ငါ့ရဲ့လူသတ်သမားနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း

“ခင်ဗျားရဲ့ စခန်းက ဘတ်စ်ကားတစ်စီးလား”

ထိုမြင်ကွင်းက ကျောင်းသားများကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ သွေးပုံစံကွက်များနှင့် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ထူးဆန်းသောရုပ်တုများသည် ထိုနေရာကို ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးနေခဲ့သည်။

“ဘတ်စ်ကားပေါ်က ခရီးသည်တွေက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ်၊ သူတို့အားလုံးက မျက်နှာဖုံးတွေ ဝတ်ထားကြတာပဲ ၊ အနီရောင်အဝတ်အစားတွေနဲ့ လူတွေက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ် ၊ သူတို့တွေ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော်တို့ဘက် လှည့်ကြည့်လာမှာတောင် ကြောက်တယ်”

ဖန့်ထောင်က နောက်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။

“မစ္စတာကောင်း၊ ရှင်ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာအောင်နားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”

ဆရာမလီသည် လိုင်းမရှိသော သူမ၏ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ကောင်းမင်နောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

“ကျွန်မတို့ မြို့ထဲက ထွက်လာတာ အချိန်ခဏတော့ရှိပြီ ၊ ကျွန်မတို့ ပင်မလမ်းမကြီးအတိုင်း ဘာလို့ မသွားတာလဲ ၊ ကျွန်မတို့ကို ကူညီနိုင်တဲ့လူတွေနဲ့ တွေ့ကောင်း တွေ့နိုင်တယ်လေ”

“ခင်ဗျား ထွက်သွားဖို့ကို အဲဒီလောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလား”

ကောင်းမင် ရပ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်မှာ ကြောက်နေတာလား”

ဆရာမလီက လျင်မြန်စွာခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း သူမ၏အမူအရာက သူမကိုသစ္စာဖောက်လိုက်သည်။

“ဝေထျန်း ခင်ဗျားကို နောက်ဆုံးဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိတယ် ၊ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ခင်ဗျားကို ကူညီပေးနိုင်တာ ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကိုယုံကြည်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ကောင်းမင်က သူ၏သွေးစွန်းဘတ်စ်ကားထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ မျက်နှာဖုံးအဟများကြားမှ အကြည့်များက သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။

“စကားမပြောနဲ့၊ မလှုပ်နဲ့ ၊ ဘာကွင်းဆက် တုံ့ပြန်မှုမှ မဖြစ်စေနဲ့”

ကောင်းမင်သည် ဒုတိယတန်းမှ ခရီးသည်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက သူ့ကို ညင်သာစွာ ဆွဲမလိုက်သည်။

“မင်း ဘတ်စ်ကားကို မောင်းရမယ်”

ခရီးသည်က ကောင်းမင်နှင့်အရွယ်အစား တူသည်။ သူသည် သူ့လက်များကို အနီရောင်ရှပ်အင်္ကျီ၏ အိတ်ကပ်များမှ ထုတ်၍ စတီယာရင်ဘီးကို ကိုင်လိုက်သည်။

“ငါ့နောက်က ကပ်လိုက်ခဲ့ပါ ၊ မင်း နှေးနေရင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်”

ကောင်းမင်သည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသားကို ပခုံးမှကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူထပ်ပြောချင်နေသော်လည်း ဆရာမလီ၏အသံက တံခါးမှ ထွက်လာသည်။

“သူတို့က ရှင့်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေလား”

ဆရာမလီသည် သူမ၏ကျောင်းသူကျောင်းသားများအတွက် တာဝန်ယူထားသောကြောင့် ကောင်းမင်အကြောင်းကို ပိုသိလိုနေသည်။ သူမ တံခါးအထစ်ပေါ် ခြေချရုံသာ ရှိသေးသည် ဘတ်စ်ကားထဲ မဝင်ရသေးခင်တွင် အေးစိမ့်သောလေတစ်ချက်၏ တိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ခြေထောက်များ တောင့်တင်းသွားပုံရသည်။ သူမ၏သွေးစီးဆင်းမှုများ ပိုမို နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူမ ထိုအချိန်တွင် အသက်ရှူရန် မေ့နေခဲ့သည်။ သူမ၏ဝိညာဉ်သည် ရေခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီကားပေါ်မှာ ဘယ်လိုမကောင်းဆိုးဝါးတွေ ရှိနေတာလဲ”

ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်မှသာ ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ ‘လူ’ တိုင်းသည် ပြင်းထန်သော သေခြင်းတရားနဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် မူမမှန်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ကောင်းမင်သည် ဆရာမလီ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ ဘတ်စ်ကားထဲမှ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သောအခါသာ သူမ၏လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှု ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဆရာမ၊ ကျွန်တော့် ဘတ်စ်ကားထဲကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဝင်မလာပါနဲ့ ၊ လူတွေ သေသွားနိုင်တယ်”

ဆရာမလီ တုန်ယင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏နှုတ်ခမ်းများ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ကျောင်းဘတ်စ်ကားဆီ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ကျောင်းသားများကို အခြားဘတ်စ်ကားနှင့် ဝေးဝေးနေရန် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းမင်က ပြုံး၍ အရာအားလုံးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။မျက်နှာဖုံးစွပ် ခရီးသည်များကို ရွှံ့ရုပ်တုများယူ၍ ဘတ်စ်ကားပေါ် ပြန်တင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘတ်စ်ကားအင်ဂျင် စနိူးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီးဖိုခုံကို ကောက်ကိုင်၍ အခန်း ၁၃၏ ဘတ်စ်ကားဆီသို့ ပြန်သွား၏။

“ဆရာမလီက ငါ့ကို အသည်းအသန်တိုက်တွန်းနေတာ မဟုတ်လား”

ကောင်းမင်သည် မီးဖိုခုံကို တင်လိုက်ပြီး ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ အခု ထွက်ခွာကြမယ် ၊ ကျွန်တော်တို့ ပင်မလမ်းမကြီးကို လိုက်သွားပြီး ကျောင်းသားတွေကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်”

စခန်းမှ မီးစကို ကားဆီသို့ ကူးလိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် အဖြူအမည်း လူသေဓာတ်ပုံများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထုတ်ယူ၍ ဆရာမလီကို ပေးလိုက်သည်။

“ မီးငြိမ်းတော့မှာကို ခင်ဗျားသတိထားမိရင် လူသေဓာတ်ပုံတစ်ခုကို မီးဖိုခုံထဲ ထည့်ပေးပါ”

ဆရာမလီသည် ပုံတူများထဲက လူများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမသည် သူတို့ထဲမှ အချို့၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသံကိုပင် ကြားနိုင်သည်။

“သူတို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ် ၊ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားနေတယ် ၊ ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မပြောခဲ့ဖူးဘူးလား ၊ ဒါတွေက လူသေဓာတ်ပုံတွေလေ ၊ ဒါတွေက သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပုံတူတွေပဲ”

ထပ်မရှင်းပြတော့ဘဲ ကောင်းမင်က ခြေနင်းကို နင်းလိုက်သည်။ မီးတောက်က ဘတ်စ်ကားထဲရှိ အမှောင်ထုနှင့် အနီးနားရှိ မြူခိုးများကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် ဘတ်စ်ကားကို ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူ ဦးတည်ရာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားခဲ့ဖူးသောကြောင့် လမ်းညွှန်မှု မလိုအပ်တော့ပေ။ သူ၏ ပြန်လည်မွေးဖွားမှုတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ရွှမ်ဝမ်က သူ့အား ဤဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းမှ သယ်ထုတ်လာလေ့ရှိသည်။ လမ်းကြောင်းသည် မြူခိုးများဖြင့် ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း သူသည် လမ်းကြောင်းကို သူ့လက်ဖဝါးနောက်ကျောကဲ့သို့ သိလိမ့်မည်။

“အခန်း ၁၃က ကျောင်းသားတွေက ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းကတစ်ဆင့် ဒီနေရာကို မတော်တဆ ဝင်လာခဲ့ကြတာပဲ ၊ အဘွားရှန်း တွက်ချက်ထားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့အမှန်တရားဆီ ဦးတည်တဲ့ အက်ကွဲကြောင်းက အဲဒီမှာ ရှိနေရမယ်”

ကောင်းမင်သည် အစကတည်းက သူ၏ပစ်မှတ်ကို သေချာထားရှိသည်။ သူသည် အနက်ရောင်မြူထဲ မဝင်လာခင် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မီးတောက်မီးလျှံများက တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေကြသည်။ ဘတ်စ်ကားက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချို့က ဆုတောင်းနေကြပြီး အချို့က ရှန်းတုရှောင်အနီးသို့ ကပ်ကာ အချက်အလက်များ ဖလှယ်နေကြသည်။ အချို့ကမူ ညကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်နေကြသည်။

အနက်ရောင်မြူခိုးက ထူထဲလာသည်။ မြူများက ညနှင့် ရောနှောသွားသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် ဘတ်စ်ကားက ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးများကို ရိပ်ခနဲ ရိပ်ခနဲဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် မရှင်းလင်းသော်လည်း ၎င်းတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဖိနှိပ်မှုခံစားချက်က စစ်မှန်သည်။

သစ်ရွက်များက လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေကြသည်။ အနီရောင်လသည် မြူခိုးများ၏အပေါ်မှ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အနီရောင်လသာ အကြိမ်အနည်းငယ် မျက်တောင်မခတ်ခဲ့ပါက ခရီးသည်များသည် ၎င်းကို လအစစ်အဖြစ် မှားယွင်းစွာ ယူဆမိကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ လမ်းကြောင်းက မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေသည်။ ဘတ်စ်ကားသည် လမ်းမပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။ နောက်ပြတင်းပေါက်မှ ကြည့်လျှင် ဘတ်စ်ကားသည် လမ်းပေါ်တွင် ပြတ်ရှဒဏ်ရာများ ဖန်တီးခဲ့သည်ဟုပင် ထင်ရပေလိမ့်မည်။

အနက်ရောင်မြူခိုးကမ္ဘာသည် ကျောင်းသားများ၏အစစ်အမှန်ကမ္ဘာနှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ ကောင်းမင်ပင်လျှင် ထိုနေရာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့် အိမ်မက်ဆိုးထက်မဆို ပိုလက်တွေ့ကျသော ခြောက်ခြားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဘတ်စ်ကားသည် ညထွက်ပေါ်လာရာ မြို့စွန်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

မြို့တော်၏ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းသည် နောက်တွင်ကျန်နေရစ်ခဲ့သည်။ မီးတောက်နှင့်သူ၏ခိုင်မာလှသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်ပင် ကောင်းမင်အတွက် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ သူသည် ညထဲမှ တီးတိုးပြောသံများကို ကြားနေရသည်။ သေခြင်းတရားနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုသည် ကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကြယ်ရောင်က သူ့အပေါ် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ဖော်ပြမရနိုင်သော အားတစ်ခုက သူ့ကို နောက်ပြန်လှည့်စေချင်နေခဲ့သည်။ ထိုအားသည် အပြင်ဘက်မှ လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ဝိညာဉ်နဲ့ ဦးနှောက်မှ လာနေခြင်းဖြစ်သည်။ယင်းသည် ကောင်းမင်ကို ဖန်တီးခဲ့စဉ် သူ၏ဖန်တီးသူသည် ဟန်ဟိုင်းမှထွက်ခွာခြင်းကို တားမြစ်ထားသော အမိန့်တစ်ခုအား သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ချန်ထားခဲ့သည်နှင့် တူသည်။

ကျေးဇူးတင်ရမည်က ကောင်းမင်သည် အတိတ်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ဖူးသောကြောင့် သို့မဟုတ် သူ၏ဗီဇထဲမှခေါ်သံကို မခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဘတ်စ်ကားသည် ညကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် ဓါးတစ်ချောင်းနှင့် တူသည်။ အနက်ရောင်မြူခိုးများသည် ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှိုင်းထနေခဲ့သည်။ မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများ လဲပြိုကျသွားခဲ့သည်။

ကောင်းမင်သည် မြို့စွန်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် မြူခိုးများက အလွန်ထူထပ်နေသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင်မြူခိုးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

ကောင်းမင်၏နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်းခုန်နေခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တရားနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

သူသည် ဟန်ဟိုင်းရှိ မည်သူကမျှ မရောက်ဖူးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့စိတ်ထဲရှိ ယူဆချက်များကို စစ်ဆေးတော့မည်ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ မကြာခင် ဟန်ဟိုင်းကနေ ထွက်ခွာတော့မယ်”

ဟန်ဟိုင်း သုံးဖက်သုံးတန်လုံးသည် ပင်လယ်ဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းမှာ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းငယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းသည် ဟန်ဟိုင်း၊ ကျို့ကျန်းနှင့် ရှင်းလုတို့အကြားရှိ နယ်နိမိတ်မျဉ်းဖြစ်သည်။

ထွက်သွားရန် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုသည် ဘတ်စ်ကားကို စွန့်ပစ်ပြီး လမ်းငယ်လေးမှတစ်ဆင့် တောင်တန်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယတစ်ခုသည် ပင်မလမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်လိုက်သွား၍ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲဝင်ပြီး ဟန်ဟိုင်းမှ ထွက်ခွာရန်ဖြစ်သည်။