ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း
Vol. 31 Ch. 454
အတိတ်နတ်ဘုရား၏မရဏဘုံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် သူ၏မှတ်ဉာဏ်ကို ကံကြမ္မာက ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူနှင့် ဟန်ဟိုင်းမှ ပြည်သူအများစုကို အချုပ်အနှောင်ဖြင့် မွေးမြူထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏အနာဂတ်မှာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်သည် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် အခွင့်အရေးရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဟန်ဟိုင်းမှ အမှန်တကယ်ထွက်ခွာနိုင်သည့် ပထမဆုံးလူဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
မြို့ထဲမှ ဦးတည်လာသည့် ပင်မလမ်းမကြီးသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ယာဉ်များစွာအသုံးပြုနေသကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းပြီး သန့်ရှင်းနေသည်။ ၎င်းက ပုံယောင်သက်သက်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မိမည်နည်း။
မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသော ကားများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သူတို့သည် ဟန်ဟိုင်းမှ မည်သည့်အခါမှ မထွက်ခွာခဲ့ကြသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ယဇ်ပလ္လင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မီးဖိုခုံက တဖျစ်ဖျစ်မြည်နေလေသည်။ ကခုန်နေသော မီးတောက်များအောက်တွင် လူသေဓာတ်ပုံများ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ငိုကြွေးနေသော မျက်နှာများကို မြင်နိုင်သည်။
“အနက်ရောင်မြူတွေ ပိုထူထပ်လာပြီ”
ဆရာမလီသည် ပါးလွှာလာနေသော ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဖုန်းတွင် လိုင်းမရှိသလို GPS လည်း အလုပ်မလုပ်ပေ။ သူတို့သည် ရင်းနှီးသောလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း ကွဲပြားသော ကမ္ဘာတစ်ခုဆီ ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“ဆရာမ၊ သမီး ကြောက်တယ်၊ သမီးရဲ့ အဘွားက ကိုယ်ခန္ဓာမကျန်းမာဘူး ၊ သူ သမီးအိမ်ပြန်လာတာကို မှတ်တိုင်မှာ စောင့်နေတယ်”
ဖူပင်းသည် အတန်းထဲတွင် အကြောက်တတ်ဆုံး ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတန်းထဲတွင် တစ်ခါမှ စကားမပြောခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် တခြားသူများကို ချဉ်းကပ်ရန်လည်း မရဲဝံ့ပေ။ သူမ၏မိသားစုသည် သူမ၏အိမ်တွင်းပုန်းသဘောသဘာဝ၏ အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ဖူပင်း၏ မိဘများသည် အလုပ်ထွက်လုပ်ကြပြီးနောက် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ကြပေ။ သူမ၏အဘွားက သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဖူပင်းသည် သူမ၏ အဘွားကို ဒုက္ခမပေးချင်သောကြောင့် အရာအားလုံးကို နားလည်သိတတ်သော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“ဆရာမတို့ ဒီည ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လိမ့်မယ် ၊ သေချာတယ်”
ဆရာမလီက ဖူပင်းကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ယင်းက ပုံမှန် အတန်းခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေသည်။ ကံကြမ္မာက သူတို့အပေါ် ဘာလို့ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ ဟာသတစ်ခုလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိပါမလဲ။
“မစ္စတာကောင်း ၊ ကျွန်မ ဓာတ်ပုံတွေအားလုံးနီးပါး မီးရှို့ပြီးပြီ ၊ ကျွန်မတို့ မြို့ထဲကနေ ဘယ်လောက် ဝေးလာပြီလဲ”
ဆရာမလီသည် သူမ၏ ကျောင်းသားများရှေ့တွင် သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို မပြဝံ့ပေ။ ကောင်းမင်က သူမကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရောက်ခါနီးပါပြီ”
ကောင်းမင်သည် အမည်မသိစွမ်းအားကို ဖြေရှင်းရာတွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။ ၎င်းသည် ပြောပြလို့မရသောအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သူ ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော မည်သည့်နတ်ဘုရားများထက်မဆို ပိုမိုအားကောင်းသည်။ ကောင်းမင် တစ်ဖက်သားကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူတို့၏ တည်ရှိနေခြင်းကို ခံစားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု သို့မဟုတ် အနက်ရောင်ပင်လယ်တစ်စင်းနှင့် တူသည်။
သွေးကြောများ သူ၏မျက်စိသူငယ်အိမ်များကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ ဘတ်စ်ကား ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် ကောင်းမင်သည် အမှောင်ထဲရှိ အနက်ရောင်ပုံရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ဟန်ရှန်းကလား သို့မဟုတ် အိပ်စက်နေသော သရဲများလားဆိုတာကို သူမပြောနိုင်ပေ။ ဤလမ်းနှင့်ပတ်သက်သော ကောင်းမင်၏မှတ်ဉာဏ်များ ပြိုကွဲသွားသည်။ သူ၏သွားဖုံးတွင် သွေးများထွက်လာသည်အထိ သူအံကြိတ်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူသည် အမျက်ထွက်နေသော သားစားကြူးနတ်ဘုရားကို တည်ငြိမ်စေရန်လည်း လုပ်ဆောင်နေရသည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရား ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကောင်းမင်မသိပေ။ သူ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကို ခံစားလိုက်သည်နှင့် သူစတင် အမျက်ထွက်တော့သည်။ ကောင်းမင်သာ ထိုနေရာတွင် မရှိခဲ့ပါက သူသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဆရာမ ၊ ကြည့်လိုက်ဦး ၊ လမ်းပေါ်က သစ်ပင်တွေ လှုပ်ရှားနေတယ် ၊ သူတို့ရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေကို ဘတ်စ်ကားထဲ ရောက်အောင် ကြိုးစားနေကြတယ်”
ဝေကျူးသည် အပါးနပ်ဆုံးကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်စာအတွက် အချိန်အနည်းဆုံးသုံးသော်လည်း သူသည် အတန်း၏ထိပ်ဆုံးတွင် အမြဲရှိသည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြသည်။
“ပြတင်းပေါက်တွေနဲ့ ဝေးဝေးနေကြ”
ချန်ကျင်း တစ်ချိန်တည်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ ဝေကျူးကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ‘အကိုင်းအခက်များ’က ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ သေးသွယ်သောလက်ချောင်းကိုးချောင်းက မီးတောက်အလင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်မခံထားရသော နောက်ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
သစ်ရွက်များက ပြတင်းပေါက်ကြားတွင် ဆွဲထားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတန်းမှ ကျောင်းသားများက သစ်ရွက်တိုင်းသည် လူသားမျက်နှာများကို အတူတကွချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုသစ်ပင်များသည် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
“ဒါက ဘာကြီးလဲ”
ဝေကျူး၏လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေတော့သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို စူးစမ်းစောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ပိုစူးစမ်းလေ သူ ပိုပြီး သေးငယ်သည်ဟု ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အိပ်မက်ဆိုးထဲ ရောက်သွားတာလား ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ အပြစ်ပေးခံနေရတာလဲ”
“ဒါက ဟန်ဟိုင်းက ပြည်သူတွေ မေးသင့်တဲ့မေးခွန်းပဲ”
ကောင်းမင်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စတီယာရင်ဘီး ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏နောက်ကျောသို့ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ကျောင်းသားတွေအားလုံး အလင်းရောင်ရောက်တဲ့ နေရာမှာ ထိုင်ဖို့ လိုတယ် ၊ အဲ့ဒီအရာတွေက ကားပေါ် တက်ဖို့ ကြိုးစားလာနိုင်တယ် ၊ အလင်းမရောက်နိုင်တဲ့ နောက်ဖက်ကို သတိထားကြ”
ကောင်းမင် ခြေနင်းကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး ‘သစ်ပင်များ’ မှ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ ပိုမို နီးကပ်လာနေပြီဖြစ်သည်။
“အတိတ်တုန်းက ဒီတောင်တွေကို ဘာလို့ ဟန်ရှန်းလို့ခေါ်ကြမှန်း မသိခဲ့ဘူး ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နားလည်သွားပြီ ၊ ဘာသာပြန်ချက်အရ ဒီတောင်တွေက အမုန်းတရားနဲ့ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ဧရာမသရဲတွေနဲ့ တူတယ်”
ဘတ်စ်ကားသည် အနက်ရောင်ပင်လယ်ထဲ ကျဆင်းသွားသော အတောင်မဲ့လိပ်ပြာတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ဘတ်စ်ကား၏ယာယီတောက်ပမှုသည် ကမ္ဘာကြီးနှင့် မအပ်စပ်ပေ။ ၎င်း၏အလင်းရောင်သည် အားနည်းသော်လည်း ၎င်းသည် မြူခိုးထဲရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများကို မျက်လုံးများပွင့်သွားစေခဲ့သည်။
မြေပြင် တုန်ခါသွားသည်။ ပင်မလမ်းမကြီးသည် တလှိမ့်လှိမ့်ဖြစ်နေသော လျှာတစ်ခုနှင့် တူလာသည်။ တောင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်-အနီရောင် အက်ကွဲကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။
ကျင်းထောင်ရှန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ တခြားရွေးချယ်စရာများ မပေးခဲ့ပေ။ သူ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။
“ကျောင်းဘတ်စ်ကားက အပြင်ကမ္ဘာက လာခဲ့ပြီး အစစ်အမှန် အရှိတရားက တည်ရှိနေတယ် ၊ ချန်ကျင်းနဲ့ ရှန်းတုရှောင်တို့ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ကျောင်းသားတွေက ဟန်ဟိုင်းနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး ၊ သူတို့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆို မရှိသင့်တဲ့လမ်းကြောင်းကို ရှာဖို့ အခွင့်အရေးရလောက်တယ်”
“ဓာတ်ပုံ ငါးပုံပဲ ကျန်တော့တယ်”
ဆရာမလီက သူ့ကို ညင်သာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။ သူတို့ သီလလုံခြုံရေးမြို့မှ ပိုပြီး ထွက်ခွာလေ မီးတောက်ဆက်လောင်ကျွမ်းနေစေရန် ဓာတ်ပုံများကို ပိုပြီးကျွေးမွေးဖို့ လိုအပ်လေဖြစ်သည်။
ဆရာမလီသည် အစောပိုင်းက ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခတ်နေသော ‘အကိုင်းအခက်များ’ ကို မြင်ခဲ့ရသည်။သူတို့ မြို့ထဲမှ မထွက်ခွာနိုင်မီ မီးတောက်ငြိမ်းသေသွားပါက သူတို့သည် မြူထဲရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရောက်ခါနီးပြီ ၊ ဓာတ်ပုံတွေအားလုံးကို မီးဖိုခုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တော့”
ကောင်းမင်သည် နူးညံ့စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏နှလုံးသားသည် ထူးခြားသည့် သီးခြားစည်းချက်တစ်ခုဖြင့် ခုန်နေခဲ့သည်။ လမ်းအဆုံးတွင် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ အမှောင်ထုသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးကျန်သည့် ဓာတ်ပုံငါးပုံကို မီးဖိုခုံထဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ မီးတောက်မီးလျှံများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ပျံ့နှံ့နေသော မီးတောက်က ကောင်းမင်အား ပိုဝေးသည့်နေရာကို မြင်နိုင်စေခဲ့သည်။ သူ၏အကြည့်က ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အေးခဲရပ်တန့်သွားသည်။ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဘေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပျက်စီးနေသည့် လျှပ်စစ်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရှိနေလေသည်။ ထိုယာဉ်က ထူးခြားနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် သူ့ကို ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းမှ သယ်ထုတ်ရန် ရွှမ်ဝမ်အသုံးပြုခဲ့သော ဆိုင်ကယ်နှင့်မတူပေ။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရှိနေသည်ဟူသောအချက်က ကောင်းမင်အတွက် စိုးရိမ်စရာအချက်ပြမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။