အခန်း (၂၅၅-၂၅၆)
Vol. 22 Ch. 255-256
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၅၅
ထောင်ထောင်က ချမ့်ယုကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်ကာ အဝေးကနေ သူမအပေါ်ကို ပြေးတက်လိုက်သည်။
“မမချမ့်ယု၊ ထောင်ထောင်က မမကို အရမ်း လွမ်းနေတာ။”
ချမ့်ယုက ကလေးမလေးရဲ့ ပါးကို ဆွဲလိုက်သည်။ “တကယ်ရော ငါ့ကို လွမ်းလို့လား။ မင်း ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာတာ ငါမြင်တယ်နော်။”
ထောင်ထောင်က မျက်လုံးလေး ပေကလပ်၊ ပေကလပ် လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သမီးက မမကို သတိရတိုင်း စားနေတာလေ။”
ချမ့်ယုက အော်ရယ်လိုက်ပြီး ချမ့်ရှုဖန်းကလည်း သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ရယ်နေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က တွေ့ပြီး အနည်းငယ် စကားစမြည် ပြောလိုက်ကြသည်။
လန်ယွဲ့က ရည်ရွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “သွားရအောင်။ အရင်ဆုံး အိမ်ကို သွားပြီး နားရအောင်။ ညစာက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ငါ ဒီည ချွမ်ကျဲမှာ ကြိုမှာထားပေးတာ။ အတူတူ စားဖို့ သွားရအောင်။”
ဝမ့်ရင်းက မြန်မြန်ပဲ ငြင်းလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့ မလာခင် ဘယ်မှာ နေကြမလဲဆိုတာကို သဘောတူထားကြလို့ပါ။”
မြို့မှာ ချမ့်တုန်ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးတွေ ရှိနေသည့်အတွက် သူ့ဖို့ အိမ်တစ်လုံး ငှားရန် စီစဥ်ဖို့ဆိုတာ မခက်ပါ။
ချမ့်ယုကလည်း ဝမ့်ရင်းကို အားတက်သရော ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မတွေ့ခဲ့ရသည့်အတွက် သူမမှာ ဝမ့်ရင်းကို ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့သည်။
ချမ့်ရှုဖန်း - “ဒီလိုဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။ အရင်ဆုံး နားဖို့ နေရာတစ်ခုကို သွားလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ မင်းတို့ ဘာမှ မပြင်ဆင်ရသေးဘူးဆိုရင် အဲ့ဒါတွေကို လုပ်ဖို့ ငါနဲ့ ချမ့်ယုက ကူပေးမယ်။ မင်းတို့ နားပြီးမှပဲ ဒီည ငါတို့ ဘဲကင်ကို အတူတူ စားကြမယ်။”
ထောင်ထောင်က စားဖို့သောက်ဖို့အကြောင်း ကြားသည့်အခါ သူမက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ။”
ကလေးမလေးက လူကြီးတွေကို ပီတိဖြစ်စေသည့် ကလေး အသံလေးဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။
ဝမ့်ရင်းက သူမကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “လောဘကြီးလိုက်တဲ့ ကြောင်ကလေးပဲ။”
ထောင်ထောင်က သူမအမေရဲ့ ပေါင်ကို ဖက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သမီး ဘဲကင် စားချင်တယ်။”
သူမတို့ မိသားစုက သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အားရစွာ သဘောတူလိုက်ပြီး အရင်ဆုံး အိမ်ငှားဖို့ ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ နေရမယ့် နေရာက ခြံဝန်းနဲ့ မဟုတ်ဘူးဆိုပေမယ့် အဲ့ဒါက လိုင်းခန်းလို အဆောက်အဦ တစ်ခုပဲ။
ဝန်ထမ်းအိမ်ရာလို ဖြစ်ပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကျောင်းနှင့် အရမ်းကြီး မဝေးဘဲ အိပ်ခန်း သုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်း တစ်ခန်း ပါဝင်ကာ တစ်အိမ်လုံး အပြီးအစီး ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ တက္ကသိုလ်မှ ဌာနရှိ ဝန်ထမ်းများကို ထောက်ပံ့ နေရာချပေးထားတာ ဖြစ်သော်လည်း ပါမောက္ခဟောင်းကြီးရဲ့ ကိစ္စကို ပြန်လည် လုပ်ဆောင်ပြီးတဲ့နောက် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အနောက်တိုင်းပုံစံ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ထုံးစံအတိုင်း သူက အဲ့မှာ အကြာကြီး မနေတော့ပါ။
အိမ်က လေးထောင့်ပုံစံ ကြမ်းခင်းရှိပြီး သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပုံရကာ ဘာအစက်အပျောက်မှ ရှိမနေသည့်အတွက် ဝမ့်ရင်းက အတော်လေးကို ကျေနပ်နေခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်က သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး သူ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးနှင့် နေဖို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။ “ငါ့ကို ဖြောင်းဖျဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ အဲ့နောက်လိုက်ဟောင်းကြီးက အရင်တိုင်း ပြန်ဖြစ်ရုံပဲ ရှိသေးတာ။ ပြီးတော့ သူက ဝိုင်းကြီးတစ်ဝိုင်းနှင့် ဝင်ပေါက်၊ ထွက်ပေါက် သုံးပေါက် ရှိတဲ့နေရာမှာ နေတာ။”
ချမ့်တုန်သည် စားစရာနှင့် နေစရာ ရဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးဆီ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ချမ့်ယုနှင့် ချမ့်ရှုဖန်းက ဝမ့်ရင်းကို ထိုင်ဖို့ ဆွဲထားပြီး စကားတွေ စပြောနေခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေတုန်းက သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေအကြောင်း ပြောပြီးနောက် ချမ့်ယုက ချီးကျူးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မရင်း၊ အမက အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ။ အစ်မက ဒီလိုမျိုးနဲ့ တက္ကသိုလ်ကို တက်နိုင်တယ်။”
မြို့က လူဟောင်းတွေကတောင် တက္ကသိုလ် တက်နိုင်တာ ရှားသည်။
ဝမ့်ရင်းက မြို့မှာ တက္ကသိုလ် တက်ဖို့အတွက် လမ်းကို အလွယ်လေး ရလိုက်သည်။
ဝမ့်ရင်း - “မင်းရော ဒီနှင့် စာမေးပွဲကို စမ်းမဖြေခဲ့ဘူးလား။”
ချမ့်ယုက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။ “ငါမှ အဲ့ဒါတွေကို မဖတ်တတ်တာ။ ငါက စာနဲ့ ပတ်သက်ရင် မတော်တာ အစ်မရင်းလည်း သိပါတယ်။”
မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူမသည် သူမရဲ့ ဆရာမနှင့်အတူ ပီကင်း အော်ပရာကို လေ့လာရင်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တုန်းက သူမသည် သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့အထိ မဆိုနိုင်ခဲ့သေးပါ။ အခုဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက သူမ သဘောကျသည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှာ သူမကိုယ်သူမ နှစ်မြုပ်ပြီး မနက်တိုင်း အစောကြီး ထကာ သူမရဲ့ အသံကို သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခဲ့သည်။
ကောလိပ် ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက်ကတော့ ချမ့်ယုသည် အရမ်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတိထားသည်။ သူမသည် စာလေ့လာရတာ ကြိုက်သည့် ဝမ့်ရင်းနှင့် မိုင့်မောင်လို မဖြစ်ချင်ဘဲ သူမသာ အဲ့လို လုပ်မယ်ဆိုရင် အောက်ဆုံးမှာသာ ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
မိုင့်မောင်အကြောင်း ပြောရင် ချမ့်ယုက ပိုပြီးတောင် ပျော်လာခဲ့သည်။ “ဒီည ငါတို့တွေ ညစာအတွက် မိုင့်မောင်ကိုလည်း ခေါ်ထားတယ်။”
မိုင့်မောင်က သာမန် ကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာသာ စာသင်နေခဲ့ပြီး သူမရဲ့ အတန်းက ဝမ့်ရင်းရဲ့ အတန်းထက် တစ်ပတ် ပိုစောသည်။ သူမကို မှီဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သည့်အတွက် သူမက အရင် ဒီနေရာကို လာခဲ့သည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ချမ့်ယုနှင့် ချမ့်ရှုဖန်းတို့က ဒီနေရာမှာ ရှိနေသည့်အတွက် ချမ့်ကျီဟွာက အရမ်းကြီး စိတ်မပူခဲ့ပါ။
မိုင့်မောင်က သုံးရက်စောပြီး ရောက်လာကာ ခရီးသွားတွေ စိတ်ဝင်စားသည့် အဓိက နေရာတွေကို လည်ပတ်ဖို့အတွက် ချမ့်ယု ခေါ်သွားတာကို ခံခဲ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရွာမှာကတည်းက ညီအမတွေလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ဒီအချိန်မှာတော့ သူတို့က ပိုပြီး ကပ်နေခဲ့ကြကာ ခွဲလို့မရပါ။
ဝမ့်ရင်းက မိုင်မောင့် ပြဿနာများ ရှိနေမလားဆိုပြီး စိတ်ပူနေခဲ့သော်လည်း အခု ချမ့်ယုကို တွေ့သည့်အခါ သူမက ဒါတွေဟာ အတွေးလွန်နေတာဖြစ်ကြောင်း သူမက သိသွားခဲ့သည်။ ချမ့်ယုရဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင် မိုင့်မောင်က မြန်မြန်ပဲ အသားကျလာနိုင်မယ်ဆိုတာ သေချာသည်။
မိသားစုက သူတို့ရဲ့ အထုပ်တွေကို ဖြည်လိုက်သည်။ သူတို့က အိမ်မှာ ရေမိုးချိုးပြီး အရမ်း မပူခင်မှာပဲ အဆောက်အဦရှိ အဓိက အပူပေးတဲ့ဟာကို နွေးအောင် ထားလိုက်ကြသည်။ ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ သမီးကို မြန်မြန် ရေချိုးပေးပြီး မိသားစုက သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကာ ထိုညမှာတော့ ဘဲကင်ကို စားဖို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ထောင်ထောင်က ဒီလို ဘဲကင်မျိုးကို အတော်လေး သဘောကျသည်။ သူမအဖေ လုပ်ပေးသည့် ဘဲကင်ကလည်း အရသာ ရှိပေမယ့် စားသောက်ဆိုင်ရှိ ဘဲကင်ကတော့ မတူဘဲ အရသာ ရှိသည်။
ထောင်ထောင်သည် ဘဲအရေခွံ ပတ်ပြီး အနှစ်တွေ စမ်းထားသည့် ပန်ကိတ်ကို အတော်လေး သဘောကျသွားသလို နုတ်နုတ်စဥ်းထားသော ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် သခွားသီးကိုလည်း ပထမဆုံး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။
ဘဲရိုးတွေကို စွပ်ပြုတ် လုပ်ထားပြီးနောက် ပဲပင်ပေါက်ကို ဘဲဆီဖြင့် မွှေကြော်ထားသည်။ အဲ့ဒါက လန်းဆန်းသွားစေသည်။
ရှောင်လီကျီကောမှ ကြက်ကုန်းဘောင်ရဲ့ အရသာက အတော်လေး စားကောင်းပြီး ကြက်သားက နူးညံ့ကာ မြေပဲက ကြွတ်ယွနေခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်နေသည့် ဆားဖြူးထားတဲ့ ဘဲအသည်းကို ချီးကျူးနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ပဲဝါကို အချိုပွဲအနေဖြင့် စားပြီး အဲ့ဒါက အေးပြီး တစ်လုပ် စားလိုက်ရုံဖြင့် ပဲက မွှေးပြီး အရသာကောင်းကာ လန်းဆန်းသွားစေသည်။
မိုင့်မောင်က ကောလိပ်မှာ တစ်ပတ်လောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မြို့ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမက ကွဲပြားသည့် လောကသစ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး အရင်ကထက် ပိုပြီး သဘောထားကြီးကာ ပျော်တတ်လာခဲ့သည်။
ထောင်ထောင်က လူအုပ်ထဲမှာ ထိုင်ပြီး အချိန်ရှိတိုင်း စားနေခဲ့သည်။ သူမက သူမရဲ့ ခြေထောက်လေးကို ဟိုလွှဲ၊ ဒီလွှဲ လုပ်နေရင်း အတော်လေးကို ပျော်နေပုံ ရသည်။
ချမ့်ယုက အချိုရည် ထည့်ထားသည့် ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ခွက်တိုက်ကြရအောင်။”
သူမသည် ပေကျင်းကို လာဖို့ ဆန္ဒမရှိသည့် အစ်မရင်းကို စိတ်ပူနေခဲ့သော်လည်း အခုဆိုရင် အစ်မရင်းက တိုးတက်ဖို့ ဒီမှာနေရန် စီစဥ်နေပုံရသည်။
ချမ့်ယုက အတော်လေး ပျော်နေခဲ့သည်။ “အစ်မ စာလေ့လာတဲ့ အချိန်မှာ အရာရာက အကောင်းဆုံးတွေ ဖြစ်နေဖို့ကို ဆုတောင်းပေးပါတယ်။”
ချမ့်ရှုဖန်းက ချမ့်ယုကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေခဲ့ရင်း လန်ယွဲ့က ခုံအောက်ကနေ သူမရဲ့ လက်ကို တိတ်တဆိတ် ကိုင်လိုက်သည်။
ဝမ့်ရင်းကလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ “ချီးယား။”
ခေတ်သစ်တစ်ခု စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းရဲ့ စာတွေက လွယ်ကူသည်။ သူမက အချိန်မှန် အစီရင်ခံစာ တင်ပြီး အတန်းတွေကို ပုံမှန် တက်ရန်သာ လိုအပ်သည်။
ရှုရွှမ်းရဲ့ ဘက်မှာတော့ အလှည့်အပြောင်းလေး အနည်းငယ် ရှိသည်။
ချမ့်တုန်သည် သူ့တပည့်ကို ခေါ်သွားဖို့ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီဆိုတဲ့ နေရာက နာမည်ကြီး ယန်မိသားစုရဲ့ ဟင်းပွဲဆိုင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က အင်တင်တင်နှင့် လက်ခံပေးခဲ့ကြသည်။
ချမ့်တုန်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီးက တည်ငြိမ်ပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ သူတို့မှာ အနီးကပ် ကြည့်နေတဲ့ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိနေပေမယ့် သူတို့ အားလုံးကိုတောင် နေရာ မပေးနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒါကို မင်းက မင်းရဲ့ တပည့်ကို အဲ့ထဲ ဝင်တိုးစေချင်တုန်းလား။ ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါမလား။”
မြို့ရဲ့ ထူးခြားသည့် ပထဝီဝင် အနေအထားကြောင့် စားသောက်ဆိုင်ကြီးများစွာကို ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သည်။ ဟင်းပွဲတွေကို ကန့်သတ်ထားသော်လည်း သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းတွေက ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပေကျင်းကို လာသမျှ တစ်လျှောက်လုံး ထိုဆိုင်ကြီးတွေမှာ လူပြတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါ။
ဒါတွေက သူတို့ရဲ့ ပုံစံတွေက ဘယ်တော့မှ မလျှော့သွားဘူးဆိုတာ ပြောနိုင်ပြီး သူတို့ဆီမှာ လုံးဝ စားဖိုမှူး လိုတယ်ဆိုတာ မရှိပါ။
ချမ့်တုန်က သက်ပြင်းချပြီး သူ့တပည့်ရဲ့ အမြင်ကို မေးဖို့ သွားခဲ့သည်။ “မင်းက ယန်ကျားချိုင်ကို ဝင်လို့ ရတုန်းပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်း အဲ့ကို မသွားဘူးဆိုရင် စားဖိုမှူး အကြီးကဲ တစ်ယောက် မကြာခင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အဲ့ကို ဝင်သွားရင် တစ်ခြားသူတွေက ဝိုင်းဖယ်ကြမှာကို ငါ စိုးရိမ်တာ…. ဒါမှမဟုတ် ဆရာ မင်းအတွက် လမ်းကြောင်း တစ်ခု ဦးဆောင်ပေးဖို့ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ တစ်ခြား လူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးသင့်တယ်။ ယန်ကျားချိုင်ကိုတော့ မသွားကြရအောင်ကွာ။”
ချမ့်တုန် မလုပ်ချင်ဆုံး အရာကတော့ သူ့တပည့်ကို ဒီလို ဖယ်ကျဥ်ထားမည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာ မထားချင်တာ ဖြစ်သည်။ သူက သူ့တပည့်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိနေခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းမှာ ပါရမီ၊ အရည်အချင်းနှင့် ခက်ခဲမှုတွေကို သည်းခံနိုင်တဲ့ ဆန္ဒမျိုး ရှိသော်လည်း သူက လူတွေနှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရာမှာတော့ အရမ်းကြီး မတော်ပါ။
ဒါဟာ သူက ရိုင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပါရမီနှင့် ယှဥ်သည့်အခါ လူတွေနှင့် ညှိုနှိုင်းရမည့် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက အနည်းငယ် အနောက်မှ ကျန်နေခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။
အခြားသူတွေနှင့် ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်း မရှိသည့် အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်အား မနာလိုတဲ့စိတ် အလွယ်လေး ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ချမ့်တုန်က သူ့ရဲ့ တပည့်ကို အခြားသူတွေနှင့် ရန်ဖြစ်အောင် တွန်းအားပေးချင်စိတ် မရှိပါ။
တကယ်လို့ အလားအလာရှိသည့် လူငယ် တစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှု အားလုံးကို ရန်ဖြစ်တာတွေ အပေါ်မှာ အာရုံစိုက်လိုက်ရင် နောက်ပိုင်း သူက ကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရယူနိုင်တော့မှာလဲ။
ဒီမြို့မှာ နာမည်ကြီးတာက ယန်မိသားစုရဲ့ ဆိုင်ပဲရှိတာ မဟုတ်ပါ။ အခြား နာမည်ကြီးသည့် ဟင်းပွဲတွေဖြစ်တဲ့ ရေတိမ်ပိုင်းမှာ ကူးခတ်နေသည့် နဂါးများနှင့် ငါးမျက်လုံးနှင့် ပုလဲများကို ရောထားခြင်း စသည့် ဟင်းပွဲများလည်း ပါရှိသည်။
ရှုရွှမ်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီး သူ့ဆရာအား သဘောတူလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ယန်ကျားချိုင်ကို မသွားတော့သလို သူ့ရဲ့ တပည့်လည်း မဖြစ်ချင်ဘူး။”
ဟင်းချက် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စည်းမျဥ်းတွေ ရှိသည်။ ရှုရွှမ်း သူ့ရဲ့တပည့် ဖြစ်လာသည့်အခါ သူမရဲ့ အမေက သူ့ကို သေတဲ့အထိ ချမ့်တုန်အတွက် ထောက်ပံ့ပေးဖို့ သင်ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ “ဆရာ၊ ဆရာ” ဟု သူက ပြောခဲ့ပြီး “အဖေလိုပဲ” ဟုလည်း ပြောခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်ရဲ့ စိတ်က ပျော့သွားခဲ့သည်။ သူ့တပည့်က အပြင်ဘက်မှာ အေးတိအေးစက် ရှိသော်လည်း အတွင်းစိတ်ကတော့ နွေးထွေးပြီး ရိုးသားသည့် လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ သူခံစားရမှာက သေချာသည်။
“စောင့်လိုက်ပါ။ မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်ချင်ရင်တောင် သူတို့က မင်းကို လိုချင်ကြမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ မင်းကို သူတို့တွေ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ရအောင် ငါ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။ တကယ်လို့ မင်းကို သူတို့က သဘောကျရင် မင်း သူတို့ကိုလည်း ဆရာလို့ ခေါ်လို့ရတယ်။”
ချမ့်တုန်က စိတ်ကို ပြင်ဆင်ကာ မင်ရှန်းမှာ နေသည့် စားဖိုမှူးဟောင်း တစ်ယောက်စီကို အလည်သွားဖို့ ရှုရွှမ်းကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ပျက်စီးနေတဲ့ ဝန်းထဲကို ဝင်သွားလိုက်တာနဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ နေတဲ့ မိသားစု လေးစုကို တွေ့ရလိမ့်မည်။ ဝန်းထဲမှာက တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ် ဆောက်ထားခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူတို့ နေရာမှန်ကို မတွေ့ခင် လမ်းတစ်လျှောက်ကို လိုက်ပတ်ပြီး ကြည့်လို့ ရသည်။
ပိန်ပိန်နှင့် လူအိုကြီးက ဘေးမှာ ရေနွေးအိုးကြီးဖြင့် ကျောက်ခုံမှာ လှဲရင်း ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း ရေဒီယို နားထောင်နေခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်က သူ့လက်ထဲက လက်ဆောင်ကို ချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အို၊ အဖိုးကြီး။ မင်းကို ကြည့်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်း ဘာတွေ နားထောင်နေတာလဲ။ မာစန်းလီလား။”
အဖိုးကြီးရဲ့ မျိုးရိုး နာမည်က ချိုးဖြစ်သည်။ သူက ချမ့်တုန်ကို မြင်သည့်အခါ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ “မင်းပဲ။ ဒီနှစ်တွေမှာ မင်း အများကြီးပဲ ခံစားခဲ့ရတာမလား။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝနေရတုန်းလဲ။”
လေးလေးနက်နက် ပြောရမယ်ဆိုရင် ချမ့်တုန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ဆရာဝန် ဝမ့်ရင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကြောင့် အရင်ကထက် ပိုပြီးတောင် ပိန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အဖိုးကြီးချိုးက သူတို့ကို ဘာမျက်နှာသာမှ မပေးခဲ့ပါ။ “တကယ်လို့ မင်း နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ဝလာရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက မင်းကို မြင်ရတာ အသားကျနေပြီလေ။ မင်းသာ ဝိတ်ကျသွားရင် ငါမြင်နေကြ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။”
ချမ့်တုန်က လုံးဝကို စိတ်ထဲ မရှိနေခဲ့ပါ။ “ဒါကတော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိအောင် လုပ်ဖို့ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေလောက်ကတည်းက ငါ ပိန်သွားအောင် မလုပ်ရဲပါဘူး။ ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒါက မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ပုစွန်ခြောက်တွေ။ ပြီးတော့ ဒါကိုတော့ မင်း စားဖူးလားတော့ ငါမသိဘူး။ ဒါကို ငါ မိတ်ဆွေဆိုတဲ့ ဆိုင်ကနေ ဝယ်လာတာ။ ဒါက ပြည်ပ ထုတ်ကုန်ပဲ။”
အဖိုးကြီးချိုးက ပင်လယ်စာတွေကို အထင်သေးသော်လည်း ဒီဟင်းကတော့ သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးက သူ့နားရှိ ပစ္စည်းလေးကို သူ့လက်ဖြင့် ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက တော်တော်လေးကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ မင်း အဲ့ဒါ စားချင်နေတာလား။ အဲ့ဒါကို ယူလာခဲ့လေ။ အဲ့ဒါမှ ငါ မင်းအတွက် ဟင်းပွဲ တစ်ပွဲ ချက်ပေးလို့ရမှာပေါ့။”
မိသားစု နှစ်စုက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။ အဖိုးကြီးချိုးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်မျိုးရှိပြီး စားဖိုမှူးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် စားသောက်ဆိုင်မှာ စားဖိုမှူးတစ်ယောက်အဖြစ် အလုပ် မလုပ်ချင်သလို ဘယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက် အတွက်မှ သီးသန့်လည်း မချက်ပြုတ်ပေးချင်ခဲ့ပါ။ ချမ့်တုန်သည် ထိုအချိန်တုန်းက ငယ်သေးပြီး သူ့သဘောကျသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာက စားဖို့သာ ဖြစ်သည်။
သူက စားစရာ တစ်ခုခု ရသည့်အချိန်တိုင်း အဖိုးကြီးချိုးဆီကို လာပြီး သူ့အတွက် ကောင်းသည့် စားစရာ တစ်မျိုးကို ချက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလေ့ ရှိသည်။
အဖိုးကြီးချိုးက ချမ့်တုန့်ရဲ့ အချက်အပြုတ်နှင့်ဆိုင်သည့် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အဖိုးကြီးချိုးသည် အဲ့ဒါကို ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။
၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း
အပိုင်း ၂၅၆
ချမ့်တုန်က ရှုရွှမ်းကို အရှေ့သို့ တွန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါကရော ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ကျုပ် ဒီကို တစ်လမ်းလုံး ခေါ်လာတာ။ ကျုပ်အတွက် ခဗျားကို ချက်ဖို့ သေချာပေါက် ခွင့်မပြုပေးနိုင်ဘူး။ ဒါက ကျုပ်ရဲ့ တပည့်ပါ။ သူ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်တွေကို ခဗျားဆီ ထုတ်ပြဖို့ ကျုပ် ခွင့်တောင်းလို့ ရနိုင်မလား။”
စကားတွေကို သဘာဝအတိုင်းပဲ ပြောလိုက်သည်။ အဖိုးကြီးချိုးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချမ့်တုန်နှင့် ရှုရွှမ်းကို ကြည့်ပြီး သူ ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ နားလည်သွားခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက ပစ္စည်းတွေကို ဖယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တော်တော်လေးကို တတ်နေတာပဲ။ ငါ့ကို ပေါင်းပြီး ကြံစည်နေတာလား။ ခေါ်သွား။ ဝေးဝေးကိုသာ ခေါ်သွား။ ငါ မင်းရဲ့ ဒီလို ကျိုးနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မလိုချင်ဘူး။ ဒီလို ကိစ္စ သေးသေးလေးတွေအတွက် ငါ့နားမှာလာပြီး ငါ့ကို အမိန့်တွေ ပေးနေတာပဲ။ ငါ ဒါကို မလုပ်ဘူး။”
ချမ့်တုန်က သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို သုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာချိုး၊ သူက ကျုပ်တပည့်ပါ။ တကယ်လို့ ခဗျားက သူ့ကို လိုချင်ရင်တောင် ကျုပ်မှာ သူ့ကို ပေးပစ်ဖို့ဆိုတာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ သူ့ကို ခဗျားဆီကနေ ပညာတွေ သင်ယူစေချင်ရုံပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို နားလည်ပေးပါ။ ကျုပ်လည်း အသက်ကြီးနေပြီလေ။ တကယ်လို့ ကျုပ်သာ သူ့ကို သင်ပေးနိုင်ရင် ဒါတွေကို ကျုပ်ဘာသာပဲ လုပ်တော့မှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား။ ကျုပ်တပည့်က အရည်အချင်း ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ခဗျား ကျုပ်ကို မယုံရင် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကိုသာ ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျုပ် သူ့ကို ဘာလို့ ဒီနေရာ ခေါ်လာလဲဆိုတာ ခဗျား နားလည်သွားမှာပါ။” ချမ့်တုန်က လေးလေးနက်နက် ပြောနေခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက ရှုရွှမ်းကို သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လိုမျိုး ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ရှုရွှမ်းက တည်ငြိမ်ပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက မျက်နှာလို၊ မျက်နှာရ လုပ်ဖို့လည်း မကြိုးစားသလို၊ ဘာစကားမှလည်း အများကြီး မပြောခဲ့ပါ။ သူသည် ခနလောက်တော့ တွေဝေသွားခဲ့သည်။ “ဒါကို သုံးပြီး ငါ့အတွက် ဟင်းပွဲ တစ်ပွဲ လုပ်ပေး။ ငါတို့မှာ ဝက်ပေါင်ခြောက်၊ ဆီ၊ ကစီနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ရှိတယ်။ မင်း အဲ့ဒါတွေနဲ့ မင်းဘာသာ လုပ်လို့ရတယ်။ မင်းဆရာက မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ချီးကျူးနေတာဆိုတော့ မင်း ဘယ်လောက် တော်လဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”
ရှုရွှမ်းက တုံ့ပြန်ပြီး ပစ္စည်းထုပ်တွေကို သယ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်က ခွေးခြေခုံလေး တစ်ခုံကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူ့ဘာသာ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူ့အချိန်တွေကို အဖိုးကြီးချိုးနှင့် ဖြုန်းနေခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက စကားနည်းတဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ချမ့်တုန်ကတော့ မနားတမ်း ပြောနိုင်သည်။ သူ စကားပြောနေရင်း မီးဖိုချောင်ထဲကနေ အနံ့တစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက အဓိပ္ပါယ်ပါပါ စကားကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကလေး၊ မင်းက တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲ။”
ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ အရည်အချင်း တစ်ခုနဲ့ဆိုရင် သူက သင့်တော်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို ရှာဖို့အတွက်ပဲ စီစဥ်နေတုန်းပဲ ဖြစ်နေမှာ။
ချမ့်တုန်က မေတ္တယျဘုရားလို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ကျုပ် ငယ်ငယ်တုန်းက ကောင်းတဲ့ ဘဝမှာ နေရဖို့ ကံပါတယ်ဆိုပြီး ကျုပ်အမေက ပြောခဲ့တာ။”
အဖိုးကြီးချိုးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ခနလောက် ရပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်မအရွယ် ရွှေရောင် ပဲစေ့ကို ဆွဲကာ ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါက မင်းကို ပြန်ပေးတာ။”
ချမ့်တုန် ငယ်ရွယ်စဥ်တုန်းက သူ့မိဘတွေ ရုတ်တရက် ဆုံးသွားပြီး မိသားစု တစ်စုလုံးရဲ့ စီးပွားရေးတွေက သူ့ပုခုံးပေါ် ကျလာခဲ့ရသည်။ အဖိုးကြီးချိုး ချမ့်တုန်ဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တာ ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တုန်းသည် ချမ့်တုန်သည် ရေခဲရိုက်ထားသည့် ဝက်ရဲ့ ဝမ်းတွင်းသားတွေကို ယူကာ ညသန်းခေါင်ကြီး တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့သည်။ သူသည် ညအများစုကို မီးဖိုဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ငိုရင်း ဝက်ကလီစာတွေကို စားနေခဲ့သည်။ သူသည် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ပါ။
ဒါဟာ သူပို့လိုက်သည့် ရွှေပဲစေ့တွေကို အဖိုးကြီးချိုး လက်ခံရတဲ့ အချိန်က အခက်ခဲဆုံး အချိန်သာ ဖြစ်သည်။
ချမ့်တုန်က ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ “ဘာလို့ ခဗျား အဲ့ဒါကို အခုထိ မသုံးရသေးတာလဲ။ ဒါက သိပ်ပြီးလည်း အဖိုးတန်တာ မဟုတ်ဘဲနဲ့။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဲ့ဒါက ယွမ်နှစ်ရာလောက်ပဲ တန်တာပါ။ ခဗျား အဲ့ဒါကို သိမ်းထားသင့်တယ်။”
ရွှေဆိုတာက ပစ္စည်းတွေ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သည့်အချိန်မှာ အမြဲတမ်း ပိုပြီး အဖိုးတန်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်တွေမှာ ကိစ္စတွေက တည်ငြိမ်နေသည့်အခါ ရွှေတန်ဖိုးက ပျှမ်းမျှ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက ဒေါသထွက်သွားပြီး ရွှေပဲစေ့တွေကို သူ့ရဲ့ လက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “မင်းပေးတဲ့ ပစ္စည်းကို ဘယ်သူက လိုမှာလဲ။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိသားပဲ။”
အဖိုးကြီးချိုးမှာ အရည်အချင်းကောင်းတွေ ရှိသည်။ သူက တွေ့ဆုံမှုကို အဆုံးသတ်ဖို့ မလုပ်နိုင်သည့်အခါ သူက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ရဖို့ လုပ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူ ပိုက်ဆံအချို့ကို စုသည့်အခါ သူက လှဲဖို့ အိမ်ကို သွားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူက နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ဒါက သိပ်မဆိုးလှပါ။
ချမ့်တုန် ဘာကိုမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ အဖိုးကြီးချိုးက သူ့ကို အထဲဝင်ပြီး စားစရာတွေကို တည်ခင်ပေးဖို့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဟာရဲ့ အနံ့က ငါ့အတွက် ကောင်းလိုက်တာ။”
ချမ့်တုန်က ဟင်းပွဲတွေကို တည်ခင်းပေးဖို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်သွားခဲ့သည်။
ရှုရွှမ်းက ဟင်းပွဲ နှစ်ပွဲနှင့် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို လုပ်ခဲ့သည်။ ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းကို ဟင်းပွဲအကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ချမ့်တုန်က ဟင်းပွဲကို လက်ဆောင်အဖြစ် မယူလာခင်မှာ ရှုရွှမ်းက အဲ့ဒါကို ဝမ့်ရင်းရဲ့ အကြံအရ လုပ်ပေးခဲ့သည်။ အရသာက သူနှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း မဆိုးလှပါ။ ဒါက ထူးခြားတဲ့ အရသာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောလို့တောင် ရသည်။
ရှုရွှမ်းက ကြက်သားဟင်းနှင့် ထမင်းရယ်၊ ရတနာရှစ်မျိုး ကြော်ထားတာရယ်ကို လုပ်ပေးခဲ့သည်။
ရတနာရှစ်မျိုး ကြော်ထားသည့် ဟင်းပွဲ အားလုံးက အရသာစုံသည်။ ကမာ၊ ဝက်ပေါင်ခြောက်၊ မှို၊ ပုစွန်ခြောက်၊ မြှစ်၊ ကြက်ရင်ပုံနှင့် တို့ဟူးခြောက်ကို နုတ်နုတ်စဥ်းပြီး အထဲမှာ အသားကို ထည့်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကစီကြော်ကို ဖွင့်ပြီး ရတနာရှစ်မျိုး အသား ဖြည့်ထားတာကို ထည့်ခဲ့သည်။ ကြက်စွပ်ပြုတ် တစ်ဇွန်း အပြည့်ကို ထည့်ပြီး ဟင်းပွဲကို ပေါင်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကော်ရည် ပါးပါးလေးကို ထည့်ပြီး ဝက်ဆီကို ထပ်ထည်ခဲ့သည်။
ပေါင်းပြီး ကြော်ထားသည့် ကစီက အရည်ရွှမ်းပြီး နူးညံ့ကာ အထဲရှိ အသာကို ပြည့်စုံစွာ အရသာ ထည့်ထားကာ လေးပြီး လတ်ဆက်သည်။ ထိုဟင်းကို တစ်လုပ် စားလိုက်တာနှင့် ဝါးလို့ကောင်းသည့် အသားလုံးတွေကို ခံစားမိလိုက်သည်။
ထိုကဲ့သို့ ပါဝင်ပစ္စည်းမျိုးနှင့်ဆို ဟင်းရည်က လုပ်ရတာ လွယ်ကူသည်။
မီးဖိုချောင်ထဲရှိ အရည်အသွေးကောင်းသည့် ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ရှုရွှမ်းက မြင်သည့်အတွက် သူက ထုံးစံအတိုင်း ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ချက်လိုက်သည်။
အရသာမှုန့် အနည်းငယ်ကို ထည့်ပြီး ဝက်ပေါင်ခြောက် ကိုယ်တိုင်က ဟင်းပွဲကို အရသာရှိအောင် လုပ်ပေးသည့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒါက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလောက်အောင် လတ်ဆက်သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက အနည်းငယ် ကိုက်ပြီးနောက် အံ့ဩသွားပုံ ရသည်။
ထိုရတနာရှစ်မျိုး ဟင်းပွဲကို ကောင်းကောင်း လုပ်ဖို့က မခက်ခဲဘဲ လုပ်ရတာက ရှုပ်ထွေးတာဖြစ်ပြီး လုပ်နည်း အမှန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် မခက်ပါ။ အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ အရာကတော့ ရှုရွှမ်းရဲ့ စွပ်ပြုတ် ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။ လူအများစုက ဝက်ပေါင်ခြောက်နှင့် မျှစ်ကို မြင်သည့်အခါ ချက်ချင်းပဲ ဝက်သားနှင့် အရွက်တွေကို တွေးမိလိုက်သည်။ ပထမဆုံး အမှားတွေ လုပ်ဖို့ဆိုတာက လွယ်ကူပြီး ဒုတိယအနေဖြင့် ဒါက အထူးဟင်းပွဲတစ်ပွဲဖြစ်ပြီး အရည်အချင်းသာ လိုအပ်သည်။
သို့သော် ရှုရွှမ်းက အရွက်တွေနှင့် လုပ်ထားသော ဝက်သားချဥ်ကို မရွေးခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း ဂေါ်ဖီကို ချက်လိုက်သည်။
ဟင်းပွဲက ရိုးရှင်းလေလေ၊ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စားဖိုမှူးတစ်ယောက်က အဲ့ဒါကို ပြင်ဆင်ဖို့က ပိုပြီး ခက်ခဲလေ ဖြစ်သည်။
ဟင်းရည်က အတော်ကို အရသာ ရှိသည့်အတွက် အဖိုးကြီးချိုးက လုံးဝကို အံဩသွားခဲ့ရသည်။
ကြက်သားဟင်းနှင့် ထမင်းကတော့ အဖိုးကြီးချိုးက တစ်လုပ် စားပြီး ပွစိပွစိ ပြောနေခဲ့သည်။ “ဒီ နိုင်ငံခြား စားသောက်ကုန်ကြီးက ဘာကြီးလဲကွ။ ဒါက အစပ်တွေ အများကြီး သုံးထားတာလား။”
တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသည့် ရှုရွှမ်းက စကား စပြောလာခဲ့သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက တောင်ပိုင်းက ရိုးရာ အစားအစာလေ။ အဲ့ဒါက ပူပြီး စပ်တယ်။”
အဖိုးကြီးချိုး - “မင်း ပြောပုံအရဆို မင်းက စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ထားတာလား။”
ရှုရွှမ်း - “မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မိန်းမ ပြောပြတာပါ။”
အဖိုးကြီးချိုးက လူငယ်လေးကို ဒေါသထွက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဖိုးကြီး၊ အမြဲတမ်း မင်းရဲ့ မိန်းမ အကြောင်းပဲ ပြောမနေနဲ့။”
အဖိုးကြီးချိုးသည် ပေကျင်းမြို့ရဲ့ နယ်ခံဖြစ်ပြီး သူတွေးမိတာတွေ အားလုံးက ဂုဏ်သိက္ခာအပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချမ့်တုန်ရဲ့ တပည့်က ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ တော်သော်လည်း အနည်းငယ် ချေးများတယ်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။
သို့သော် ထမင်း တစ်ပန်းကန်လုံး စားပြီးနောက် အဖိုးကြီးချိုးက လေချဥ်တက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပြီ။ အခုကနေစပြီးတော့ တနင်္လာ၊ ဗုဒ္ဓဟူးနဲ့ သောကြာနေ့ မနက်တိုင်း လာခဲ့။ အရမ်း အစောကြီး မလာဖို့တော့ မှတ်ထား။ ကိုးနာရီ နောက်ပိုင်းမှသာ လာခဲ့။”
“ငါ့ကို ဆရာလို့ မခေါ်နဲ့။ ငါ့ကို ဆရာလို့ပဲ ခေါ်။”
ချမ့်တုန်က ထောင့်နားမှာ မှင်သက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ရှုရွှမ်းက အော်ခေါ်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ “ဆရာ။”
ချမ့်တုန် - “ဆရာ၊ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်…”
အဖိုးကြီးချိုးက သူ့ရဲ့လက်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခါပြလိုက်သည်။ “မြန်မြန် မင်းတပည့်ကို ဝေးဝေး ခေါ်သွား။ ငါ မင်းကို မကူပေးနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်း တပည့်ရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်က နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။”
ချမ့်တုန်က တွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဖိုးကြီးချိုးက သူ့တပည့်ကို လက်ခံလိုက်တာလား။
ရှုရွှမ်း - “ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဆရာ့ကိုရော၊ ဒါမှမဟုတ် ဘိုးဘွားတွေကိုရော သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။”
ချမ့်တုန်မှာလည်း ဆရာတစ်ယောက် ရှိသည်။
ချမ့်တုန်က သူ့ဘာသာ ပွစိပွစိ ပြောနေခဲ့သည်။ “ဒါအတွက် စိတ်ပူမနေနဲ့။ ငါ့ဆရာက ဆုံးသွားတာ ကြာပြီ။ အဲ့ဒါအပြင် ငါက တပည့်ဆိုပြီး အမည်ခံရုံပဲ ရှိတာ။”
သူ့ရဲ့ နောက်လိုက် တပည့်တွေနှင့် သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သူ့ အရင်တုန်းက ဆရာထက် ပိုပြီး နက်နဲသည့်အတွက် နောက်ထပ် ဆရာတစ်ယောက် ရှာတာက ဘာမှမဖြစ်ပါ။
အဲ့လိုနဲ့ပဲ ရှုရွှမ်းရဲ့ ဘဝက တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။
ချမ့်တုန်သည် ရှုရွှမ်းအတွက် သိပ်ပြီး နာမည်မကြီးသည့် နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ သူက တနင်္လာ၊ ဗုဒ္ဓဟူးနှင့် သောကြာနေ့တိုင်း အကြံတောင်းဖို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။
အဖိုးကြီးချိုးက တကယ်ကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး သူက သူ့ရဲ့ ဗဟုသုတတွေကို မသိုဝှက်ထားခဲ့ပါ။ တစ်လတည်းနဲ့ ရှုရွှမ်းက အကြံဉာဏ် များစွာကို ရတယ်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
ဝမ့်ရင်းအတွက်ကတော့ သူမ ကျောင်းအပ်ပြီးကတည်းက ဝီရိယရှိရှိ လေ့လာခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ ကျောင်းစာသင်နှစ်က ဒီနှစ် နွေဦး အစောပိုင်းမှာ စတင်ခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ် များစွာက နွေရာသီ အားလပ်ရက်အတွင်းမှာ စစ်လေ့ကျင့်ရေး အချိန်စာရင်းကို ဆွဲထားခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် ဝမ့်ရင်းက ခက်ခဲတဲ့ စစ်လေ့ကျင့်ရေးကို ချက်ချင်းကြီး လုပ်ဖို့တော့ မလိုပါ။
သူမက ကျောင်းကို သတင်းပေးခဲ့သည်။ အိပ်ဆောင် တစ်ခန်းမှာ လူရှစ်ယောက် ရှိသည်။ ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ အိပ်ရာကို ယူသွားပြီး ဖြန့်လိုက်သည်။ သူမက အိမ်ကို စာလေ့လာဖို့ သွားနိုင်သော်လည်း သူမက ကျောင်း အိပ်ရာကို ပြန်ပေးဖို့ မလိုပါ။ တစ်ခါတစ်လေ၊ သူမက ဒီမှာ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်လို့လည်း ရသည်။
ဝမ့်ရင်းရဲ့ အိပ်ဆောင်ရှိ မိန်းကလေးတွေ အားလုံးက မြို့စွန်မှ လာတဲ့သူတွေ၊ မြောက်စွန်းပိုင်းရှိ ဟေးလုံကျန်းနှင့် တောင်စွန်းပိုက်းရှိ ဟိုင်နန်းကျွန်းမှ လာတဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ အနောက်မြောက်ပိုင်းမှ ပြန်လာတဲ့သူတွေ အနည်းငယ် ရှိပြီး သူတို့တွေက နယ်ခံတွေဆိုတာ သေချာသည်။
သူတို့သည် နေရာတစ်ခုတည်းမှ လာကြတာ မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ ရှစ်ယောက်လုံးက အချင်းချင်း အဆင်ပြေပြေ နေကြသည်။ သူတို့ အားလုံးက တက္ကသိုလ်ကို တက်ဖို့ ကြိုးကြိုးစားစား ရောက်လာခဲ့ကြပြီး မိန်းကလေးတွေ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ အချိန်တွေ အားလုံးကို စာလေ့လာရင်း အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ကြသည်။
မိန်းကလေး ရှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ့်ရင်းက သူမ လက်ထပ်ပြီး ကလေးရှိတယ်ဆိုသည့် အချက်ကို လုံးဝ မကွယ်ဝှက်ခဲ့ပါ။
“ကျွန်မမှာ သမီးနဲ့ ပေကျင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ယောက်ျားလည်း ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမကလည်း ကျွန်မတို့နဲ့ အတူတူ နေတာ။”
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူမရဲ့ အခန်းဖော် တစ်ယောက်က အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ “ရှင့်မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ ပြောတောင် မပြောနိုင်ဘူး။”
ဝမ့်ရင်းက နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ်ဟု ထင်ရသည်။ သူမရဲ့ အသားအရည်က နူးညံ့၊ ဖွေးစွတ်ပြီး လှပကာ ကျက်သရေ ရှိသည်။ တကယ်လို့ ကျောင်းသာ မစသေးဘဲ သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကောင်းကောင်း မသိကြဘူးဆိုရင် သူမက ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ အတန်းဖော် တစ်ယောက်ရဲ့ ပိုးပန်းခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ့်ရင်းက အဲ့ဒါနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာကိုမှ လျှို့ဝှက်ချက် မထားခဲ့ပါ။ “ကျွန်မက အိမ်ထောင်ကျတုန်းက အရမ်း ငယ်သေးလို့ပါ။ ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်က ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီလေ။”
ထပ်ပြီးတော့ သူတို့က အံ့ဩသွားခဲ့ကြသည်။
အခန်းဖော်တွေက ထိုအကြောင်းကို စတင်ပြီး ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
“နင်က ငါတို့အတန်းထဲမှာ မြင်ဖူးသမျှ ရှားပါးတဲ့သူပဲ။ ငါတို့က အတူတူ လေ့လာဖို့ ပေကျင်းကို စာလေ့လာဖို့ ပေကျင်းကို လာတဲ့ ကလေးတွေရယ်၊ နင်နဲ့ ဘေးအခန်းက လျှိုရှောင်ယိုပဲ ရှိတာ။”
“ဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ငါလည်း ငါ့ကလေးကို ပေကျင်း ခေါ်လာချင်တာ။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာက ကလေးအတွက် ဘာခွဲတမ်းမှ မရှိသေးဘဲ သူ့ကို ကျောင်း ဘယ်လို ထားရမလဲဆိုတာလည်း ငါမသိဘူး။”
ဝမ့်ရင်းသည် အိပ်ဆောင်မှာ ကလေးရှိတဲ့ အမေတစ်ယောက် မဟုတ်ပါ။ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် နောက်ထပ် အမေတစ်ယောက်ကလည်း သူမက ထိုအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ အင်တင်တင်နှင့် ထွက်လာခဲ့ရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။
သူတို့ အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် စာသင်နှစ် အသစ်အတွက် အတန်း အချိန်ဇယားကို ရခဲ့ကြသည်။
ဝမ့်ရင်းက ရလာသည့် သူမရဲ့ အချိန်ဇယားကို ကြည့်ပြီးနောက် ဒီညမှာတော့ ဘာအတန်းမှ မရှိတာကို သိသည့်အတွက် သူမက အိမ်ကို ပြန်ဖို့သာ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။
သူမ စာသင်ဆောင်ထဲက လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည့်အခါ သူမက ရှုရွှမ်း သူမကို အပြင်မှာ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှုရွှမ်းရဲ့ တပည့်က ထူးချွန်သည်။ ဒီနေ့မှာတော့ သူက ဝမ့်ရင်း သူ့အတွက် ဝယ်ပေးထားသည့် တီရှပ်ပြောင်နှင့် အပေါ်ကနေ သားရေ အနွေးထည် အထူကြီးကို ထပ်ဝတ်ထားခဲ့သည်။ သူ့ကြည့်ရတာ စိတ်သာသာပြီး တားမရပုံ ဖြစ်နေကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဝမ့်ရင်းက အနားကို မကပ်လာခင်မှာပဲ သူမသည် မိန်းကလေးငယ် အချို့က တီးတိုးပြောနေသံကို ကြားခဲ့ရသည်။
“သူက ချောလိုက်တာ။ သူ ငါတို့ ကောလိပ်ကလား ဆိုတာကို သိချင်လိုက်တာ။”
“သူက နင်တို့ အတန်းကလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကြည့်ရတာ ဆေးဝါးကျွမ်းကျင် ဒါမှမဟုတ် ခန္ဓာဗေဒ တစ်ခုခုကို လေ့လာတဲ့ပုံပဲ။”
ဝမ့်ရင်း အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်း ထွက်လာတာကို မြင်သည့်အခါ သူက သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ့်ရင်းက သူ့နားကို မြန်မြန် လမ်းလျှောက်သွားပြီး အသံ တိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ကျွန်မကို လာကြိုဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာလား။”
ရှုရွှမ်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ဝမ့်ရင်းရဲ့ လည်ပင်းမှာ မာဖလာကို ပတ်ပေးခဲ့သည်။ “ဟုတ်တယ်လေ။”
ဝမ့်ရင်းက ပျော်နေခဲ့သော်လည်း သူမက ရှက်သလိုလို ပြုမူနေခဲ့သည်။ “ကျွန်မကို လာကြိုရင်၊ လာကြိုပေါ့။ ရှင်က ဘာလို့ အေးနေတဲ့ နေရာမှာ ရပ်နေတာလဲ။”
ရှုရွှမ်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြံစည်လေး တစ်ခုကို တွေးနေခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမက အအေးဒဏ်ကို မခံချင်ဘူးဆိုရင် သူက ဘာလို့ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရပ်နေတာကို အခြားသူတွေအား ဘယ်လို မြင်ခွင့် ပေးနိုင်ရမှာလဲ။
အနောက်မှာ ရှုရွှမ်းအကြောင်း ပြောနေသည့် မိန်းကလေးတွေက အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ဒါဟာ ဒီနှစ် ကျောင်းစာသင်နှစ်ရဲ့ အစသာ ဖြစ်ပြီး ကိစ္စတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် ဖြစ်သွားရတာလဲ။
အတူတူ ရပ်နေသည့် ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူတို့က ခန့်ညားသည့် ယောက်ျား တစ်ယောက်နှင့် လှပသည့် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်တို့က လိုက်ဖက်သည့် စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အခုဆိုရင် လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဒီလူနှစ်ယောက် ဘယ်ကနေ ရောက်လာလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြဖို့ အတူတူ လူစုလိုက်ကြသည်။