အခန်း (၁၃၆)

လူအုပ်ကြီး အိမ်ထဲသို့ အမြန်ရောက်လာကြပြီး ခြေလှမ်းများဖြင့် တိုင်းတာကြည့်သောအခါ ခြံဝင်းမှာ တကယ်ကို ကြီးမားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ခြံဝင်းကြီးကို စုရှီ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ ဝမ်ကွေ့ကျစ် သာမက လူငယ်များပင် အားကျမိကြသည်။

အားလုံး နေရာတကျဖြစ်ပြီးနောက် အဒေါ် ယန်သည် လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းခြင်း၊ ရေငှဲ့ပေးခြင်းနှင့် သစ်သီးစိတ်ခြင်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်သည်။ ကျန်လူများမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားကြသည် - သူတို့မှာ "အိမ်ဖော်" တွေတောင် ရှိတာပဲ။ ဒါက... ဒါက တကယ့်ကို မျက်လုံးပြူးစရာပါလား။

အထူးသဖြင့် ဝမ်ကွေ့ကျစ်မှာ အားကျစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းထက် ၄ နှစ်ကြီးပြီး သူမထက် ၆ နှစ်ကြီးသော ချန်ရှန်းယွင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးထက် ငယ်ရွယ်နုပျိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အသက် ၇၀ အရွယ်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။

ဒီလိုဘဝမျိုး နေထိုင်နေရသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ရသောအခါ သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပိုသက်တောင့်သက်သာရှိကြောင်း ဝမ်ကွေ့ကျစ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ယောက်မတွင် ဘယ်လို ကံကြမ္မာမျိုး ရှိနေတာလဲ။ သူမရော မြေးတွေနဲ့အတူ ကံကောင်းခြင်းတွေကို မျှော်လင့်နိုင်မလားဟု တွေးမိသည်။ ထိုသို့တွေးရင်း ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် သူမ၏ မြေးတစ်သိုက်ဘက်သို့ မျှော်လင့်တကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မြေးတွေကတော့...

ချန်ရှန်းယွင်သည် ဝမ်ကွေ့ကျစ်၏ အားကျနေမှုကို သတိမထားမိပေ။ သူမက အလုပ်ရှုပ်နေသော အဒေါ် ယန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယန်၊ ညည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ထိုင်ပြီး ခဏလောက် နားလိုက်ပါဦး"

အဒေါ် ယန်က ပင်ပန်းစရာမရှိကြောင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် စုရှီက ဒီလ လစာ သုံးဆပေးမည်ဟု လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ပြောထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ လုပ်ရသော အလုပ်မှာ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အဒေါ် ယန်သည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ နေ့လည် ၃ နာရီ ထိုးလုနီးပြီဖြစ်ပြီး လူအများကြီး ရှိနေသဖြင့် သူမ ညစာ ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။

အဒေါ် ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးမှာ စကားသိပ်မပြောကြတော့ပေ။ အားလုံး ခရီးပန်းလာကြသဖြင့် အိပ်ရာခင်းများ ခင်းကျင်းထားပြီးဖြစ်သော အခန်းများသို့ ချန်ရှန်းယွင်က လိုက်ပို့ပေးပြီး အနားယူစေသည်။

နောက်ရက်များတွင် ကျန်းကျွင့်သည် သူငယ်ချင်းအချို့ကို ခေါ်ကာ ညီအစ်ကိုလေးယောက်နှင့် မြေး ၁၄ ယောက်ကို ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ သူတို့သည် ပေကျင်းမြို့တစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာကြသည်။ အစပိုင်းတွင် အမျိုးသားအုပ်စုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေသော်လည်း ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသွားနေရာ အချို့ကို ရောက်ပြီးနောက် အလွန် ပျော်ရွှင်လာကြသည်။

ဧည့်သည်များကို ဖျော်ဖြေရန်အတွက် ကျန်းကျွင့်သည် ကင်မရာ နှစ်လုံးပင် ရှာထားလိုက်သည် - တစ်လုံးက သူ့အတွက်၊ နောက်တစ်လုံးက ရှောင်းနန်မို အတွက် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ ကြိုက်နှစ်သက်သည့်အရာချင်း မတူကြသဖြင့် အုပ်စုနှစ်စု ခွဲလိုက်ကြသည်။ ထန်စစ်ယွင်နှင့် ရှောင်းနန်မို ဦးဆောင်သော အမျိုးသမီးများအဖွဲ့သည် ဈေးဝယ်ထွက်ကြပြီး နေရာတိုင်းတွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။

ရှောင်းနန်မို ဘာကြောင့် ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေရသလဲဆိုရင် စုရှီက သူမသူငယ်ချင်းအရင်း၏ ခင်ပွန်းဖြစ်နေရုံ သက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က စုရှီက ကျန်းကျွင့်ကို ဝိုင်ပုလင်း ပေးလိုက်ခြင်းမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ ချစ်သူက ဒါဟာ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း၊ သူမအမေ၏ ကျန်းမာရေးကို အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သဖြင့် ရှောင်းနန်မိုသည် တစ်ရက်မှ မလွတ်စေဘဲ မိခင်ဖြစ်သူကို နေ့တိုင်း တစ်ဇွန်း တိုက်ကျွေးခဲ့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ၏ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာသော အသားအရေကိုကြည့်ပြီး ဤဆေးဝိုင်သည် တကယ်ပင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်းနန်မို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူသည် မိခင်၏ တိုးတက်မှုကို ပို၍ အာရုံစိုက်လာကြသည်။

ဆေးဝိုင် စသောက်ပြီး ၂၁ ရက်မြောက်နေ့တွင် သူမ အသေအချာ မှတ်မိနေသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘဲ တွေဝေငေးငိုင်နေတတ်သော သူမ၏ မိခင်သည် လူတစ်ယောက်ကို မှတ်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ထိုအချိန်မှစ၍ ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူက သူမကို "မိုမို" ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ရှောင်းနန်မို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေဆဲပင် - သူမ မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိခဲ့သည်။ တည်ငြိမ်နေတတ်သော ဖခင်ဖြစ်သူပင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူတို့သုံးယောက်သား ဖက်ကာ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူသည် အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးဘဲ ပုံမှန်ထက် လှုပ်ရှားမှု နှေးကွေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မှတ်မိခြင်း မရှိသော်လည်း ရှောင်းနန်မိုနှင့် သူမ၏ ဖခင်တို့သည် ကျေနပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါက သူတို့အတွက် လုံလောက်ပါသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက သူတို့ကို မှတ်မိနေသရွေ့၊ မိသားစု ပြန်လည် ဆုံစည်းနိုင်သရွေ့ သူတို့ ဘာမှ ထပ်မတောင်းဆိုရဲတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်းနန်မိုနှင့် သူမ၏ ဖခင်တို့သည် ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီ အပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စုရှီ၏ ဦးလေး မိသားစု J မြို့ သို့ အလည်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း စုရှီနှင့် မောင်နှမများသည် အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် နှစ်သစ်ကူး မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုမှသာ အားလပ်ရက် ယူနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းကျွင့် ပြောသောအခါ ရှောင်းနန်မိုသည် လမ်းပြတာဝန်ကို ချက်ချင်း ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အဒေါ် ထန်နှင့်အတူလိုက်ပါပြီး J မြို့၏ ထင်ရှားသော နေရာများနှင့် နာမည်အကြီးဆုံး ဆိုင်များသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဒါ့အတွက် သူမ၏ ဖခင်၊ သူ့ဇနီး မသိအောင် ဝှက်ထားသော မုန့်ဖိုးများနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဇနီးသည်နှင့် တိတ်တဆိတ် စစ်ခင်းရသည်ကို နှစ်သက်သူသည် စု မိသားစုကို ဧည့်ခံရန်အတွက် ယွမ်တစ်ထောင်ကို သူမအား ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

အခု ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ထိုစဉ်က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုံစံကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရှောင်းနန်မိုမှာ နဖူးကို လက်နှင့်ပွတ်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူရှေ့တွင် ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကလေးဆန်လွန်းသဖြင့် သူမ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

တခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ စုရှီ ဦးလေး၏ မိသားစုမှာ ပျော်လွန်းသဖြင့် အချိန်ကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။

စုရှီနှင့် စုတုန်တို့သည် စစ်တပ်တွင် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုပျော်ရွှင်မှုများတွင် မပါဝင်နိုင်ကြသေးပေ။

အလုပ်ချိန် ကုန်ဆုံးမှသာ စုရှီနှင့် စုတုန်တို့သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို နှုတ်ဆက်ပြီး ယခုနှစ်အတွက် အလုပ်တာဝန်များကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

အဆောင်သို့ ပြန်လာသော လမ်းတွင် စုတုန်က သူ့ညီမကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"ဒီတစ်ခေါက် နှစ်သစ်ကူးအတွက် သူတို့ ပြန်လာနိုင်ကြမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ဟုတ်ပါသည်၊ မနက်ဖြန်သည် နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ ဖြစ်သည်။ စိတ်မကောင်းစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ဒါက စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝပင်။

စုရှီသည် အားလပ်ရက်တွင် စိတ်မညစ်ချင်သဖြင့် ခေါင်းစဉ်လွှဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "မနေ့က အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်တော့ အဒေါ်တို့တွေ အားအင်တွေပြည့်နေပြီး နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်လည်နေကြတယ်တဲ့၊ အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေပြီး မြင်သမျှကို အံ့ဩနေကြတယ်လို့ ပြောတယ်"

စုတုန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်ဆန္ဒ ပြည့်သွားတဲ့ပုံပဲ"

သူတို့ J မြို့ကို ပိုပြီး နှစ်သက်လာတဲ့အခါ စုရှီ တိုက်တွန်းစရာပင် လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ မကြာခင်မှာ သူမ၏ ဝမ်းကွဲများ J မြို့ တွင် အခြေချဖို့ စဉ်းစားလာကောင်း စဉ်းစားလာနိုင်သည်။

စုရှီက သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဟဲဟဲဟဲ" ဟု ရယ်မောကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထိုည မီးမပိတ်မီ စုရှီသည် တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းမှတ်တမ်းများကို စီစဉ်ပြီးစီးပြီးနောက် အိမ်သို့ ယူသွားရမည့် ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ အနားယူရန် လှဲလိုက်သည်။ ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များသို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း စုရှီသည် ညဉ့်နက်မှ အိပ်တတ်သူတစ်ဦးအဖြစ်မှ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော အလေ့အထရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စများ မရှိလျှင် သူမသည် ည ၁၀ နာရီ ဝန်းကျင်တွင် အိပ်လေ့ရှိသည်။

အချိန်ဘယ်လောက် ကုန်သွားမှန်း သူမ မသိသော်လည်း တစ်ဝက်တစ်ပျက် နိုးနေသော အခြေအနေတွင် ရင်းနှီးပြီးသား နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။ အနည်းငယ် မူးဝေနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် ထိုအမျိုးသား၏ လက်မောင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာသူမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်ကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအတွေး ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် သူမ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော အိပ်ငိုက်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စုရှီ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ကာ သူ့ကို ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာအပ်ထားလိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော လတ်ဆတ်သည့် ရနံ့က သူမ၏ အာရုံများကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တိုးလျလျဖြစ်နေပြီး မေးလိုက်သည်။

"...အင်း... ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။ အခုမှ ပြန်ရောက်တာလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် သေးသွယ်သော ဇနီးသည်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားရင်း ကျေနပ်အားရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ချစ်ရသော ဇနီးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သည်နှင့် နှစ်လကြာ တင်းမာနေခဲ့သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ပြေလျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့တွေးမိပြီး သူသည် ဇနီးသည်၏ ဆံနွယ်နက်များကို အကြိမ်ကြိမ် နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုမှ ပြန်ရောက်တာ။ ၁၂ နာရီတောင် ကျော်နေပြီ"

ခေါင်းပေါ်မှ အထိအတွေ့ကို ခံစားရင်း စုရှီသည် အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်မိသည်။

"တာဝန်ပြီးသွားပြီလား။ အဲဒါဆို မနက်ဖြန် နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်ပြန်လို့ရပြီပေါ့"

ရှဲ့ကျန်း၏ အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်မှုကြောင့် ပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ ရှတတ ဖြစ်လာပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မနက်ဖြန် နေ့လည်မှ ပြန်ကြမယ်။ မနက်ပိုင်း အလုပ် တင်ပြစရာ ရှိသေးလို့"

နှစ်သစ်ကူးအတွက် အတူတူ အိမ်ပြန်ခွင့်ရခြင်းကပင် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ နေ့တစ်ဝက်လောက် နောက်ကျတာက စိတ်ပူစရာ မဟုတ်ပေ။ စုရှီသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းများကို မနမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားသည်။

"ရှင် ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ကျွန်မ တစ်ခုခု..."

နှစ်လလောက် အတူမနေခဲ့ရသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် နေရခက်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည်က သူ့ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ပြီး စတင်နမ်းလိုက်သောအခါ သူ၏ ဆန္ဒမီးခလုတ်ကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆန္ဒများဖြင့် ပူလောင်လာပြီး ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဇနီးသည်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပုံအပ်လာမှတော့ သူထိန်းချုပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူသည် တစ်ဖက်သို့ လှန်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့အောက်သို့ ရောက်စေလိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟသွားပြီး သူမ၏ ချိုမြိန်သော နှုတ်ခမ်းများကို ချက်ချင်း သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။

ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော ရင်းနှီးမှုကြောင့် စုရှီ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့အပြားသို့ နွေးထွေးသော စီးကြောင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပျော့ခွေသွားကာ အမျိုးသား၏ ဆန္ဒအလိုကျ လုံးဝ အပ်နှင်းလိုက်တော့သည်။

ဒီအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းလည်း သိပ်မထူးပေ။ လက်ထပ်ပြီး ၅ နှစ် ကြာသော်လည်း သူ့အပေါ် အလွန် တပ်မက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမကို အချိန်တိုင်း ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားချင်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ချစ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးပေ။ အနမ်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဦးရေပြားမှ ကျောရိုးအထိ တုန်တက်သွားစေနိုင်သည်။

ဇနီးသည်အပေါ်ထားရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသရန်အတွက် "အရူးအမူးဖြစ်နေသော" အမျိုးသားသည် သူ့ခံစားချက်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်တော့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သစ်သားကုတင်ကြီးမှာ မနက်အစောပိုင်းအထိ မှန်မှန် လှုပ်ခါနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်...

......

နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် နှစ်ဟောင်းကိုနှုတ်ဆက်ပြီး နှစ်သစ်ကိုကြိုဆိုရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

စုမိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ မိသားစုဝင်အယောက် ၂၀ ကျော်တို့သည် မနက်အစောထဲက ပြင်ဆင်မှုများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများက ချက်ပြုတ်ခြင်း၊ ဟင်းပွဲများပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် ဖက်ထုပ်ထုပ်ခြင်းများကို ပြုလုပ်နေကြပြီး အမျိုးသားများကမူ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ စာသားပါသည့် စက္ကူနီများကို ကပ်နေကြသည်။

အလုပ်တာဝန် ကိုယ်စီရှိနေပြီး ထောင်ထောင်လေး သစ်သီးဗန်းထဲတွင် မုန့်များနှင့် သကြားလုံးများကို စီထည့်ပေးနေသည်။ နေရာတစ်ခုလုံးသည် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

စုရှီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လာခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပွဲနှင့် အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရောက်လာခြင်းကြောင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေပြီးဖြစ်သော လူစုလူဝေးကို ပိုရွှင်လန်းတက်ကြွသွားစေပြီး လေထုထဲတွင် ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

မိသားစုသုံးစုလုံး ဤကဲ့သို့ အတူတကွ စုဝေးကြသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ မိသားစုသုံးစု ဖြစ်သည်။ သားများနှင့် ချွေးမများ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန်အတွက်နှင့် ခမည်းခမက်များနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် ရှဲ့ပေါ်နှင့် ထန်စစ်ယွင်တို့သည် အိမ်အကူများကို ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး စုမိသားစုနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညစာ စားရန် ဦးဆောင်၍ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

မူလက စုရှီသည် အဘွား၊ ဦးလေးတို့နှင့်အတူ အိမ်တွင် ဆုံစည်းပွဲညစာစားပြီးမှ နှစ်သစ်ကူးအကြိုညကို ကုန်ဆုံးရန်နှင့် နှစ်သစ်၏ ပထမဆုံးနေ့ကို ကြိုဆိုရန် ယောက္ခမအိမ်သို့ အမြန်သွားဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် လူကြီးများက သူတို့ကို ပြန်လည် ထောက်ထားစာနာပေးခဲ့ကြသည်... ထိုအရာက သူမကို တကယ်ပင် ထိမိစေသည်။ သူမအနေဖြင့် ဤမျှကောင်းမွန်သော ယောက္ခမမိသားစုမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ရသည်မှာ မည်မျှ ကံကောင်းလိုက်သနည်းဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မိသားစုသုံးစု အတူတကွ စုဝေးလိုက်ကြရာ စုစုပေါင်း လူ ၃၀ ကျော် ရှိသွားသည်။ သူတို့သည် စားပွဲဝိုင်း သုံးလုံးတွင် ပြည့်ကျပ်စွာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ မိသားစုဖြစ်ကြသဖြင့် ဟုန်ချီထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် နှစ်သစ်ကူးကို အတူတကွ ကုန်ဆုံးလေ့ ရှိကြသည်။ ယခုအခါ ရှဲ့ မိသားစုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်သဖြင့် အားလုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် စုဝေးနေကြသည်။ ခွက်များကို မြှောက်ကာ ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လွန်းသော ရှဲ့ပေါ် ပင်လျှင် ပွဲလမ်းသဘင် အငွေ့အသက်ကြောင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော အချိန် နှစ်သစ်၏ ပထမဆုံးနေ့၌။

အရုဏ်ဦးအချိန်တွင် စုရှီသည် အပြင်ဘက်မှ ဗြောက်အိုးဖောက်သံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။

နှစ်သစ်၏ ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဘိုးဖြစ်သူထံသွားကာ နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုရန် ယောက္ခမများနှင့်အတူ လိုက်ပါဖို့ စောစောထရမည်ကို သတိရလိုက်သည်နှင့် တဝက်တပျက်သာ နိုးနေသေးသော စုရှီသည် ဆက်အိပ်နေ၍ မဖြစ်ကြောင်းသိသဖြင့် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပြူးနေအောင် ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ အိပ်ရာမှထရန် အားယူလိုက်သည်။

သူမ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူမကို ဖက်ထားသော အမျိုးသားလည်း နိုးလာခဲ့သည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို အလိုအလျောက် ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"၅ နာရီပဲ ရှိပါသေးတယ်။ နည်းနည်းလောက် ထပ်အိပ်ရအောင်လေ"

ဒီနေ့ စောစောထစရာ မလိုသဖြင့် အိပ်ရာထ နောက်ကျလျှင်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။

စုရှီသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးကို သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ကာ ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်ပြီး ဒီနေ့လုပ်စရာရှိသည်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ပြလိုက်သည်။

"မရပါဘူး... အိမ်ပြန်ရောက်ခဲတာကို။ ကျွန်မတို့ မိဘတွေကို ရိုသေကြောင်း ပြရမယ်လေ။ အိမ်ထိန်းကလည်း နှစ်သစ်ကူးမို့လို့ အိမ်ပြန်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့ထပြီး မနက်စာ လုပ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အဘိုးဆီလည်း သွားရဦးမယ်။ ဒီနေ့ နေ့လည် ဒုတိယဦးလေးနဲ့ တတိယဦးလေးတို့ လာမယ်လို့ အမေပြောတာ ကြားလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာတွေ အများကြီးပဲ။ ကဲ... ထတော့၊ ခြံထဲသွားပြီး ဗြောက်အိုးဖောက်ရဦးမယ် မဟုတ်လား"

စုရှီသည် စကားပြောနေရင်း ရှဲ့ကျန်း၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်ပြီး အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သူမတွင် မြန်မြန်လုပ်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ J မြို့၏ ရာသီဥတုမှာ အလွန်အေးပြီး အပူပေးကုတင် သို့မဟုတ် လေအေးပေးစက် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ပြီးသောအခါ သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ မလှုပ်မယှက် လှဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းဘူးလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရာမှ လျှော့လိုက်ပြီး ဇနီးသည်၏ မျက်လုံးထဲမှ စိုးရိမ်မှုများနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်"

တကယ်တော့ သူသည် နက်ရှိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

စိတ်မချသေးသဖြင့် စုရှီက တစ်ခုခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှဲ့ကျန်းသည် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အဝတ်အစားလဲပြီး အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသောအခါ အောက်ထပ်တွင် မီးမဖွင့်ရသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မိဘများသည် မနေ့ညက ပင်ပန်းသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။