ဘတ်စ်ကား နှစ်စီး
Vol. 31 Ch. 452
အဘွားရှန်းသည် အနာဂတ်ကိုဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ပြီး ကောင်းမင်က အတိတ်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ပစ္စုပ္ပန်ကို ကိုယ်စားပြုသော စကားလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရာများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လူသားနှင့်သရဲအကြား ဖြစ်တည်နေသော အဘွားရှန်းအတွက် သူမ၏သွေးသည် သူမ၏အသက်နှင့် မှော်ပညာတို့၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ သွေးအမြောက်အများကို စတေးခဲ့ပြီးနောက် သူမအတွက် လူသားအဖြစ်သာမက သရဲတစ်ကောင်အဖြစ် ဆက်လက်နေထိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
“အနက်ရောင်မြူခိုးရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ငါတို့ မဖော်ထုတ်နိုင်သေးဘူး ၊ ဒီထဲမှာ အဘွားရှန်း မထိတွေ့ရဲတဲ့ ကြီးမားတဲ့အကျိုးဆက်တချို့ ရှိနေရမယ် ၊ သူက ထွက်ပေါက်ကို တွက်ချက်ခဲ့ရုံပဲ”
ကောင်းမင်သည် သူ့လက်ဖဝါးထဲရှိ ကြေးဒင်္ဂါးသုံးပြားကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ပထမဆုံး ဒင်္ဂါးပြားတွင် ပွင့်နေသည့် မျက်လုံးတစ်လုံးရှိသည်။ ဒုတိယမြောက် ဒင်္ဂါးပြားတွင် သွေးထွက်နေသော ခြေလက်များကို ထွင်းထုထားသည်။ တတိယမြောက် ဒင်္ဂါးပြားတွင်မူ နှလုံးခုန်နေသော နှလုံးသားတစ်ခု ရှိသည်။ အဘွားရှန်းသည် သူမ မပျောက်ကွယ်သွားမီ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းသုံးခုကို ကြေးဒင်္ဂါးများအတွက် စတေးလိုက်ပုံရသည်။ သူမသည် ထိုနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ မြူထဲရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့်အရာ၏ ထောက်လှမ်းမှုကို ရှောင်ရှားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“လမ်းကြောင်းတစ်ခုက စစ်မှန်တဲ့သေခြင်းတရားဆီကို ဦးတည်ပြီး နောက်တစ်ခုက စစ်မှန်တဲ့ကမ္ဘာကြီးဆီကို ဦးတည်တယ် ၊ အဘွားရှန်းရဲ့ သတင်းစကားက အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”
ကောင်းမင်သည် ကျောင်းသားများကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစစ်အမှန်ဘဝက ဒီကျောင်းသားတွေ အရင်ကနေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာလား။ စစ်မှန်တဲ့သေခြင်းတရားက အနက်ရောင်မြူခိုးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နေရာလား။
“ဟန်ဟိုင်းဟာ ထောင်တစ်ခုလို့ လုဇန်က ပြောခဲ့တယ် ၊ လူသားတွေနဲ့ သရဲတွေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေကြတယ် ၊ ပြည်သူအားလုံးဟာ ကံကြမ္မာရဲ့ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာ နေထိုင်နေကြတယ်တဲ့။
“ကံကြမ္မာဆိုတာ အစစ်အမှန်အရှိတရားနဲ့ အစစ်အမှန်တဲ့သေခြင်းကြားမှာ တည်ရှိနေတဲ့ အသန်မာဆုံး သရဲတွေလား။
“သူတို့တွေက ဟန်ဟိုင်းမြို့တော်ကို အတူတူ ပူးပေါင်းပြီးဖန်တီးခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ ၊ အစစ်အမှန်အရှိတရားကနေ လာတဲ့ သက်ရှိလူသားတွေအတွက် အမဲလိုက်ဇုန်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့လား ၊ ဒါမှမဟုတ် အစစ်အမှန်သေခြင်းတရားထဲက သရဲတွေအတွက် သားသတ်ရုံတစ်ခု ဖန်တီးဖို့လား”
အရိပ်သည် ဟန်ဟိုင်းထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီး ပြည်သူများကို တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ အမဲလိုက်ခဲ့သည်။ သေဆုံးသွားသော နတ်ဘုရားများက သူတို့၏ယုံကြည်မှုကို စုပ်ယူခဲ့ကြသည်။ အချို့လူသားများမှာ မူမမှန်မှုများဖြင့် အစားထိုးခံခဲ့သည်။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ၊ မိသားစုများနဲ့ မှတ်ဉာဏ်များသည် တခြားသူများ၏ကစားစရာများနှင့် အာဟာရများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ဒါက ကံကြမ္မာ မြင်ချင်တဲ့ အရာလား။
ကောင်းမင် စတီယာရင်ဘီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်တွင် လွတ်မြောက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။
“ငါ့ရှေ့မှာ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိနေတယ် ၊ တစ်ခုက စိတ်ပျက်အားငယ်စရာ အမှန်တရားဆီ ဦးတည်ပြီး နောက်တစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သေခြင်းတရားဆီကို ဦးတည်တယ် ၊ ဟန်ဟိုင်းမှာပဲ နတ်ဘုရားအတုတစ်ပါးအဖြစ် နေထိုင်တာက အလုံခြုံဆုံးရွေးချယ်မှု ဖြစ်နိုင်တယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ငါဒါကို ရွေးလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့သေဆုံးမှုတွေကို အလဟဿဖြစ်သွားစေတော့မှာ မဟုတ်လား”
သူ့လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာတော့သည်။ ကောင်းမင်သည် သူ၏ရှေ့မှ အနက်ရောင်မြူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မြူသည် ဘေးနှစ်ဖက်လုံးရှိ အဆောက်အအုံများကို ဝေဝါးနေစေသည်။ သူသာ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို မသုံးလျှင် သူ့ခြေအောက်ရှိ လမ်းကိုပင် မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
“ငါ့ရဲ့သေဆုံးမှုများစွာက အမည်မသိဖရိုဖရဲဘဝမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဦးတည်စေခဲ့တယ် ၊ ငါ့ရဲ့ အတိတ်အားလုံးက ငါ့ကို လေးစားကြတယ် ၊ ငါဟာ သူတို့ရဲ့ သေခြင်းတရားတွေကို အသုံးပြုပြီး မျှော်လင့်ချက်ကို စုစည်းခဲ့တယ် ၊ ငါဟာ ယိုယွင်းနေတဲ့နတ်ဘုရားအတုတစ်ပါး ဖြစ်လာတာကို သူတို့ မမြင်ချင်ကြဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်။
“ငါ ရှေ့ကိုကြည့်ပြီး လမ်းကြောင်းနှစ်ခုကို စစ်ဆေးဖို့လိုတယ် ၊ တကယ်လို့ ငါထပ်သေခဲ့ရင် ငါဟာ နောက်လာမယ့်ငါ့ကို ယဇ်ပလ္လင်ဆီသယ်ဆောင်သွားမယ့် လှေကားထစ်တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
ကောင်းမင်၏မျက်လုံးများက ကံကြမ္မာကို အထင်အမြင်သေးသည့် အမူအရာဆောင်နေလေသည်။ ပြောပြလို့မရသူများနဲ့ အမည်မသိအရာများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများက သူ့ကို မလှုပ်ခါနိုင်ပေ။ သူ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ဆရာမလီ၊ သော့ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလို့ရမလား ၊ ကျွန်တော် ဆရာမတို့ကို ပင်မလမ်းမကြီးဆီနဲ့ ဟန်ဟိုင်းဆီ ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်”
ကောင်းမင်၏အသံသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း ခိုင်မာသောဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။
တွေဝေနေသော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ဆရာမလီ၏မျက်လုံးများက ကလယ်ကလယ်ဖြစ်သွားသည်။ ဝေထျန်း သူမကို နောက်ဆုံး ပြောခဲ့သောအရာမှာ ကောင်းမင်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ သူမသည် ကောင်းမင်ကို သော့မပေးဝံ့ပေ။ ယင်းသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏အသက်များကို ကောင်းမင်၏လက်ထဲ ထည့်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါမှမဟုတ်လည်း ဆရာမ မောင်းပါ ကျွန်တော်လမ်းညွှန်ပေးပါ့မယ်”
ကောင်းမင် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံမှ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“ပျောက်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေအတွက် ခင်ဗျားစိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူတို့ကိုရှာဖွေဖို့ ဘယ်သူမှ ဘတ်စ်ကားက ထွက်ရဲတာမဟုတ်ဘူးလေ ၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် သရဲတွေကိုပဲ ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ် ၊ မြူထဲက မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဘတ်စ်ကားပေါ်က ကျန်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်”
ဆရာမလီသည် ယင်းကို တခြားသူများနှင့် ဆွေးနွေးလိုသော်လည်း တံခါးမဖွင့်ရဲခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမနှင့်နီးစပ်သော ကျောင်းသားများနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ရုံသာ ဝံ့ရဲခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ယုံကြည်လို့ရမယ်လို့ ထင်ပါတယ် ၊ သူက ကျွန်တော့်အသက်ကို တစ်ခါ ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်”
ချန်ကျင်းသည် အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကောင်းမင်၏ဘက်တွင် ရပ်တည်၍ ဟိုတယ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာများကို ကျန်လူများကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူက ကောင်းမင်အတွက် အကျိုးမရှိသော အချက်အလက်များကို ဝှက်ထားလိုက်သည်။ ချန်ကျင်းသည် သူ့နှလုံးသားထဲမှ အသံနဲ့ သူရရှိခဲ့သော အမိန့်များကို အခြားကျောင်းသားများကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် တားမြစ်ဂိမ်းထဲတွင် ရှိနေသည်ဟူသော ယူဆချက်ကိုပင် ပြောပြလိုက်သည်။ ကောင်းမင်၏ ‘လမ်းညွှန်မှု’ ကြောင့် ချန်ကျင်းနဲ့ ရှန်းတုရှောင်တို့သည် ‘စနစ်’ ကို နိုးထစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူသစ်များအတွက် ကောင်းမင်၏ NPC အဖြစ်သရုပ်ကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မရှိပါဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော့် စခန်းဆီ ခေါ်သွားလို့ရတယ် ၊ အဲဒီနေရာက မြူခိုးတွေကနေ ယာယီတော့ ဘေးကင်းပါတယ်”
ကောင်းမင်သည် ဆရာမလီအား ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
“အနက်ရောင်မြူခိုးထဲက စခန်းတစ်ခုလား”
ကျောင်းသားအချို့ နားလည်သွားသည်။
“ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုလိုလား ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပေါ်လာမယ့်(ပြန်ရှင်) နေရာလား”
“ကျွန်မ ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး”
ဆရာမလီသည် သော့ကို ထုတ်ယူလိုက်သော်လည်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မယုံသေးဘူးလား”
“ကျွန်မ ကားမမောင်းတတ်ဘူးလေ”
ကောင်းမင်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီ ပြန်ဝင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အခန်း ၁၃ မှ ကျောင်းသားများကို တင်ဆောင်ထားသော ဘတ်စ်ကားကို စတင်စက်နိူးလိုက်သည်။ သူ ကျင်းထောင်ရှန်းကို မပြောခဲ့ပေ။ မြူခိုးထဲတွင် ခွဲခွာရခြင်းသည် နှုတ်ဆက်ခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ကောင်းမင်သည် လမ်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူဘာလုပ်လုပ် သီလလုံခြုံရေးမြို့မှ မောင်းထွက်၍ မရနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“သေသေချာချာ ထိုင်ပြီး ခါးပတ်ပတ်ထားကြပါ ၊ ကျွန်တော်တို့ နံရံတစ်ခုနဲ့ တိုက်တော့မယ်ဆိုရင် သတိပေးပါ”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် အခြားလူများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားမှ ဆင့်ခေါ်သံကို ခံစားနိုင်ရန် သူ၏နှလုံးသားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူသည် သားစားကြူးနတ်ဘုရားအတွက် ရွှံ့ရုပ်တုကို မြို့ပြင်တွင် ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် ဆီဒိုင်ခွက်ကို ဖိနင်းလိုက်သည်။ ကျောင်းသားများ၏ အော်ဟစ်သံများ သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။ သူသည် ဆင့်ခေါ်သံဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် မြူခိုးထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ်ခုန်ပေါက်နေသော မီးအလင်းရောင်အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အဲဒီမှာ လူတွေ ရှိတယ်”
မီးရောင်ကို မြင်သောအခါ ဆရာမလီက စိတ်သက်သာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကောင်းမင် သူမကို မလိမ်ခဲ့ပေ။ မြို့ပြင်တွင် အမှန်တကယ်စခန်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူတို့ကို ဦးဆောင်၍ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ပင်မလမ်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပင်မလမ်းမကြီးအတိုင်း လိုက်သွားတာနဲ့ မြို့ဆီကို ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မယ် ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းလိုင်းတွေ ပြန်ရလာလိမ့်မယ်”
ဆရာမလီသည် ကြီးမားသောမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အနက်ရောင်မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ကွဲထွက်သွားသည်။ ကျောင်းသားများက သူတို့၏ထိုင်ခုံများမှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လမ်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသောပုံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဘတ်စ်ကားအိုတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဘတ်စ်ကားသည် တစ်ချိန်က ကျောင်းဘတ်စ်ကား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့တွင်ရှိသော ဘတ်စ်ကားနှင့် ဆင်တူနေလေသည်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ခရီးသည်များ ရှိနေသည်။ ယာဉ်ပတ်လည်တွင် အားလုံးနီးပါးပျက်စီးနေသော ရွှံ့ရုပ်တုများကို ထားထားသည်။ ဘတ်စ်ကားအနီးတွင်မူ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် လူသေဓာတ်ပုံကို လောင်စာအဖြစ်အသုံးပြုကာ မီးပုံတစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။
“ဒီဘတ်စ်ကားကို ရှာဖို့ ငါအများကြီး ကြိုးစားလိုက်ရတာပဲ”
ကောင်းမင် မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားမှ ထွက်၍ သူ၏စခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
“ဘတ်စ်ကားနှစ်စီးနဲ့ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုတဲ့ ၊ ဒါက လွယ်ကူတဲ့ ရွေးချယ်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး”