အခန်း (၁၄၉)
Vol. 13 Ch. 149
အိမ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် စုရှီသည် သူမနှင့် ရင်းနှီးသော နေအိမ်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သတိရလွမ်းဆွတ်နေရန် အချိန်မရပေ။ ခြံဝင်းတံခါးကို သော့ခတ်ထားပြီး အစ်မယင်းလည်း ရှိမနေပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ရွာစာသင်ကျောင်းတွင် စာသင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
စုရှီသည် သူမကို သွားရှာရန် မလောခဲ့ပေ။ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူမနောက်သို့ လိုက်လာကြသော စပ်စုချင်သည့် အိမ်နီးနားချင်းများကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောလိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက် တောင်တန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သူမတွင် အချိန်သိပ်မရှိဘဲ မမှောင်ခင် လီမာ့ဇီကို ရှာတွေ့ရန် လိုအပ်နေသည်။
စုရှီ၏ အလျင်လိုနေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရွာသားများက အုပ်စုဖွဲ့ကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုစပြုလာကြသည်။
"ရှီရှီက အနောက်ဘက်တောင်တန်းဆီ သွားနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ သူက မိန်းမသားတစ်ယောက်တည်းနဲ့ လီမာ့ဇီကို တကယ်သွားဖမ်းမလို့လား"
"အဲဒါ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ၊ သူ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာ နင်မမြင်ဘူးလား၊ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ သူသိမှာပါ"
"ဒါပေမဲ့ စုရှီ းက ဆရာဝန်လို့ ငါကြားထားတယ်လေ ဟုတ်တယ်မလား"
"ဟား၊ နင်ကလည်း အမြင်ကျဉ်းလိုက်တာ၊ သူက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်လေ"
"စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်က ဆရာဝန် မဟုတ်လို့လား၊ အဲဒါဆို သူတို့က ဘာလုပ်ကြတာလဲ"
"..."
ကြွားဝါပြောဆိုနေသော ရွာသားများမှာ ပြောစရာစကား ပျောက်သွားကြပြီး မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသေချာတော့သလို ဘာမှမပြောဘဲ နေရသည်မှာလည်း နေရခက်နေကြသည်။ ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် တစ်ယောက်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
"သူက ဘယ်လိုဆရာဝန်မျိုးလဲဆိုတာ ဘယ်သူဂရုစိုက်နေမှာလဲ၊ သူက ငါတို့ လယ်သမားတွေနဲ့ မတူတာတော့ သေချာတယ်"
"စုရှီက အောင်မြင်နေပြီ၊ နင်တို့ မြင်ကြတယ်မလား"
"သူ့ကားသူ မောင်းပြီး ပြန်လာတာလေ၊ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ"
"အေးဟယ်၊ ဒီကောင်မလေး တကယ် အောင်မြင်သွားတာပဲ"
"ငယ်ငယ်တုန်းက ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးနဲ့ ဒီလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ"
"ငါတို့လည်း ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်သင့်လား"
"ယောကျ်ားတွေလည်း အများကြီး သွားနေကြတာ၊ ငါတို့အားလုံး အတူသွားရင် အဲဒီကျက်သရေတုံး လီမာ့ဇီကို သေချာပေါက် မိမှာပဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီ လူယုတ်မာက ငါတို့ရဲ့ အနောက်ဘက်တောင်တန်းမှာ ပုန်းနေတာ"
"အကြပ်ရိုက်သွားရင် သူဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"
"သွားကြစို့၊ ငါလည်း ကြည့်ချင်တယ်"
"ငါ့ဒုတိယသားလည်း နေ့လယ်ကတည်းက ဘာသံမှမကြားရဘဲ ပျောက်နေတာ၊ ငါလည်း သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
"..."
စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြရင်း အမျိုးသမီးတစ်သိုက်မှာ သူတို့ပေါင်သူတို့ ရိုက်ကာ အားလုံးလိုက်သွားပြီး ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သို့ဖြင့် ပုံမှန် နေ့လယ်ခင်း တစ်ရေးအိပ်မည့်အစား လူအုပ်ကြီးသည် စုရှီနှင့် အခြားသူများ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြလေသည်။
အနောက်ဘက်တောင်ခြေသို့ စုရှီနှင့် သူမ၏ လူအုပ်စု ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွာသားအတော်များများ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ယူနီဖောင်းဝတ် ရဲအရာရှိအချို့လည်း ရှိနေကြသည်!
ဒါက စုရှီ မျှော်လင့်ထားသည့် အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ပေ။ ကင်းလှည့်နေကြသည်ဟု သူမ ထင်ထားသော်လည်း အားလုံးက ဆူညံသော ဝိုင်းဝန်းစုရုံးနေကြပြီး ကျယ်လောင်သော အသံများဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။
စုရှီတွင် စူးရှသော အကြားအာရုံ ရှိသဖြင့် ထိုဆူညံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သိရှိရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။
ဖြစ်ပျက်ပုံမှာ ရဲအရာရှိတစ်ဦးသည် တောင်ပေါ်တွင် ရှာဖွေနေစဉ် လီမာ့ဇီ၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခေါင်းကွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ရွာသားများက အချိန်မီ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ၊ သို့မဟုတ်ပါက တောင်ပေါ်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။
"တာ့ပင်း၊ မြန်မြန် စက်ဘီးနင်းပြီး ရှောင်တုန့်ကို ဆေးရုံပို့လိုက်"
ဤအချိန်ကာလတွင် အရေးပေါ်ကိစ္စ အများစုကို စက်ဘီးဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်ကြရသည်။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် လက်အောက်ငယ်သား၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း နှစ်မျိုးစလုံး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး လီမာ့ဇီကို လက်ဗလာဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။
လီမာ့ဇီသည် ပြဿနာကို ရှာယူလိုက်ခြင်းပင်။ မူလက သူ့ပြစ်မှုကြောင့် ထောင်ထဲတွင် နှစ်အနည်းငယ်သာ နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ရဲအရာရှိတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရှောင်တုန့်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သဖြင့် တစ်သက်လုံး ထောင်ထဲတွင် ကုန်ဆုံးရတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။
ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ချွေးများထွက်နေသော တာ့ပင်းသည် အသိဝင်လာပြီး စက်ဘီးများ ရပ်ထားသည့် နေရာသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ စုရှီနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူမသည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးဝင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရဲအရာရှိလေး ရှောင်တုန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ရှေးဦးသူနာပြုစုခြင်းကို စတင်ဆောင်ရွက်ရင်း ကျန်းကျွင့်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။
"ကျင့်ဇီ၊ ပြန်သွားပြီး ကားမောင်းလာခဲ့"
"ငါ့ကားပေါ်မှာ ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာ ပါတယ်၊ သူ့ဒဏ်ရာက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်"
"ငါတို့ သူ့ကို ဆေးရုံပို့မှ ဖြစ်မယ်၊ စက်ဘီးနဲ့သွားရင် အရမ်း လှုပ်ခါလိမ့်မယ်"
ကျန်းကျွင့်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လှည့်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် စုရှီက စုဝေးနေသော ရွာသားများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"လူတိုင်း နောက်နည်းနည်း ဆုတ်ပေးပါ၊ လူနာကို နေရာနည်းနည်း ပေးကြပါ"
စုရှီကို ဆရာဝန်မှန်း သိကြသော ရွာသားများက ချက်ချင်း ဘေးဖယ်ပေးကြပြီး သူမ အလုပ်လုပ်နိုင်ရန် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော အရာရှိ ဝေတာ့ဟိုင်က စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးက ရှောင်တုန့်၏ သွေးထွက်နေမှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ တားဆီးပေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူက ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
"ရဲဘော်၊ ဘယ်သူများလဲ မေးလို့ရမှာလား"
စုရှီသည် သူမ၏ အလုပ်ကို အာရုံစိုက်ထားပြီး ကုသမှုတွင် အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ထားသဖြင့် သူ့မေးခွန်းကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။
ရွာသားများကသာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သူမကို စတင်မိတ်ဆက်ပေးကြသည်။
ရွာသားများက စုရှီကို ချီးကျူးပြောဆိုနေသည်ကို ဝေတာ့ဟိုင် နားထောင်ပြီးမှ ဤအမျိုးသမီးသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လီမာ့ဇီ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော လူကြီး၏ တူမဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး စစ်မှုထမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် သူမ၏ ဦးလေးအတွက် J မြို့မှ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စုရှီ၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းကိရိယာမှ မရှိသဖြင့် သွေးတိတ်စေရန် လက်ဖြင့် ဖိထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ကျန်းကျွင့် ကားယူလာမည်ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။
ရုတ်တရက် စုရှီက နားကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူမအနောက်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ်သစ်တောဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။
သူမ စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ 'လီမာ့ဇီက သတ္တိကောင်းလှချည်လား၊ တောင်ခြေနားအထိ ကပ်လာရဲတယ်။ အောက်ခြေတွင် ရှုပ်ထွေးနေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ သူထင်နေတာလား။'
'တကယ့်ကို မိုက်မဲတဲ့ အတွေးပဲ!'
ထိုအချိန်၌ ကျန်းကျွင့်၏ ဂျစ်ကား ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စုရှီသည် တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာနေသော လီမာ့ဇီကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေသည်။
သူမသည် ဒဏ်ရာရနေသော ရဲအရာရှိ၏ ဒဏ်ရာကို အမြန် ဆက်ပြုစုပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျင်မြန်လှသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပတ်တီးစကို ချည်လိုက်ပြီး ကျန်းကျွင့် ဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွင့်ဇီ၊ သူ့ကို ဆေးရုံ အရင်ပို့လိုက်"
"ငါ အခု သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ထပ်ပြီး ကုသမှု ခံယူဖို့ လိုသေးတယ်"
စုရှီကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် ဝန်လေးနေသော ကျန်းကျွင့်သည် သူမအနေဖြင့် လီမာ့ဇီကို ဖမ်းရန် တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားမည်ကို သိနေသည်။ ငယ်သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်လာခဲ့သော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည့်အတွက် စုရှီနှင့်အတူ သူ နေခဲ့ရမည်ကို သိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရနေသော ရဲအရာရှိကို ဆေးရုံပို့ရန် သူ့ညီကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကျေးဇူးတင်စိတ်အပြည့် ရှိနေသော ဝေတာ့ဟိုင်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအားလုံးကို ထုတ်ကာ တာ့ပင်း ကို ပေးလိုက်ပြီး လမ်းပြကူညီရန်နှင့် ဘေးကင်းစေရန် ရဲအရာရှိနှင့်အတူ လိုက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။
ဒဏ်ရာရနေသော ရဲအရာရှိကို ပို့ပြီးသည်နှင့် ဝေတာ့ဟိုင်သည် တောင်ပေါ်တက်ရန် လူများကို စုစည်းလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လူယုတ်မာ လီမာ့ဇီကို ဖမ်းဆီးတော့မည်ဟု သူ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝေတာ့ဟိုင်က လူများကို တာဝန်ခွဲဝေပေးနေစဉ် စုရှီ၏ အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။
လီမာ့ဇီသည် တကယ့်ကို ဉာဏ်များသူ ဖြစ်သည်။ လူပေါင်းများစွာ တောင်ပေါ်တွင် ရှာဖွေနေသော်လည်း မည်သူမျှ သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော ရဲအရာရှိ ရှောင်တုန့်မှာ ပြင်းထန်သော ဦးခေါင်းဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့သည်။
ယခုတွင်လည်း လူအုပ်ကြီးက ရှောင်တုန့်၏ ရှေးဦးသူနာပြုစုခြင်းအပေါ် အာရုံရောက်နေစဉ် လီမာ့ဇီသည် သူတို့၏ ပေါ့ဆမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့သည်။
တကယ်လို့သာ စုရှီ၏ စူးရှသော အကြားအာရုံဖြင့် လီမာ့ဇီ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲမပြတ် အာရုံစိုက်မထားခဲ့ပါက သူ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်သွားနိုင်ပေသည်။
သို့သော် သူမ မည်မျှပင် သုံးသပ်တွက်ချက်ထားသည် ဖြစ်စေ၊ ၎င်းမှာ သီအိုရီမျှသာ ဖြစ်သည်။ လီမာ့ဇီသည် မီတာ ၂၀၀ ခန့်အကွာရှိ တောင်ခြေသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် စုရှီသည် နောက်ဆုံး၌ စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် သူမသည် လီမာ့ဇီ ရှိရာသို့ ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူမသည် လီမာ့ဇီ ပုန်းခိုနေသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
လီမာ့ဇီသည် ထွက်ပြေးခဲ့ချိန်မှစ၍ တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းခိုနေသည်မှာ နှစ်ရက် သုံးရက် ရှိပြီဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်လို တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ပြေးလွှားရင်း တောရိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် သစ်သီးများကို အစိမ်းလိုက်စားကာ အသက်ဆက်နေရသည်။ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူသည် ပိန်လှီပြီး နွမ်းနယ်သွားခဲ့သည်။
ဤရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသည့် အခြေအနေမှ အေးစက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
စုချန်းကျုံး သေဆုံးသွားပြီဟု သူ ထင်ထားခဲ့ပြီး ယခင်က သူ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ရဲအရာရှိကြောင့် အဖမ်းခံ၍ မဖြစ်မှန်း လီမာ့ဇီ သိနေသည်။ အဖမ်းခံရပါက သေချာပေါက် သေဒဏ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် ဥပဒေအကြောင်း ဘာမှ နားမလည်သော်လည်း အသက်ကို အသက်ချင်း ပေးဆပ်ရမည် ဆိုသည်ကိုတော့ သေချာသိသည်။
သူ မသေချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်မည်။
အောက်ဘက်တွင် ကင်းလှည့်နေသော ရဲများ ဒဏ်ရာရ ရဲအရာရှိနားသို့ တဖြည်းဖြည်း စုရုံးရောက်ရှိလာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် တောင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေခဲ့သည်။
ဤအချိန်က အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဤဒုက္ခပေးသော ရွာသားများကို ပြန်လက်စားချေရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်ဟု သူ တွေးထားသည်။
သို့သော် သူ့အတွေးများမှာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေပြီး အရာရာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ တောင်ခြေ၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားသည့် ခဏ၌ လီမာ့ဇီသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး တုတ်ချောင်းအထူကြီးဖြင့် စုရှီအား အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသူ ဖြစ်ပြီး သူ့အမြင်တွင် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခြင်းသည် နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် သတ်ခြင်းနှင့် ဘာမှမကွာခြားပေ။
သူ့အကြည့်များမှာ သွေးဆာနေပြီး ရိုက်ချက်မှာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။ ယခင်က ရဲအရာရှိကို ခေါင်းကွဲအောင် ရိုက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ယခုရောက်လာသူ၏ ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ကာ အသေအလဲ ရိုက်နှက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သို့သော် စုရှီက သူ့ကို မည်သို့ အောင်မြင်ခွင့် ပြုပါ့မည်နည်း။ သူမသည် ချက်ချင်း လက်မြှောက်ပြီး သစ်သားတုတ်ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လီမာ့ဇီ တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်မီ သူမသည် အားကိုသုံး၍ တုတ်ရော လူပါ လွင့်ထွက်သွားအောင် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လီမာ့ဇီသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားကာ နာကျင်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ကွေးနေပြီး အော်ဟစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီမာ့ဇီ၏ ဦးနှောက်မှာ မူးဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူက သစ်သားတုတ်ကို လွှဲရိုက်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်... ဘာလို့များ...
...ဘာလို့ သူ လေထဲ လွင့်ထွက်သွားရတာလဲ။
...ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။
လီမာ့ဇီသာ ကြောင်အသွားသည် မဟုတ်၊ ဝေတာ့ဟိုင် နှင့် အခြားသူများလည်း စက္ကန့်အတော်ကြာ မှင်သက်သွားပြီးမှ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သဘောပေါက် နားလည်သွားကြသည်။
ဝေတာ့ဟိုင်သည် ရဲအရာရှိ ပီပီ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စုရှီနှင့် အခြားသူများထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်သည်။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော လူကို ကြည့်ကာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒါလီမာ့ဇီ လား"
ဤအခြေအနေတွင် စုရှီ ပြန်ဖြေစရာ မလိုတော့ပေ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးလာကြသော ရွာသားများက ဤလူသည် လီမာ့ဇီ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထောက်ပြပြောဆိုကြသည်။
စု မိသားစုမှ ယောကျ်ားသားများသည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ပေ။ နာကျင်လွန်း၍ မထနိုင်တော့သော လီမာ့ဇီကို လက်သီးဖြင့်ထိုး၊ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကြရာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေရသည်။
ဝေတာ့ဟိုင်သည် ဘေးတွင် ရပ်လျက် ခေတ္တမျှ အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ လည်ချောင်းရှင်းသလို ဟန်ဆောင်ကာ ရှေ့တိုးပြီး သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။
"ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ သူ့ကို မသတ်ကြပါနဲ့ဦး၊ အခု သူ့ကို မိပြီဆိုတော့ ကိစ္စဖြတ်လို့ရပါပြီ"
"လီမာ့ဇီက ကံဆိုးရှာပါတယ်၊ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်း အခုတော့ ကြည့်ပါဦး၊ ခေါင်းကွဲပြီး သွေးတွေထွက်လို့၊ ကျွတ်... ကျွတ်... သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ"
အခြား ရဲအရာရှိများကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သူသာ ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားရင် ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အပြစ်နဲ့သူပဲ"
လူအုပ်ကြီး - ...
စုရှီက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေလိုက်သည်။
အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြီးနောက် ဝေတာ့ဟိုင်သည် အခြားအရာရှိများကို မသိမသာ အချက်ပြလိုက်သည်။
အရာရှိ အများအပြားသည် သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ရှေ့တိုးလာပြီး စု မိသားစုဝင်များကို ဆွဲဖယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ လိုလိုလားလား လုပ်ဆောင်ခြင်း ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာ အခြားကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းက နားလည်လိုက်ကြသည်။
စု မိသားစုဝင်များ ဖယ်ပေးလိုက်သောအခါ လီမာ့ဇီ၏ ပွန်းပဲ့ကြေမွနေသော မျက်နှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဆရာဝန်ဖြစ်သည့် စုရှီသည် ဒါတွေက အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာများသာ ဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း ပြောနိုင်သည်။ သူမ၏ ဦးလေး ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများကို တွေးမိပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ စုထိုက်နှင့် အခြားသူများထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူမသည် လီမာ့ဇီ အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် တမင်တကာ သို့မဟုတ် မတော်တဆလိုလိုဖြင့် သူ့ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို တက်နင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးက ကွပ် ခနဲ ကျိုးပဲ့သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဘာသံမှန်း သူတို့ သဘောမပေါက်ခင်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသေးသော လီမာ့ဇီသည် ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသည်းခိုက်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
ထိုအသံမှာ စူးရှလွန်းသဖြင့် ရှိနေသူအားလုံး ကြက်သီးထသွားကြသည်။
စုရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လုံးဝ မပါသော တောင်းပန်စကားကို ဆိုလိုက်သည်။
"ဆောရီးနော်၊ ခြေချော်သွားလို့"
ထိုစကားများ သူမပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ လူအုပ်ကြီးက စုရှီကို ကြည့်သော အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အထူးသဖြင့် ဝေတာ့ဟိုင် ဖြစ်သည်။ အခြေခံ တိုက်ခိုက်ရေး သင်တန်းဆင်းထားသော ရဲအရာရှိများအားလုံးလည်း သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ စစ်မှုထမ်းဟောင်း ဘဝမှ ပြောင်းလာသော ဝေတာ့ဟိုင်သည် စုရှီ၏ ကန်ချက်မှာ တမင်လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိလိုက်သည်။
သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကန်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ ခြေသလုံးရိုးကို အလွယ်တကူ ကျိုးသွားအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အဲဒီအတွက် ခွန်အား ဘယ်လောက်တောင် လိုမလဲ။
ထို့အပြင် သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးဖြစ်သော ဤစုရှီသည် အပေါ်ယံတွင် အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရကာ အားသိပ်စိုက်ထုတ်လိုက်ရပုံ မပေါ်ပေ။
ဝေတာ့ဟိုင်သည် ရုတ်တရက် သူ့အာရုံများကို သံသယဝင်ခြင်း ရပ်လိုက်သည်။ ဤဆရာဝန်သည် ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းတွင် ဖြစ်စေ၊ ခွန်အားပိုင်းတွင် ဖြစ်စေ သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်နိုင်သူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။
ဒါကြောင့် စောစောက လီမာ့ဇီ လွင့်ထွက်သွားတဲ့ ကိစ္စကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဤအမျိုးသမီး ဆရာဝန်၏ လက်ရာဖြစ်သည်။
ဝေတာ့ဟိုင်သည် ဤအတွေးများကို သူ့စိတ်ထဲတွင်သာ ထားလိုက်သည်။ စုရှီ၏ "မတော်တဆ" ခြေချော်မှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ... သူ တကယ်ပဲ ကိုးရိုးကားရား နိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ ဘယ်သူ အတိအကျ ပြောနိုင်မှာလဲ။
ထိုအတွေးဖြင့် သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
"သူ့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး ခေါ်သွားလိုက်"
ရဲများက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော လီမာ့ဇီကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခေါ်သွားစဉ် စုရှီ၏ အစစ်အမှန် ခွန်အားကို နားလည်လိုက်သော လူအနည်းငယ်က သူမကို လက်မထောင်ပြလိုက်မိကြသည်။
စုရှီ - ...
ကျန်းကျွင့် - ...
ရွာသားများ -...?
လူယုတ်မာကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် စုရှီသည် မိသားစုဝင်များ ခြံရံလျက် သူမ၏ အိမ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။