အခန်း (၁၄၇)

မျက်နှာသွင်ပြင်များ ဆင်တူသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါက သူမတို့၏ စရိုက်သဘာဝ ပုံစံများမှာ အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် စုရှီမှာမူ အပြင်ပန်းသွင်ပြင်နှင့် အတွင်းစိတ် သဘောထား မတူညီသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်သည် ကျိန်းသေပေါက် ကျားကျားယားယားရှိသူဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်မှာမူ အတွင်းရောအပြင်ပါ တစ်သားတည်းဖြစ်နေသူ၊ အစစ်မှန် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် ဦးလေးဖြစ်သူကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သူ ဖြစ်နေသည့်တိုင် စုရှီအနေဖြင့် သူမကို အပြစ်မတင်ရက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနာဂတ်ကာလတွင် ဤခေတ်ကာလမှ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များ၏ ဆိုးရွားလှသော ကံကြမ္မာများအကြောင်းကို စုရှီ ကြားဖူးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လှပသော မိန်းကလေးများဆိုလျှင် သူတို့၏ ဇာတ်သိမ်းသည် ကောင်းမွန်ခဲလှသည်။

အမှန်စင်စစ် သူမ၏ နားလည်ပေးနိုင်မှုသည် ဦးလေးဖြစ်သူ ဘေးကင်းသည်ဟူသော အချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဦးလေးဖြစ်သူသာ အသက်အန္တရာယ်မှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါက စုရှီ အနေဖြင့် သူမရှေ့မှ မိန်းကလေးကို ဤမျှ တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေ။

သူမသည် အခြားသူအပေါ် အဒေါသပုံချနေမိကြောင်း သိသော်လည်း မိသားစု ဘေးကင်းရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ သူ့သည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ကြောင်း စုရှီ ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံပါသည်။

စုရှီသည် သူမထိုင်နေသော ကုလားထိုင်ကို တင်းရွှမ်းယီ ဘက်သို့ တွန်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါဦး"

တင်းရွှမ်းယီသည် ကြင်နာမှုကို ရရှိလိုက်သဖြင့် အံ့သြသွားပုံရကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ပင် အားနာစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူမ လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ကျွန်မက အတွင်းရေးမှူးကြီးကို လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ... ပြီးရင် ပြန်မှာပါ"

သူမသည် စကားပြောရင်း စုရှီကို ကျေးဇူးတင်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

တင်းရွှမ်းယီသည် စုရှီ ကို သိသည်။

သေချာသည်မှာ တစ်ဖက်သတ် သိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရေးမှူးကြီးတွင် အောင်မြင်သော သားသမီးများ ရှိရုံသာမက ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် တူ၊ တူမ သုံးယောက်လည်း ရှိကြောင်း ပညာတတ်လူငယ်များအသိုင်းအဝိုင်းရှိ လူတိုင်း သိကြသည်။

သူမသည် ပညာတတ်လူငယ်အဖြစ် ကျေးလက်သို့ ယခုနှစ်မှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကျင့်စရိုက်သည် အနေအေးသော်လည်း စုရှီ၏ နာမည်မှာမူ သူမအတွက် ကျော်ကြားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။

ပညာတတ်လူငယ်အဟောင်းများက ဂုဏ်သတင်းကို အပိုပြောနေကြသည်ဟု သူမ တစ်ခါက ထင်ခဲ့ဖူးသည်။

ယနေ့တွင် လူချင်းတွေ့ဆုံခွင့်ရမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် သူမသည် အခြားသူများ ပြောထားသည်ထက်ပင် ပိုထူးချွန်ထက်မြက်နေသေးသည်။

တင်းရွှမ်းယီသည် တောက်ပပြီး မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော စုရှီကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် အားကျစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တစ်ချိန်တုန်းက သူမလည်း ဤကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း...

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ တင်းရွှမ်းယီ၏ မျက်ဝန်းများ မှိန်ဖျော့သွားသည်။ သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားကာ အတွင်းရေးမှူးကြီးထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အတွင်းရေးမှူးကြီး၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်ပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ စုကောက သူမကို မကြိုဆိုမှန်း သိသဖြင့် သူမသည် သတ္တိမွေးကာ စုရှီကိုသာ မေးလိုက်သည်။

"အတွင်းရေးမှူးကြီး အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ သိပါရစေ"

စုရှီက အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "ဒဏ်ရာတွေကတော့ ပြင်းထန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းလို့ အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ဦးလေး ဘယ်အချိန် သတိရလာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။ နေ့လယ်လောက်ထိ သတိမရသေးရင် J မြို့ကို ခေါ်သွားပြီး ကုသရလိမ့်မယ်"

စုရှီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တင်းရွှမ်းယီ သည် သူမကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားရင်း လီမာ့ဇီ တွန်းလိုက်သဖြင့် ခေါင်းမှ သွေးများထွက်ကာ လဲကျသွားသော အတွင်းရေးမှူးကြီး၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ နီရဲလာသည်။

သို့သော် ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ငိုကြွေးခြင်းသည် မင်္ဂလာမရှိကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမသည် အံကြိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီး မျက်ရည်မကျအောင် မနည်းထိန်းထားလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ပိုအက်ကွဲလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်ဆောင် သေးသေးလေးပါ... ဆေးကုသစရိတ်တွေ ပြန်ဆပ်နိုင်အောင် ကျွန်မ ပိုက်ဆံရှာပါ့မယ်..."

စကားပြောရင်း သူမသည် လက်ထဲတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ပိုက်ဆံများကို စုရှီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူမ ရိုးသားကြောင်း စုရှီ သိမြင်နိုင်သလို ထိုမိန်းကလေး၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကိုလည်း မြင်တွေ့နေရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ လက်မခံလိုက်ပါက ဤမိန်းကလေးမှာ လမ်းပိတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး သူမလက်ထဲမှ ယွမ် ၂၀ ကို ယူလိုက်ကာ ကျန်ရှိသော ပိုက်ဆံအကြွေများကို သူမလက်ဝါးထဲတွင် ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

"လောလောဆယ် ယွမ် ၂၀ ကို ယူထားလိုက်မယ်။ ကျန်တာတော့ မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုတော့ ဦးလေး သတိရလာမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

တင်းရွှမ်းယီ၏ မျက်တောင်များ တုန်ခါသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမလက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်ပြီး လက်ကျန်ပိုက်ဆံအကြွေများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ စုရှီထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြင်နာမှုကို သူမ ခံစားမိသော်လည်း ထိုအရာက သူမကို ပို၍ပင် အားနာစိတ် ဖြစ်စေသည်။

သူမလိုလူက... ဒီလိုကြင်နာမှုမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ပါပေ။

တင်းရွှမ်းယီသည် မနေ့ညကတည်းက မြို့သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံချွေတာရန်အတွက် သူမသည် ဘတ်စ်ကားဂိတ်တွင်သာ တစ်ညလုံး အိပ်စက်ခဲ့ရသည်။

"...ဒါဆို... ကျွန်မ သွားပါတော့မယ်"

သို့သော် သူမသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တစ်ညလုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် မအိပ်ပျော်ခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ခံစားခဲ့ရသော အပြစ်ရှိစိတ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ဘာမျှရေရေရာရာ မစားနိုင်ခဲ့ဘဲ ယခုအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေသည်။

သူမသည် သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခထပ်မပေးချင်တော့သဖြင့် ဟုန့်ချီ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူမ အမြန်ဆုံး ပိုက်ဆံရှာဖို့ လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။

လေတစ်ချက်တိုက်လျှင်ပင် လဲကျသွားမတတ် ဖြစ်နေသော သူမကို စုရှီ ကြည့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်ဟကာ ပြောရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကို မတားဆီးတော့ပေ။ တံခါးဖွင့်ပေးပြီး သူမကို လိုက်ပို့လိုက်သည်။

ဝေးကွာသွားသော သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း စုရှီ စိတ်ထဲတွင် မသိုးမသန့် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် သားများ၏ တွဲပို့မှုဖြင့် ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမသည် အဘိုးအို၏ ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော တူမဖြစ်သူကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်သည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ငိုကြွေးထားသဖြင့် ဖူးရောင်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ထပ်မံ ပြည့်လျှံလာပြန်သည်။

တူမဖြစ်သူ ပေးခဲ့သော အသက်ကယ်ဆေးသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤအဘိုးအိုမှာ ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ဝမ်ကွေ့ကျစ်သည် စုရှီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။

"ရှီရှီရယ်... ဒီတစ်ခေါက် သမီးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ... အရာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စုရှီက အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ပေးပြီး ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှစ၍ အဒေါ်ဖြစ်သူ မည်မျှ အိုစာသွားသည်ကို ထိုအချိန်ကျမှ သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ အသက်ဆယ်နှစ်ခန့် ပိုကြီးသွားသလို ထင်ရပြီး အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အဘွား ချန်ရှန်းယွင်ထက်ပင် ပို၍ အားနည်းဖျော့တော့နေပုံရသည်။

မက်မွန်သီးဝိုင်ကို ကာလရှည်ကြာ သောက်သုံးခဲ့ကြသောကြောင့် ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့သည် ရွယ်တူတန်းတူများထက် များစွာ ပိုမိုနုပျိုပုံ ပေါက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ အသက် ၇၀ ပြည့်ရုံသာ ရှိသေးသော အဒေါ်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်လျှင် ၇၀ ကျော် သို့မဟုတ် ၈၀ အစောပိုင်းအရွယ် ရောက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ဤဖြစ်ရပ်က သူမကို မည်မျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိခိုက်စေခဲ့သည်ကို မှန်းဆကြည့်နိုင်သည်။

စုရှီသည် စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အဒေါ်... သမီး ကြည့်ပြီးပါပြီ။ ဦးလေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သူ့အခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး တာဝန်ကျဆရာဝန်ကို သမီး ခဏနေ သွားမေးလိုက်ပါ့မယ်... မပူပါနဲ့"

အဒေါ် ဝမ်က ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..."

ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် စုရှီနှင့် အခြားသူများ ဤမျှစောစီးစွာ ရောက်လာကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူတို့ ယူလာသော မနက်စာမှာ လူတိုင်းအတွက် မလောက်ငပေ။

ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်ကို၏ အကြံအစည်အရ ကျန်းကျွင့် နှင့် အခြားသူများသည် မိသားစုကိစ္စအတွက် ၁၀ နာရီကျော်ကြာ ကားမောင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူတို့ကို အစာမရှိဘဲ မထားသင့်သောကြောင့် သူတို့အရင် စားသင့်သည်ဟု ယူဆသည်။

သို့သော် ကျန်းကျွင့်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူသည် မတ်တတ်ရပ်ပြီး စုရှီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မရီး... ငါ ညီအစ်ကိုတွေကို အပြင်ခေါ်သွားလိုက်မယ်။ မနက်စာကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ သွားစားလိုက်ကြမယ်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုလိုရင် တည်းခိုခန်းမှာ လူလွှတ်ပြီး လာခေါ်လိုက်နော်"

စုကောသည် ကျန်းကျွင့်နှင့် အခြားသူများကို သူတို့ချည်းပဲ လွှတ်မထားနိုင်ပေ။ ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုအား သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် အတင်းအကျပ် စေခိုင်းလိုက်သည်။

ဒုတိယဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် အခြားသူများ ထွက်သွားသောအခါ ဆေးရုံခန်းထဲတွင် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

စုရှီနှင့် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးတို့ မနက်စာ စတင်စားသောက်ကြသည်။ စားသောက်နေရင်း စုရှီက မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ညီမကို သေချာမရှင်းပြရသေးဘူးနော်။ ခုနက တင်းရွှမ်းယီကို လီမာ့ဇီက မတရားကျင့်ဖို့ ကြိုးစားတာလား"

စုရှီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုကော၏ သားအကြီးဆုံး စုခွမ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"တင်းရွှမ်းယီ ရောက်လာတာလား"

စုရှီသည် သူမထက် တစ်နှစ်ကြီးသော ဝမ်းကွဲတူကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို သိလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် စုကောမှာမူ အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ယခုထိ အိမ်ထောင်မပြုသေးသော အသက် ၂၉ နှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူမ ခုနလေးတင် ပြန်သွားပြီ..."

ထင်သည့်အတိုင်းပင် စုကော၏ ပါးစပ်မှ စကားဆုံးသည်နှင့် စုခွမ်သည် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တံခါးပေါက်ဆီသို့ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သားအကြီးဆုံးအကြောင်း ဆက်မပြောချင်တော့သဖြင့် စုကောသည် စောစောက စုရှီ မေးထားသော အကြောင်းအရာကို ပြန်ကောက်ကာ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

၁၉၆၈ ခုနှစ်မှစ၍ ကျေးလက်ဒေသ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ကူညီရန် ပညာတတ်အများအပြားကို ကျေးလက်ဒေသများသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

ဟုန့်ချီ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည်လည်း အနီးနားရှိ အခြားအဖွဲ့များနည်းတူ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ပညာတတ်အများအပြားကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ဟုန့်ချီ တပ်မဟာ ကေဒါများ၏ တင်းကျပ်သော လုပ်ပုံကိုင်ပုံနှင့် ရွာသားများအကြား သဟဇာတဖြစ်မှုတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အိမ်နီးချင်း တာ့ကု ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာ၏ အခြေအနေမှာမူ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးလှသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များကို မကောင်းမှုပြုလုပ်သည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း အများအားဖြင့် သူတို့က မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတတ်ကြသည်။

တာ့ကု ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာရှိ လူများသည် ကိုယ့်လူကိုယ် အလွန်ကာကွယ်ပေးတတ်ပြီး အခြားသူများကို ဖယ်ထုတ်တတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ညစ်ပတ်သော အပြုအမူများ မရှိလျှင်တောင်မှ ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပညာတတ်လူငယ်များ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

အထူးသဖြင့် လီမာ့ဇီသည် တာ့ကု ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာ ရွာသားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့မိသားစုမှာ ချမ်းသာသော်လည်း ငယ်စဉ်က ရေကျောက်ပေါက်ခဲ့ပြီး အမာရွတ်ကျန်ခဲ့သောကြောင့်လားမသိ၊ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး အစက်အပြောက်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် "လီမာ့ဇီ" ဟူသော အမည်ပြောင်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် အသက် ၃၀ အရွယ်ရှိပြီး ယခင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးသော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်သောကြောင့် သူမက ထားသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုဒေသရှိ လူတိုင်း သူ့အကျင့်စရိုက် ဆိုးရွားကြောင်း သိကြသည်။ ကျေးလက်ဒေသရှိ အမျိုးသားများက ဇနီးသည်ကို ရိုက်နှက်ခြင်းမှာ မဆန်းသောကြောင့် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ မိန်းကလေးအချို့ သို့မဟုတ် ကလေးပါသော မုဆိုးမအချို့ကမူ သူ့ကို လက်ထပ်ရန် လိုလားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ့မိသားစုက ချမ်းသာပြီး အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်ကြီးသုံးလုံး ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လီမာ့ဇီကမူ ပညာတတ်ပြီး အဆင့်အတန်းရှိသော မိန်းမကိုသာ လက်ထပ်လိုသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အရည်အချင်းမျိုးက ရွာတွင် ရှားပါးပြီး ထိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိသူအနည်းငယ်ကလည်း သူ့ကို အထင်မကြီးကြပေ။ မြို့မှ ယဉ်ကျေးသော မိန်းကလေးများအတွက်မူ သူ့ကို လှည့်ကြည့်စရာ အကြောင်းပင် မရှိပေ။ လီမာ့ဇီသည် သူ့၏ အားနည်းချက်များကို လုံးဝ သတိမထားမိခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ အာရုံကို ပညာတတ်လူငယ်များထံ လှည့်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ပညာတတ်လူငယ်အားလုံးသည် မြို့သို့ ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး ရုပ်ဆိုးရုံသာမက အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်တတ်သူ၊ ဒုတိယအိမ်ထောင်ပြုမည့်သူကို လက်ထပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။

ထို့ကြောင့် တာ့ကု ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာမှ ပညာတတ်လူငယ်များသည် သူ့ကို ကပ်ရောဂါဆိုးသဖွယ် ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။

မိန်းကလေးငယ်အချို့၏ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို အထင်းသား ပြသခြင်းက လီမာ့ဇီ၏ မာနကို ထိခိုက်စေခဲ့ပုံရသည်။ တစုံတရာကြောင့် ဤအရာက သူ့အား လွဲမှားသော အကြံအစည်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူသည် ပညာတတ်လူငယ်များထဲမှ အလှဆုံး မိန်းကလေးကို ပစ်မှတ်ထားတော့သည်။

သူသည် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ယူရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး "ငြိစွန်း" သွားပြီဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို လက်ထပ်ရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဟု သူ တွေးထင်ထားသည်။

သို့သော် အရာရာသည် သူ စီစဉ်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူက သူမကို မတရားကျင့်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် အခြား ပညာတတ်လူငယ်အချို့က လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားကြသည်။

သူက တကယ်တမ်း အန္တရာယ်ပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း ပညာတတ်လူငယ်များမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

ထိုသို့ ဖယ်ကြဉ်ခံထားရသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပညာတတ်လူငယ်များသည် အနည်းငယ် သက်သာသော ဘဝတွင် နေထိုင်နိုင်ရန် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကူညီမှသာ ဖြစ်မည်ကို သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုအဖြစ်အပျက်သည် ကြီးမားသော ဆူပူအုံကြွမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပညာတတ်လူငယ်အားလုံး သက်သာသော အလုပ်များသို့ ပြောင်းရွှေ့ခွင့် ရရုံသာမက သူ မျက်စိကျခဲ့သော လှပသည့် အမျိုးသမီးငယ်သည်လည်း တာ့ကု ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာ ပါတီအတွင်းရေးမှူး၏ အငယ်ဆုံးသားနှင့် အမြန် လက်ထပ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနောက်သို့ လိုက်၍ တပ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် လီမာ့ဇီသည် တာ့ကု ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာတွင် ကသိကအောက် ဖြစ်စရာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်။ မူလက သူသည် အတွင်းလူဖြစ်ပြီး ရွာသားများက သူ့ကို အနည်းငယ် ပြစ်တင်ဝေဖန်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ သိပ်မပြောကြပေ။

သို့သော် သူ ပစ်မှတ်ထားခဲ့သော အမျိုးသမီးသည် သာမန်မိန်းကလေးမဟုတ်ဘဲ လှပရုံသာမက အလွန်ပါးနပ်လိမ္မာသူ ဖြစ်နေမည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ သူမသည် မိသားစုကို လာတွေ့သော ပါတီအတွင်းရေးမှူး၏ သားနှင့် ညားသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် အပြင်လူဘဝမှ အတွင်းလူ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သာမန် အတွင်းလူ မဟုတ်ဘဲ ပါတီအတွင်းရေးမှူး မိသားစုဝင် တစ်ဦး ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လီမာ့ဇီသာ တပ်မဟာရှိ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များအပေါ် တစ်စုံတစ်ရာ ကျူးလွန်ရဲပါက အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့်၊ ပါတီအတွင်းရေးမှူး ကိုယ်တိုင် သူ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်။

အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်သည် အကွက်ရွှေ့ အလွန်ကောင်းသည်ဟု ပြောရမည်။ သူမ နှစ်သက်သော ခင်ပွန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ရုံသာမက သူမ၏ ခင်ပွန်းက လီမာ့ဇီ ကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးခဲ့သေးသည်။ ထို့ပြင် သူမကို ကူညီခဲ့သော ပညာတတ်လူငယ်များကိုလည်း ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့သေးသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့်လား၊ လွဲမှားသော ဆန္ဒကြောင့်လား မသိသော်လည်း လီမာ့ဇီသည် သူလိုချင်သောအရာကို မရလေလေ၊ ပို၍ လိုချင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။

လီမာ့ဇီသည် လုံးဝ တုံးအသူ မဟုတ်ပေ။ သူ့တပ်မဟာရှိ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်များကို လက်ဖျားနှင့်ပင် တို့၍မရမှန်း သိသဖြင့် သူသည် အိမ်နီးချင်း ဟုန့်ချီ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာဘက်သို့ အာရုံလှည့်လိုက်သည်။

သေချာ စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီးနောက် ဟုန့်ချီ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်မဟာတွင် အခြားသူများကို ဖယ်ထုတ်သည့် စိတ်ထားမျိုး မရှိနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုနေရာရှိ ပါတီအတွင်းရေးမှူးသည် စကားပြောရ လွယ်ကူပြီး ပညာတတ်လူငယ်များမှာလည်း ညီညွတ်မှု မရှိကြပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူတို့ထဲ၌ အလှဆုံးဖြစ်သော တင်းရွှမ်းယီသည် အခြားမိန်းကလေး အချို့၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းကိုပင် ခံနေရသည်။

ဒါသည် သူ့အတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု လီမာ့ဇီ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် တင်းရွှမ်းယီသည် အလွန် သတိရှိသည်။ သူ နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသည်ကို သတိထားမိပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

စုချန်းကျုံးနှင့် တွေ့ဆုံချိန်ကျမှသာ သူ အခွင့်အရေးရပြီး သူမကို ထောင့်ပိတ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံရသည်ကို တင်းရွှမ်းယီ သတိထားမိသောအခါ သူမသည် တောင်အောက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးဆင်းခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီး၏ ခြေလှမ်းသည် အမျိုးသား ခြေလှမ်းကို ဘယ်သောအခါမျှ မမီနိုင်ပေ။

တောင်ခြေသို့ ရောက်ခါနီးတွင် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲနေသော လီမာ့ဇီသည် သူမကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာသော လျှော်ကြိုးဖြင့် တုပ်နှောင်လိုက်သည်။

သူမကို တောနက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး ရွံရှာဖွယ် လုပ်ရပ်ကို မကျူးလွန်မီမှာပင် သူမ၏ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အနီးနားတွင် ရှိနေသော စုချန်းကျုံး ရောက်ရှိလာပြီး ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ထိုသည်က တကယ့် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ စုချန်းကျုံးသည် ညစာစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်လေ့ရှိပြီး ဤလမ်းသည် သူ ပုံမှန်လျှောက်နေကျ လမ်းဖြစ်သည်။ ထိုနေ့က သူသည် ပုံမှန်ထက် နာရီဝက်ခန့် စော၍ စားသောက်ခဲ့သည်။

သူသည် မထင်မှတ်ထားဘဲ ထိုမြင်ကွင်းနှင့် တိုးသွားခဲ့သည်။