အခန်း (၁၅၂)

စုရှီသည် ကားပေါ်ရောက်မှသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"အချိန်တွေကုန်တာ မြန်လိုက်တာ၊ ဒီဆေးပေးခန်းမှာ လုပ်တာ ၅ နှစ်တောင် ရှိသွားပြီ၊ အခု ထွက်သွားရတော့မယ်ဆိုတော့ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်"

ရှဲ့ကျန်းသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် လှမ်း၍ ဇနီးသည်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ ကားစက်နှိုးလိုက်ပြီး လီဗာကို ညင်သာစွာနင်းလျက် မောင်းထွက်လိုက်သည်။

စုရှီက သူ့ကို တမင်သက်သက် စလိုက်သည်။ "ဆယ်နှစ်ကြာတာတောင် ရှင် လူတွေကို နှစ်သိမ့်တဲ့ပုံစံက လုံးဝ တိုးတက်မလာပါလား"

ရှဲ့ကျန်းသည် ခပ်တိုးတိုးရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် နက်မှောင်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင်... ဒီည ကိုယ့်အတွက် ပိုခက်ခဲအောင်လုပ်ပြီး အပြစ်ပေးလိုက်လေ"

သူ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်လိုက်သဖြင့် စုရှီ၏ မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။ နှုတ်ဆက်ပွဲကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဟွန်း! ဒါက ကျွန်မကို အပြစ်ပေးတာလား၊ ရှင့်ကို အပြစ်ပေးတာလား၊ ဒီည ရှင် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ရမယ်"

သူ၏ ဇနီးသည်လေး တက်ကြွလန်းဆန်းလာပြီး ကိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ကြောင်ပေါက်လေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

သူမ အားအင်ပြန်ပြည့်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ကောင်းမွန်လှသည်။

ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး ပျော်ရွှင်မှုကြီးလေးခုအနက် တစ်ခုမှာ ကြာရှည်စွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။

၁၉၆၆ ခုနှစ်မှ ၁၉၇၆ ခုနှစ်အထိ ဆယ်နှစ်ကြာ ခွဲခွာခဲ့ရပြီးနောက် ယခုအခါတွင် သူတို့သည် နောက်ဆုံး၌ ပြန်လည်ဆုံစည်းနိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ကြည်လေးနက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ရှဲ့ပေါ်ပင်လျှင် ယနေ့တွင် ပြုံးရွှင်နေပြီး ခင်မင်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ဝမ်ကျန်းနှင့် ဝမ်ရုန်တို့သည် ၁၃ နှစ်အရွယ် လူရည်ချောလေးများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်ရှိသော ဝမ်ကျန်းသည် အနီးအနားတွင် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သည့်အနေအထားဖြင့် ရပ်လျက် ခြံဝန်းထဲတွင် ကစားနေကြသော ငယ်ရွယ်သူများကို ကြည့်ရှုနေသည်။

ယနေ့သည် မိသားစု စုံညီစားပွဲဖြစ်သည်။ ရှဲ့ပေါ်နှင့် ဇနီးသည် ရှဲ့ယင်း၏ မိသားစုအပြင် စုရှီနှင့် သူမ၏ မိသားစုလည်း ရှိနေပြီး စုစုပေါင်း လူတစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိသည်။ အားလုံးသည် ရှင်းကျဲကော်တွင် တည်ရှိသော ဝင်ပေါက်နှစ်ခု၊ လေးကွက်ဆိုင်အိမ်၌ စုဝေးနေကြပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော လေထုကို ဖန်တီးထားကြသည်။

ဤအိမ်သည် ဝမ်ယွမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရှဲ့ပေါ်၏ ကြိုးပမ်းမှုများပြီးနောက် ဤပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုတည်းသာ သူတို့ထံ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ အခြားပိုင်ဆိုင်မှုများမှာမူ ညှိနှိုင်းဆဲအခြေအနေတွင် ရှိနေပုံရသည်။

ဝမ်ယွမ် အကြောင်း ပြောရလျှင် သူ၏ ဘိုးဘေးများသည် J မြို့မှ ဖြစ်ကြပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ပညာတတ်မျိုးရိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် ၁၉၃၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အစောပိုင်း ကာလတွင် နိုင်ငံရေးအခြေအနေ ရှုပ်ထွေးနေချိန်၌ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သော သခင်ကြီးသည် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို Y နိုင်ငံသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မိခင်မြေကို စွန့်ခွာရခြင်းမှာ မလွှဲမရှောင်သာသောကြောင့် ပြုလုပ်ရသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ် မိသားစုသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ Z နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံသားများအဖြစ် မှတ်ယူထားဆဲဖြစ်ပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့၏ မိခင်မြေသို့ ပြန်လာရမည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ယွမ်သည် ပညာသင်ကြားပြီးစီး၍ မိခင်မြေကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်နှင့် အကျိုးပြုရန်အတွက် နိုင်ငံသို့ ပြန်လာလိုကြောင်း ဆန္ဒထုတ်ဖော်သောအခါ သူ၏ မိသားစုသည် သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့သည် အလွန်ပင် ထောက်ခံအားပေးခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ယွမ် နိုင်ငံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏ မိသားစုသည် သူ့ကို ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ယွမ်သည် စီးပွားရေးလုပ်ရာတွင် မတော်သော်လည်း မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင်မဆို အိမ်ခြံမြေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် မှားယွင်းသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ယနေ့ခေတ်တွင် မြေဝယ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် မိခင်မြေသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် အခြားစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ငွေကိုသုံး၍ အိမ်ခြံမြေ အများအပြားကို ဝယ်ယူကာ မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ အလုပ်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။

ယခု ရှင်ကျဲကော်ရှိ ဤအိမ်သည် ဝမ်ယွမ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအများအပြားထဲမှ တစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။

ပင်မခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝမ်ယွမ်သည် သူ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ရှဲ့ပေါ်နှင့် စစ်တုရင် ကစားနေခဲ့သည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ အတူတကွထိုင်၍ စစ်တုရင်ကစားခြင်းသည် ဤအမျိုးသားများအတွက် ရင်းနှီးမှုတည်ဆောက်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရှဲ့ကျန်းကလည်း သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်၍ ကြည့်နေသည်။

ကစားပွဲ ခေတ္တရပ်နားချိန်တွင် ရှဲ့ပေါ်နှင့် သူ၏ သားမက်တို့သည် အလုပ်ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ရှဲ့ပေါ်သည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်များကို မပြောင်းလဲခဲ့သော သားမက်ဖြစ်သူအား အလွန်သဘောကျနေသည်။ သူ၏ သားမက်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဤမျှမြင့်မားသော ရာထူးသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက်လည်း ဂုဏ်ယူနေသည်။ သို့သော် ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရပေ။

ထိုအချိန်တွင် စုရှီသည် အပြင်မှ ဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပန်းသီးစိတ်များထည့်ထားသော ပန်းကန်ပြားတစ်ချပ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပြုံးလျက် ရှဲ့ကျန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေက လမ်းမပေါ်ထွက်ပြီး ဆော့ချင်နေကြတယ်၊ ကျွန်မ သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမလို့၊ ရှင် လိုက်မလား"

အနားယူချိန်ရခဲလှသော ရှဲ့ကျန်းသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်ကာ နောက်သို့မှီလျက် ဇနီးသည်ကို ပေါ့ပါးပျင်းရိသော မျက်နှာထားဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူတွေ သွားမှာလဲ"

စုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကလေးတွေပဲလေ၊ တခြားဘယ်သူမှ မပါဘူး"

ချွေးမဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့ပေါ်သည် အလိုအလျောက် စိတ်မသန့်ဖြစ်သွားသည်။ ကလေးငါးယောက်ကို ချွေးမတစ်ယောက်တည်းက ကြည့်ရှုရမည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို စိတ်ပူစေသည်။ နေရာတိုင်းတွင် လူအုပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူကုန်ကူးသမားများ အလှုပ်ရှားဆုံးဖြစ်သော ယခုလိုရာသီအချိန်မျိုးတွင် သူသည် သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ရှီရှီနဲ့အတူ လိုက်သွားသင့်တယ်"

ရှဲ့ကျန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဇနီးသည်တစ်ဦးတည်း ကလေးများကို ကြည့်ရှုရမည်ကို စိတ်မချပေ။ ကျန်းကျန်း၊ရုန်ရုန်နဲ့ သူ၏ သမီး ထောင်ထောင်တို့မှာ အသက်ကြီးပြီဖြစ်၍ ထိန်းရလွယ်သော်လည်း မန့်မန့်နှင့် တန့်တန့်တို့မှာ လေးနှစ်ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးပြီး မျောက်ငယ်လေးများကဲ့သို့ လျှောက်ပြေးဆော့ကစားနိုင်သော အရွယ်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှဲ့ကျန်းသည် အပြင်ထွက်မည့် အဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

သူတို့အဖေလိုက်မည်ဟု ကြားသောအခါ ထောင်ထောင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားရုံသာမက မန့်မန့်နှင့် တန့်တန့်တို့ပါ ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အဖေဖြစ်သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်စီကို ဖက်တွယ်ထားကြပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ဝတုတ် သားငယ်လေး နှစ်ယောက်ကြောင့် သဘောကျကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခါးကိုင်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လျှင် တစ်ယောက်စီ ပွေ့ချီလိုက်ရာ သူတို့၏ တခစ်ခစ် ရယ်မောသံများအကြားတွင် သူတို့ကို လွယ်ကူစွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်းသည် ပြုံးခဲပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား စစ်သည်များအကြားတွင် "မဟာနတ်ဆိုးဘုရင်" ဟုပင် လူသိများသော်လည်း မိသားစုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူသည် ဂရုစိုက်တတ်သော ခင်ပွန်းနှင့် ဖခင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

အလုပ်ကြောင့် အိမ်နှင့် မကြာခဏ ဝေးကွာနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး သူသည် သူ၏ ကလေးသုံးယောက်အပေါ် အထူးတလည် အလိုလိုက်သည်။ သူတို့ ဆိုးသွမ်းခြင်းမရှိသရွေ့ သူတို့တောင်းဆိုသမျှကို သူ လုပ်ပေးလေ့ရှိပြီး အလိုလိုက်တတ်သော ဖခင်တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍကို ပုံဖော်ထားသည်။

နှစ်သစ်ကူး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပွဲတော်အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်နေသည်။ ကလေးများသည် ကျောင်းပိတ်ရက် စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများအားလုံးတွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် ကလေးများကို ကာကွယ်ရင်း ရင်ပြင်အလယ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြပြီး ရှုပ်ထွေးသော လူအုပ်ကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားလာရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ဆော့ကစားနေကြသော ကလေးအုပ်စုများသည် ရယ်မောအော်ဟစ်လျက် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝဖိုင့်ဖိုင့် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် ခြေချော်ပြီး စုရှီကို တည့်တည့်ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သားနှစ်ယောက်ကို ချီထားသော ရှဲ့ကျန်းသည် လူအုပ်ကြားမှ ရုန်းထွက်လာနိုင်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် ဇနီးသည်ကို ကာကွယ်ရန် အချိန်မရလိုက်သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို ရယ်ချင်စိတ်နှင့် ကြောင်အသွားစိတ်တို့ကို တပြိုင်နက် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးသည် သူ့ရှေ့ရှိ သွယ်လျသော အမျိုးသမီးကို တိုက်မိ၍ လဲကျသွားစေမည့်အစား တိုက်မိသည့်အရှိန်ကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့သည်။ အရှိန်ကြောင့် သူသည် နောက်သို့လန်ကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားကာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသည့်ပုံစံဖြင့် ကြောင်ငေးနေရှာသည်။

တစ်ဖက်တွင် စုရှီသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ကိုအနည်းငယ်ကိုင်းကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကလေးလေး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးသည် ဘာဖြစ်သွားမှန်း နားမလည်သော်လည်း လိမ္မာသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့အမှားဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သဖြင့် သူသည် စုရှီ ကမ်းပေးသော လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး အားအနည်းငယ်စိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ တင်ပါးလေး နာကျင်နေသဖြင့် မျက်နှာမဲ့နေသော်လည်း တောင်းပန်ရန် ခါးကိုညွှတ်လိုက်သည်။

"မမ၊ ခုနက ဝင်တိုက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်"

စုရှီ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ သမီးနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိသော ဤဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားသည်။ သူမသည် ခါးကိုငုံ့၍ သူ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ခွင့်လွှတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင် သတိမထားဘဲ မနေရဘူးနော်၊ နားလည်လား"

ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးသည် လိမ္မာစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူအချို့ကို အားစိုက်ထုတ်ယူကာ စုရှီကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မမ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လျော်ကြေးပါ"

စုရှီ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လုံးဝန်းဖိုင့်တောင့်နေသောကြောင့် ချမ်းသာသော မိသားစုမှ လာသောကလေးဖြစ်ကြောင်း သူမ ပြောနိုင်သည်။ သို့သော် ဤမျှငယ်ရွယ်သော ကလေးတစ်ယောက်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ်ဆယ်နှင့်ချီသော ငွေများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သေချာသည်မှာ စုရှီအနေဖြင့် ငွေကို လက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

သူမသည် သူ၏ လက်ဖိုင့်ဖိုင့်လေးကို လျင်မြန်စွာ ပြန်တွန်းပေးလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ငွေများကို သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ဆုံးမလိုက်သည်။

"ငွေကို ဒီလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်မပြသင့်ဘူးလေ၊ နားလည်လား၊ သူခိုးတွေကို ဆွဲဆောင်မိလိမ့်မယ်"

ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးသည် သိပ်နားမလည်ပေ။ သူသည် စုရှီကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မမ၊ ကျွန်တော်က ဒီတိုင်း ထုတ်ပြတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မမကို လျော်ကြေးပေးဖို့ ထုတ်လိုက်တာပါ"

စုရှီ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဒီမိသားစုက လူကြီးတွေ ပေါ့ဆလွန်းတာပဲ၊ ဒီလောက်ငယ်တဲ့ ကလေးကို ငွေအများကြီး သယ်ခိုင်းထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အန္တရာယ်များလိုက်တာ။ သူမ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရသွားဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မမကို လျော်ကြေးပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ သူငယ်ချင်းတွေဆီ မြန်မြန်ပြန်သွားလိုက်ပါ"

ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးသည် စုရှီ ဒဏ်ရာမရသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏ နာကျင်နေသော ဖင်ကို ပုတ်လျက် စောင့်နေကြသော သူငယ်ချင်းများဆီသို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

ကောင်လေး သူငယ်ချင်းအုပ်စုနှင့် ပြန်ပေါင်းသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် စုရှီသည် ကလေးများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ယခု J မြို့၏ နာမည်ကျော် စီးပွားရေးလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ၁၉၇၆ ခုနှစ် ရောက်သောအခါ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး အခြေအနေများမှာ အတော်လေး လျော့ရဲလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအချို့သည် ဈေးကွက်ထဲ၌ ဆိုင်များ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လာကြသည်။

စုရှီသည် ဝန်သက်သာစေရန် ခင်ပွန်းသည်၏ လက်မောင်းထဲမှ ကလေးတစ်ယောက်ကို လွှဲပြောင်းချီယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သကြားကပ်ထားသော ဇီးသီးတုတ်ချောင်းကို ရှဲ့ကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ စုရှီ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တစ်လုံးလောက် စားကြည့်ပါ၊ တစ်လုံးတည်းပါ"

ရှဲ့ကျန်းသည် အချိုစာများကို မကြိုက်သော်လည်း အခြားသူတိုင်း စားနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ငုံ့၍ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ အချဉ်အရသာကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း သူသည် မျက်နှာထား မပျက်ဘဲ စားလိုက်သည်။

သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး အဖော်မွန်အနေဖြင့် ခင်ပွန်းသည်က တာဝန်အရ စားလိုက်သည်ကို စုရှီ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း နောက်ထပ်တစ်လုံး စားရန် သူမ မတိုက်တွန်းတော့ပေ။

မိသားစုသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စားသောက်ရင်းနှင့် လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ပျော်စရာကောင်းသော အရာများကို ရပ်တန့်ကြည့်ရှုကြသည်။ သူတို့တွင် တိကျသော ဦးတည်ရာ မရှိဘဲ ကလေးများနှင့် အချိန်ကုန်ဆုံးရန်သာ အဓိက အာရုံစိုက်ထားကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကလေးများနှင့် အတူတကွ အချိန်ကုန်ဆုံးနိုင်ခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။

မန့်မန့်နှင့် တန့်တန့်တို့သည် ယနေ့တွင် အထူးတလည် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး လူကြီးပုံဖမ်းလေ့ရှိသော ထောင်ထောင်ပင်လျှင် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသည်။

လမ်းပေါ်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ပျော်စရာအရာများ များပြားလှသော်လည်း သူတို့ကို အပျော်ရွှင်စေဆုံးအရာမှာ ဖေဖေ၊ မေမေတို့နှင့် အတူရှိနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ကလေးသုံးယောက်သည် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်မြောက်လာစ ငှက်ကလေးများကဲ့သို့ မနားတမ်း စကားပြောဆိုနေကြပြီး ယနေ့ ဖေဖေ၊ မေမေတို့နှင့် အပြင်ထွက်ရသည်ကို ကြွားဝါချင်စိတ်ဖြင့် ပျာယာခတ်နေကြသည်။

ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့မှာ မရယ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်ရသော်လည်း တချိန်တည်းမှာပင် စိတ်မကောင်း အနည်းငယ် ဖြစ်မိကြသည်။ စုရှီသည် ကျန်းမာရေး ဆေးပေးခန်းမှ အလုပ်ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့်အတွက် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်မိပြန်သည်။ ကလေးများသည် သူမ ထင်ထားသည်ထက် သူတို့ကို ပိုလိုအပ်နေကြသည်။

ထို့ပြင် ယခုအခါ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရပြီဖြစ်သဖြင့် စစ်စခန်း၌ နေ့တိုင်း နေစရာမလိုတော့ပေ။ လေ့ကျင့်ရေး တာဝန်များကို ရှီးယန်နန်ထံ အပြည့်အဝ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ထားသည်။

ယခုမှစ၍ ရှဲ့ကျန်းသည် နောက်တန်းကိုသာ ကြီးကြပ်ရန် လိုအပ်ပြီး အိမ်သို့ မကြာခဏ ပြန်လာနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိရင်း စုရှီသည် ခင်ပွန်းသည်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှဲ့ကျန်းက သူမကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများ ဆုံသွားကြပြီး စုရှီသည် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်သွားသည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်များ နူးညံ့သွားပြီး သူ၏ အားနေသောလက်ကို လှမ်း၍ ဇနီးသည်၏ လက်ကို ကိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု လေထုထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် စုရှီနှင့် အခြားသူများသည် အသံလာရာဆီသို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"သူခိုး ... သူခိုး ဖမ်းကြပါဦး"

စူးရှပြီး အမိန့်ပေးသံပါသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည့်နေရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဖယ်ကြ၊ မသေချင်ရင် ဖယ်ကြ"

အဝေးတစ်နေရာတွင် ဓားကိုင်ထားသော ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အော်ဟစ်လျက် လူအုပ်ကို တွန်းတိုက်ကာ စုရှီနှင့် သူမ၏ မိသားစု ရပ်နေသည့်နေရာဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စုရှီနှင့် ရှဲ့ကျန်းတို့သည် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ယနေ့တွင် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်မထားကြသဖြင့် လူအုပ်ထဲ၌ စစ်သားများ ရှိနေသည်ကို သူခိုးက မသိချေ။

ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော လူများကို ကြည့်ရင်း သူခိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ အစွမ်းထက်လှသည်ဟု ခံစားရင်း ကျေနပ်နေသည်။

ငယ်ရွယ်ချောမောသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူသည် တမင်သက်သက် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဓားဖြင့် ဝဲလိုက်ရာ သွေးများ ထွက်လာသည်။

မိန်းကလေး၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာထား၊ အော်ဟစ်သံများ၊ မျက်ရည်များနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူခိုးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဒလဟော ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်သည် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ အလှမှာ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင်ပင်။

လှပသော အမျိုးသမီးကို ဒဏ်ရာရစေပြီး သူမက အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်မည့်အသံကို ကြားရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူခိုးသည် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တြိဂံပုံမျက်လုံးများသည် စုရှီကို အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်က သားကောင်ကို ချိန်ရွယ်သကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်များတွင် ယုတ်မာသော အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ တောက်လောင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်းနှင့် စုရှီတို့၏ မျက်နှာထားများ တပြိုင်နက်တည်း တင်းမာသွားကြသည်။

လမ်းပေါ်တွင် လူရှုပ်နေသဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးထွက်ပြီး သူခိုးကို ဖမ်းဆီးရန် သူတို့အတွက် ခက်ခဲနေသည်။ မူလက ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် သူခိုးက သူတို့ရှိရာသို့ ဦးတည်လာနေသည်ကို သိသဖြင့် သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲသို့ တည့်တည့်ဝင်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ အံ့အားသင့်သွားသည်မှာ သူခိုးက လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်သည်အထိ ရဲတင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ရွံရှာဖွယ် မျက်လုံးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စုရှီသည် သူ၏ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းနေသည်။

စောစောက သူခိုးက လူကို ဓားဖြင့်ခုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားခဲ့လျှင် ယခုအခါ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် စုရှီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမတို့ သားလေးကို အလျင်အမြန် ကောက်ချီလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

တချိန်တည်းမှာပင် အခြားကလေးသုံးယောက်ကို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။