အခန်း (၁၃၃)

အချိန်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ စုရှီနှင့် သူမ၏အဖွဲ့ မစ်ရှင်တာဝန် ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယခု ၁၉၇၂ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ အစောပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ၁၀ ရက်ကျော်လျှင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။

စုရှီ အနေဖြင့် သူမ သို့မဟုတ် အစ်ကိုအကြီးဆုံး တစ်ယောက်ယောက်က တာဝန်ကျန်ရစ်ခဲ့ရမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေ့နံနက် အစည်းအဝေးအပြီးတွင် ဒါရိုက်တာလီက မျှော်လင့်မထားဘဲ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို ခွင့်ယူရန် ပြောလာသည်။ သူမ အလိုအလျောက်ပင် အစ်ကိုအကြီးဆုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

စုတုန်က ဒါရိုက်တာလီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ ကျွန်တော်နဲ့ စုရှီအတွက် အထူးတလည် လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပဲ လုပ်ပါ"

ဒါရိုက်တာလီက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါ အထူးအခွင့်အရေး ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က နှစ်ကူးကို ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြတ်သန်းလို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့မိန်းမကလည်း စစ်တပ်ထဲမှာပဲလေ။ ကဲ... ဒါ အတည်ပဲ၊ မင်းတို့အလုပ် မင်းတို့ ပြန်လုပ်ကြတော့"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရမှ သူနာပြုအုပ်မကြီး တစ်ခါက ပြောဖူးသော အကြောင်းအရာကို စုရှီ သတိရသွားခဲ့သည်။ ဒါရိုက်တာလီတွင် ထူးချွန်သော စစ်သားဖြစ်ခဲ့သည့် သားတစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အတော်ကြာက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး သူမ ထပ်မငြင်းဆန်တော့ပေ။ သူမသည် ရိုးသားစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး အစ်ကိုအကြီးဆုံးနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အပြင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စုရှီသည် ဒါရိုက်တာလီကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိပြီး တောင့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးရောင်ခြည်တန်းများသည် မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းအပေါ်သို့ အလင်းကျရောက်နေသည်။ သူမ ရပ်နေသောနေရာမှ ကြည့်လျှင် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် မည်သည့် နှစ်သိမ့်မှုကိုမျှ ယူဆောင်လာပေးခြင်း မရှိပေ။ ထို့အစား အလင်းတစ်ဝက်၊ အရိပ်တစ်ဝက် ပုံရိပ်သည် ထိုလူကြီးကို ပို၍ အထီးကျန်ဆန်ပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းနေစေသည်။

စုတုန်လည်း ညီမဖြစ်သူကြည့်ရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာထား မည်းမှောင်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားကာ ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

ဒီအချိန်မှာ ဒါရိုက်တာလီ အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သတိထားမိစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

…..

"ဒေါက်တာ စုရှီ၊ ညီမနဲ့ ဒေါက်တာ စုတုန်တို့ နှစ်ကူးပြန်ကြမယ်လို့ ကြားတယ်။ ဘယ်တော့လောက် သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

မနက် ၁၀ နာရီကျော်ခန့်တွင် စုရှီသည် လူနာလှည့်ကြည့်ပြီးနောက် သန့်စင်ခန်းသွားရာလမ်းတွင် သူနာပြုအုပ်ကြီးနှင့် ဆုံခဲ့ရသည်။

စုရှီသည် မေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ "အစ်မကြီးက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

အသက် လေးဆယ်အရွယ် ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည့် သူနာပြုအုပ်မကြီးသည် ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းကို ဖွင့်၍ လက်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ က ဒီလိုဖြစ်နေတာ နှစ်တွေ အကြာကြီး ရှိနေပြီလေ"

စုရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်"

သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် လက်ကိုသုတ်ပြီးနောက် သူနာပြုအုပ်မကြီး၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။

"ငါတို့ ကျန်းမာရေးစခန်းက တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးလို့ အထင်မမှားနဲ့ဦး။ အရင်တုန်းက အစ်မကြီးက ဒါရိုက်တာလီ လက်အောက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူက အရင်တုန်းက ဒီလို လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ သူက အရမ်းဖော်ရွေပြီး နွေးထွေးတဲ့လူ၊ သူ့အမျိုးသမီးလည်း အတူတူပဲ၊ သူလည်း အစ်မတို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက မကောင်းတဲ့ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကြောင့် သူတို့သားလေး ဆုံးသွားပြီးကတည်းက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လုံးဝ တခြားလူတွေလို ပြောင်းလဲသွားကြတာ။ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ချိန်လုံး စိတ်ဓာတ်ကျနေကြတာ..."

သူနာပြုအုပ်မကြီးသည် စကားပြောရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အသက်စွန့်သွားခဲ့သော ရွှင်လန်းတက်ကြွပြီး ချောမောသည့် ကောင်လေးကို သတိရမိသည်။ ဒါရိုက်တာလီတို့ ဇနီးမောင်နှံအတွက်သာမက သူတို့အားလုံးအတွက်ပါ ရင်ကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် သူမသည် အရာရာကို အကောင်းဘက်က မြင်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုသည် ခဏတာသာ ကြာမြင့်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး အမြင်ပြောရရင် သူတို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်လောက် ယူသင့်တယ်။ ကလေးတစ်ယောက်တည်းက အရမ်း အထီးကျန်လွန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ထားဖို့ ခက်ခဲသွားတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ရှေ့ဆက်ရမှာပဲလေ။ အိမ်မှာ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရှိရင် ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာမှာပါ"

သူနာပြုအုပ်မကြီး၏ အမြင်အပေါ် စုရှီ ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။ ကလေးယူချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လက်ထပ်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ကိုယ်ရည် ရွေးချယ်မှုသာဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူများအနေဖြင့် ဝေဖန်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

သို့သော် သူနာပြုအုပ်မကြီး၏ အမြင်သည် ထိုခေတ်အခါ၏ ပုံမှန်အမြင်မျိုးဖြစ်သဖြင့် စုရှီ ငြင်းခုန်ရန် မလိုအပ်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမ ပြောလိုက်သည်မှာ...

"ဒါရိုက်တာလီရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ နောက်ထပ် ကလေးယူဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"

စုရှီသည် အကြံပြုချက်အနေဖြင့် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားရမည်လေ။ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို မကြည့်ဘဲ အသက်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ကလေးထိန်းရန် အင်အားရှိမရှိ ဆိုသည်မှာ စိုးရိမ်စရာပင်။ ကလေးတစ်ယောက် ပျိုးထောင်ရတာ အဲ့လောက် မလွယ်ကူဘူးလေ။

မျှော်လင့်မထားဘဲ သူနာပြုအုပ်မကြီးက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ ရယ်တာရပ်သွားသောအခါ မျက်ရည်များပင် ထွက်လာသည်။

စုရှီ - ...

သူနာပြုအုပ်မကြီးက ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ညွှန်ကြားရေးမှူးလီက အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလို့ ညီမ ထင်လဲ"

ကြည့်ရတာ ငါးဆယ်ကျော်လောက် ရှိပုံရသော်လည်း သူနာပြုအုပ်မကြီး၏ အလွန်အကျွံ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ပြီးနောက် စုရှီ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသေချာတော့ပေ။ သူမ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"... ငါးဆယ်လား"

သူနာပြုအုပ်မကြီးက စုရှီကို နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်ကသာ၊ သူက ဒီနှစ်မှ ၄၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့မိန်းမက ပိုတောင်ငယ်သေးတယ်၊ ၄၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ အစ်မကြီး အမေတုန်းက ၅၃ နှစ်မှ အစ်မကြီးကို မွေးတာ၊ အစ်မကြီးက အိမ်မှာ အငယ်ဆုံး ၁၁ ယောက်မြောက်လေ။ ဒါရိုက်တာလီကတော့ အခုနောက်ပိုင်း ပိုအိုစာလာတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ဟူး... သားဖြစ်သူကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ သူတို့ကို တော်တော် ထိခိုက်စေခဲ့တာကိုး။ အရင်တုန်းက သူ့မှာ ဆံပင်ဖြူ မရှိပါဘူး၊ အဲ့ဒီကိစ္စပြီးမှ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာ။ အစ်မကြီး ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရတာ၊ တစ်ညတည်းနဲ့ သူ့ဆံပင်တွေ ဖြူသွားတာလေ။ ဒါကြောင့် သူ အလုပ်ခွင်မှာ နည်းနည်း တင်းကျပ်လာရင် သူ့အပေါ် သည်းခံပေးလိုက်ပါ"

အစပိုင်း တစ်လလောက် အခက်အခဲတချို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှလွဲ၍ ဒါရိုက်တာလီသည် ချဉ်းကပ်ရ ပိုလွယ်ကူလာသည်ကို စုရှီ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူ၏အသက်မှာ ၄၅ နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဆိုသည့်အချက်က သူမကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို အသက် ၆၀ နားကပ်နေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဖြူခြင်းက တစ်ပိုင်းဖြစ်သော်လည်း စုရှီ အတွက် အမှန်တကယ် ထင်ရှားနေသည်မှာ သူ့ထံမှ တွေ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အိုမင်းရင့်ရော်မှု လက္ခဏာ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဘဝအပေါ် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေသော လူတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

စုရှီ နောက်တစ်ကြိမ် မေးလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာလီရဲ့ သားဆုံးသွားတာ နှစ်အတော်ကြာပြီလို့ ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ အဲ့တုန်းက သူ့သားက အရမ်းငယ်သေးတယ် မဟုတ်လား"

သူနာပြုအုပ်မကြီးက နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဖြစ်တုန်းက သူ့သားက အသက် ၂၀ ပဲ ရှိသေးတာ။ ဆိုတော့ တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် အခု ၆ နှစ် ရှိသွားပြီပေါ့... ဟူး... အချိန်တွေ ကုန်တာ မြန်လိုက်တာ"

"ဒါရိုက်တာလီက တော်တော်စောစော အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တာပဲ" စုရှီ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူနာပြုအုပ်မကြီး ရယ်လိုက်သည်။ "ညီမက ရယ်ရတယ်၊ အသက် ၂၀ ကျော်မှာ အိမ်ထောင်ပြုတာ ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ။ အစ်မတို့အားလုံး အဲ့လိုပဲလေ။ ပုံမှန်ပါပဲ။ ညီမလည်း စောစောစီးစီး ယူခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"

သူမသည် စုရှီကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

စုရှီလည်း လိုက်ရယ်မိသည်။ တကယ်ပါပဲ၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ရှိသေးသည်ကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

......

"ရှဲ့ကျန်း နှစ်ကူးမီ ပြန်ရောက်မယ်လို့ နင်ထင်လား"

ထိုညနေခင်းတွင် မောင်နှမနှစ်ယောက်သည် ကော်ဖီဆိုင်ထောင့်တွင် ထိုင်စားသောက်နေကြရင်း စုတုန်က ညီမဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။

စုရှီက ဟင်းရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "သူကတော့ မှီလောက်တယ်လို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ညီမလည်း မသေချာဘူး။ ဒုတိယအစ်ကိုရော ဘယ်လိုလဲ"

လွန်ခဲ့သော နှစ်လက ရန်သူ့သူလျှိုများကို ရှင်းလင်းရန် စုရှီ ပါဝင်ခဲ့သော မစ်ရှင်အတွင်း R နိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်သော မသိရှိရသေးသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သူတို့ဘက်မှ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ တွေ့ရှိချက်များထဲတွင် Z နိုင်ငံ၏ ပိုင်နက်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်စခန်းများ ပါဝင်ပြီး ထိုနေရာများတွင် Z နိုင်ငံသားများကို လူမဆန်သော လူသားစမ်းသပ်မှုများအတွက် အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာသည် Z နိုင်ငံအတွင်း သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လုပ်ရပ်များစွာထဲမှ တစ်ခုသာ ရှိသေးသည်။

သူတို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရမိသော စာရွက်စာတမ်းသေတ္တာ ကိုးလုံးသည် အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများ၏ အသက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရမှုကို ကိုယ်စားပြုနေသော်လည်း အရေအတွက် အတိအကျကို စုရှီ မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သူမ သေချာသိသည်မှာ အစိုးရအထက်ပိုင်းမှ လူကြီးများသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကြသည်။ ထိုဒေါသ၏ ရလဒ်မှာ လက်တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ Z နိုင်ငံမှ လူများသည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ မကြောက်ရွံ့ကြပေ။

ပထမဆုံးမစ်ရှင်တွင် ထူးချွန်ခဲ့သော ရှဲ့ကျန်း ဦးဆောင်သည့် အထက်တန်းစား စစ်သည်များသည် သူတို့၏ နေရာကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့စည်းခြင်းသည် အထက်မှ ဖိအားများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ယခု သုံးလအကြာတွင် သူတို့သည် အပြစ်ပြောစရာမရှိသော အစီရင်ခံစာကို တင်ပြနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို သံသယဝင်ခဲ့သူများအားလုံးကို နှုတ်ပိတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ထူးချွန်မှုကြောင့်ပင် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း ရှဲ့ကျန်းသည် စစ်သားအားလုံးကို အဖွဲ့ငယ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ခွဲလိုက်သည်။ ပေးပို့လာသော စာများနှင့် သုံ့ပန်းများထံမှ ရရှိသော သတင်းအချက်အလက်များကို အခြေခံ၍ သူတို့သည် Y နိုင်ငံနှင့် E နိုင်ငံတို့ အပါအဝင် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းရှိ ရန်သူ့စခန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။

စုရှီနှင့် စုတုန်တို့သည် ထောက်ပံ့ရေး ဝန်ထမ်းများအဖြစ် အကြိမ်အနည်းငယ် ပါဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း အတော်အတန် ဘေးကင်းသော နောက်တန်းနေရာများတွင်သာ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက စစ်ဆင်ရေး ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် တပ်ဖွဲ့သို့ စောစောပြန်လာရန် အချိန်ရခဲ့ကြသည်။

စုတုန်က ပြောလိုက်သည်။ "ယန်နန်ကတော့ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မင်စကို မေးချင်တာက... ငါတို့ရဲ့ အလုပ်သဘောသဘာဝအရ နှစ်ကူးအတွက် ခွင့်ရထားတယ် ဆိုပေမယ့် အချိန်မရွေး တပ်ဖွဲ့က ပြန်ခေါ်နိုင်တယ်။ အဲ့တော့ ဦးလေးနဲ့ သူ့မိသားစုကို J မြို့ ကို လာပြီး နှစ်ကူးဖို့ ဖိတ်ရင် ကောင်းမလား"

စုရှီ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံးသာ မပြောလျှင် သူတို့၏ လက်ရှိတပ်ဖွဲ့သည် ဟုန့်ကျွင်း ကျွန်းတွင် ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ အားလပ်ရက် အချိန်ဇယားမျိုး မရှိသည်ကို သူမ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဆရာဝန်များ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် အချိန်တိုင်း အသင့်ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

J မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိပေ။ ဦးလေးနှင့် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို J မြို့ သို့ ခေါ်၍ နှစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း လူ ၂၀ ကျော် လာမည်ဆိုပါက စစ်ဘက်ဝင်းအတွင်း နေရာချထားပေးရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် စုရှီသည် လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က သူမတွေးထားမိသော အကောင်အထည်မဖော်ရသေးသည့် အကြံအစည်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် တူကို ကိုက်ထားရင်း အစ်ကိုအကြီးဆုံးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

စုတုန်က ညီမဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင့်စိတ်ထဲ ရှိတာသာ ပြောစမ်းပါ။ ဘယ်သူ့ကို အထင်ကြီးအောင် လုပ်ချင်လို့ အခုလို တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ"

စုရှီ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးက တကယ်တမ်းကျတော့ ပါးစပ်သရမ်းပြီး ဉာဏ်များတတ်တယ်ဆိုတာ ဟိုလူတွေသာ သိရင် စိတ်ပျက်သွားမလား မသိဘူးနော်"

စုတုန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "သူတို့က ငါ့ကို ယုံမယ်ထင်လား၊ နင့်ကို ယုံမယ်ထင်လား"

စုရှီသည် သူ့စကားကို လစ်လျူရှုလိုက်ပြီး မငြင်းခုံတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ နိုင်မှာမှ မဟုတ်တာ။ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဦးလေးတို့ကို J မြို့ ပြောင်းလာဖို့ ပြောရင် ကောင်းမလား"

သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိသော်လည်း လက်တွေ့ကျကျ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဦးလေးနှင့် သူ့မိသားစု J မြို့ သို့ ပြောင်းရွှေ့လာနိုင်ရန် သူမ အမှန်တကယ် မျှော်လင့်မိသည်။ J မြို့သည် နိုင်ငံ၏ အဖွံ့ဖြိုးဆုံး နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားလာလိမ့်မည်။

အခုအချိန်တွင် အိမ်ခြံမြေ ပိုင်ဆိုင်လျှင် J မြို့ တွင် အခြေချရန် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ ရောက်သောအခါ J မြို့တွင် နေထိုင်ခွင့်ရရန်မှာ ငွေရှိရုံဖြင့် ရနိုင်မည့် ကိစ္စမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

စုတုန်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ ရုတ်တရက် အကြံပြုချက်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း သေချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမ၏ အကြံဉာဏ်မှာ မဆိုးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ လက်ရှိ အလုပ်သဘောသဘာဝအရ ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရန် ခက်ခဲသည်။ ဦးလေးမှာလည်း အသက် ၇၀ ထဲသို့ ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဦးလေးသာ H ပြည်နယ်ရှိ ဇာတိမြေတွင် ဆက်နေမည်ဆိုပါက သူတို့ မည်မျှအကြိမ်ရေများများ ပြန်တွေ့နိုင်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော်...

"J မြို့ မှာ အခြေချဖို့ ကိစ္စကိုတော့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုတို့ကို မပြောနဲ့ဦး။ ဦးလေးရဲ့ အမြစ်တွယ်ရာက ဇာတိမြေအဟောင်းမှာ ရှိတာ။ ငါတို့က သူတို့ကို J မြို့ကို နှစ်ကူးဖို့ ခေါ်လာမယ်၊ ပြီးလို့ သူတို့သဘောနဲ့သူတို့ ဒီမှာနေဖို့ စဉ်းစားလာမှ အဲ့ကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

စုရှီသည် စိတ်နှလုံး နူးညံ့သော်လည်း မတုံးပေ။ သူမသည် အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ အကြောင်းပြချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က မိသားစုလေ။ အကယ်၍ ဦးလေးတို့ မိသားစုက J မြို့ မှာ နေချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ ကူညီပေးလို့ ရသည်။ သို့သော် သူတို့ဘက်က စပြီး ပြောလိုက်လျှင် မလိုလားအပ်သော ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားရာ ရောက်သည်။ ဦးလေးကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ J မြို့ မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အခြေချနိုင်အောင် သူတို့ ကူညီပေးရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဦးလေးက သူတို့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့ ယုံကြည်သည်။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေအတွက်တော့ မသေချာပေ။

အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ ချဉ်းကပ်ပုံက အားလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း စုရှီ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။

ကျွတ်... သူမက နုပါသေးတယ်!

ညနေ ၅ နာရီခွဲ အချိန်တွင်!

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းများသည် ဟုန်ချီ ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အငြိမ်းစားယူခဲ့သော စုချန်းကျုန်း သည် အဖွဲ့ရုံးခန်းထဲမှ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ထွက်လာပြီး အိမ်သို့ ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် ရွာသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရာ သူက ဦးဆောင်ပြီး ရပ်တန့်ကာ ခဏလောက် စကားပြောလေသည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပျော်နေရတာလဲဟု တစ်ဖက်လူက မေးသောအခါ သူက နှိမ့်ချဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး အတင်းထိန်းထားသော အပြုံးဖြင့် သူ့တူနှင့် တူမက မိသားစုတစ်စုလုံးကို J မြို့ သို့ နှစ်ကူးဖို့ ခေါ်နေကြောင်း ပေါ့ပါးစွာ ထည့်ပြောလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အချို့လူများက J မြို့သို့ သွားရမည်ဖြစ်သဖြင့် မဟာတံတိုင်းကြီး သို့မဟုတ် အခြား ကျော်ကြားသော နေရာများကို မြင်တွေ့ရမည်ဟု တွေးကာ အားကျခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စုချန်းကျုန်းက တွေ့သမျှလူတိုင်းကို ကြွားလုံးထုတ်နေသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူတိုင်း ထုံသွားကြတော့သည်။

တကယ်ပါပဲ၊ အကယ်၍ အတွင်းရေးမှူးအိုကြီးက အငြိမ်းစားယူပြီးတာတောင် အတွင်းရေးမှူးအိုကြီး မဖြစ်နေဘူးဆိုရင် သူတို့ တကယ် စိတ်တိုမိလောက်တယ်... ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ!

သိတတ်တဲ့ တူနဲ့တူမ ရှိတာက တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းတာကိုး!

ဟူး... လက်ကိုင်ပုဝါလေးကိုင်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ငိုလိုက်ဦးမယ်!

"ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ။ မမြင်ဘူးလား၊ မှောင်တောင်မှောင်နေပြီ၊ ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို လိုက်ရှာနေတာ မတွေ့ဘူး။ ရှင့်ဖိနပ်တွေ ကြည့်ပါဦး၊ နှင်းတွေ ပေကျံနေတာပဲ။ မြန်မြန်လုပ်၊ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး မီးဖိုခုတင်ပေါ်တက် နွေးနွေးထွေးထွေးနေ..."

ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် လျှောက်သွားနေသော အဘိုးကြီး အခုမှ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်တိုသွားသည်။ သူမ ပုံမှန်အတိုင်း ပွစိပွစိ လုပ်တော့သည်။

စုချန်းကျုန်းမှာ ဒီနေ့ စိတ်ကြည်နေသဖြင့် ဒေါသမထွက်ပေ။ သူ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ခန်ခုတင်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ခါးကြားမှ ဆေးတံကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖွာရှိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဘဝက ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာသည်။ သူတို့၏ ကလေးများကလည်း မိဘကို အလွန်ရိုသေကြသဖြင့် သူရော ဝမ်ကွေ့ကျစ်ပါ ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာကြသည်။ မျက်နှာရှည်ပြီး တင်းမာတတ်သော ဝမ်ကွေ့ကျစ် ပင်လျှင် ယခုအခါ အနည်းငယ် ပို၍ ကြင်နာတတ်ပုံ ပေါက်လာသည်။

သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဆေးလိပ်ထပ်သောက်တော့မည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမမျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ဆူပူတော့သည်။

"သောက်၊ သောက်၊ သောက်၊ နေ့တိုင်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ဆေးလိပ်သောက်တာက ရှင့်အသက်ပဲ။ မနေ့ညက ချောင်းဆိုးနေတာ မေ့သွားပြီလား။ အဲ့ဒါ မြန်မြန် ငြိမ်းလိုက်စမ်း"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စုချန်းကျုန်း၏ လက် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် မီးညှိထားသော ဆေးရွက်ကြီးများကို သွန်ထုတ်ပြီး ရေဖြင့် ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။ မိန်းမဖြစ်သူ၏ ပွစိပွစိ လုပ်တာကို စိတ်ပျက်လို့တော့ မဟုတ်ပေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျင့်သားရနေပြီလေ။ ဒီဘက်နားဝင် ဟိုဘက်နားထွက်ပဲ။