ငါနဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ

ဘတ်စ်ကား မောင်းထွက်သွားသောအခါ ဆိုင်ကယ်ပတ်လည်တွင် စာရွက်စာတမ်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို ကောင်းမင် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းမင် ရွှမ်ဝမ်ကို ပေးခဲ့သော ဂိမ်းအတွက်မူကြမ်းများ ဖြစ်ပုံရသည်။

“ခွေးကြီးနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ရွှမ်ဝမ်ကို မမှတ်မိနိုင်တာက သူဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ပြီး ဟန်ဟိုင်းကနေ ထွက်သွားလို့လား”

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ကောင်းမင်သည်ရွှမ်ဝမ့်နောက်တွင် ထိုင်လေ့ရှိသည်။ သူတို့သည် ထိုအိုဟောင်းနေသည့် ဆိုင်ကယ်အိုလေးကို အားကိုးပြီး ဟန်ဟိုင်းသို့ ရောက်လာလေ့ရှိကြသည်။ ထိုအချိန်က ကောင်းမင်သည် သနားစရာကောင်းပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်သူဖြစ်သည်။ ရွှမ်ဝမ်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ်ချီပိုးခဲ့သည်။ သူမသည် လက်တွေ့တွင် သူ့အား သူမကျောနောက်တွင် အမြဲချည်နှောင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မှတ်ဉာဏ်နှင့် လက်ရှိဘဝတို့ တိုက်မိသွားသည်။ ကောင်းမင် ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သော်လည်း သူ အရှိန်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူ ပြန်သတိရသောအခါ ဘတ်စ်ကားသည် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ရောက်နေချေပြီ။

ကောင်းမင်သည် ထိုနေရာသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အခန်း ၁၃ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူသည် စတီယာရင်ဘီးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ဦးတည်ရာကို သူဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုထားသည်။ အပူချိန်က စတင်ကျဆင်းလာတော့သည်။ ဘတ်စ်ကား ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ရေခဲများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းသားများ မီးတောက်ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ မီးတောက်က သူတို့အား မျှော်လင့်ချက်ပေးထားသည်။ သူ့နူတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အေးစက်သောလေကို ခံစားရင်း ကောင်းမင်သည် အဆုံးမဲ့နေသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ခံစားချက်များကို သူတစ်ယောက်တည်းသာ နားလည်နိုင်ပေသည်။

“ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ အေးစက်မှုနဲ့ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှု ၊ ဒါတွေက ငါ့နှလုံးသားမှာ ပြန်လည် ရစ်ပတ်လာကြပြီ”

သူ၏နောက်ဆုံး ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၌ စီစွေ့အိမ်ရာတွင် စီတုအန်းနှင့် သူ၏တိုက်ပွဲပြီးနောက် သူသည် အသက်ရှင်ရန် သုံးရက်သာ ကျန်တော့သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးဌာနက သူ့ကို သူ၏အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒက ဘာလဲဟု မေးသောအခါ သူသည် ဤဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းသို့ ပြန်လာချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူနှင့်အတူ စုံစမ်းရေးမှူးများ ပါလာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကျောင်းသားများ ဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦး၏ဘဝသည် အဆုံးမဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မသက်ဆိုင်သော်လည်း ညကောင်းကင်မှ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ ချိတ်ဆက်နေကြသည်။ ရေစက်များ ပြတင်းပေါက်မှ တတောက်တောက်စီးကျလာသည်။ ရေစက်များ တတောက်တောက်ကျနေသံသည် ကောင်းမင်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ယင်းက သူ့အား အချိန်၏ခြေသံများကိုလည်း သတိရစေသည်။

“ရောက်ခါနီးပြီ ၊ ဒီဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှာ ငါ့လူသတ်သမားကို မကြာခင် တွေ့တော့ရမယ်”

သူ၏သေဆုံးမှတ်ဉာဏ်များစွာထဲတွင် သူဤနေရာသို့ ပြန်လာသောအခါ သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကွယ်မှ သတ်ပစ်လေ့ရှိသည်။ သူ၏အလောင်းများကို နံရံများထဲ ထည့်သွင်းခံထားသော်လည်း သူသည် လူသတ်သမား၏မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ရပေ။

ဘတ်စ်ကား အရှိန်နှေးသွားသည်။ ကောင်းမင်၏မျက်လုံးများသည် မြူခိုးကို ကြည့်နေရင်း အတိတ်နဲ့ အနာဂတ်တို့ဖြင့် ပြည့်လာသည်။ သူ့ကို အကြိမ်များစွာ သယ်ဆောင်ခဲ့သော ဘတ်စ်ကားသည် သေခြင်းတရားကို ကြိုဆိုရန် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်၍ ဘတ်စ်ကားကိုမောင်းနှင်ခဲ့သည်။

“အပူချိန် ဆက်တိုက် ကျနေပြီတယ် ၊ မီးငြိမ်းတော့မယ်”

ဆရာမလီနှင့် ကျောင်းသားများသည် မီးဖိုပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံနေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် လေကြောင့် မီးမငြိမ်းစေရန် တားဆီးနေကြသည်။ သို့သော် ကောင်းမင်က စိတ်ပူပုံမရပေ။

ဘတ်စ်ကားသည် နှေးသထက် နှေးလာခဲ့သည်။ ကောင်းမင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

“ငါ အခု ကြားရပြီ”

သူ ပြတင်းပေါက်မှ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တစ်ခုတွင် သူ ဘရိတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နင်းလိုက်သည်။ ကောင်းမင် ကားပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောင်းသားများသည်လည်း ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း ၊ ပြတင်းပေါက်ပေါ်က ရေစက်တွေ အပေါ်ကို စီးနေတယ်”

ကောင်းမင်သည် သူ၏လက်ဖဝါးကို လက်ဖမိုးအောက်သို့ လှည့်ကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ရေစက်များက သူ၏လက်ဖမိုးကို ထိမှန်လာသည်ကို သူခံစားနိုင်သည်။ ရေသည် မျက်နှာကျက်မှ ကျလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြေပြင်မှ တက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူ၏လက်ကို နံရံဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ အသားကို ထိတွေ့မိသော ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လူသားမျက်နှာများ၏ အသွင်အပြင်များကို ခံစားကြည့်နေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပြီ”

ရှေ့မီးများက အမှောင်ထုကို မထိုးဖောက်နိုင်တော့ပေ။ ကောင်းမင်သည် မီးဖိုခုံကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော ဝိညာဉ်မီးတောက်ကို ရှေ့ပြတင်းမှန်ရှေ့တွင် တင်လိုက်သည်။

မီးရောင်က အမှောင်ထုကို မောင်းထုတ်လိုက်လေသည်။ ဆရာမလီ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ ကျောင်းသားများ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် နံရံထဲတွင် စိုက်သွင်းထားသော အလောင်းများကို မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းမင်၏ အလောင်းများ ဖြစ်တော့သည်။

နံရံများပေါ်တွင် အေးစက်နေသောသွေးများ ခဲနေခဲ့သည်။ သေဆုံးနေသော ကောင်းမင်တစ်ဦးစီသည် မတူညီကြပေ။ ကျောင်းသားများသည် သေဆုံးနေသော ကောင်းမင်များ၏ စုပေါင်းအကြည့်အောက်တွင် တောင့်ခဲသွားကြသည်။ ကောင်းမင် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ သူ၏လက်သည် သေဆုံးနေသော အလောင်းများ၏လက်များကိုပင် ထိတွေ့လိုက်သေးသည်။ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မှတ်ဉာဏ်များ သူ့စိတ်ထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

“ဒေါက်တာ ၊ ကျွန်တော် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဂိမ်းတွေက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာပုံပဲဗျ”

“ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား။ လူတွေက နေ့စဉ်ဖိအားတွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ မင်းရဲ့ ဂိမ်းတွေက သူတို့ကို ကူညီနိုင်တယ်လေ”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ခြောက်ခြားဂိမ်းဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်လေ ။ ကျွန်တော်က လူသတ်မှု ၁၂၆ ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး စိတ္တဇလူသတ်သမား ဆယ်ယောက်ကျော်ကို ဖန်တီးခဲ့တယ်... အခု သူတို့အားလုံး တကယ် ဖြစ်လာကြပြီ”

“ဒါဆို ငါ့ကို ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ထင်လား”

လက်ရှစ်ချောင်းက ဆရာဝန်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ သွေးများက လူနာစာရင်းကို ရဲရဲနီသွားစေသည်။ တစ်ချိန်က ကောင်းမင်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ဖူးသော ဒေါက်တာလုသည် သူ၏ညှဉ်းပန်းခန်းထဲတွင် ချိန်းကြိုးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အတိတ်သည် ကောင်းမင်အတွက် အဆုံးမဲ့ နာကျင်ဖွယ်မှတ်ဉာဏ်များ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုဖြင့် ပြန်ပေးဆပ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“မကြာခင် သူ ဒီကို ရောက်လာတော့မယ်”

ထိုအတွေး ကောင်းမင်၏စိတ်ထဲ ရောက်လာသည်နှင့် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း၏တစ်ဖက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူ့ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူသတ်သမား ရောက်ရှိလာချေပြီ။

ကောင်းမင်သည် အရင်ကကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် လိုက်ကြည့်မနေခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူလှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း ခြေသံများ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားမည်ကို သူသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ခြေသံများသည် သူ၏နောက်ကျောတွင်သာ ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။

“ငါ့ရဲ့ လူသတ်သမား၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းမျက်နှာကို မြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ် ၊ ဟုတ်တယ်ဟုတ်”

ကောင်းမင်သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ သစ်သားရုပ်ထု အပိုင်းအစတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ ၎င်းကို မီးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ဂျာကင်ကိုပါ မီးထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

မီးတောက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသောအနီရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော သရဲများနှင့်နတ်ဘုရားများသည် သွေးဖြင့် စတင်ငိုကြွေးကြတော့သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အခန်း ၁၃ ဘတ်စ်ကားနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဘတ်စ်ကားသည် အံ့ဖွယ်နာကြည်းမုန်းတီးမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲလာတော့သည်။ ခရီးသည်များ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် သူတို့ခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ရှေ့ဘတ်စ်ကားထဲမှ မီးတောက်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒါက သူတို့ ကောင်းမင်နှင့်ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော အချက်ပြမှုဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ စတင်သန္ဓေပြောင်းလာကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဟန်ဆောင်မှုများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။ နာကြည်းမုန်းတီးမှုသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သက်ရောက်သွားစေခဲ့သည်။ တံခါးပွင့်သွား၏။ နတ်ဘုရားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသော သရဲနီတစ်ကောင် ထွက်လာလေသည်။ သူ့ဘေးရှိ ကားပြတင်းပေါက်က လှုပ်ရှားသွား၏။ ကျိုက်မေ့မေ့က သူမဦးခေါင်းကို အပြင်ထုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်၏သူငယ်ချင်းဟောင်းသည် ဟန်သဲ့ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းမှ အငြိုးကြီးသရဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသည်။ သူမသည် သရဲနီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မြေပြင်သည် တကျွီကျွီမြည်လာပြီး ဦးခေါင်းများ လှိမ့်ဆင်းလာသည်။ မူမမှန်မှု၏ တည်ရှိမှုက ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ကောင်းမင်သည် သေသေချာချာအောင်မြင်စေရန် သူမြင်ခဲ့သော အဆိုးရွားဆုံးအနာဂတ်ကို အသုံးပြု၍ ဟန်ဟိုင်းရှိ အန္တရာယ်အရှိဆုံး မူမမှန်မှုများထဲသို့ ကြိုတင်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူသည် အပေးအယူ၊ ဖျောင်းဖြခြင်း သို့မဟုတ် စာချုပ်ကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ သရဲများကို ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အမှန်တရားကိုမြင်ချင်တာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလေ”