အခန်း (၁၄၆)

Vol. 13 Ch. 146

စုရှီသည် ဖုန်းချပြီးနောက် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ပေ။ သူမ တပ်သို့ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ကာ အခြေအနေကို ဒါရိုက်တာလီအား ရှင်းပြပြီး ခွင့်တစ်ပတ်တောင်းလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ အထူးအခြေအနေမျိုးသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမပေးနိုင်သဖြင့် ဒါရိုက်တာလီက သူမ၏ ခွင့်တောင်းမှုကို ချက်ချင်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဒါရိုက်တာလီကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီးနောက် စုရှီသည် ကျန်းကျွင့်ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ ပြန်ရန်အတွက် သူ့ကားကို ငှားရန် လိုအပ်သည်။ ရထားမှာ နှေးကွေးလွန်းပြီး ဦးလေးကို J မြို့သို့ ခေါ်လာသောအခါ ပိုစိတ်ချရစေရန် ကိုယ်တိုင် မောင်းနှင်ရန် လိုအပ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျန်းကျွင့်မှာ J မြို့တွင် ရှိနေသည်။ စုရှီ၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး နာရီဝက်အတွင်း ကားအဆင်သင့်ဖြစ်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကားစီစဉ်ပြီးနောက် စုရှီသည် နာရီဝက် စောင့်ဆိုင်းနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ယောက္ခမထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

သူမ စစ်ဆေးရုံတွင် စီစဉ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ ဆေးပေးခန်းမှ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ပြင်ပလူ ဝင်ခွင့်မရှိခြင်းသာ မဟုတ်ပါက စုရှီသည် ဦးလေးကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သူမ၏ လုပ်ငန်းခွင်သို့ ခေါ်သွားချင်မိသည်။

အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးသောအခါ စုရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် ခင်ပွန်းသည်ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ပေ။ သူ့ဇနီးက သူမဦးလေးအပေါ် မည်မျှ ဂရုစိုက်ကြောင်း သူသိသလို သူမ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ချက်ချင်း ပြန်သွားချင်နေမည်ကိုလည်း သူ နားလည်သည်။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းက အလေးအနက်ထား၍ ပြောခဲ့သည်။ "...ရှီရှီ... မင်း လုံးဝ ကားမမောင်းနဲ့နော်။ မင်း အခု စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ကျွင့်ဇီကို မောင်းခိုင်းလိုက်။ ကြားလား။ ကိုယ့်ကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်။ မင်း အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေရင် ကျွင့်ဇီကိုပဲ ကိုယ့်ဆီ အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်နော်"

ပုံမှန်အားဖြင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သော အမျိုးသားသည် ဖုန်းထဲမှနေ၍ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးနေသဖြင့် စုရှီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်ခံစားမှုအချို့ကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

သူမက သူ့ကို အာမခံပြောဆိုလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးရယ်။ သမီး မောင်းချင်ရင်တောင် ကျွင့်ဇီက ပေးမောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သမီး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်..."

ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူမ ဖုန်းချလိုက်သည်။

စုရှီ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းကျွင့် ရောက်လာရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် လိုသေးကြောင်း ခန့်မှန်းရသဖြင့် ဤအချိန်ကို အသုံးပြု၍ ဆေးဖက်ဝင် မက်မွန်သီးအနှစ် အချို့နှင့် အဝတ်အစား အချို့ ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သည်။

မြေးမလေး ဖုန်းပြောနေဆဲဖြစ်ပြီး ထွက်မသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရှန်းယွင်သည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် မြေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် စုရှီ အပေါ်ထပ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘွားက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာလဲ"

စုရှီ ခဏရပ်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ အောက်ထပ်ရှိ ချန်ရှန်းယွင် ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွား... ဦးလေး မတော်တဆမှု ဖြစ်လို့တဲ့။ သမီး သူ့ကို ကုဖို့ J မြို့ဆီ ခေါ်သွားမလို့။ ကျွင့်ဇီက သမီးကို လာကြိုဖို့ ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ လိုတော့တယ်။ အဲဒါကြောင့် သမီး အဝတ်အစား သွားထည့်လိုက်ဦးမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် စုရှီသည် လှေကားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားပြီး ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ချန်ရှန်းယွင်သည် မြေးမလေး၏ ဦးလေးဖြစ်သူထံ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူသည် လင်ပါသားဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို ခံယူထားသော်လည်း သူမယောက်ျား၏ သားအကြီးဆုံး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နှစ်များတစ်လျှောက် မိသားစုနှစ်ခုသည် အမြဲတမ်း သင့်မြတ်ခဲ့ကြပြီး အဘွားသည် အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။

စုရှီ၏ ရုတ်တရက် ပြောဆိုမှုသည် မပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ချန်ရှန်းယွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူမ ပို၍ပင် စိတ်ပူလာသည်။ သူမသည် အမြွှာများကို ဒေါ်လေး ယန်ထံ အပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှေကားလက်ရန်းကိုကိုင်ကာ အပေါ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းကျွင့်သည် အချိန်တိကျပြီး ဆယ်မိနစ်အတွင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

စုရှီသည် အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း ကားနှစ်စီးကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းကျွင့်က အခြားကားတစ်စီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲနဲ့ တခြားသူတွေလည်း လိုက်ချင်လောက်မယ်လို့ ငါ တွေးမိတာနဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာလိုက်တယ်။ ဒါမှ လူပိုတင်လို့ရမှာလေ"

ကျန်းကျွင့် ဤမျှ စဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်လိမ့်မည်ဟု စုရှီ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူမ အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ ကျွင့်ဇီ ရယ်။ နင် တကယ်ပဲ အရာရာကို တွေးပေးတာပဲ"

ကျန်းကျွင့်က စုရှီ လက်ထဲမှ အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ "ကားပေါ်တက်တော့။ ငါ့အကြံ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှဲ့ကျန်း က ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုရှီ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါပေမဲ့လည်း ငါ နင့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"

ကျန်းကျွင့်က သူငယ်ချင်းများကြားတွင် တရားဝင်လေသံများ မလိုအပ်ကြောင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်ရှန်းယွင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားသော အမြွှာများကို ချီရန် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။

"မန့်မန့် ၊ တန့်တန့် ... ခဏနေရင် သားတို့ရဲ့ အဒေါ် မိုက ယွမ်ယွမ်ကို ခေါ်လာပြီး လာကစားလိမ့်မယ်။ သားတို့က ညီမလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်"

ကျန်းကျွင့်သည် မကြာသေးမီကမှ သမီးတစ်ယောက် ရထားခြင်းဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးမှ သမီးလိုချင်ခဲ့သူ ပီပီ သူ၏ သမီးငယ်လေးကို အဆုံးစွန်ထိ အလိုလိုက်ထားသည်။

ယွမ်ယွမ် လာမည်ဟု ကြားသောအခါ မန့်မန့်နှင့် တန့်တန့်တို့သည် အမေ ထွက်သွားမည်ဖြစ်၍ ဝမ်းနည်းနေခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ညီမလေးကို ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်မည်ဟု ကတိပေးကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထုလိုက်ကြသည်။

စုရှီသည် ထိုအရာအားလုံးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က အမေထက် ကောင်မလေးကို ပိုဦးစားပေးနေသဖြင့် နောက်ပြောင်ကာ ဆူလိုက်သည်။

သို့သော်...

"အစ်မမိုက ကိုယ်ဝန် ထပ်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဘွားကို အဖော်ပြုဖို့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ နေရာထိ လာစရာမလိုပါဘူး။ ငါ ယောက္ခမဆီ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ။ အမေ လာကြိုပါလိမ့်မယ်"

ကျန်းကျွင့်က ဇနီးသည်အကြောင်း ပြောသောအခါ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားသည် နွေးထွေးမှုဖြင့် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကိုယ်ဝန် လေးလရှိပြီဆိုတော့ တည်ငြိမ်နေပါပြီ။ လမ်းလျှောက်တာ ကောင်းတယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဒီကို လိုက်ပို့ပေးမှာပါ။ သွားကြစို့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုရှီ စိတ်အေးသွားပြီး အချိန်ဆွဲမနေတော့ပေ။ သူမ နောက်လှည့်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဘွားကို ဖက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဘွား... ထောက်ထောင်ကို သွားကြိုစရာ မလိုတော့ဘူးနော်။ သမီး ယောက္ခမကို ပြောထားပြီးပြီ။ အမေပဲ စီစဉ်လိုက်လိမ့်မယ်။ အမေက ဒီရက်ပိုင်း ဒီမှာ လာနေမှာဆိုတော့ အဘွား ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်"

အခြေအနေ၏ အရေးပါမှုကို သိရှိသဖြင့် ချန်ရှန်းယွင် က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အေးပါ အေးပါ... အဘွား သိပါတယ်။ သမီးက အလုပ်ရှုပ်တဲ့သူပါ။ တစ်ခါတလေဆို တစ်လလောက်ကြာအောင် အိမ်ပြန်မလာဘဲ နေတတ်တာပဲ။ အဘွားတို့ ဒီမှာ အဆင်ပြေပါတယ်"

စုရှီ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဦးလေး၏ အခြေအနေကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမှုက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အဘွားသည် ဦးလေးထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ ဒီနှစ်ဆိုလျှင် အဘွားက အသက် ၇၇ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

J မြို့မှ ဟုန့်ချီ ကုန်ထုတ်လုပ်ရေး တပ်မဟာသို့ ကီလိုမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ကွာဝေးသည်။

စုရှီသည် ခင်ပွန်းသည်၏ အကြံဉာဏ်ကို အပြည့်အဝ နားမထောင်ခဲ့ပေ။ လမ်းအခြေအနေ ကောင်းမွန်သောအခါ သူမသည် ကျန်းကျွင့်နှင့် တခြားသူများအား တစ်လှည့်စီ ကားမောင်းပေးခဲ့သည်။

စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့သော အခြေခံလိုအပ်ချက်များမှလွဲ၍ သူတို့သုံးဦးသည် မည်သည့်အရာအတွက်မျှ အချိန်မဆွဲခဲ့ကြပေ။ ၁၆ နာရီဆက်တိုက် မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့ မနက် ၇ နာရီခန့်တွင် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ပြောပြထားသော မြို့ဆေးရုံသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူတို့သုံးဦး အနားမယူတော့ပေ။ သူနာပြုကောင်တာတွင် မေးမြန်းပြီး ဦးလေး၏ ဆေးရုံအခန်းသို့ တန်းသွားလိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် ဓာတ်ဘူးကိုင်လျက် တံခါးဖွင့်နေသော စုကောသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော စုရှီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာ နွမ်းနယ်နေသော်လည်း ဝမ်းသာသွားသော အပြုံးတစ်ခု သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

"ညီမလေး... ပြန်ရောက်လာပြီလား"

သူ အလျင်အမြန် ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ပြီး စုရှီနှင့် အခြားသူများကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူ ရေသွားခပ်ရန် မလောတော့ဘဲ တံခါးကို ပိတ်ကာ ဓာတ်ဘူးကို နံရံဘေး ကပ်ထားလိုက်သည်။

စုရှီသည် ဦးလေး၏ ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဦးလေးစုသည် မျက်လုံးများ ပိတ်ထားပြီး ခေါင်းကို ပတ်တီးဖြူများ ပတ်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအရောင်အဆင်းမှာ အဆင်ပြေပုံရသည်။ သူမ ကုတင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လိုက်ပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... သူ့ကို ဆေးတိုက်လိုက်လား။ ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ"

ဆေးအကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ စုကော၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တိုက်လိုက်ပါတယ်! မနေ့က ငါတို့တွေ ဖုန်းပြောပြီးတဲ့နောက် ဒုတိယညီလေးကို အိမ်ပြန်ခိုင်းပြီး ဆေးသွားယူခိုင်းလိုက်တာ။ အဖေ့ကို တိုက်ပြီးတဲ့နောက် အခြေအနေ အများကြီး တိုးတက်လာတယ်။ ဆရာဝန်ကတောင် ဒါ နတ်ဆေးပဲလို့ ပြောတယ်။ အဖေ ဒီနေ့ သတိရလာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်"

တကယ်တော့ ဝမ်းကွဲအစ်ကို ပြောပြရန် စုရှီ မလိုအပ်ပေ။ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဦးလေး၏ ပြန်လည်သက်သာလာမှု အခြေအနေ ကောင်းမွန်ကြောင်း သူမ ပြောနိုင်သည်။ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"အင်း... ဦးလေး သတိရလာရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ညီမ နောက်ထပ် နေ့ဝက်လောက် စောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ဦးလေး သတိရလာရင် အိမ်မှာပဲ အနားယူလို့ရပြီ။ တကယ်လို့... တကယ်လို့များ သတိမရလာရင်တော့ J မြို့ကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်"

စုကောလည်း ထိုအတိုင်း တွေးနေသည်။ သူ့အဖေ၏ ကျန်းမာရေးသည် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ မနေ့က သူ့အဖေ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဟု သူ တကယ် ထင်ခဲ့သော်လည်း ညီမလေး ထားခဲ့သော ဆေးက ဤမျှ အံ့သြဖွယ် အာနိသင်ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုဆေးက သူ့အဖေကို သေမင်းလက်တွင်းမှ ပြန်ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားသည် ညီမဖြစ်သူအပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြောရလျှင် သူမသည် စာပေလေ့လာခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ဆေးဝါးများကို ဖော်စပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူမသည် တကယ့်ကို သူ့ညီမ ဖြစ်ရခြင်းနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။

ဦးလေး ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်သာလာသည်ကို သေချာသွားမှသာ စုရှီ မေးရန် သတိရလိုက်သည်။ "တခြားသူတွေကော ဘယ်မှာလဲ"

စုကောသည် ငှားထားသော ကုလားထိုင်ကို ကျန်းကျွင့် ဘက်သို့ ရွှေ့ပေးပြီး သူတို့ ထိုင်သည်အထိ စောင့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"မနေ့ညက အဖေ အများကြီး သက်သာလာပြီလို့ ဆရာဝန်က ပြောတယ်။ လူတွေကလည်း များလွန်းတော့ ဆေးရုံခန်းထဲမှာ မဆံ့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို တည်းခိုခန်းမှာ သွားနားခိုင်းလိုက်တယ်။ အစ်ကိုကတော့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေလိုက်တာ။ အမေကလည်း အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ စောစောက တော်တော် လန့်သွားရှာတယ်..."

စကားပြောရင်း စုကောသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများဖြင့် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော ဖခင်၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာထား မှောင်မိုက်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"...ဒုတိယညီလေးနဲ့ တခြားသူတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။ ညီမလေး ဘာမှ မစားရသေးဘူးမလား။ သူတို့ မနက်စာ ယူလာပေးကြလိမ့်မယ်။ စားပြီးရင် တည်းခိုခန်းမှာ သွားနားလိုက်ပါ"

ညီမဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အနီရောင် သွေးကြောများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် J မြို့မှ အနားမယူဘဲ မောင်းနှင်လာကြောင်း စုကော သိလိုက်သည်။

စုရှီ တကယ်ပင် မောပန်းနေသည်။ သူမ ဆက်တောင့်ထားနိုင်သော်လည်း ကျန်းကျွင့်နှင့် အခြားသူများကို သူမနှင့်အတူ ဆက်နေခိုင်းရန်မှာ တရားမျှတမှု မရှိသဖြင့် သူမ မငြင်းဆန်တော့ပေ။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း ဦးလေး၏ မမျှော်လင့်ထားသော မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းရန် သူမ မမေ့ခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ညီမကို အတိအကျ ပြောပြပါဦး။ စောစောက မေးဖို့ အချိန်မရလိုက်လို့။ လီမာ့ဇီဆိုတဲ့လူနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်တာလဲ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ဖခင် အန္တရာယ်ကင်းသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကြည်လင်နေခဲ့သော စုကော၏ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း ရေခဲမှတ်သဖွယ် ချက်ချင်း အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူအား သေချာရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆေးရုံအခန်းတံခါး ခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

စုကော အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ အကယ်၍ မိသားစုဝင်များဖြစ်ပါက တံခါးခေါက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆရာဝန်မှာလည်း ယခုလေးတင် ထွက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မည်သူဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထိုသို့ တွေးတောနေရင်းဖြင့်ပင် သူသည် တံခါးနားသို့ လျှောက်သွားကာ လက်မြှောက်၍ တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ မည်သူဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုကော၏ မျက်ခုံးများမှာ အလိုအလျောက် တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ တိုးညင်း၍ အက်ကွဲသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ အတွင်းရေးမှူးကြီးကို လာကြည့်တာပါ..."

စုကော အနေဖြင့် ထိုမိန်းကလေးအပေါ် အဒေါသပုံချခြင်းမျိုး မပြုလုပ်လိုသော်လည်း အမှန်တရားမှာမူ ဤမိန်းကလေးကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူက ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မျက်နှာကောင်းမပြနိုင်တော့ပေ။

"မလိုပါဘူး... မင်း ပြန်လို့ရပြီ"

အပြင်ဘက်မှ လူသည် သူ၏ အေးစက်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့သြသွားပုံမရဘဲ ပြောလာခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဆေးကုသစရိတ်နဲ့ တခြားကုန်ကျစရိတ်တွေအတွက် ကျွန်မ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်လျော်ပေးပါ့မယ်... ဒါကတော့... လောလောဆယ် ကျွန်မ ပေးနိုင်သလောက်ပါ... နောက်ကျရင်... ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်သွားပါ့မယ်..."

သူမသည် လူနာကို ဝင်ရောက်တွေ့ခွင့်မရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများအားလုံးကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ တွန့်ကြေနေသော ငွေစက္ကူများသည် စုစုပေါင်းပေါင်းလိုက်ပါက ယွမ်နှစ်ဆယ်ကျော်ရုံသာ ရှိလေသည်။

ပိုက်ဆံပမာဏ နည်းလွန်းသည်ကို သတိထားမိသွား၍လားမသိ၊ ထိုသူ၏ အသံသည် စကားပြောရင်း ပိုတိုးသွားကာ ခေါင်းကိုလည်း ငုံ့ထားလိုက်သည်။

စုကောသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော အပြစ်ရှိစိတ်များဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် စုရှီလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ အားနည်းပုံပေါက်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ထိုမိန်းကလေး လက်ထဲမှ တွန့်ကြေနေသော ပိုက်ဆံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ထိုမိန်းကလေးကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ မည်မျှ နူးညံ့ပြီး ကျိုးပဲ့လွယ်ပုံရသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ ယခင်က ထိုမိန်းကလေးကို မမြင်ဖူးကြောင်း သေချာသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒါ ဘယ်သူလဲ"

စုရှီ၏ အသံသည် ထိုနှစ်ဦးကြားမှ တိတ်ဆိတ်နေမှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေးသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့လာရာ လှပသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် စုရှီကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် အံ့သြသွားကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံရသည်။

စုကောသည် ရက်စက်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ စောစောက အနည်းငယ် စိတ်ဆတ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ငိုလုဆဲဆဲဖြစ်နေသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ညီမထက်ပင် ငယ်ရွယ်သည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် သူမကို အခန်းထဲမဝင်ရဟု တားမြစ်ရန် စိတ်မခိုင်တော့ပေ။

သူ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

ထို့နောက် သူသည် ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဟုန့်ချီ တပ်မဟာက ပညာတတ်လူငယ် တင်းရွှမ်းယီလေ... အဖေက သူ့ကို ကူညီပေးရင်းနဲ့ လီမာ့ဇီ လက်ချက်မိပြီး ထိခိုက်သွားရတာ"

စုရှီသည် ဉာဏ်ထိုင်းသူမဟုတ်သဖြင့် ဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ တိုတောင်းသော စကားများမှ အဓိကအချက်အလက်များကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်များသည် ပညာတတ်လူငယ် တင်းရွှမ်းယီထံသို့ မသိမသာ ရောက်ရှိသွားသည်။

လှပသည်၊ ကျိုးပဲ့လွယ်သည်၊ နူးညံ့သည်!

ဤခေတ်ကြီးတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ခက်ခဲစေသော အရည်အသွေးများအားလုံး သူမထံတွင် ရှိနေသည်။ လီမာ့ဇီ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် ခံခဲ့ရသနည်းဆိုသည်မှာ မေးစရာပင်မလိုဘဲ ထင်ရှားလှသည်။

...နေပါဦး!

လှပသည်? ကျိုးပဲ့လွယ်သည်? နူးညံ့သည်?

စုရှီသည် အလိုအလျောက် သူမမျက်နှာကို ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤမိန်းကလေးကို စမြင်လိုက်ချိန်က ရရှိခဲ့သော တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်နေသည့် ခံစားမှုက မည်သည့်နေရာမှ လာလဲဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

သူမနှင့် မရင်းနှီးသူများက သူမကို ဖော်ပြကြသည့် ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။