အခန်း (၁၄၄)

ထန်စစ်ယွင် ဝက်လက်စွပ်ပြုတ် ယူလာသောအခါ ချွေးမဖြစ်သူ အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက အဘွားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စွပ်ပြုတ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဘွားကို အချက်ပြလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပုခက်ကို မကာ ကလေးကို အခြားအခန်းသို့ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။ ရာသီဥတုမှာ ပို၍ပူလာပြီး နေ့လယ်ဘက်တွင် အပူချိန် ဒီဂရီလေးဆယ်အထိ ရောက်ရှိနေသဖြင့် စုရှီ နေရထိုင်ရခက်သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ယခု သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်၍ ကောင်းကောင်း အနားယူစေရန် အရေးကြီးသည်။ ကလေးကြောင့် သူမ နိုးသွား၍ မဖြစ်ပေ။

ပုခက်ကို ချပြီးနောက် ချန်ရှန်းယွင်သည် မြေးမဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမသည် ကုတင်ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ယပ်ခတ်ပေးနေသည်။

စုရှီသည် ယခုအခါ မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အဘွား၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက စုရှီ အတော်လေး ခံစားခဲ့ရသည်။ အဘွားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချန်ရှန်းယွင်သည် ထိုအရာအားလုံးကို သတိထားမိသည်။ မီးနေသည်ဘဝတွင် ကလေးမလေးသည် ငါးနှင့် အသားကဲ့သို့သော အာဟာရရှိသော အစားအစာများကို စားနေရသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန် အတော်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမကို ဤသို့မြင်ရသည်မှာ ရင်ထဲ နာကျင်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားအခန်းတစ်ခန်း၌ ထန်စစ်ယွင်သည်လည်း ဆံပင်များတွင် ချွေးစိုနေသော မြေးနှစ်ယောက်ကို ယပ်ခတ်ပေးနေသည်။ လေအေးအေးလေး တိုက်ခတ်လာသောအခါ အပူဒဏ်ကြောင့် နဖူးလေးများပေါ်တွင် တွန့်ချိုးနေသော အရေးအကြောင်းများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှဲ့ကျန်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခင်ညက ရာဇဝတ်ကောင်များ အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း စခန်းသို့ လေယာဉ်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းအစီရင်ခံစာကို ရှီးယန်နန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ထိုသူ၏ ဆဲဆိုမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းနှင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ အဒေါ်ဖြစ်သူက စုရှီ မွေးပြီးပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အပေါ်ထပ်တွင် ရှိနေကြောင်း ပြောပြသည်။ ကလေး ယောကျ်ားလေးလား၊ မိန်းကလေးလား ဆိုသည်ကိုပင် မမေးဘဲ ရှဲ့ကျန်းသည် လှေကားပေါ်သို့ အလျင်စလို ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

လှေကားထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော မိခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သားဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို ထန်စစ်ယွင် မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သားဖြစ်သူမှာ ဖရိုဖရဲနိုင်ပြီး ခရီးပန်းလာပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မလျော့ပါးစေခဲ့ပေ။ သူမသည် အမြန် လက်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သူသည် ဇနီးသည်ကို အရင်ဆုံး တွေ့ချင်သော်လည်း မိခင်က ခေါ်နေပြီဖြစ်၍ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေ၍ မရတော့ပေ။ ရှဲ့ကျန်းမှာ လှည့်ပြီး မိခင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။

သူမအနားသို့ ရောက်သောအခါ ထန်စစ်ယွင်က သူ့ကို ဆွဲကာ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ သူမက ပုခက်ကို ဂုဏ်ယူစွာ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သားရေ... လာကြည့်ပါဦး။ စုရှီက သားအတွက် သားယောက်ျားလေး နှစ်ယောက် မွေးပေးထားတယ်။ သားက တော်တော်ကံကောင်းတာပဲ"

ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်က ကလေးများဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဝမ်းသာမှုများ အပြည့်အဝ မပေါ်လာသေးခင်မှာပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်ထပ်စကားများက ဖြတ်ပြောလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ထန်စစ်ယွင်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ဂုဏ်ယူစွာ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သားရေ ကြည့်... ဒါက အစ်ကိုကြီး။ သားနဲ့ တူတယ်မလား။ အဘိုးက သူ့ကို ရှဲ့ချန်းလို့ နာမည်ပေးထားတယ်။ နာမည်လေးက ကောင်းတယ်မလား"

ရှဲ့ကျန်း၏ ပါးစပ် လှုပ်သွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပို၍ အားကုန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် တူသော အခြားကလေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အငယ်ကောင်လေး နာမည်ကရော ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ထန်စစ်ယွင်သည် မြေးလေးများ၏ ချစ်စရာကောင်းမှုထဲတွင် စီးမျောနေဆဲဖြစ်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို သတိမထားမိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

"အငယ်လေး နာမည်က စုယဲ့တဲ့။ စုတုန် ပေးတာလေ။ အမေကတော့ နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်တာပဲ။ သားကရော ဘယ်လိုထင်လဲ"

ရှဲ့ကျန်း - ...

"ကျွန်တော့်မှာရော ဝင်ပြောပိုင်ခွင့် ရှိသေးရဲ့လား"

သူ၏ လေသံတွင် သရော်သည့် အရိပ်အယောင် ပါနေပြီး ထန်စစ်ယွင်မှာ မည်မျှပင် ထုံထိုင်းနေပါစေ တစ်ခုခု လွဲနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။ သူမ သားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မူမမှန်သော မျက်နှာထားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ နောက်ကျမှ သဘောပေါက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သား စိတ်ဆိုးနေတာလား"

ရှဲ့ကျန်း အံကြိတ်ပြီး မဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးသုံးယောက်ရှိတာ အဖေလုပ်တဲ့သူက နာမည်တစ်ခုတောင် ရွေးခွင့်မရဘူး။ အဲဒါကို ကျွန်တော်က ပျော်နေရမှာလား"

ထန်စစ်ယွင်က သူ့ကို အလိုလိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ရိုက်ကာ ဆူလိုက်သည်။

"အမေထင်တာတော့ သားက အပိုလုပ်နေတာပါပဲ။ သား သိပ်စိတ်ဆိုးနေရင် အဘိုးရယ်၊ သားအဖေရယ်၊ သားရဲ့ အစ်ကိုကြီးရယ်ဆီ သွားပြီး စိတ်ဆိုးပြလိုက်လေ"

ရှဲ့ကျန်း - ...

"ဒါ့အပြင် ဒီကလေးကို သားမိန်းမက ခက်ခက်ခဲခဲ မွေးထားရတာ။ သူလည်း နာမည်မပေးရဘူး မဟုတ်လား။ ထောင်ထောင်ရဲ့အိမ်နာမည်ကို သားပဲ ရွေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ကလေးပေါက်စလေးတွေကို သား နာမည်မပေးရသေးဘူးလေ။ ရှီရှီက သားပြန်လာမှ နာမည်ပေးမယ်လို့ အတင်းပြောနေတာ။ သားက ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ သား အဘိုးဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် ကလေးတွေကို နာမည်ပေးခွင့် ရပါလိမ့်မယ်။ သားအဖေတုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ ကြုံခဲ့ရတာ..."

ထန်စစ်ယွင်သည် သားဖြစ်သူကို ရှည်လျားသော တရားတစ်ပုဒ် ဟောကာ ရောင့်ရဲတတ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် အကြံပေးနေတော့သည်။

ရှဲ့ကျန်း - ... သူ အဘိုးဖြစ်လာတဲ့အခါကျရင် သူ့အဖေဆီကနေ နာမည်ပေးပိုင်ခွင့်ကို လုယူနိုင်မယ်လို့ ပြောနေသလိုပင်။

သို့တိုင် သူ၏ ဇနီးသည်လေးကသာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပေးသူဖြစ်သည်။ မိခင်၏ စကားကို တွေးမိပြီး ရှဲ့ကျန်းသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာလေးများကို နမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇနီးသည်ကို သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထန်စစ်ယွင် သူ့ကို ထပ်တားလိုက်သည်။

"ရှီရှီက လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်ကမှ အိပ်ပျော်သွားတာ။ ရာသီဥတုက ပူလွန်းတော့ သူမ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူး။ အခုမှ အိပ်ပျော်သွားတာဆိုတော့ သွားမနှိုးနဲ့ဦး။ ပြီးတော့ သွား ရေချိုးပြီး သန့်ရှင်းရေး အရင်လုပ်လိုက်ဦး။ သူမက မွေးပြီးခါစဆိုတော့ သတိထားဖို့ လိုတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပွစိပွစိ ပြောနေသည်များကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမ၏ အကြံပေးချက်ကို သေချာနားထောင်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ရေချိုးခန်းသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

စုရှီ အပူကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျီးကန်းရောင် ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မျက်လုံးမဖွင့်မီတွင်ပင် လေထဲ၌ ရင်းနှီးပြီး လန်းဆန်းသော ရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ထိုအရာမှာ ရှဲ့ကျန်း၏ ထူးခြားသော ကိုယ်သင်းနံ့ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာပြီလား။

တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေရင်း စုရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး သူမ၏ ထိုင်းမှိုင်းနေသော မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပွင့်သွားသည်။ ချောမောပြီး ပီပြင်သော မျက်နှာတစ်ခုနှင့် ချက်ချင်း အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။

တကယ်ပဲ ရှဲ့ကျန်း ဖြစ်နေသည်။ သူ ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်နေမှန်း သူမ မသိလိုက်ပေ။ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

စုရှီ၏ အကြည့်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး သူ အနည်းငယ် ပိန်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးအောက်တွင် မျက်ကွင်းညိုများ ရှိနေသည်။ သူ အခက်အခဲများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရမှန်း သူမ သိသလို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားမယူရသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်မိသည်။

ဤအရာကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားပြီး လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်စိုးသဖြင့် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

သူမ သူ့ကို ခေတ္တမျှ ဆက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူမ နှာခေါင်းလေး ရှုံ့လိုက်ပြီး သွေးနံ့ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရသည့်အနံ့ မရသဖြင့် သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဟု ယူဆလိုက်သည်။

ကောင်းပြီလေ... သူမ မလှုပ်ရှားနိုင်မှတော့ ခင်ပွန်းသည်ကို အဖော်ပြုပေးရင်း ခဏလောက် ဆက်နေလိုက်ပါမယ်။

ထိုအတွေးဖြင့် စုရှီ မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်ပြီး ပူအိုက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုအစား သူမ၏ အသိစိတ်အလိုအလျောက် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းက သူမကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားသည်ကို ခံစားရပြီးနောက် ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့ကျန်း ပေါ်လာသည့်အချိန်၌ ကလေးမွေးပြီးကတည်းက သူမ ခံစားနေရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအားလုံး အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နိုးပြီလား"

စုရှီ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်ကောင်းကင်ကြီး မည်းမှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားမှန်း မသိသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ပျောင်းပြီး အပန်းပြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မီးဖွင့်ရန် ထလိုက်စဉ်မှာပင် ကုတင်ဘေးမှ ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

စုရှီ ရုတ်တရက် သူမခင်ပွန်း ပြန်ရောက်နေသည်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးဖွင့်ရန် ကိုင်းနေသော သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်တာလဲ။ ကလေးတွေရော တွေ့ပြီးပြီလား"

ရှဲ့ကျန်း မီးဖွင့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားမှုကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး အလိုအလျောက် မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွားကြသည်။

"နေ့လယ်ကတည်းက ပြန်ရောက်တာ။ ကလေးတွေလည်း တွေ့ပြီးပြီ။ ရှီရှီ ... မင်း ပင်ပန်းသွားပြီနော်"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူ စကားပြောရင်း ကုတင်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဇနီးသည်၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ အောက်ဘက်သို့ တိုးသွားမည် ပြုစဉ်မှာပင် စုရှီက သူမလက်ဖြင့် သူ့ပါးစပ်ကို အမြန်လှမ်းပိတ်ပြီး ဆူလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားမတိုက်ရသေးဘူးလေ"

သွားတိုက်ခြင်း ကိစ္စမှာ စုရှီ အနေဖြင့် အဘွားနှင့် အခြားသူများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ တစ်လလုံးလုံး သွားမတိုက်ဘဲ နေရမည်ဟူသော အတွေးကို သူမ သည်းမခံနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ပလုတ်ကျင်းရည် မရှိသေးသော ဤခေတ်ကာလတွင် ပိုဆိုးသည်။ တွေးလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူမ ရူးချင်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ဒါ့အပြင် သူမခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအရ ရေချိုးလျှင်ပင် ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ လူကြီးများ၏ ခံစားချက်ကိုသာ မငဲ့ညှာလျှင် သူမ တကယ်ပဲ ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်ချင်ရာ လုပ်မိမှာဖြစ်သည်။

သွားတိုက်ခြင်းက သူမ၏ ကျန်ရှိနေသေးသော တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်ဖြစ်သည်။ စုရှီ စိတ်ထဲတွင် လက်လျော့ကာ တွေးလိုက်မိသည်။

ရှဲ့ကျန်း တိုးတိုးလေး ရယ်မောပြီး သူမ၏ လက်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်း သူ မသိသော်လည်း သူ့ဇနီးသည်တွင် မက်မွန်ပွင့် ရနံ့သင်းသင်းလေး ရှိနေသည်ကို အမြဲခံစားရသည်။ အနံ့က ပြင်းထန်မနေသော်လည်း ထူးခြားသည်။ အထူးသဖြင့် မတ်လမှ စက်တင်ဘာလအထိဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် အနံ့အပေါ်လွင်ဆုံးဖြစ်သည်။

သူမဆီမှ အခြား မကောင်းသော အနံ့အသက်များ မရရှိပေ။ ရှဲ့ကျန်း သူမလက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ မိန်းမောတွေဝေသွားသည်အထိ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး အနမ်းများထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြောသွားမှသာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ခဏကြာသောအခါ အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေသော ရှဲ့ကျန်း သည် အနည်းငယ် ရောင်ကိုင်းနေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို သုတ်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဗိုက်ဆာလား။ ထပြီး တစ်ခုခု စားမလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုရှီ သား နှစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ အိပ်ရာမှ အမြန်ကုန်းထပြီး စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒုက္ခပါပဲ။ ကလေးတွေရော။ ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတာ ကြာလှပြီ။ သူတို့ ဗိုက်ဆာနေလောက်ရောပေါ့"

ရှဲ့ကျန်း သူ၏ လက်တံရှည်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမကို ပေါင်ပေါ်သို့ လွယ်ကူစွာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သူမကို ဖိနပ်စီးပေးရင်း ချော့မော့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အမေ သူတို့ကို နို့မှုန့် တိုက်ထားပြီးပါပြီ"

စုရှီ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "သူတို့က နို့မှုန့် တကယ် သောက်လို့လား"

ရှဲ့ကျန်း ဖိနပ်စီးပေးပြီးသော်လည်း သူမကို အောက်မချပေးပေ။ ထိုအစား ကလေးတစ်ယောက်လို ပွေ့ချီကာ ရေချိုးခန်းသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ သွားတိုက်ဆေး ထည့်ထားပြီးသား သွားပွတ်တံကို သူမအား ကမ်းပေးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သောက်တာပေါ့။ မသောက်ရင် အမေ မင်းကို လာခေါ်မှာပေါ့"

ဟုတ်သားပဲ။ စုရှီ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီးမှ သူမ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသေးကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ ခင်ပွန်းသည်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အခု လွှတ်ပေး။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် မျက်နှာသစ်လို့ ရမှာလဲ"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမနှင့် ဘေစင်ကြားရှိ အကွာအဝေးကို တွက်ဆကြည့်လိုက်သည်။ သိပ်တော့ အဆင်မပြေလှပေ။ သူကလည်း သူမကို မလွှတ်ပေးချင်ပေ။ သူ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို မျက်နှာသစ်ပေးရမလား"

သူက ကူညီပေးချင်စိတ် ပြင်းပြနေပုံပင် ရသည်။

စုရှီ သူ့ခြေထောက်ကို ကန်လိုက်သည်။ "အခု ချက်ချင်း အောက်ချပေးနော်။ ကျွန်မက အသုံးမကျတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

ရှဲ့ကျန်း တစ်ချက် စုတ်သပ်လိုက်ပြီး မလိုလားပုံ ပေါက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကို အောက်ချပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လက်မောင်းက သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းဆန်ကာ သန်မာလှသည်။

စုရှီ အမြန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို အရုပ်မလေးတစ်ရုပ်လို ပြန်လည် ပွေ့ချီသွားသည်ကို ခံယူလိုက်သည်။ အဝတ်အစားလဲရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားလိုက်သည်။ သူမ ရေမချိုးနိုင်သေးသော်လည်း ရေပတ်တိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲရန်တော့ လိုအပ်သေးသည်။

"သားလေးတွေအတွက် နာမည်စဉ်းစားပြီးပြီလား"

စုရှီသည် ခင်ပွန်းသည် ရွေးပေးသော အဝတ်အစားများကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း မလဲသေးပေ။ ထိုအစား သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

သူမ မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း သူမ ရှက်နေမှန်း သိလိုက်သည်။ သူ လျှောက်သွားပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမကို အဝတ်အစား ကူလဲပေးလိုက်သည်။

စုရှီ - ...

အခုတော့ သူက မေးတောင် မမေးဘဲ လုပ်တော့တာလား။

ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်အောက်တွင် ပို၍ ရှက်ရွံ့လာသော သူမ၏ အသားအရေများ နီရဲလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသော်လည်း သူ၏ ဇနီးသည်လေး ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အသားအရေကဲ့သို့ နီရဲလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အနာဂတ် ပျော်ရွှင်မှုအတွက်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။

ဉာဏ်ကောင်းသော ရှဲ့ကျန်းက ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်သည်။

"သားနှစ်ယောက်ကို ရှောင်ချန်းနဲ့ ရှောင်ယဲ့လို့ ခေါ်ရင် ကောင်းမလား"

စုရှီ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် သိပ်ပျင်းတာပဲ။ ဘာလို့ 'ထောင်ထောင်' က ပိုကောင်းနေတာလဲ"

ယောက်ျားလေးတွေက ငါ့သမီးလောက် မကောင်းဘူးပေါ့လေ ဟုတ်လား။

သူမ စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးလိုက်သော်လည်း စုရှီ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ရှဲ့ကျန်းက သူမ၏ အတွေးများကို မစိန်ခေါ်ရဲပေ။ သူ ဇနီးသည်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ အကြံပြုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးကို မန့်မန့်၊ အငယ်လေးကို တန့်တန့်လို့ ခေါ်ရင်ရော"

စုရှီ စဉ်းစားရခက်သွားသည်။ "အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ထူးခြားတဲ့အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လား"

ရှဲ့ကျန်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အဘိုးက သားကြီးကို ရှဲ့ချန်းလို့ နာမည်ပေးထားတယ်လေ။ အဲဒါက ရှင်းပါတယ်။ သူက သားကြီးကို ရှဲ့ မိသားစုရဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်စေချင်တာ။ ပြီးတော့ အငယ်လေး နာမည်က စုယဲ့တဲ့။ ယဲ့ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အရိုင်းဆန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ရှိတော့ လူတွေကို 'ရိုင်းစိုင်းတယ်' 'ဘုကျတယ်' ဆိုပြီး မသိစိတ်ကနေ တွေးမိစေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ရှဲ့ချန်း အတွက် ‘မန့်’ ဆိုတဲ့ နာမည်က ကောင်းမယ်လို့ ကို ထင်တယ်။ သူ့ကို ဖိအားတွေ အများကြီး မခံစားစေချင်ဘူးလေ။ 'ထမ်းပိုးသည်' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ 'တန့်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကတော့ အငယ်လေးအတွက်ပေါ့။ သူတို့ ကြီးလာတဲ့အခါ အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ မိသားစု တာဝန်တွေကို မျှဝေထမ်းဆောင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တာလေ..."

သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဤမျှ လေးနက်သော အတွေးများ ရှိနေမည်ဟု စုရှီ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ နာမည်ပြောင် နှစ်ခုကို အသံထွက် ရွတ်ဆိုကြည့်လိုက်ရာ မန့်မန့်နှင့် တန့်တန့်ဆိုသည်မှာ အတော်လေး လိုက်ဖက်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနာမည်များက ထူးခြားသည်။

စုရှီက ရှဲ့ကျန်းကို တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ့ကျန်း... အဘွားနဲ့ မိဘတွေကို မြန်မြန် သွားပြောပြရအောင်။ သူတို့ ဒီနာမည်နှစ်ခုကို သေချာပေါက် သဘောကျကြမှာ"

ဇနီးသည်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း ပြန်လည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို နမ်းပြီး ညင်သာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"