အခန်း (၂၅၇-၂၅၈)

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၅၇

ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က လက်ချင်းတွဲရင်း၊ မိသားစု အကြောင်းတွေကို ပြောကာ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက် ပြန်ခဲ့ကြသည်။

“ထောင်ထောင်က မူကြိုကို သွားသင့်တယ်လို့ အမေက ပြောတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ ဒီမှာ ထောင်ထောင်ကို မူကြိုကျောင်းကို ထားဖို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကို သုံးလို့ရလားဆိုတာ ဆရာ့ကို မေးကြည့်ရအောင်။”

“ဒီနေ့ ချမ့်ယုက ကျွန်မရုံးကို ခေါ်ပြီး ဒီပိတ်ရက် ရှင် သူ့ကို တွေ့ချင်မလားဆိုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ ထောင်ထောင်ကို တားမြစ်ထားတဲ့ မြို့ဆီ ခေါ်သွားမလို့တဲ့။”

“ထောင်ထောင်က သူ ရိုကျားမို စားချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်မ အသားတွေ ဝယ်လာတယ်။ ဒီည ကျွန်မတို့တွေ ခေါက်ဆွဲအေးနဲ့ ရိုကျားမို စားရအောင်။”

ဝမ့်ရင်း - “အဲ့တော့ ကျွန်မတို့တွေ အာတိတ် သမုဒ္ဒရာ နည်းနည်းလောက် ဝယ်ဖို့တော့ လိုမယ်။”

ကျားမော့၊ လျန့်ပိနှင့် ပိုင်ပင်းယန်။ သူမရဲ့ အတိတ်ဘဝမှာ ဝမ့်ရင်းက စားဖို့ အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေသည့်အတွက် သူမက ထိုအရာ သုံးမျိုးကို သဘောကျသည်။

ရှုရွှမ်း - “သုံးပုလင်းလောက် ဝယ်ရအောင်။ တကယ်လို့ မင်း ဗူးလိုက် ဝယ်ရင် ထောင်ထောင်က သေချာပေါက် စားနေဦးမှာပဲ။ ဒီလို သောက်စရာတွေကို နည်းနည်းပဲ သောက်တာက ပိုကောင်းတယ်။”

ဝမ့်ရင်းက ထိုအကြောင်းကို တွေးပြီး သဘောတူခဲ့သည်။ ထောင်ထောင်က ရှုရွှမ်းနှင့် တူသော်လည်း သူမက သူ့ကိုလည်း သဘောကျသည်။

အခုချိန်မှာ သူမ အကြိုက်ဆုံး အရာကတော့ Fat House Happy Water ဖြစ်သည်။

သူမ အဲ့ဒါကို အရမ်း သောက်သည့်အခါ သူမ ပိုပြီး အရပ်မရှည်လာမှာကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် သူမက ထုံးစံအတိုင်း အိမ်မှာ သိပ်အများကြီး မထားရဲပါ။

သူဝယ်လာတဲ့ အသားတွေကို သေချာ လှီးပြီး ကြက်သွန်မြိတ်နဲ့ ရောချက်လိုက်သည်။ အိုးထဲမှာ ဖုတ်ထားတဲ့ ဘီစကစ်ခြောက်တွေကို ဖွင့်ပြီး အထဲကို ထည့်လိုက်မည်။ ပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲအေးကို ဆီနီနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ တစ်ပန်းကန်ကို စားပြီး အာတိတ် သမုဒ္ဒရာကို သောက်လိုက်ရင် ပျော်စရာပက်။

ထောင်ထောင်က ဘာမှ မသင်ပေးဘဲ ကျော့ကျော့မော့မော့ ထိုင်ဖို့ လေ့လာပြီး လူကြီး တစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့သည်။ “သက်တောင့်သက်သာရှိလိုက်တာ။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက သူမ မြေးမလေးရဲ့ ရယ်သံကို အရမ်း သဘောကျသည့်အတွက် သူမက အသား အချို့ကို ယူပြီး သူမရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ထည့်ပေးခဲ့သည်။ “မင်းက ထပ်ပြီး စကားတွေ အများကြီး ပြောဖို့ လေ့လာနေတာပဲ။”

ဒီအရွယ် ကလေးတွေက အမြဲတမ်း လူကြီးတွေလို လုပ်ဖို့ အမြဲတမ်း လေ့လာလေ့ရှိသည်။ သူတို့က လူကြီးတွေ ပြောတာကို အပြည့်အဝ နားမလည်ဘဲ သူတို့ သိတာကိုပဲ လူကြီးတွေ ပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်ပြောခဲ့သည်။

သူတို့က ဒီလို သက်သာတဲ့ ပုံစံကို အောက်ထပ်မှာရှိတဲ့ အဖိုးကြီးဆီကနေ လေ့လာခဲ့ကြတာ။

ဝမ့်ရင်း - “သမီး အခုချိန်မှာ ခနတော့ သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရလိမ့်မယ်။ မကြာခင် သမီး ကျောင်းကို သွားရတော့မှာ။”

ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ မျက်လုံးကို ပေကလပ်၊ ပေကလပ် လုပ်ပြီး သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သဘောမတူသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမက ကျောင်းသွားရမှာကို မကြောက်ပါ။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမက နေသားမကျမှာကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

အဖေဖြစ်သူ ရှုရွှမ်းကလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အခြေအနေ အမှန်ကို မြင်သည့်အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက မင်းရဲ့ သမီးကို တကယ် လျှော့တွက်တာပဲ။”

သူမသာ ရက်ပိုင်းတည်းနှင့် ကလေးထိန်းကျောင်းမှာ ဆရာမလေးလို ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒါက ဒီနေရာမှာ အချိန် တစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ချမ့်တုန်သည် ထောင်ထောင် ကျောင်းသွားဖို့ အကြောင်းကို တွေးနေခဲ့သည်။ အခုဆိုရင် ထောင်ထောင်က လေးနှစ်နီးပါး ရှိနေခဲ့ကာ သူမက ဒီမှာ မူကြို ဆက်တက်ဖို့ သင့်တော်သည်။ ဝမ့်ရင်း တက္ကသိုလ်မှာ ရှိနေချိန် မူကြိုမှာ ဝန်ထမ်းနှင့် လိုအပ်ချက်တွေ ပြတ်လပ်သည့်အတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်အတွင်းမှာ ကျောင်းသားတွေကို ထားဖို့အတွက် ရုန်းကန်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ့်ရင်းလို ယောက်ျားရှိတဲ့ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်အတွက် မူကြိုမှ ထောင်ထောင်ကို ဘာမှ ထပ်ပြီး လိုအပ်ချက်မှ မရှိဘဲ လက်ခံပေးခဲ့သည်။

ခက်ခဲသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာကတော့ ကလေးက ပြောင်းလာသည့် ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းကလည်း တစ်ပတ်လောက် သူ့ရဲ့ သမီးကို လာပို့၊ လာကြိုလုပ်ရင်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

“တကယ်လို့ ထောင်ထောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တို့ရဲ့ ထောင်ထောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က အထင်သေးပြီး ကိုယ်တို့ကို ရွာကနေ တက်လာတာဆိုပြီး တွေးရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ရှုရွှမ်းပြောတာကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ “အဲဲဒါကို ခွဲပြီး လုပ်ကြတာပေါ့။ မနက်ပိုင်းမှာ ရှင်က ကလေးကို ပို့ပေးလိုက်။ ညနေပိုင်း ကျွန်မက ကလေးကို သွားကြိုမယ်။ ဒီစာသင်နှစ်မှာ ကျွန်မအတွက် ညနေပိုင်း အတန်းတွေ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ကြာသာပတေးတစ်ရက်ပဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်မက ကြာသာပတေးနေ့ကို မြန်မြန် သွားလာလိုက်ရင် အဲ့ဒါကို လုပ်လို့ ရတယ်။”

မိဘအသစ်တွေက သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဘယ်လို ကြို၊ ပို့ရမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်က လုံးဝကို သတိမထားမိဘဲ စိတ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ “သမီးတို့က ရွာဘက်က လာတာကို ဘာလို့ သူတို့က ရယ်နေကြတာလဲ။”

ရွာဘက်က အရမ်းကို သဘောကျဖို့ကောင်းတယ်ဟု ထောင်ထောင်က တွေးမိခဲ့သည်။ သူမ မြို့မှာ ရှိတုန်းက သူမရဲ့ မိဘတွေက တစ်ချိန်လုံး သူမကို အပြင်ဘက်မှာ ဆော့ဖို့ မပြောခဲ့ကြပါ။ သူတို့က ဒါတွေ၊ ဟိုဟာတွေကို မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ရွာဘက်မှာတော့ သူမက ဘယ်နေရာမဆို သွားလို့ ရနိုင်သည်။ သူမက သစ်ပင်တက်၊ ယုန်ဖမ်းနှင့် ဝက်ခြံတွေကိုတောင် သွားလည်လို့ ရသည်။

ထောင်ထောင်က ထိုအကြောင်းကို ခဏခဏ တွေးမိပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ နိဂုံးချုပ်တစ်ခုကို လုပ်ခဲ့သည်။

“အို၊ ရွာဘက်က ဘယ်လောက် နေလို့ကောင်းလဲဆိုတာ သူတို့က မသိကြလို့နေမှာ။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူတို့ကို သမီး ပြောပြလိုက်မယ်။”

ထောင်ထောင်ရဲ့ ကျောင်းအချိန်စာရင်းကို ဒီလိုပဲ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။

ရှုရွှမ်းက မနက်စာ လုပ်ဖို့ အစောကြီး ထခဲ့သည်။ သူက ပန်းရောင် ဖက်ထုပ်လေးတွေကို အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ရေညှိ၊ ပုစွန်ခြောက်၊ နုတ်နုတ်စဥ်းထားသော ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် မုန်ညှင်းစိမ်းတို့ကို အပေါ်ကနေ အုပ်ထားခဲ့သည်။ အရိုးပြုတ်ရည် ကြည်ကြည်လေးနှင့် လက်မအရွယ် ဖက်ထုပ်လေးက ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ပန်းကန်ထဲ မွှေးသွားကာ အိပ်ရာထဲတွင် ပျင်းနေသည့် ထောင်ထောင်ကို သွားရည်တွေ ကျသွားစေခဲ့သည်။ သူမက မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ ငြီးတွားနေခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းက ထောင်ထောင်ရဲ့ ချည်အနွေးထည်ကို ချွတ်ကာ ရေနွေးငွေ့စက်နားသို့ ယူသွားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူမက မြို့ကို ရောက်လာပြီးနောက် သူမအဖို့ အပျော်ဆုံး ကိစ္စ ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အပူပေးလို့ ရလို့သာ ဖြစ်သည်။

မြို့ဟောင်းရှိ အိမ်ဟောင်းတွေမှာ အပူပေး ပိုက်လိုင်းတွေ မရှိသော်လည်း လွ့န်ခဲ့သော နှစ်တွေတုန်းက အချို့ တိုက်ခန်းတွေမှာ ပိုက်တွေ တပ်ထားပြီး စက်ရုံနှင့် အလုပ်ရုံကြီးတွေ အားလုံးမှာ အပူပေးစက်တွေ တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းနှင့် သူမရဲ့ မိသားစုက ပေကျင်းကို အပူပေးတဲ့ ရာသီကို မှန်တယ်ဆိုရုံလေး ရောက်လာခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်ကို သူမရဲ့ အမေက မနှိုးချင်ဘဲ စောင်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ နိုးလာပြီးနောက် သူမက အားအင်အပြည့် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

“ဖက်ထုပ်”

သူမကြိုက်သည့် ဖက်ထုပ်တွေ ဖြစ်သည်။

အစားအသောက်မက်သော အမေရယ်၊ ဟင်းချက်ကောင်းသည့် အဖေနှင့် အတူ ကလေးမလေးသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက အရသာရှိတဲ့ စားစရာများစွာကို သဘောကျသည်။ နောက်ပိုင်းကျမှ သူမ သဘောကျသည့် စားစရာက ဖက်ထုပ်တွေ ဖြစ်သည်။

ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ အင်္ကျီတွေကို ဝတ်ပြီး ကြယ်သီးတောင် မတပ်ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

“အဖေ၊ သမီး ဖက်ထုပ်အနံ့ ရတယ်။”

ရှုရွှမ်းက ဘေးကို လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဖက်ထုပ်နဲ့ မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီလေ။”

ထောင်ထောင်က အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားကာ သူမက သွားရည်တွေတောင် ကျလာခဲ့သည်။ “အာ….”

ရှုရွှမ်းက သူ့ရဲ့ သမီးကို ကျွေးဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ့်ရင်းက မီးဖိုချောင် အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့အတွက် သူက ဇွန်းကို ပြန်ချလိုက်သည်။

“မျက်နှာ မြန်မြန် သွားသစ်။ မျက်နှာသစ်ပြီးမှ စားရမယ်။”

ဝမ့်ရင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့သည်။ သူမကို အလိုလိုက်တဲ့သူက ရှုရွှမ်းသာ ဖြစ်သည်။ ထောင်ထောင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လာတဲ့အချိန်တိုင်း သူက သူမကို မတုံ့မဆိုင်းဘဲ ကျွေးတာက သူမကို ထိန်းရခက်အောင် ဖြစ်စေသည်။

“မြန်မြန်သွား၊ ဖက်ထုပ်တွေက ထွက်မပြေးပါဘူး။ သမီး ဘာမှ မစားခင် မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ရမယ်။”

ဝမ့်ရင်းသည် ဆူပုပ်နေသည့် ထောင်ထောင်ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး ထုံးစံအတိုင်း ရှုရွှမ်းက အနောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့သည်။

“အာ….”

ရှုရွှမ်း - “…..”

သူမရဲ့ ကံတရားကို လက်လျှော့ပြီး သူက ဝမ့်ရင်းကို တစ်ကိုက် အရင် ပေးကိုက်ပြီး သူမဘာသာလည်း ပွစိ၊ ပွစိ လုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူက ထောင်ထောင်ကို မကောင်းတဲ့ အကျင့်တွေ သင်ပေးနေတယ်ဟု ဝမ့်ရင်းက အမြဲတမ်း ပြောနေခဲ့သော်လည်း အခုဆိုရင် ဒါတွေက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ သူမဆီကနေ လာတာ ဖြစ်ပုံရသည်။

ဖက်ထုပ် ပူပူကြီးတွေကို ကိုက်လိုက်ရင် ဖက်ထုပ်ရဲ့ အပေါ် အသားက ချောနေလိမ့်မည်။ အဲ့ဒါကို သွားနဲ့ သာသာလေး ကိုက်လိုက်ရင်တော့ အထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ နူးညံ့ပြီး ဝါးရလွယ်တဲ့ အသားကို အရသာ ခံမိလိမ့်မည်။ အသားတွေချည်းပဲ ဖြည့်ထားတာက အရသာလေးပြီး လတ်ဆက်တာ။ လုံးဝကို မအီဘူး။ အဲ့ဒါက ဗိုက်ထဲကို နွေးသွားပြီး ချက်ချင်း စားချင်စိတ်ကို တိုးသွားစေသည်။

ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ ခေါင်းကို စောင်းပြီး လိုအပ်သည်ကို ဘာကိုမှ မပြောခင် ထိုအကြောင်းကို ခနလောက် တွေးလိုက်သည်။ “အခုချိန်မှာတော့ ကျွန်မ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာအမှားမှ ရှာလို့ မရဘူး။”

ရှုရွှမ်းသည် အဖိုးကြီးချိုးဆီကနေ လက်မှုပညာကို စသင်ကတည်းက သူမ သဘောကျနေပုံရသည်။ သူချက်သည့် ဟင်းပွဲတွေသည် နဂိုကတည်းက အရသာ ရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး အခုဆိုရင် သူက ပြီးပြည့်စုံအောင် အရာရာကို အသေးစိတ် လုပ်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းကို အခြားသူတွေ ချီးကျူးတာက သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ့်ရင်းရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုက သူ့အား ပျော်ရွှင်စေသည်။

မနက်စာက မျိုးစုံ ရှိသည်။ ကျောင်းစတက်မည့် ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ထောင်ထောင်ကို အားပေးဖို့အတွက် ရှုရွှမ်းက ဖက်ထုပ်တွေ၊ မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီတွေ၊ တုတ်ထိုးနှင့် ပြောင်းဆန်ပြုတ်တို့ကို သေချာ လုပ်ပေးခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက အသက်ကြီးပြီး အအိပ်နည်းသည်။ မိသားစုထဲတွင် ပေကျင်းမှာ ဘဝကို အသားကျအောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး အနည်းဆုံး ရှိသည့်သူမှာ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းက ကျောင်းကို သွားရမည်ဖြစ်ပြီး ရှုရွှမ်းကလည်း အလုပ်သွားကာ ပညာအသစ်တွေကို လေ့လာ၍ ထောင်ထောင်ကလည်း မူကြိုကျောင်းသို့ သွားရမည် ဖြစ်သည်။

ခရိုင်မြို့ကို ပြန်သွားရင် လူတွေနှင့် သူတို့ နေခဲ့သည့် ခြံဝန်းရှိ လူတွေကို စကားပြောလို့ ရသော်လည်း အခုဆိုရင် သူတို့က လိုင်းခန်းလို အဆောက်အဦမျိုးမှာ နေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တက္ကသိုလ်တွေကလည်း ထိုနေရာကို ဝန်းရံထားကာ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက မနေနိုင်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်သလို ခံစားနေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် ဒီနေ့ သူမမှာ အတန်းမရှိသည့်အခါ အိမ်ကို စောစောပြန်ပြီး အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုကို လမ်းလျှောက် ထွက်ဖို့အတွက် ခေါ်သွားဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။ အဲ့လိုမှ မဟုတ်ရင် မိသားစုထဲမှာ လူကြီးတစ်ယောက် အဆင်မပြေ ဖြစ်မှာကို လက်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

သို့သော်…..

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက မနက်ပိုင်းမှာ အစောကြီး ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူမ ပြန်လာခဲ့သည့်အခါ သူမက ပြုံးနေခဲ့သည်။

“ငါ ဒီနေ့မနက် လမ်းလျှောက်ထွက်တော့ တိုက်မှာ အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းမကြီးတွေကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ငါ ထောင်ထောင်အတွက် အင်္ကျီ လုပ်ပေးတာကို မြင်တော့ သူ့မြေးအတွက်လည်း တစ်ထည်လောက် လုပ်ပေးဖို့ ငါ့ကို ပြောတယ်။ ငါလည်း စားစရာတွေ စားပြီးတော့ အထည်တွေ ဝယ်ဖို့အတွက် ငါ သူတို့နဲ့ သမဝါယမစျေးကို သွားလိုက်သေးတယ်။”

အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ဘာကိုမှ အများကြီး မသိသော်လည်း သူမမှာ အရည်အချင်းကောင်းတွေ ရှိပြီး အထူးသဖြင့် ချမ့်ရှုဖန်းရဲ့ သင်ကြားမှုနှင့် လေ့ကျင့်မှုတွေ ပြီးသွားတဲ့နောက် ဝမ့်ရင်းက သူမရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို အမြဲတမ်း တိုင်းပေးခဲ့သည်။ မိသားစုကလည်း ကောင်းကောင်း စားသောက်ကြပြီး သူမက အသက်ခြောက်ဆယ် ပြည့်ခါစသာ ရှိသော်လည်း သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်ကာ လုံးဝ မှုန်မသွားခဲ့ပါ။

ထောင်ထောင်ကို ပေးလိုက်သည့် အဝတ်တွေ အားလုံးကို သေချာ အနုစိတ်ပြီး လှပစွာ လုပ်ပေးထား၍ အင်္ကျီပေါ်မှာလည်း မက်မွန်သီး အပွင့်ပုံစံ များစွာကို ချည်ပန်းထိုးပြီး ဘောင်းဘီပေါ်မှာလည်း မက်မွန်သီး ဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေလည်း ရှိသည်။

ဒီကို ပြောင်းလာရုံနဲ့ သူမက ဘေးနားမှာရှိတဲ့ လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်နေပြီ။

ဝမ့်ရင်းနှင့် ရှုရွှမ်းတို့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို အလွယ်တကူ ချလို့ရသည်။

“ကျွန်မတို့အတွက် နောက်ထပ် သုံးပြီးသား အပ်ချုပ်စက် တစ်လုံး ရှာပေးနိုင်မလားဆိုပြီး မေးပေးပါလား။ ကျွန်မတို့ ဧည့်ခန်းရဲ့ ထောင့်နားမှာ စားပွဲလေးနဲ့ အမေ့အတွက် ဖယ်ပေးလို့ ရတယ်။”

ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ ဇွန်းလေးကို ခါပြကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အခန်းလုပ်ပေး။”

မနက်စာ စားပြီးနောက် မိသားစု သုံးယောက်က အဝတ် လဲခဲ့ကြသည်။ ရှုရွှမ်းက ဝမ့်ရင်းရဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို သယ်ကာ လက်တစ်ဖက်မှာ တစ်မျိုးစီ သယ်ပြီး မိန်းမရော၊ ကလေးရောကိုပါ ကျောင်းပို့ဖို့ အဆင်သင့် ပြင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးကြီး မစ္စရှုက ဂုဏ်ယူပြီး ယုံကြည်မှုရှိသည့် မျက်နှာထားမျိုးဖြင့် အပြင်ကို ထွက်သွားကာ သူမက သူငယ်ချင်း အသစ်တွေနှင့် သွားတွေ့ဖို့ အဆင်သင့် ပြင်လိုက်သည်။

ထောင်ထောင်က အတော်လေးကို စပ်စုပြီး သူမက လမ်းပေါ် လမ်းလျှောက်နေရင်း မေးခွန်းတွေကို တောက်လျှောက် မေးနေခဲ့သည်။

“မေမေ၊ မူကြိုကျောင်းက ကလေးတွေ အားလုံးက သမီးနဲ့ ရွယ်တူတွေလား။”

“ရွာဘက်ကို သူတို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။”

“ သူတို့က အရမ်း သနားဖို့မကောင်းဘူးလား။ သူတို့က ငါးတွေ၊ ဓားခုတ်ကောင် ဖမ်းတာတွေကို တစ်ခါမှ မဆော့ဖူးကြဘူးပဲ။”

“သမီး ကျောင်းကို ရောက်တဲ့အချိန်ကျရင် ဖေဖေ ပေးလိုက်တဲ့ မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီကို စားလို့ရလား။”

သမီးတစ်ကောင် နွားတစ်ထောင်ဟု လူတွေက ပြောလေ့ ရှိကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက် ရလာပြီးနောက် စကားနည်းတဲ့လူတွေတောင် ပိုပြီး စကားပြောဖို့အတွက် တွန်းအားပေးခံရတယ်ဆိုတာက အမှန်ပဲ ဖြစ်သည်။

ရှုရွှမ်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားတွေ ဆက်တိုက် ပြောနေခဲ့ရသည်။ ထောင်ထောင်ကလည်း သူပြောသမျှ အရာတိုင်းကို ပြန်ပြီး တုံ့ပြန်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အဲ့တော့ သူတို့က မူကြိုကို သွားပြီး ထောင်ထောင်ကို မူကြို ဆရာမနဲ့ အပ်ပေးခဲ့ရမည်။

မူကြိုဆရာမရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လီဖြစ်ပြီး သူမက အတော်လေးကို မိန်းမသားဆန်သည်။

ထောင်ထောင်က လုံးဝကို မရှက်ပါ။ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမက ထုံးစံအတိုင်း ဆရာမလက်ကို ဆွဲကာ သူမ မိဘတွေကို တာ့တာပြလိုက်သည်။ “တာ့တာ…”

ထိုအရာကြောင့် ထွက်သွားရမည့် ရှုရွှမ်းနှင့် ဝမ့်ရင်းက အပြင်ဘက်ကနေ ပြောစရာစကားမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဆရာမလီသည် ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရမည့် ရက်မှာ ပြဿနာ မရှာသလို၊ ငိုလည်း မငိုသည့် ကလေးကို မြင်သည့်အခါ လုံးဝကို အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ သူမက ကလေးတွေကို လာပို့သည့် မိဘတွေကို ဒီလိုမျိုး ပြောလေ့ရှိသည်။ “မပူပါနဲ့။ ဒီမှာ အစ်မတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးမှာပါ။”

ဝမ့်ရင်း - “အစ်မရဲ့ ကြိုးစားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မက ကျောင်းမှာ လူသစ်ပါ။ ဆေးပညာကို မေဂျာအနေနဲ့ ယူထားတာပါ။ တကယ်လို့ ကလေး တစ်ခုခု ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မကို သတိပေးဖို့ ကျောင်းကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ပေးလို့ ရပါတယ်။”

ရှုရွှမ်းကလည်း ဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားပေးခဲ့သည်။

ဆရာမလီကတော့ မအံ့ဩနေခဲ့ပါ။ ဒီကျောင်းကို ရောက်လာတဲ့ ကလေးအများစုက ပြည့်စုံတဲ့ မိသားစုမှ လာတဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်းလိုလို သူတို့က မိဘတွေရဲ့ အလုပ် ဖုန်းနံပါတ်တွေကို ထားခဲ့ကြသည်။ သို့မှသာ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာသည့်အခါ သူတို့ကို ဘယ်အချိန်မဆို ဆက်သွယ်လို့ ရမည် ဖြစ်သည်။

ဝမ့်ရင်းလို ကောလိပ်ကျောင်းသူ အမေတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ကတော့ အတော်လေးကို ရှားသည်။

လူကြီးတွေက စကားပြောနေကြသော်လည်း ထောင်ထောင်က သိပ်အကြာကြီး မစောင့်နိုင်ခဲ့ပါ။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက မူကြိုရှိ ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမတို့ မြို့မှာရှိတဲ့ ကလေးထိန်းကျောင်းနဲ့ ယှဥ်လိုက်ရင် ဒီက မူကြိုကျောင်းက ဒန်းတွေ၊ လျှောတွေနဲ့ သေချာကို လုပ်ပေးထားပြီး လူတစ်စုက ဘောလုံးလေးနဲ့ပဲ ဆော့နေကြသည်။

ထောင်ထောင်က ထိုဘောလုံးလေးကို တစ်ခါမှ မဆော့ဖူးသည့်အတွက် သူမက အဲ့ဒါကို စမ်းဆော့ကြည့်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

၁၉၆၀ ၌ စားဖိုးမှူးလေးနှင့် လက်ထပ်ခြင်း

အပိုင်း ၂၅၈

ဆရာမလီက ဝမ့်ရင်းတို့ လင်မယားနှင့် ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးပြီး သူတို့ရဲ့ လိပ်စာနှင့် ဖုန်းနံပါတ်တွေကို စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ရှုရွှမ်းက ထွက်သွားရကာ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်၊ လှည့်ကြည့် လုပ်နေခဲ့သည်။

ဆရာမလီက ခါးကို ကိုင်းပြီး ဖော်ဖော်ရွေရွေ ပြောလိုက်သည်။ “ထောင်ထောင်လေး၊ အရင်ဆုံး သမီးရဲ့ လွယ်အိတ်လေးကို ချဖို့ ဆရာမကို ပေးနော်။ ပြီးရင် သမီးကို ဆရာမ လူတိုင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်၊ အဆင်ပြေတယ်မလား။”

ထောင်ထောင်က စကားကို နားထောင်ပြီး စာသင်ခန်းလေးထဲ ဆရာမလီရဲ့ အနောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမ စာသင်ခန်းထဲ သွားသည့်အခါ ဆရာမလီက လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ ကလေးတို့။ ဒီနေ့ ဆရာမတို့မှာ သူငယ်ချင်း အသစ်လေး တစ်ယောက် ရှိတယ်။ လာကြပါဦး။ အတန်းဖော် ထောင်ထောင်၊ ဝမ့်မန်ထောင်လေးကို လက်ခုပ်တီးပြီး ကြိုဆိုကြရအောင်။”

ကလေးတစ်စုက လက်ခုပ် အကျယ်ကြီး တီးကြသည်။

ဆရာမလီက ထောင်ထောင်ကို အားပေးဖို့ လုပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကလေးတိုင်းက ဒီအခြေအနေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပါ။ ရှက်တတ်သည့် ကလေးတွေက သူတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးသည့် ဆရာမတစ်ယောက် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ ဘာကိုမှ မပြောခင်မှာပဲ သူမက ထောင်ထောင်ရဲ့ ဂုဏ်ယူတဲ့ အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။

“အားလုံးပဲ၊ မင်္ဂလာပါ။ ငါ့နာမည်က ထောင်ထောင်ပါ။ ငါ့ရဲ့ နာမည်အရင်းက ဝမ့်မန်ထောင်ပါ။”

“ငါက ဒီကို နန့်ရှောင်ခရိုင်ကနေ ပြောင်းလာတာပါ။ ငါ့အဖေက စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့အမေကတော့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်ပါ။ ငါ့မှာ အဖွားတစ်ယောက်လည်း ရှိပါတယ်။”

“ငါ့အဖွားက အင်္ကျီလှလှလေးတွေ လုပ်တတ်တယ်။ ကြည့်ကြည့်ပါဦး၊ ငါ့အင်္ကျီပေါ်က မက်မွန်သီးလေးတွေ တွေ့ကြလား။ ဒါတွေ အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ အဖွားက ချည်ပန်းထိုးပေးထားတာ။”

“ငါ့အဖေက ဒီနေ့ ငါ့အတွက် ဖက်ထုပ်နဲ့ မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီကို လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ ဖက်ထုပ်တွေက အရမ်း အိပြီး အရသာရှိတယ်။”

“အို့၊ ငါ့မှာ ဦးလေးနဲ့ တုန်တုန်လို့ခေါ်တဲ့ မောင်လေး တစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။ သူ့နာမည်အရင်းက ရှုစစ်ကျီတဲ့။”

“ငါ့အဒေါ်က ငါ့အတွက် အရသာရှိတဲ့ သိုးသားတွေ အများကြီး ပို့ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့အဖေက ငါ့အတွက် သိုးသား နံရိုး ဟော့ပေါ့ကို လုပ်ပေးတယ်….”

ဆရာမလီက ထောင်ထောင်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ရှက်တတ်သည့် ကလေးတွေကို မြင်နေကြ ဖြစ်သည့်အတွက် သူမက စကားကို သေသေချာချာနှင့် အဆင်ပြေပြေ ပြောနိုင်သည့် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကို မြင်ရသည့်အခါ အရမ်း သဘောကျနေခဲ့သည်။

သို့သော်…..

“ငါ့မှာ ချမ့်ယုလို့ခေါ်တဲ့ အစ်မတစ်ယောက်နဲ့ အစ်မ မိုင်မောင့်လည်း ရှိတယ်။ အစ်မချမ့်ယုက ယုန်တွေ၊ တောရိုင်း ယုန်ဝဝလေးတွေကို ဖမ်းဖို့ ခေါ်သွားပေးလေ့ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အဖေက ငါ့အတွက် အခြောက် ခံပေးထားတဲ့ ယုန်သားတွေကို လုပ်ပေးတယ်။ ယုန်သားတွေက အရသာ ရှိပေမယ့် ယုန်တွေက ဖမ်းနေကြလို ဖမ်းရတာ မလွယ်ဘူးဆိုပြီး မေမေက ပြောတယ်။ ဒါက ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့တွေက အများကြီး ဖမ်းလို့ဆိုတာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါတို့ စားဖို့ ယုန်လေးတွေ မွေးဖို့ မလောက်တော့ဘူး။”

သူငယ်ချင်းလေး ဝမ့်မန်ထောင်က ကိုယ့်ကိုကိုယ် နှုတ်ဆက်ရာကနေ စကားဝိုင်းကြီး တစ်ခုအနေဖြင့် အောင်အောင်မြင်မြင် ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ကျောင်းခေါင်းလောင်း တီးခါးနီးအချိန်ကို ရောက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆရာမလီက သူမရဲ့ စိတ်ရှည်မှုတွေကို ရပ်လိုက်ကာ ထောင်ထောင် စကားပြောနေတာကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ထောင်ထောင်ရေ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ ဟုတ်ပါပြီ။ အခုတော့ လူတိုင်း သမီးကို သိသွားကြပြီလို့ ဆရာမ ယုံတယ်။ အရင်ဆုံး သမီးတို့ရဲ့ နေရာတွေဆီကို ပြန်သွားရအောင်။ ဆရာမတို့တွေ နောက်မှ အခွင့်အရေး ရလာရင် ထပ်ပြီး ဝေမျှကြရအောင်၊ ဟုတ်ပြီလား။”

ထောင်ထောင်က စကားနားထောင်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို သပ်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူမရဲ့ အမေက ဒီကလေးတွေဟာ ကျေးလက်ဘက်ကို မရောက်ဖူးဘူးဆိုသည့် အကြောင်းအား မပြောပြခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမက ဒီလောက် အများကြီး ပြောပြလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

ထောင်ထောင် ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း လက်ကလေး တစ်ဖက်က သူမကို အနောက်ကနေ ဆွဲလိုက်သည်။

“ဟေ့၊ နင် ပြောပြတာတွေက အမှန်တွေပဲလား။”

ထောင်ထောင်က မျက်မှောင်ကို ကြုတ်ပြီး စကားပြောနေသည့် ဝဝနှင့် ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ဘယ်သူလဲ။ အရမ်းရိုင်းတာပဲ။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို သိပြီဆိုတာနဲ့ အဲ့လူကို “ဟေ့” လို့ မခေါ်ရဘူးဆိုပြီး သူမအမေက ပြောဖူးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ရိုင်းတယ်တဲ့။

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက ထိုကောင်မလေး သူ့ကို လျစ်လျူရှုသွားတာကို မြင်သည့်အခါ အနည်းငယ် ဒေါသ ထွက်သွားခဲ့ပြီး မခံမရပ်နိုင်သည့် ကောင်လေးက သူမကို ထပ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို မေးခွန်း မေးနေတယ်လေ။ အသစ် ရောက်လာတဲ့ တောသူမလေး။”

ထောင်ထောင်ရဲ့ မျက်နှာက ဒေါသထွက်သည့်ပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “နင်က တောသူမလေ။”

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက အထင်သေးတဲ့ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရွာဘက်က လာတဲ့သူတွေကို တောသူမဆိုပြီး ခေါ်တယ်လို့ ငါ့အဖွားက ပြောဖူးတယ်။ တကယ်လို့ နင်က ရွာဘက်က လာတာဆိုရင်တော့ နင်က တောသူမပဲ။ ငါက မြို့ကလူလေ။ အဲ့တော့ ငါက တောသူမ မဟုတ်ဘူး။”

ထောင်ထောင် - “မြို့မှာလည်း အကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်တာတွေ ပြောတဲ့သူ ရှိတယ်လို့ ငါ့အမေက ပြောဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့က အဲ့လိုလူတွေကို တွေ့ရင် ရိုက်သင့်တယ်တဲ့။”

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက ရယ်လိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ကို ထပ်ပြီး ရိုက်မလို့လား။”

ထောင်ထောင်က ဆူပုပ်နေခဲ့သည်။ “ဒီနေ့က ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရက်။ ပြီးတော့ ငါ့အမေက ငါ့ကို နင်တို့နဲ့ ပေးဆော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူမက တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေပြီ။ သူမတော့ နောက်တစ်နေ့အထိ ဒါကို သည်းခံရဦးမယ်။

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက ထောင်ထောင်ရဲ့ ဆံပင်ကို ကြည့်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ ရောက်လာကာ ဆွဲလိုက်သည်။

ထောင်ထောင် - ! !!

ဆရာမလီ ထပ်ပြီး ပြန်လှည့်လာသည့်အခါ ကလေး နှစ်ယောက်က လုံးထွေးကာ ရန်ဖြစ်နေကြတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထောင်ထောင်က မဝသော်လည်း ကောင်းကောင်း စားထားသည့်အတွက် သူမက ကျန်းမာပြီး သန်မာသည်။ ဝဝနှင့် ကောင်လေးက ပိုပြီးတော့တောင် ကျစ်လစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ရန်စဖြစ်သည့်အခါ ထိုးလိုက်၊ အော်လိုက် လုပ်နေခဲ့ကြသည်။

ဘေးနားရှိ ကြောက်တတ်သော ကလေးအချို့က ကြောက်ပြီး ငိုနေကြသည်။

ဆရာမလီက အရှေ့ကို မြန်မြန် ရောက်လာပြီး လူခွဲလိုက်ရသည်။

ထောင်ထောင်က ဝဝနှင့် ကောင်လေးရဲ့ လက်ကို ကိုက်လိုက်သည့်အတွက် သူက ငိုပြီး တိုင်ပြောခဲ့သည်။ “သူ သားကို ကိုက်တယ်။”

ထောင်ထောင်က မငိုသော်လည်း ရွံ့ရှာစက်ဆုပ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ဆံပင်ကို ဆွဲဖို့ နင့်ကို ဘယ်သူပြောလို့လဲ။”

သူမက သူမရဲ့ ကျစ်ဆံမြှီးကို အတော်လေး တန်ဖိုးထားသည်။ သူမရဲ့ အမေက သူမအတွက် နေ့တိုင်း ကျစ်ဆံမြှီး ကျစ်ပေးပြီး ထိုအပေါ်မှာလည်း သူမ သဘောကျသည့် လိပ်ပြာလေးတွေကို တပ်ပေးထားသည်။

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက သူမကို ဆွဲလိုက်သည့်အခါ သူမရဲ့ လိပ်ပြာလေးက ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ဆရာမလီက ပြောစရာ စကားမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမက ကလေးကို ထွက်သွားဖို့ ဖြောင်းဖျခဲ့ပြီး သူ့ကို နေရာ ပြန်ချပေးခဲ့ရသည်။ ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်း ကျောင်းဆင်းသည့်အခါ ကလေးနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မိဘတွေနှင့် စကားပြောဖို့ စီစဥ်ထားခဲ့သည်။ ကလေး နှစ်ယောက်ကြားရှိ ရန်ပွဲက ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ဒါက ကိစ္စအသေးလေး တစ်ခုလည်း မဟုတ်နေခဲ့ပါ။ လူကြီးတစ်ယောက်ကတော့ အမြဲတမ်း သတိထားမိသင့်သည်။

ထောင်ထောင်က ထိုအကြောင်းကို သိပ်အများကြီး မတွေးဘဲ နားချိန် ရောက်သည့်အခါ သူမရဲ့ လွယ်အိတ်ထဲမှ မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီကို ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ထောင်ထောင်သည် နို့အရသာ ချိုချိုလေးကို ရသည့်အခါ ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဟူး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက ဒီနေရာရှိ မူကြိုကျောင်းကို မကြိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီကို နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့သည်။ ထမင်းဗူးက ပူမနေမှာကို ရှုရွှမ်းက စိုးရိမ်သည့်အတွက် အောက်ကနေ ရေနွေးပူပူလေးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် နို့အနံ့လေး ပြန့်သွားသည့်အခါ ဘေးနားရှိ ကလေးတွေက မျက်လုံး ပြူးသွားခဲ့ရသည်။

ထောင်ထောင်ကလည်း ရက်ရောပြီး အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်။

ထောင်ထောင်က သားရေစာ ချိုချိုလေးကို စားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လူတစ်စုက သူမရဲ့ အနားမှာ လာစုခဲ့ကြသည်။

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက အဝေးကနေ အနံ့တစ်ခုကို ရသည့်အခါ လောဘကြီးလာခဲ့သည်။

သို့သော် ထောင်ထောင်က အခြားသူတွေ အားလုံးကို ပေးခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုတော့ မပေးခဲ့ပါ။

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျောင်းဆင်းသည့်အခါ သူ့ရဲ့အဖွားအား ဒီလိုတစ်ခုကို သူ့အတွက် လုပ်ပေးရန် ပြောဖို့ တွေးနေခဲ့သည်။

သို့သော် အိပ်မက်ဆိုးကြီးက ဒီနေရာမှာတင်ပဲ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထောင်ထောင်က မနက်ပိုင်းမှာ မုန်ညှင်းစိမ်း ပေါက်စီကို စားခဲ့သည်။ နေ့လည်သို့ ရောက်သည့်အခါ နေ့လည်စာ စားချိန်အတွင်း ဆရာမလီက နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးကို ယူပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

“ထောင်ထောင်၊ သမီးရဲ့ အဖေက သမီးအတွက် စားစရာ ယူလာပေးတယ်။”

ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရမည့်နေ့ကို ရှုရွှမ်းက စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဒီနေ့မှ အဖိုးကြီးချိုးနှင့် သွားလေ့ကျင့်ရဖို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် တစ်ရက်တာ စားရမည့် စားစရာများကို ထုပ်ပိုးပြီး နေ့လည်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒါတွေကို ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဆရာမလီက ခေါင်းကိုက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ဒီလို အလိုလိုက်ခံထားရသည့် ကလေးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။

ကလေးရဲ့ မိဘတွေက ကလေးကို မူကြိုကျောင်းဆီ ခေါ်လာရုံတင်မကဘူး၊ သူ့အတွက် နေ့လည်စာလည်း ယူလာပေးတယ်။

ထောင်ထောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရောင် တောက်သွားခဲ့သည်။

မူကြိုကျောင်းရှိ စားစရာတွေက တော်တော်လေး စားကောင်းပေမယ့် သူမလို အစားကြေးများသည့် လူတစ်ယောက်အတွက် သူမအဖေ ချက်သည့် စားစရာတွေက ပိုအရသာရှိတယ်ဟု သူမက တွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့ ရှုရွှမ်း ချက်ထားသည့် ဟင်းပွဲတွေထဲမှာ အမဲသား၊ အချဥ်ဖောက်ထားသည့် ဝက်နံရိုးနှင့် ဝက်အူချောင်း၊ ထမင်းတို့ ပါဝင်သည်။

အရသာရှိသည့် ဟင်းပွဲတွေကို နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးထဲ ထုပ်ပိုး ထည့်ထားခဲ့သည်။ နေ့လည်စာ ထမင်းဗူးကို ဖွင့်လိုက်သည့် အချိန်မှာ ဆရာမလီတောင် သူမရဲ့ သွားရည်ကို မျိုချနေခဲ့ရသည်။

အနံ့တွေ ထွက်လာသည့်အခါ နေ့လည်စာ စားချိန်ကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားလို့ မရပါ။

အချို့ ကောင်မလေးတွေက ထောင်ထောင်ဆီ ရောက်လာပြီး အားကျစွာဖြင့် သူမနှင့် စားစရာတွေကို လဲချင်နေခဲ့သည်။ အချို့ကလေးတွေက သူမကို အိမ်မှ ယူလာသည့် ချောကလက်တွေကို ပေးခဲ့ကြသည်။ အချို့က သူတို့ရဲ့ ပန်းကန်တွေကို ဘေးမှာပဲ ဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။

အမဲသားရဲ့ အနံ့က မွှေးကြိုင်ပြီး နူးညံ့သည်။ အချဥ်ဖောက်ထားသော ဝက်နံရိုးကိုလည်း ပျော့ပြီး နူးညံ့လာသည့်အထိ ချက်ထားခဲ့သည်။ ကလေးတွေကတောင် အဲ့ဒါတွေကို ဝါးလို့ရသည်။ ထမင်းကြော်ကလည်း မွှေးကြိုင်နေခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်က သူမ ဘေးနားမှာ ရှိနေသည့် သုန်မှုန်နေတဲ့ ဝဝနှင့် ကောင်လေးကို နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်သည်။

'နင် ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။ ဒီမှာ နင့်အတွက် ဘာမှ မရှိဘူး။ '

ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ ဘေးနားရှိ ကလေးတွေကို စားစရာတွေ ဝေမျှပေးခဲ့ပြီး တစ်ရက်အတွင်းမှာပဲ သူမက သူတို့ကလေး အများစုနှင့် ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။

ဝဝနှင့် ကောင်လေးက အရမ်း ဒေါသထွက်လာသည့်အတွက် သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲတက်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ အစာအိမ်က ဂလွီဂလွမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်က ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါ။ သူမက အခြားသူတွေနဲ့ သူမရဲ့ စားစရာတွေကို ဝေမျှပေးခဲ့ရုံသာမက သူမက ချောကလက် မျိုးစုံတွေကိုလည်း မြည်းကြည့်ခဲ့သည်။ ကလေး တစ်ယောက်က နောက်တစ်ရက်ကျရင် သူမရဲ့ အသားချောင်းတွေ ယူလာပေးဖို့တောင် ကတိပေးခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ အဖေ လုပ်ပေးထားသည့် အသားချောင်းတွေကို စားခဲ့သော်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ အခြား အနီရောင် အသားချောင်းတွေကို မစားဖူးပါ။

အသားချောင်းတွေ ယူလာသည့် ကလေးက ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက အဲ့ဒါကို မိတ်ဆွေဆိုင်ကနေ ဝယ်လာတာ။ အဲ့ဒါက အရသာ ရှိတယ်။”

ထောင်ထောင်က ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။ “ဒါဆို ငါ မနက်ဖြန်ကျရင် နင့်အတွက် ယူလာပေးမယ်။”

အကျဥ်းချုပ် ပြောရရင် ဝဝနှင့် ကောင်လေးအပါအဝင် ထောင်ထောင်က အရသာရှိသည့် ခြင်းတောင်း တစ်ခုကို ယူလာဖို့ ကတိပေးခဲ့သည်။

ဆရာမလီက ထိုကလေးကြားရှိ ပြဿနာကို မြင်သည့်အခါ ကျောင်းဆင်းလို့ သူတို့ကို လာကြိုတဲ့ ဝမ့်ရင်းကို ဒီနေ့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဝမ့်ရင်းသည် သူမရဲ့ သမီးက ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရတဲ့ ရက်မှာ ရန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့မိပါ။

သူမက ဆရာမကို ကျေးဇူးတင်ပြီး သူမရဲ့ သမီးကို ကျောင်းကနေ ခေါ်သွားပြီး လမ်းမှာ ကလေးမလေးကို စပြီး မေးခဲ့သည်။

ထောင်ထောင်က ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ “အမေ၊ လူတစ်ယောက်က သမီးရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲရင် သမီးက သူတို့ကို ပြောသင့်တယ်လို့ အမေက ပြောတယ်လေ။ သူက သမီးရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်ရုံတင် မကဘူး၊ သမီးကို တောသူမလို့လည်း ခေါ်တယ်။”

ဝမ့်ရင်း - “… သမီးက သွားပြီး သူ့ကို ရိုက်လို့ မရဘူးလေ။”

'အနည်းဆုံးတော့ သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိဖို့ လိုတယ်။ တကယ်လို့ အကြောင်းပြချက်က အလုပ် မဖြစ်ဘူးဆိုရင် သူနဲ့ ရန်ဖြစ်လိုက်။ '

ထောင်ထောင်က သူမရဲ့ ပေါင်ကို ဖက်ပြီး စပြီး ရှက်သလိုလို ပြုမူနေခဲ့သည်။ “သမီး သိတယ်၊ သမီး သိတယ်။ အမေ၊ သမီးတို့ ဒီနေ့ အဖေ့ကို သွားရှာမှာလား။ ဒီညအတွက် သမီးတို့ ညစာ ဘာစားကြမလဲ။”

ဝမ့်ရင်းက ဒေါသလည်း ထွက်သလို၊ အံ့လည်း အံ့ဩသွားခဲ့ရပြီး ကလေးမလေးကို ပြောလိုက်သည်။ “စကားလမ်းကြောင်း မလွှဲနဲ့။ မေမေ သမီးကို စကား ပြောနေတယ်။ နောက်ပိုင်း သမီး အကြောင်းပြချက် အရင် တောင်းသင့်တယ်။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ ဘာ အကြောင်းပြချက်မှ မရှိရင်တော့ စလုပ်လိုက်။”

သူမက သူမရဲ့ သမီးကို အပြစ်စကား ပြောတဲ့ မိန်းမပျို တစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်သော်လည်း သူမက လူတွေကို ဘယ်လို ရိုက်လဲဆိုတာသာ သိသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်၊ အကြောင်းပြချက် မပြောနိုင်သည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ခနနားပြီးနောက် ဝမ့်ရင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့တော့ သမီးရဲ့ အဖေကို သွားမတွေ့ရအောင်။ သမီးရဲ့ အစိမချမ့်ယုကို သွားတွေ့ကြရအောင်။”

တကယ်တမ်းမှာတော့ ဝမ့်ရင်းက ချမ့်ရှုဖန်းကို အိမ်အကြောင်း မေးဖို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပေကျင်းကို ရောက်လာတာ ရက်ပိုင်းလောက် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ နေနေသည့် နေရာက အတော် တိတ်ဆိတ်ပြီး ဝမ့်ရင်းက အဲ့လိုကို သဘောကျသည်။ သို့သော် သူတို့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ကို ငှားသည့်အခါ အဲ့လူတွေက ထိုအိမ်ကို ဘယ်တော့ ပြန်သိမ်းမလဲဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။

ဝမ့်ရင်းက အရင်ဆုံး အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ပြန်လည် ပြုပြင်ဖို့နှင့် နေရာတွေ ပြောင်းဖို့ အတွက်တွေကြောင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်တုန်းက လူတွေ မြို့ကို ပိုပိုပြီး ပြန်ကြရကတည်းက အဲ့မှာ သူတို့ရဲ့ အိမ်အဟောင်းတွေကို ရောင်းချင်တဲ့လူတွေက အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ဝမ့်ရင်းက ကျောင်းနှင့် နီးသည့် နေရာတစ်ခုကို ဝယ်ချင်နေခဲ့ပြီး အဲ့ဒါကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ထုပ်ပိုးနေခဲ့သည်။

အိမ်အတွက် ပရိဘောဂတွေကို အိမ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြီး နေရာ ချလိုက်သည်။

အခုဆိုရင် ချမ့်ရှုဖန်းက လမ်းထဲရှိ ကြီးမားတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ နေနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ့်ရင်းနှင့် ထောင်ထောင်က အဲ့ကို တစ်ခေါက် ရောက်သည့်အခါ သူတို့က အဲ့ကို ရောက်သည့်အခါတိုင်း ရင်းနှီးသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ရောက်သွားသည့်အခါ တံခါးနားမှာ ရပ်နေသည့် လန်ယွဲ့ရဲ့ အစောင့်တွေက တံခါးပိတ်ထားခဲ့ပြီး လူတစ်စုက ရန်တွေ့နေခဲ့သည်။

“ငါတို့ ဆရာမက ဒီမှာ နေတာကို ငါက ဘာလို့ ဝင်သွားလို့ မရမှာလဲ။”

“နင်တို့က ငါတို့ကို ဘာမှ မပြောဘဲနဲ့တောင် ငါတို့ကို တားနေတာ။ ဒါက အဓိပ္ပါယ် မရှိဘူး။”

“ငါတို့ အားလုံးက ဆရာမချမ့်ရဲ့ ပီကင်း အော်ပရာ အဖွဲ့က ကျောင်းသားတွေပဲ။”