အခန်း (၁၁၆)

အကြီးအကဲဟွမ်သည် သူမ၏ လက်ကို အကြီးအကဲကောင်း၏ ဒန်တျန်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး မည်သည့် ပြဿနာများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် ချီစွမ်းအင်၏ နူးညံ့သော စီးကြောင်းကို သူ၏ လမ်းကြောင်းများထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက် ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး အတားအဆီးများ သို့မဟုတ် ပျက်စီးမှုများကို ဂရုတစိုက် စူးစမ်းခဲ့သည်။

"ကျေနပ်ပြီလား"

အကြီးအကဲကောင်းက စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သို့သော် အကြီးအကဲဟွမ်သည် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။

"ဟေး"

သူက ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်လိုက်သည်။ တုံ့ပြန်မှု မရှိဆဲပင်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် ကျဆင်းလာသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လျင်မြန်စွာ မော့လိုက်ပြီး တောင့်ခဲသွားသည်။

"ငိုနေတာလား"

သူက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အသံ ပျော့ပြောင်းသွားလျက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တကယ် စိတ်ပူနေခဲ့တာ အစ်ကိုကြီး သိပါတယ်နော်"

သူမ၏ အသံ တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်

လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ တိတ်ဆိတ်စွာ နှာမှုတ်သံက အခန်းအတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော အသံ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမကို ဖက်ထားစဉ် သူ၏ လက်များကို သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး သူမသည် သူ့အပေါ် ဆက်လက် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"အင်း... ဂျူနီယာညီမလေး"

သူတို့ နှစ်ဦးကြား အခြေချသွားသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းရင်း အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် နှာမှုတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မော့မကြည့်ဘဲ တုံ့ပြန်သည်။

"ဘာလဲ"

ထိုစကားလုံးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံများနှင့် ထိမိ၍ တိုးလျလျ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စကားမပြောမီ သူ၏ အသံကို တည်ငြိမ်စေသည်။

"လက်ထပ်ချင်လား"

အကြီးအကဲဟွမ် ဤအရာကို ကြားသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း သူ့ဆီမှ တွန်းထုတ်ကာ သူတို့ နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး လေထဲတွင် သူမ၏ လက်များကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

သူမက စကားလုံးများအား တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ မထိန်းနိုင်အောင် ပြေးလွှားနေသည်။

သူမ ဘာကို ကြားလိုက်ရတာလဲ။

သူတို့ အတူရှိခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး အချစ်ရေးဆိုင်ရာ ဆန္ဒ အနည်းငယ်မျှပင် မပြဖူးသော ဤအထိအတွေ့ မရှိသည့် လူထံမှ ထိုသို့သော စကားများ မည်သို့ ထွက်ပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။

"လက်ထပ်ချင်လားလို့ ငါ မေးခဲ့တာ"

အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ အနေအထားမှ ထလာပြီး တမင်တကာ သူမဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သူ၏ အသံတွင် ရှိသော တုံ့ဆိုင်းမှုမျိုး မရှိပေ။

"အင်း..."

သူမ၏ ပုံမှန် စိတ်တည်ငြိမ်မှု လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ ချဉ်းကပ်မှုမှ နောက်ဆုတ်ရင်း စကားလုံးများ ရှာရန် ရုန်းကန်နေခဲ့သည်။

"ဘာလဲ မင်း မလိုချင်ဘူးလား"

အကြီးအကဲကောင်းက ဆက်လက် ချဉ်းကပ်ရင်း ဖိအားပေးသည်။

"ကျွန်မ အဲဒီလို မပြောပါဘူး"

သူမက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် နံရံ၏ အေးမြသော မျက်နှာပြင်က သူမ၏ ကျောဘက်ကို ထိတွေ့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နောက်ဆုတ်ရန် နေရာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ နံရံပေါ်တွင် သူ၏ လက်ကို တင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းဖြင့် အတားအဆီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်း လိုချင်လား"

သူက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးတစ်လျှောက် ကျနေသော ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ဖယ်ရှားရန် သူ၏ အခြားလက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် ဘေးဘက်သို့ လျှောထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူက သူမ၏ အခြားလက်မောင်းဖြင့် သူမ၏ ထွက်ပြေးမည့်လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး သူမကို လုံးဝ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့မေးခွန်းကို မဖြေရသေးဘူး"

သူက သူ၏ အသံကို နိမ့်ကျပြီး အခိုင်အမာ ပြောသည်။

သူမ မျက်နှာက ပို၍ နီမြန်းလာပြီး ထိုအရောင်သည် သူမ၏ နားများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ "ဒါက အရမ်း ရုတ်တရက် ဖြစ်နေလို့ပါ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကြောင့် အဲဒီလို မေးရတာလဲ"

"အဲဒီတုန်းက ငါ သေခါနီးမှာ..."

သူက စတင်ပြောဆိုပြီး သူ၏ အမူအရာသည် လေးနက်လာသည်။

"ငါ အရာများစွာကို နောင်တရခဲ့တယ်။"

သူ ခေတ္တရပ်နားပြီး "ငါ့ ညီအစ်ကိုတွေကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တာ၊ ဆရာရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေအတိုင်း မနေထိုင်နိုင်ခဲ့တာတွေကို နောင်တရခဲ့တယ်" ဟု သူ ဆက်ပြောပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာများသည် လက်မအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသည်အထိ ပို၍ နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွှတ်

လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီအထဲမှာ အများဆုံးကတော့ မင်းကို ဒီမေးခွန်း မမေးခဲ့မိတာကိုပဲ နောင်တရတာ"

သူ၏ မျက်လုံးများသည် သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် အကြဘ့်ချင်းဆုံကာ ပြင်းထန်ပြီး မတုန်မလှုပ် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့သည် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံက သူ၏ မျက်နှာကို နွေးထွေးစေသည်ကို သူ ခံစားနိုင်သည်။ သူမသည် ထိုထိတွေ့မှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ငါ ဂိုဏ်းအတွက် အမြဲ စိတ်ပူနေခဲ့တယ်"

သူက နူးညံ့စွာ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါ မြင်ခဲ့ရတဲ့အတိုင်း ရှန်းယွီရော၊ လီယောင်းဆီကနေရော ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

ရှားပါးသော အပြုံးတစ်ခုသည် သူ၏ နွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

"လီယောင်းက ငါ့ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်။ သူ ဂိုဏ်းကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ရှန်းယွီကလည်း ပါရမီရှင်ပဲ။ သူတို့ အတူတကွ လက်တွဲလုပ်ဆောင်နေသရွေ့ ငါတို့ ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ဂိုဏ်းကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်"

သူ၏ ပခုံးများ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

"ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တွေ ပခုံးပေါ်ကနေ လွတ်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အခု ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ငါ နောက်ဆုံးတော့ သေးငယ်တဲ့ တာဝန်တွေကို ပြန်ယူနိုင်ပြီ"

သူသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ လှည့်၍ သူ့မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်စေသည်။

"ဟွမ်ဖန်ချီ" ဟု သူက ခေါ်လိုက်ရာ "မင်း ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ တာဝန်လေး ဖြစ်လာမလား"

သူမ၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် နှုတ်ခမ်းဆူသွားပြီး မျက်ခုံးများကြုတ်သွားကာ

"အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မကို တာဝန်လို့ ခေါ်နေတာလား"

အကြီးအကဲကောင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အသံထွက် ပြောလိုက်သောအခါ ၎င်းသည် တကယ်ပင် ထူးဆန်းနေပုံရသည်။ သူသည် သူ၏ဂျူနီယာညီလေးလို ကဗျာစပ်နိုင်သည့် အရည်အချင်းကို မပိုင်ဆိုင်ထားပေ။ ဤအရာသည် သူ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သည့် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"အဲဒါ အဓိက မဟုတ်ဘူး"

သူက ခပ်မြန်မြန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ငါ ရှင်းပြခဲ့ပြီးပြီ။ မင်းရဲ့ အဖြေက ဘာလဲ"

"အင်း..."

သူမက စတင်ပြောဆိုသော်လည်း ထို့နောက် စကားလုံးများ မလုံလောက်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံရသည်။ သူမသည် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဘာသာစကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သည့်အရာကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဖြည်းညှင်းစွာ သူမ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းပတ်လည်တွင် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ အရပ်အမောင်း ကွာခြားမှုကို မျှတစေရန်အတွက် သူမ၏ ခြေဖျားထောက်ကာ သူနှင့် နီးကပ်စွာ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်...

…

ရှန်းယွီ အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာသောအခါ လီယောင်းသည် လူတစ်ကိုယ်စာ မှန်တစ်

ချပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး အစ်ကိုကြီးနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်"

သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ၏ အသွင်အပြင်ကို အကဲဖြတ်ရင်း ကျေနပ်စွာ တောက်ပနေသည်။

"တကယ်လား"

သူက သံသယဖြင့် ပြန်ဖြေပြီး ဝေဖန်သော အကြည့်ဖြင့် သူ၏ အရိပ်ကို စစ်ဆေးသည်။ သူ၏ ပုံမှန် ဝတ်စုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပိုမို တောက်ပသော အရောင်များနှင့် ပိုမို သေသပ်သော အထည်များမှလွဲ၍ ခြားနားမှု များများစားစား မတွေ့ရပေ။ နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် အထည်သည် သူ ရွေ့လျားသောအခါ အနည်းငယ် တောက်ပနေပြီး အနားများတစ်လျှောက် နူးညံ့သော တိမ်တိုက် ပုံစံများ ထိုးထားသည်။

"သေချာတာပေါ့။ ကျွန်မကို ယုံကြည်လို့ရပါတယ်။ ကျွန်မက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပါ"

လီယောင်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ကြေညာလိုက်ပြီး သူ့ကို လက်မထောင်ပြသည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် သူ့အပေါ် စွဲမြဲနေပြီး တရားဝင် ဝတ်စုံက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်သို့ မီးမောင်းထိုးပြသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကျေနပ်နေသည်။

ရှန်းယွီ အနည်းငယ် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

သူမ နှစ်သက်သရွေ့ပေါ့။ အဝတ်အစားများထက် စိတ်ပူစရာ ပိုအရေးကြီးသည့် အရာများ ရှိသည်။

"ကျွန်တော် အခု ဘာလုပ်ရမလဲ"

သူ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မနဲ့အတူ ကျင်းပပွဲကို လိုက်ခဲ့ရမယ်"

လီယောင်းက ရှင်းပြသည်။

"အဲဒီကျမှ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရာထူးကို ကြေညာမယ်"

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ဆက်လက် စကားပြောနေစဉ် အကြီးအကဲဟွမ်နှင့် အကြီးအကဲကောင်းတို့ အတူတကွ ပြန်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိကြသည်။ သို့သော် သူတို့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုအကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ထားပြီး သူတို့ ဖြစ်သင့်သည့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အကြီးအကဲများထက် ငယ်ရွယ်သော ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ပင် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် သိသိသာသာ နီမြန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

တပည့်များသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မရှိသည့် တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်း သူတို့ နှစ်ဦးကြား တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီလား။

"အဒေါ်ဆရာမ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား"

လီယောင်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း ဟိုလေ..."

အကြီးအကဲဟွမ်က တုံ့ဆိုင်းစွာ စတင်ပြောဆိုသည်။

"ငါနဲ့ မင်းရဲ့ အဒေါ်ဆရာမ လက်ထပ်ကြတော့မယ်"

အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ ပါးပြင်ရှိ နီမြန်းမှုကြားမှ သူ၏ ထူးခြားသော တိုက်ရိုက်ပြောဆိုမှု မပြောင်းလဲဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဝင်ပြောလိုက်သည်။

တပည့်နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြူးကျယ်သွားသည်။

လက်ထပ်မှာလား။

၎င်းသည် တကယ် မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ခံစားချက်ရှိသည်ကို သိထားသော်လည်း ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အင်း ဟုတ်တယ်"

အကြီးအကဲဟွမ်က အတည်ပြုလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက အကြီးအကဲကောင်း၏ လက်များနှင့် ဆက်လက် ရစ်ပတ်နေသည်။

"သူ ကျွန်မကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မ လက်ခံခဲ့တယ်"

"ဆရာက လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့တာလား"

ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သူတို့၏ အံ့အားသင့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ပြီးပြည့်စုံသော သံပြိုင်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

အကြီးအကဲကောင်း၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားသည်။

"ဘာလဲ။ ငါ မလုပ်ရဲဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား"

သူက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ ဤကလေးများသည် ၎င်းတို့၏ ဆရာကို အထင်သေးနေကြတဋလား။

"ဟားဟားဟား"

ရှန်းယွီက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပေါင်းစည်းစေသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာ အထင်လွဲနေတာပါ"

သူက လောလောဆယ် ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အံ့ဩသွားတာပါပဲ"

သူက အတွင်းပိုင်းတွင် ဤမမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုကို အံ့ဩခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာက ပထမဆုံး လက်ထပ်ခွင့် တောင်းမည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိတော့….

"ဟွန့်"

အကြီးအကဲကောင်းသည် ထိုတုံ့ပြန်မှုကို လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုက အနည်းငယ် ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။

ဒီလူငယ်တွေက ဘာကို သိမှာလဲ။

အရင်တုန်းက ဒီအကြီးအကဲက…..

"အား"

အကြီးအကဲကောင်းသည် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ၏ အမှတ်ရမှု ပြတ်

တောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အကြီးအကဲဟွမ်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဆိတ်တာလဲ"

သို့သော် သူမသည် နောက်ထပ် "ဟွန့်" ဟူသော အသံဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုကို ပျော်ရွှင်စွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် စေ့စပ်ထားသော်လည်း သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပုံရပေ။ သူတို့သည် အငြင်းပွားနေကြသည့် အကြီးအကဲဟောင်းများအတိုင်းပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။