အခန်း (၁၃၇)

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်မှုရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူ၏ အိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သမီးဖြစ်သူသည် စောင်ကိုကန်မထုတ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် အောက်ထပ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းခဲ့ကြသည်။

အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ စုရှီသည် မီးဖိုချောင်သို့ တန်းသွားလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်းကမူ စက္ကူနီဖြင့် ပတ်ထားသော ဗြောက်အိုးအထပ်လိုက်ကို ယူကာ ဝါးလုံးတစ်ချောင်းပေါ်တွင် ချိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဗြောက်အိုးဖောက်ရန် အပြင်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။

အပြင်ဘက်၌ ဗြောက်အိုးဖောက်သံများ ဆူညံနေချိန်တွင် စုရှီသည် ဆေးကြောထားသော ဆန်များကို ချက်ပြုတ်ရန် အိုးထဲသို့ ထည့်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

ယောက္ခမများ အထူးချီးကျူးကြသော မနက်စာကိုမူ အများအားဖြင့် ရှဲ့ကျန်းက ပြင်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။ စုရှီ သည် ဆန်ပြုတ်ကိုသာ ပြုတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ချက်ပြုတ်သော စွမ်းရည်မှာ ထန်စစ်ယွင်နှင့် တူညီလုနီးပါး ရှိသည် - မဆိုးရုံတမယ်သာရှိပြီး စား၍ရရုံ အဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပြန်လည်ဆုံစည်းချိန်သည် အမြဲတမ်း တိုတောင်းလွန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ နှစ်သစ်၏ ၈ ရက်မြောက်နေ့တွင် စုချန်းကျုံးနှင့် မိသားစုတစ်စုလုံးသည် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို သယ်ဆောင်လျက် H ခရိုင်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးတွင် အလုပ်ကိုယ်စီ ရှိကြသဖြင့် အကြာကြီးနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ စုရှီ ကိုယ်တိုင် ဘူတာရုံသို့လိုက်ပါပြီး ဦးလေးနှင့် အခြားသူများကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ရထားခုတ်မောင်းသံ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စုရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လူရှုပ်သော အများပြည်သူပိုင်နေရာဖြစ်သဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် မည်သည့် ရင်းနှီးသော အပြုအမူကိုမျှ မလုပ်ရဲပေ။ ထို့အစား သူသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ဖွဖွလေးပုတ်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ကြစို့"

"ကိုယ်တို့ အားတဲ့အချိန် အလည်သွားကြတာပေါ့" ဟူသော စကားမျိုးကို သူပြော၍ မဖြစ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ လက်ရှိ အလုပ်အခြေအနေအရ လာမည့်နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အချိန်ရဖို့ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဘေးနားတွင် လေတိုက်ခံရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ရပ်နေသည့် အစ်ကိုကြီးကို တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဦးလေးတို့က J မြို့ကို သဘောကျပြီး ဒီမှာပဲ နေချင်ကြမယ်လို့ အစ်ကိုကြီး ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား"

စုတုန်သည် ညီမဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ လောနေတာလဲ။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးက J မြို့ ရဲ့ အိမ်ဈေးတွေအကြောင်း ငါ့ကိုမေးတယ်။ ကြည့်ရတာ သူ စဉ်းစားနေပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပြောင်းရွှေ့ဖို့ဆိုတာ ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးမှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တွေ ရှိနေကြတယ်လေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုမှာ သေချာတယ်"

နွေဦးပွဲတော်ကာလဖြစ်သဖြင့် ဘူတာရုံတွင် လူများနှင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး လူအုပ်ထဲတွင် အားလုံး တိုးဝှေ့သွားလာနေကြသည်။ စုရှီသည် သူမခင်ပွန်း၏ အင်္ကျီကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့နောက်သို့ကပ်ကာ လိုက်ပါလာသည်။ သူက သူမကို ကာကွယ်ပေးထားပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကို့ကို ဘယ်တုန်းက မေးလိုက်တာလဲ။ ဘယ်လိုပြန်ဖြေလိုက်လဲ"

စုတုန်နှင့် ရှီးယန်နန်တို့လည်း ပိုနီးကပ်သွားကြပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ သူတို့၏ ညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ စုတုန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မနေ့ညက ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး ပြောတာတော့ မိသားစုတစ်စုကို တစ်ထောင်၊ နှစ်ထောင်လောက်တော့ ရှိနိုင်တယ်တဲ့။ တကယ်လို့ စုပေါင်းလိုက်ရင် သူတို့ အတူတူနေလို့ရတယ်။ ဝင်ပေါက်တစ်ခုနဲ့ ခြံဝင်းလေးခုပါတဲ့ အိမ်မျိုး ဝယ်နိုင်တယ်၊ နည်းနည်းဝေးတဲ့နေရာသွားရင် ဝင်ပေါက်နှစ်ထပ်ပါတဲ့ အိမ်မျိုးတောင် ဝယ်လို့ရတယ်"

စုရှီသည် ကြက်ပေါက်လေး စပါးကောက်သလို ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ရော"

စုတုန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါလည်း မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မိသားစုတစ်စုအတွက် အိမ်တစ်လုံးစီ ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ ငွေရေးကြေးရေး ကူညီပေးနိုင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။ သူတို့ပြန်ရောက်ပြီး ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်မယ့်အပေါ် မူတည်ပြီး ငါတို့တစ်ယောက်ကို ထောင်ဂဏန်းလောက်စီ ထုတ်ချေးပေးလို့ရတာပဲ။ ပြီးတော့ J မြို့ကို ပြောင်းလာချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့အလုပ်ကနေ စုထားတဲ့ပိုက်ဆံကို ထိလို့မရဘူးလို့ ငါပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီပိုက်ဆံကို ဒီမှာ အလုပ်အသစ်ဝယ်ဖို့ သုံးရမှာလေ"

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါက ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဦးလေးက ငါတို့ဦးလေးဆိုပေမယ့် ဝမ်းကွဲတွေမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတွေ ရှိနေပြီလေ။ ငါတို့ ကူညီနိုင်ပေမယ့် စည်းတော့ ရှိရမယ်"

စုရှီ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အဘွားဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်ကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရသည်။

"နင့်ဦးလေးက ယွမ်တစ်ထောင် ထားခဲ့တယ်"

စုရှီသည် ဖိနပ်လဲနေရင်း ခြေလှမ်းတန့်သွားပြီး ကြက်ဖတစ်ကောင်လို ခြေထောက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရပ်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် အဘွားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာပိုက်ဆံလဲ"

ချန်ရှန်းယွင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ လမ်းစရိတ်နဲ့ စားစရိတ် ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါ အခန်းသွားရှင်းတုန်းက ခေါင်းအုံးအောက်မှာ တွေ့တာ။ နင့်ဦးလေးကလည်း တကယ်ပါပဲ... အလည်လာဖို့ ဖိတ်ထားပြီးတော့ အခု သူတို့ပဲ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားရတယ်။ ငါ တော်တော်လေး အားနာသွားပြီ"

ဦးလေးဖြစ်သူက သူမအတွက် ပိုက်ဆံထားခဲ့မည်ဟု စုရှီ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ အစ်ကိုကြီးကို မေးရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမခြေထောက်ကို ကိုင်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမဘေးတွင် ထိုင်ချကာ ဖိနပ်ကူလဲပေးနေသော ခင်ပွန်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုရှီသည် မိသားစုတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် အနည်းငယ် ရှက်သွားမိသည်။ သူမသည် လည်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ရှင်းလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်း၏ အကူအညီဖြင့် ဖိနပ်ကို အမြန်လဲလိုက်သည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် သူ့လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီပိုက်ဆံကို ဦးလေးဆီ ပြန်ပို့လိုက်ရမလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် ဇနီးသည်၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေးပုတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ မကောင်းဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့ J မြို့ကို ပြောင်းလာရင် အဲဒီပိုက်ဆံကိုသုံးပြီး ပရိဘောဂဝယ်ဖို့ ကူညီပေးလို့ရတာပဲ။ တကယ်လို့ မလာဖြစ်ရင်တော့ ဝမ်းကွဲတွေဆီမှာ ဂုဏ်ပြုစရာကိစ္စ တစ်ခုခုရှိတဲ့အချိန်ကျမှ သူတို့အတွက် ပစ္စည်းကြီးကြီးမားမား ဝယ်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့"

ချန်ရှန်းယွင်လည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှဲ့ကျန်းရဲ့ အကြံဉာဏ် ကောင်းတယ်။ ငါက စိတ်ပူနေတာ။ အပေါ်ကို အမြန်ပြေးတက်ပြီး ပိုက်ဆံပြန်ထိုးထည့်ပေးလိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေတာ..."

အဘွား၏ စကားကြောင့် အားလုံး ရယ်မောသွားကြသည်။

........

ယ

"သတင်းထူးဟေ့... စုရှီ၊ နင် သိချင်လား"

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် ပထမဆုံးရုံးတက်ရက်တွင် စုရှီသည် ရုံးခန်းထဲ၌ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်နေစဉ်မှာပင် သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းလေးဖြင့် အပြေးဝင်လာသည်။ သူမပုံစံမှာ စုရှီ မေးလာမည့်အချိန်ကိုပင် စောင့်နိုင်ပုံမရပေ။

စုရှီ ပြုံးလိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူနာပြုခေါင်းဆောင်၏ စိတ်နေသဘောထားသည် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ရောက်နေသော်လည်း ကလေးဆန်သော တက်ကြွမှုမျိုး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ စုရှီလည်း လိုက်ရောညီထွေ နေလိုက်သည်။

"ဘာသတင်းထူးလဲ"

သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဆေးရုံမှာ မကြာသေးမီက တော်တော်လေး တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူမသည် အကြာကြီး စကားပြောရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

"ဒါရိုက်တာလီလေ..."

စုရှီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးရန်ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ သူမ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

"ဒါရိုက်တာ့မိသားစုမှာ ကလေးအသစ် ရတော့မလို့များလား"

သူနာပြုခေါင်းဆောင် အံ့ဩသွားသည်။ "နင် သိပြီးသားလား။ ဘယ်သူပြောတာလဲ။ နင်က ငါ့ထက်တောင် မြန်နေပါလား"

စုရှီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မှန်းလိုက်တာပါ။ တကယ်ပြောတာ၊ စိတ်ထဲမှာ ထင်နေတာ။ ဒီမနက် ဒါရိုက်တာ့ဆီ သတင်းပို့ဖို့သွားတော့ သူ့ကို မတွေ့တာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါ သတင်းကောင်းပဲ။ နောက်ကျရင် သူတို့ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ အားဆေးတချို့ ယူသွားပေးရမယ်"

သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နင်က တော်တော်ခေါင်းကောင်းတာပဲ၊ အဲဒါကိုတောင် မှန်းမိတယ်။ ဒီည သွားကြမယ်၊ လက်ဆောင်ပေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်ကြတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒါရိုက်တာက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

စုရှီသည် စိတ်ပါလက်ပါ သဘောတူလိုက်သည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံအတွက် သူမ တကယ်ပင် ဝမ်းသာမိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘဝအသစ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခြင်းသည် သူတို့အိမ်တွင် နုပျိုသော အားအင်များကို ယူဆောင်လာပေးမည်မှာ သေချာသည်။

သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် မျက်ခုံးများကို နောက်ပြောင်သလို ပင့်လိုက်သည်။ "နင်ရော"

စုရှီ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ "ကျွန်မက ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် စုရှီကို မယုံနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ သမီးသည် ယခု ၅ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ကြီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ တကယ်လို့ ဒုတိယကလေး လိုချင်လျှင် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ယူတာ ပိုကောင်းသည်လေ။

"နင်က ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ အတွက် သားလေးတစ်ယောက် မွေးပေးဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူးလား"

ခေါင်းစဉ်က သူမဆီသို့ ဘယ်လိုရောက်လာမှန်း စုရှီ နားမလည်ပေ။ သို့သော်... ဒုတိယကလေးလား။ သူမ သေချာပေါက် လိုချင်ပါသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒုတိယကလေးက စု မျိုးရိုးယူရမယ်လို့ သူတို့ သဘောတူထားပြီးသားလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ မတည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်ချိန်တွေကြောင့် သူမနဲ့ သူမခင်ပွန်းက သမီးဖြစ်သူနဲ့ အချိန်အများကြီး မကုန်ဆုံးနိုင်ခဲ့ကြဘူး။ ထောင်ထောင် တောင်မှ မမျှော်လင့်ဘဲ ရခဲ့တာလေ။

သားလေးတစ်ယောက်ရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ အထူးသဖြင့် ထောင်ထောင်နဲ့ အသက်သိပ်မကွာရင် ပိုကောင်းသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စတွေက ကံတရားအပေါ် မူတည်သည်။ သူနာပြုခေါင်းဆောင်က သူမအတွက် စေတနာထားတာကို နားလည်သဖြင့် စုရှီသည် ကျား၊ မ မရွေး အရေးမကြီးကြောင်း ပြောဆိုငြင်းခုံမနေတော့ပေ။ ထို့အစား သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ဒုတိယကလေးယူဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးက ငယ်သေးတော့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ဦးမယ်လို့ စဉ်းစားထားတာ"

သို့သော် သူနာပြုခေါင်းဆောင်က ဂရုမစိုက်ပေ။ "ဘာကို စောင့်နေမှာလဲ။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် နင့်ရဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး ရှဲ့ က ၃၄ နှစ်ရှိပြီ။ စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ကျတဲ့လူတွေဆိုရင် အခုချိန် အဘိုးဖြစ်နေကြပြီ။ စောင့်စရာမလိုပါဘူး။ ငါ့ကိုမေးရင်တော့ နင် ငယ်တုန်းရွယ်တုန်း နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ယူသင့်တယ်။ ဒါမှ ကလေးမွေးပြီးရင် နင် မြန်မြန် ပြန်ကျန်းမာလာမှာ"

စုရှီသည် ရှဲ့ကျန်း၏ အလွန်တရာ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို တွေးကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို "အဘိုး" ဟု ခေါ်ဝေါ်မည့်အကြံမှာ အလွန် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ ထိုအရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူဘယ်လိုခံစားရမလဲဆိုတာ သူမ စဉ်းစား၍ပင် မရပေ။

ထိုအတွေးကြောင့် စုရှီ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားမိသည်။ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသေချာပေ။ အဘိုးတဲ့လား... တကယ်ကြီးလား။ ဒါက နည်းနည်း ပိုလွန်းအားကြီးပါတယ်။ နောက်ပိုင်းနှစ်တွေကျရင် ရှဲ့ကျန်းရဲ့ အသက်အရွယ်က လူကြိုက်များတဲ့ လူပျိုကြီး စာရင်းဝင်နေဦးမှာ။

နောက်လာမည့် လဝက်ခန့်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခင်က နွမ်းနယ်နေတတ်သော ဒါရိုက်တာလီသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ တက်ကြွလန်းဆန်းလာသည်။ တကယ်တမ်းဆိုရလျှင် သူသည် ဆံပင်ဖြူများကိုပင် အနက်ရောင် ဆိုးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆယ်နှစ်ခန့် ငယ်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

လုပ်ငန်းခွင်တွင် အလေးအနက် ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရံဖန်ရံခါ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတတ်သည်။

စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် သူ့အတွက် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ထိုညနေခင်းတွင် စုရှီ အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူမသည် စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းမှတ်တမ်းများကို စီစစ်နေသည်။ လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် တံခါးသော့ဖွင့်သံကြောင့် သူမ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။

စုရှီသည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အချိန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ၈ နာရီပင် မထိုးသေးပေ၊ သူမ၏ ခင်ပွန်း အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ရွှံ့များပေကျံနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီလောက် စောစောပြန်ရောက်တာလား။ ဒီနေ့ တပ်သားသစ်တွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ တော်တော်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်မယ်လို့ ထင်ထားတာ"

စကားပြောနေရင်း သူမသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူအတွက် လဲစရာအဝတ်အစားများ ယူကာ ဆပ်ပြာ၊ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတို့နှင့်အတူ ဇလုံတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ပြီး ရေချိုးရန် ရှဲ့ကျန်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရွှံ့များ ပေကျံနေသော ရှဲ့ကျန်းသည် အိမ်ကြမ်းပြင်များ ညစ်ပေသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တံခါးဝရှိ ခြေသုတ်ခုံပေါ်တွင်သာ ရပ်နေပြီး စုရှီ ပေးသော ဇလုံကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်ပြီး သူသည် ဇနီးသည်၏ ပန်းရောင်သမ်းသော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖွဖွလေး နမ်းရှိုက်မှုမှသည် တစ်စုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအမျိုးသားသည် မကျေနပ်နိုင်တော့ဘဲ လျှာဖြင့် ထိုးခွဲကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ သူ အလွန်စွဲလမ်းနေသော ချိုမြိန်မှုကို လောဘတကြီး စုပ်ယူလိုက်တော့သည်...

ထို့နောက် သူ့လက်များက ဇနီးသည်၏ သေးသွယ်သော ခါးလေးဆီသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အားဖြင့် တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ဇနီးသည်က သံအမှိုက်ပုံးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ၎င်းကို ကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ အန်ချနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျန်း လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူသည် ဇလုံကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ဇနီးသည်၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ကျောကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တစ်ခုခု စားမိလို့လား"

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သူတို့လက်ထပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်ကလွဲ၍ သူ့ဇနီးသည်တွင် မည်သည့် ကျန်းမာရေးပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ အအေးမိခြင်းပင် မရှိခဲ့ဖူးချေ။

ဟမ်... သူ အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ကိုယ်ဝန်တဲ့လား...

ထိုအတွေး ခေါင်းထဲဝင်လာသည်နှင့် ရှဲ့ကျန်း တောင့်ခဲသွားသည်။ ဇနီးသည်၏ ကျောပေါ်တင်ထားသော သူ့လက်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အန်တာ ရပ်သွားပြီဖြစ်သော ဇနီးသည်ကို ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်ရန် ဂရုတစိုက် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူမ ပါးစပ်ဆေးရန် ရေတစ်ခွက် ကမ်းပေးပြီးနောက် သူ မေးလိုက်သည်။

"ရှီရှီ... မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား"

စုရှီသည် မအီမသာဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောလိုက်ကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီချလိုက်ပြီး အသံဝင်ဝင်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရာသီလာရမယ့်ရက်က နောက်ရက်နည်းနည်းလောက် လိုနေသေးတယ်။ နောက်ထပ် တစ်ပတ်လောက် စောင့်ကြည့်ပြီး ရာသီမလာသေးဘူးဆိုမှ ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ကြည့်လိုက်မယ်"

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းမှာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တားဆီးရန် ကြိုးစားထားသည့်ကြားမှ ဇနီးသည် မည်သို့ ကိုယ်ဝန်ရလာသည်ကို နားမလည်သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

သို့သော် စောစောက ဇနီးသည် ပြင်းထန်စွာ အန်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ့မျက်နှာထား ပိုလေးနက်လာသည်။ ထောင်ထောင်ကို ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်ကလည်း သူမသည် ပြင်းထန်သော ကိုယ်ဝန်ဆောင် အော့အန်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အဘွား ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ စစ်တပ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး စစ်တပ်နှင့် ခရီးသွားလာခြင်းသည် ပို၍ ဒုက္ခများလှသည်။ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုခု ရှာရမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

တစ်ပတ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

စုရှီ အန်ခဲ့သော ထိုတစ်ညနေခင်းမှလွဲ၍ သူမ ထပ်မအန်တော့ပေ။ သို့သော် အမြဲတမ်း အချိန်မှန်လေ့ရှိသော သူမ၏ ရာသီမှာ တကယ်ပင် မလာတော့ပေ။

သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟု သေချာပေါက် သိလိုက်သည်။ အတည်ပြုရန်အတွက် သူမ ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးမှုပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ရလဒ်မှာ သူမ ကိုယ်ဝန် ငါးပတ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူနာပြုခေါင်းဆောင်အပေါ် ကြည့်သော သူမ၏ အကြည့်မှာ တစ်မျိုးဖြစ်လာသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို လာကြည့်နေတာလဲ"

စစ်ဆေးမှုပြုလုပ်စဉ် စုရှီနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သော သူနာပြုခေါင်းဆောင်သည် စုရှီ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာသွားသည်။ သို့သော် စုရှီ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်အောက်တွင် သူမ မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်လာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ပွင့်လင်းပြီး ပေါ့ပါးသူဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် စိုက်ကြည့်ခြင်းကိုတော့ မခံနိုင်ပေ။

စုရှီ ပြုံးလိုက်သည်။ "အစ်မပါးစပ်က အောင်လိုက်တာလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလို့ပါ"

မဟုတ်ရင် ကိုယ်ဝန်ယူဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်တာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်သွားရတာလဲ။ မနှစ်က ဒါရိုက်တာလီ ဖြစ်ပြီး အခု သူမအလှည့် ဖြစ်နေသည်။ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။

သူနာပြုခေါင်းဆောင်က ရှုပ်ထွေးသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "...ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"