသကို ထပ်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ပါ။
“မင်းလို မိန်းမတစ်ယောက်က သားသမီးရှိတာတောင် မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှလုံးသားမရှိရတာလဲ။ ငါ့မြေးက မင်းတို့ စားစရာကို စားချင်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ မင်းက ငါတို့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ သူမက ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူမက သူမရဲ့ ချွေးမကို ဆွဲကာ သူမဘေးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“မင်းလို မိန်းမကြီးက ငါတို့နဲ့ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။ ငါတို့က ငါတို့ရဲ့ စားစရာကိုပဲ စားနေတာလေ။ မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းက အဲ့ဒါကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ တောင်းဆိုတာလေ။ ပြီးတော့ အစတုန်းက မင်းတို့တွေ အဲ့ဒါကို အလကား လိုချင်တာလေ။ ပြီးတော့ မင်းတို့တွေ အဲ့ဒါကို မရနိုင်တော့မှ မင်းတို့ အဲ့ဒါကို ဝယ်ဖို့အတွက် ပြောတာလေ။ အဲ့ဒါကို ငါတို့ဆီလာပြီး အပြစ်တင်နေတာ။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ။ မင်းက ရထားကို ပိုင်တာလား။ မင်းက တစ်ခြားသူတွေကို ဘာလို့ အမိန့်တွေ လာပေးနေတာလဲ။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အတော်လေးကို ဒေါသထွက်ပြီး ပြဿနာရှာချင်သည့် မိန်းမကြီးကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။
မိန်းမငယ်လေး အနောက်ကနေ သူမက ထွက်လာသည့်အခါ သူမက တစ်ခုခုကို ပြောဖို့အတွက် လုပ်လိုက်သည်။ သူမက မြန်မြန်လုပ်ပြီး မိန်းမကြီးကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ဒီလို လုပ်ဖို့အတွက် မရည်ရွယ်ပါဘူး။ မင်းတို့ကို နှောင့်ယှက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။”
အမျိုးသမီးကြီးက အော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ “ ရှောင်ယို၊ ငါ့ကို မဆွဲနဲ့။ သူတို့က ငါ့ကို အထင်သေးနေကြပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ရွာကနေ လာတာလေ။ သူတို့က စားစရာတွေ ယူလာပေမယ့် ငါတို့ကို မပေးဘူး။ ကျွမ်းကျွမ်း။”
မိန်းမငယ်လေး ရှောင်ယိုက သူမရဲ့ အသံကို လျှော့ကာ စိတ်ပျက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ လူတစ်ယောက်က သူတို့ပိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မပေးချင်တာ ပုံမှန်ပဲလေ။ ပြဿနာရှာနေတာ ရပ်ပါတော့။ ကျွမ်းကျွမ်းကို မြန်မြန် ပြန်ခေါ်လာခဲ့။ ပြီးရင် ပြန်သွားကြမယ်။”
“နင်ရော ငါ့ကို သဘောမကျဘူးလား။ တကယ်လို့ ငါသာ သိနေခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါ နင့်နောက်ကို မလိုက်လာပါဘူး။ နင်က တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရကတည်းက ငါတို့ကို ထပ်ပြီး သဘောမကျတော့ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။”
အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ရွံရှာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလူက ဘယ်လိုလူလဲ။”
ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ အဖွား ပြောသည့်အတိုင်း ကလေး အသံလေးဖြင့် လိုက်ပြောခဲ့သည်။ “ဒီလူက ဘယ်လိုလူလဲ။”
ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ သမီးကြောင့် ပျော်သွားခဲ့သည်။ “သမီးက ဘာသိလို့လဲ။ သမီးက တစ်ခြားလူတွေကို အတုယူနေရုံပါ။”
ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ပြဿနာရှာမယ့်သူ မရှိတော့ပါ။ သို့သော် သူမက စားသောက်ဆိုင်ကို ရောက်လာသည့် အချိန်တိုင်း သူမက ဘေးနားကနေ ကလေးငိုသည့် အသံကို ကြားသည့်အခါတိုင်း ဝမ့်ရင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။
ရထားက နောက်ထပ်တစ်ရက် ခရီးထွက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ထိုနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ မြို့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က အတွေ့အကြုံ ရှိနေပြီး ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့က အလယ်မှာ ထောင်ထောင်ကို ချီထားသော အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကို ကြားထဲမှာ ညှပ်ထားခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက အရှေ့က လျှောက်ပြီး ရှုရွှမ်းက အနောက်မှ လျှောက်လာကာ မြို့ရထားဘူတာကနေ ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် လမ်းလျှောက်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူတို့ ရထားဘူတာကို ရောက်တာနှင့် ဝမ့်ရင်းက တစ်ယောက်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်နေသည့် အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။
“အစ်မရင်း၊ အစ်မရင်း၊ ထောင်ထောင်။ ငါဒီမှာ။”
ချမ်ယုက နှင်းဆီနီရောင် သိုးမွှေးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး သူ့အနောက်မှာ ရပ်နေသည့်သူကတော့ ချမ့်ရှုဖန်း ဖြစ်သည်။ သူမက အစိမ်းရောင် အဝတ်အရှည်ကို ဝတ်ထားပြီး သူမရဲ့ အနောက်မှာ ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ထားသည့် လန်ယွဲ့က ရပ်နေခဲ့သည်။
သူတို့ သုံးယောက်က မိသားစု တစ်ခုလို ရပ်နေခဲ့သည်။
ချမ်ယုက သူမရဲ့ ဆံပင်အရှည်ကြီးကို ညှပ်ပြီး ဆံပင်ကို ကျောလယ်လောက်သာ ထားထားခဲ့သည်။ သူမက ဝမ့်ရင်းကို မြင်သည့်အခါ ပြေးလာခဲ့သည်။
“အစ်မရင်း၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ။”