အခန်း (၁၅၁)

နေ့လယ်စာစားချိန်၌ စုကောသည် စုရှီနှင့် အခြားသူများကို နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် နာမည်ကြီးဟင်းပွဲ အများအပြားကို မှာယူစားသောက်ကြပြီး စားသောက်ပြီးခါနီးတွင် စုကောက J မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုသည့် သူ၏ဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလာသည်။

ကျန်းကျွင့်သည် သူ၏ ညီမ၊ ယောက်ဖတို့နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် စုကောသည် သူတို့ကို ရှောင်ဖယ်ခြင်းမပြုဘဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူက J မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စဉ်းစားနေကြောင်း ကြားရသောအခါ စုရှီသည် သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ ဒီတစ်ခေါက် ညီမတို့နဲ့အတူ J မြို့ ကို ဘာလို့ လိုက်မခဲ့တာလဲ"

စုကောက မေးလိုက်သည်။"နင်တို့နဲ့အတူ J မြို့ ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်"

စုရှီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ညီမတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လေ၊ ဒါမှ အစ်ကို့ဘာသာ အိမ်ရွေးလို့ရမှာပေါ့၊ အလုပ်ကိစ္စအတွက်ကတော့ တစ်မိသားစုလုံးအတွက် စီစဉ်ပေးဖို့ မလွယ်ပေမယ့် လူနှစ်ယောက် သုံးယောက်စာလောက်ကတော့ စီစဉ်ပေးဖို့ မခက်ပါဘူး"

စုရှီသည် ရင်ထဲမှလာသော စကားကို ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ အလုပ်နေရာ တစ်ခုနှစ်ခုဆိုသည်မှာ သိပ်မခက်ခဲလှပေ၊ အထူးသဖြင့် ငွေပေးဝယ်နိုင်လျှင် ပို၍လွယ်ကူသည်။ အဆက်အသွယ်များကို အားကိုးခြင်းထက် ဒါက ပိုရိုးရှင်းသည်။

ထို့ပြင် ကျန်းကျွင့်တွင် နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှ မိတ်ဆွေအမျိုးမျိုး ရှိသည်။ အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးလိုက်သရွေ့ မကြာမီ သတင်းကောင်းရရှိမည်မှာ သေချာသည်။

စုကောသည် J မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့မည်ဆိုလျှင်ပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက်ပင် ကြာမြင့်နိုင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။ ညီမဖြစ်သူက ဤမျှ လွယ်ကူသယောင် ပြောလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့ အခု တကယ်သွားလို့ရပြီလား။ တုံ့ဆိုင်းနေရင်းနှင့်ပင် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ နိုးကြားလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းကျွင့်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မရီး ပြောတာ မှန်တယ်၊ အစ်ကို J မြို့ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားရင် မြန်မြန်လုပ်တာ ပိုကောင်းတယ်၊ အိမ်ဈေးတွေက တက်နေပြီး ရနိုင်တဲ့ နေရာတွေကလည်း နည်းလာပြီ၊ ပြောင်းမယ်လို့ သေချာရင် အိမ်ကြိုဝယ်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်၊ အလုပ်ကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပေးမယ်၊ ကူကြည့်ပေးဖို့ ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို ပြောပေးပါ့မယ်၊ နေရာလွတ်တွေ အများကြီး မရှိရင်တောင် နှစ်နေရာ သုံးနေရာလောက် ရှာပေးဖို့ကတော့ မခက်ပါဘူး"

အထူးသဖြင့် အိမ်ဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကောင်းကျိုးဆိုးကျိုးများကို သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြောပြနေသော ကျန်းကျွင့်၏စကားကို နားထောင်ရင်း စုကောသည် အလျင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်ပြီး အဖေနဲ့ တိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်"

စုရှီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းရောက်မှသာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထွက်ခွာချိန်တွင် စုကော တစ်ယောက်တည်း လိုက်ပါသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ စတုတ္ထဝမ်းကွဲညီအစ်ကို စုအန်းပါ ပါလာခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အရာအားလုံးကို လူကိုယ်တိုင် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး အတူတကွ လိုက်ပါသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ခရီးစဉ်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အိမ်ဝယ်ရန်ဖြစ်ပြီး ရောက်နေစဉ်အတွင်း အလုပ်ပါ ရှာဖွေကြမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အလုပ်ရခဲ့ပါက J မြို့ တွင် ဆက်နေမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မိသားစုများကို လက်ရှိအလုပ်များ ရောင်းချခိုင်းလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

အလုပ်မရခဲ့လျှင်လည်း အိမ်ဝယ်ပြီးနောက် ပြန်လာ၍ အလုပ်ဆက်လုပ်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့မှာ ခွင့်ယူလာခြင်းသာဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး ပြန်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အစ်မယင်းတို့ မိသားစုနှင့်ဖြစ်စေ၊ ဦးလေးဖြစ်သူတို့ မိသားစုနှင့်ဖြစ်စေ မကြာမီ အားလုံး ပြန်လည်ဆုံစည်းကြရတော့မည်ကို သိနေသောကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် စုရှီသည် ပုံမှန် ခွဲခွာရခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုကို မခံစားရပေ။

J မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သောအနေဖြင့် စုရှီသည် ကျန်းကျွင့်၏ ညီအစ်ကိုများကို မက်မွန်ဝိုင် နှစ်ပုလင်း ပေးလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရွှင်သွားကြသည်။

မက်မွန်ဝိုင်မှာ တစ်နှစ်လျှင် ပုလင်းတစ်ထောင်ခန့်သာ ရောင်းချရန် ကန့်သတ်ထားသည်။ များပုံရသော်လည်း တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကြည့်လျှင် အမှန်တကယ် ရှားပါးလှသည်။

အကယ်၍ စုရှီက ငွေပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် ကျန်းကျွင့်နှင့် သူ့ကြားက ဆက်ဆံရေးအရ သူ လက်ခံမည်မဟုတ်ကြောင်း ရိုးသားစွာ ဝန်ခံရပေမည်။ ညီအစ်ကိုတွေကြား ကူညီမှုအတွက် ဒီလိုဆုလာဘ်မျိုး ဖလှယ်စရာမလိုပေ။

သို့သော် မက်မွန်ဝိုင်မှာမူ အထူးအဆန်းဖြစ်သည်။ ငွေဖြင့် အလွယ်တကူ ဝယ်မရနိုင်သော တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းကျွင့်သည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် ရတနာတစ်ပါးကို ကိုင်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ဝိုင်ပုလင်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူစုပ်တစ်ချက်သပ်လိုက်မိသည်။ ကျွင့်ဇီနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်နေသည်မှာ မဆန်းပေ။ အလွန် ရက်ရောလှသည်။ ဤဝိုင်နှစ်ပုလင်းသည် မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ယွမ်တစ်ထောင် အလွယ်တကူ ရနိုင်သည်။

ကျေးဇူးဆပ်သောအနေဖြင့် အလုပ်နေရာ နှစ်ခုသုံးခုလောက် ကူရှာပေးရမည်ဟု သူ တွေးနေမိပြီဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤဝိုင်မှာ လက်ခံထားရန် အလွန် "ပူ" လွန်းနေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သင့်တော်သော အိမ်တွေ့ရှိသော်လည်း ငွေမလောက်မည် စိုးသောကြောင့် စုရှီသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးနှင့် စတုတ္ထဝမ်းကွဲအစ်ကိုတို့ကို ယွမ်တစ်သောင်း ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူမနှင့် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ စစ်တပ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် အပြင်ထွက်၍ ကူညီရန် မလွယ်ကူပေ။

ထို့နောက်တွင် သူမသည် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများကို ကျန်းကျွင့်ထံ တစ်ခါတည်း အပ်နှံခဲ့ပြီး စစ်တပ်ဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လာကာ ကလေးများနှင့် နာရီအနည်းငယ်ကြာ ကစားပြီးနောက် သူမ၏ တပ်ဖွဲ့ဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ခွင့်ရက်ကုန်ဆုံးရန် နှစ်ရက် လိုသေးသော်လည်း စုရှီသည် ကိစ္စအဝဝကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးဖြစ်သည်။ သူမအစား အလုပ်တာဝန်ယူပေးရန် အခြားသူများကို ဆက်တိုက် အကူအညီတောင်းနေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျန်းကျွင့်ကို တင်ရှိသော ကျေးဇူးကျွေးအတွက်မူ စုရှီ မှတ်သားထားလိုက်သည်။ ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုခု တွေ့ရှိသောအခါ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆပ်မည်ဖြစ်သည်။

စစ်ဘက်အဆောင်၌။

စုရှီသည် ညနေ ၅ နာရီဝန်းကျင်တွင် စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ဆေးပေးခန်းသို့ သွားစရာမလိုတော့ပေ။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် အချိန်အများစုကို ခရီးသွားရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အဆောင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ညစာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ ရေမိုးချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ဆောင်လျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာရာ ရင်းနှီးနေသော မက်မွန်ပွင့်ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ချက်ချင်း ရလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ဝမ်းသာမှုဖြင့် အရောင်တောက်သွားသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ စောစောပြန်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် တံခါးနောက်ရှိ ချိတ်တွင် သော့များကို တိတ်တဆိတ် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဖိနပ်ချွတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ခြေဗလာဖြင့် ဝင်သွားလိုက်သည်။ လရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ပါးပြင်ရဲရဲလေးဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော ဇနီးသည်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ရက်အနည်းငယ် ခွဲခွာခဲ့ရပြီးနောက် သူမကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားပြီး သူမ၏ ပါးပေါ်သို့ ညင်သာသော အနမ်းတစ်ခု ပေးရန် ငုံ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခြေလှမ်းဖွဖွဖြင့် သူသည် လဲလှယ်မည့် အဝတ်အစားများကို ယူကာ အပြင်ဘက်ရှိ ဘုံရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။ လျင်မြန်စွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာဖြင့် ကုတင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ရှဲ့ကျန်းသည် အလိုအလျောက်ပင် ဇနီးသည်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်မှ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချရင်း အနားယူလိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ညင်သာသော်လည်း ထိုလူ ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်နှင့် စုရှီ ခံစားမိလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ဝက်အိပ် တစ်ဝက်နိုး အခြေအနေတွင် သူမသည် မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။

ရင်းနှီးပြီးသား ကျယ်ပြန့်သော ရင်ခွင်ထဲသို့ လုံးဝရောက်ရှိသွားပြီး ခင်ပွန်းသည်၏ ရှင်းလင်းသော ကိုယ်သင်းနံ့က သူမ၏ အာရုံများကို လွှမ်းမိုးသွားမှသာ စုရှီ၏ အိပ်ချင်မူးတူးစိတ်မှာ အပြည့်အဝ နိုးကြားလာတော့သည်။

သူမ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ခင်ပွန်းသည်ကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်လိုက်ကာ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ပြန်ရောက်ပြီလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို နမ်းကာ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကြောင့် နိုးသွားတာလား"

စုရှီ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကို သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ ထိုသို့ ခေါင်းခါလိုက်ခြင်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုလူ၏ အသက်ရှူသံများ အနည်းငယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသော်လည်း ခရီးရှည်ကြောင့် ဇနီးသည် ပင်ပန်းနေမည်ကို သိသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ကို ချိုးနှိမ်ပြီး ဘာမျှမလုပ်ဘဲ နေလိုက်သည်။

စုရှီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ထိန်းချုပ်ထားမှုကို မသိလိုက်ဘဲ ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အိပ်နေတာ တော်တော်ကြာပြီ ထင်တယ်၊ အခု ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ"

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"သန်းခေါင်ကျော်တော့မယ်၊ ပြန်အိပ်လိုက်ပါ"

အိပ်စက်ခြင်းအကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ စုရှီသည် ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မ အိပ်တာ ၇ နာရီလောက် ရှိပြီ၊ ရှင်ရော၊ ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ၊ တပ်မှာ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် အလုပ်များနေတာလား"

အရင်တုန်းက ရှဲ့ကျန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၈ နာရီဝန်းကျင်တွင် အိမ်ပြန်ရောက်လေ့ရှိသည်။ ယနေ့ ဘာကြောင့် ဤမျှ နောက်ကျနေရသနည်း။

တပ်ဖွဲ့က ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည် မရှိသော အိမ်အလွတ်သို့ ပြန်လာရသည်မှာ ခက်ခဲသည်ဟု ရှဲ့ကျန်း ခံစားရခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ရုံးခန်းထဲတွင်နေပြီး အလုပ်လုပ်နေရခြင်းက ပို၍ ခံသာသည်။

သို့သော် ဇနီးသည်ကို ထိုအကြောင်း ပြောပြစရာမလိုပေ။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ၊ ရက်နည်းနည်းကြာရင် အေးဆေးဖြစ်သွားမှာပါ"

စုရှီ သံသယမဝင်မိပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ယခင်ကလည်း အလုပ်ကြောင့် နောက်ကျခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်...

"ရှင် ကျွန်မ ပြင်ပေးထားတဲ့ မက်မွန်အနှစ်ရည်ကို သောက်ပြီးပြီလား"

ရှဲ့ကျန်း အမှန်တကယ် မေ့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်များတစ်လျှောက်တွင် သူသည် အလုပ်ဆင်းပြီးနောက် မက်မွန်အနှစ်ကို မလိုင်နှင့် ရောစပ်ထားသည်ကို တစ်ခွက်သောက်လေ့ရှိသည့် အကျင့်ရနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ဇနီးသည် ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ထိုကိစ္စကို မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမကို ဖက်ထားသော ခင်ပွန်းသည်၏ လက်မောင်း ခဏတာ တင်းကျပ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် သူ မသောက်ရသေးကြောင်း စုရှီ သိလိုက်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိသောကြောင့် သူမသည် မထချင်ထချင်ဖြင့် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အတွက် သွားရောက်ပြင်ဆင်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းက သူမကို မတားဆီးပေ။ သူပါ သူမနှင့်အတူ ထလိုက်ပြီး စုရှီက မက်မွန်အနှစ်ရည် ပြင်ဆင်ရန်သွားချိန်တွင် သူသည် အိမ်ထဲ၌ သရေစာအချို့ကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ သူမ အချိန်အကြာကြီး အိပ်ပျော်နေခဲ့သဖြင့် ဗိုက်ဆာနေမည်မှာ သေချာသည်။

ဗိုက်ဆာမှုကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်ကြသည်။ စုရှီသည် ခင်ပွန်းသည်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်စောင်းကာ လက်တစ်ဖက်ကို သူ့ခါးပေါ်တွင် ညင်သာစွာ တင်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ စည်းချက်မှန်မှန် ဖြစ်နေသည်။ မကြာမီ စုရှီ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ဇနီးသည် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ရှဲ့ကျန်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ ခေါင်းငဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကို နမ်းကာ စောင်ပါးလေးကို ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။ မေလ၏ ညဉ့်နက်ချိန်သည် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေဆဲဖြစ်ရာ သူမကို သေချာဖုံးအုပ်ပေးပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် မျက်လုံးများမှိတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

နောက်ရက်များတွင် စုရှီသည် ပုံမှန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း အိမ်နှင့် ရုံးအကြား အလုပ်ပြန်လုပ်ခဲ့သည်။

အလုပ်များသော နေ့ရက်များသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီ ၁၉၇၆ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံး စုရှီ၏ ဦးလေးကြီး မိသားစုသည် နှစ်နှစ်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဤနှစ်၏ ပထမနှစ်ဝက်တွင် လူတိုင်းအတွက် တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်များ ရရှိခဲ့ကာ J မြို့ တွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ရှဲ့ကျန်း ရာထူးတိုးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကျူးသည် ရာထူးတက်သွားပြီး ရှဲ့ကျန်းက သူ၏ ရာထူးကို တိုက်ရိုက် ဆက်ခံခဲ့သည်။

"စုရှီ၊ ငါ နင့်ကို တကယ် မခွဲနိုင်ဘူးဟာ"

ယနေ့သည် စစ်ဆေးရုံတွင် စုရှီ အလုပ်လုပ်သည့် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ပြီး သူမ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေသည်။ တဖြည်းဖြည်း ဝလာသော သူနာပြုအုပ်က သူမကို ကူညီပေးရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချနေသည်။

စုရှီ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါက အပြီးထွက်သွားတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုလွမ်းရင် အိမ်ကို အချိန်မရွေး လာလည်လို့ရပါတယ်၊ ငါ့လိပ်စာလည်း ပေးထားပြီးသားပဲကို"

အသက် ၂၀ အရွယ်မှ ယခု ၃၀ အရွယ်အထိ စုရှီသည် အခြေခံစစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ယူနစ်များတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း ဆယ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမဘဝ၏ နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ပိုလွတ်လပ်သော ဆေးရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်လိုသည်။

တကယ်တမ်းတွင် စုရှီသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လကတည်းက နှုတ်ထွက်စာ တင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေးများ ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် ထောင်ထောင်ဆိုလျှင် ၁၀ နှစ်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အဘွားမှာ အသက် ၈၀ နားကပ်လာပြီဖြစ်သလို ယောက္ခမများလည်း အသက်ကြီးလာကြပြီဖြစ်သည်။

မိခင်တစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် စုရှီသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မိသားစုကို ထည့်မတွက်ဘဲ ရှေ့ဆက်တိုး၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း ဘဝဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင်ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သည်။ အချို့အရာများအတွက် အလျှော့ပေးလိုက်လျောရမည်သာ။ သူမအနေဖြင့် အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူမသည် မိသားစုဘဝသို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြန်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရှေ့တန်းစစ်မှုထမ်းခြင်းမှ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

တစ်ပတ်အကြာတွင် သူမသည် ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်မတော် XXX ဆေးရုံသို့ သွားရောက်သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အချိန်များက ပိုလွတ်လပ်လာမည်ဖြစ်သည်။

သူနာပြုအုပ်သည် သူမနှင့် မခွဲခွာလိုသဖြင့် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

"နင်ပြောတာ ဟုတ်တော့ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်ဆီ ဘယ်တော့ လာလည်နိုင်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ နင် နောက်တစ်ပတ်နေမှ အလုပ်သစ်ကို သတင်းပို့ရမှာဆို၊ ဘာလို့ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ဆက်မနေတာလဲ"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သပ်ရပ်သော စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှဲ့ကျန်းသည် စုရှီ၏ ရုံးခန်းတံခါးဝ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ခဲအို ဝမ်ယွမ်သည် လွန်ခဲ့သည့် လဝက်ခန့်က နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် မိသားစုကို J မြို့ သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဆယ်နှစ်ကြာ ခွဲခွာခဲ့ရပြီးနောက် ပြန်လည်ဆုံစည်းသည့် ညစာစားပွဲကို တက်ရောက်ရန် သူနှင့် စုရှီတို့ အတူတကွ ပြန်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

"သယ်စရာ ကျန်သေးလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် အနည်းငယ် အနေခက်နေသော သူနာပြုအုပ်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သေတ္တာငယ်အချို့ကို ကုန်းကောက်လိုက်ရင်း စုရှီအား ညင်သာသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

စုရှီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မကျန်တော့ပါဘူး၊ ဒါအကုန်ပဲ၊ ဒါတွေကို ကားပေါ် အရင်တင်ထားနှင့်လိုက်၊ ကျွန်မ အခု လိုက်ခဲ့မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသော် ရှဲ့ကျန်းသည် အခန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှမရှိတော့သည်ကို တွေ့သောအခါ သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်လျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ ပုံရိပ် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူနာပြုအုပ်သည် ခေါင်းပြန်သွင်းလိုက်ပြီး စုတ်တစ်ချက်သပ်လိုက်သည်။

"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် နင်တို့နှစ်ယောက် တကယ်ကြီး မှော်ဆေးရည် တစ်မျိုးမျိုး သောက်ထားသလားပဲ၊ ဘာလို့ လုံးဝ မအိုသွားရတာလဲ၊ ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့က ဒီနှစ် ၃၈ နှစ် ရှိပြီ မဟုတ်လား၊ ကြည့်ရတာ အသက် ၂၀ ကျော်ပုံစံပဲ ရှိသေးတယ်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိပ်ပြောင်နေတဲ့ ငါ့ယောက်ျား သောက်သုံးမကျတာနဲ့တော့ တခြားစီပဲ..."

စုရှီ အနေဖြင့် သူမတွင် "ရွှေလက်ချောင်း" ရှိသောကြောင့်ဟု ပြော၍မရနိုင်သဖြင့် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်မှာပါ၊ ကျွန်မအစ်ကိုကြီးကို မြင်ဖူးတယ်မလား၊ သူလည်း ငယ်ပုံပေါက်တာပဲလေ၊ တကယ်တမ်းကျ သူက ရှဲ့ကျန်းထက်တောင် တစ်နှစ် ကြီးသေးတယ်"

နတ်သားတစ်ပါးသဖွယ် ချောမောခန့်ညားသော ဆရာဝန် စုတုန်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူနာပြုအုပ်သည် ချက်ချင်း တက်ကြွလန်းဆန်းသွားသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ စုတုန်က နင့်ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့ထက်တောင် ပိုငယ်ပုံပေါက်သေးတယ်၊ နင်တို့မိသားစုက တကယ် မရိုးဘူး၊ နင်တို့အားလုံးက ကြည့်ကောင်းတယ်၊ မအိုဘူး၊ တော်လည်း တော်ကြတယ်၊ ကောင်းတာတွေအကုန်လုံး နင်တို့ဆီပဲ ရောက်နေသလိုပဲနော်၊ ဘဝကြီးက မတရားလိုက်တာ"

သူနာပြုအုပ် စနောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် စုရှီ ပြန်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို အိတ်ထဲသို့ ဆက်ထည့်သွင်းနေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စကားစမြည် ပြောပြီးနောက် သူနာပြုအုပ်သည် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စုတုန် နှုတ်မထွက်သွားတာ တော်သေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဆေးပေးခန်းထဲက သူနာပြုမလေးတွေ အကုန် မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်ကျပြီး ငိုကြတော့မှာ... ဘလာ ဘလာ ဘလာ... နင် တကယ်ပဲ ရက်နည်းနည်းလောက် ဆက်မနေတော့ဘူးလား"

သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူနာပြုအုပ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာတော့သည်။

စုရှီလည်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ရှေ့ကိုတိုး၍ သူနာပြုအုပ်ကို ဖက်

ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ နေလို့မရတော့ဘူး၊ ဒီည အိမ်မှာ မိသားစုစုံညီစားပွဲ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်သစ်မှာ အဆင်ပြေသွားရင် နင်တို့ဆီ ငါ ပြန်လာလည်ပါ့မယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်ကပင် စုရှီသည် နှုတ်ဆက်ပွဲအဖြစ် ဆေးပေးခန်းမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အားလုံးကို ညစာ ဖိတ်ကျွေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ယနေ့သည် သူမ၏ နောက်ဆုံး တာဝန်ချိန်ဖြစ်သည်။ သူနာပြုအုပ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် စုရှီသည် ဒါရိုက်တာလီ၏ ရုံးခန်းသို့ သွားရောက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် နှုတ်ဆက်ပြီး နှစ်များတစ်လျှောက် ပံ့ပိုးကူညီမှုများအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုခဲ့သည်။