အခန်း (၁၅၃)

လူအုပ်ကြီးသည် ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော်လည်း သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မည်သူမျှ သူခိုးကို တားဆီးရန် မရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူခိုးသည် ပို၍ ရဲတင်းလာခဲ့သည်။

သူခိုး သူတို့အနားသို့ ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင် ရှဲ့ကျန်း ရှေ့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု သူ့ဘေးမှ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ့ခေါင်းခွံတစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားသည်။ *တစ်ခုခု မှားနေပြီ* သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သေချာသည်မှာ သူ၏ "ဝါဂွမ်းကပ် အင်္ကျီလေး" (သမီးလေး) သည် သူခိုးဆီသို့ ပြေးသွားပြီဖြစ်သည်။

ကလေး ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ နှလုံး ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးမီ သူ၏ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးသည် သူခိုး၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ သူခိုးကို တည့်တည့်ချိန်၍ လေပေါ်ဝဲ ခြေကန်ချက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက်...

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူခိုးသည် လေထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့သည်။

ပြီးနောက်...

ဘုန်း ခနဲ အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ သူခိုးသည် ဆယ်မီတာခန့် အကွာအဝေးရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ရှဲ့ကျန်း - ...

စုရှီ - ...

အခြားသူများအားလုံး - ...

တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုဖြစ်သည်။

အားလုံးသည် ယခုလေးတင် လှုပ်ရှားလိုက်သော သူရဲကောင်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

အရုပ်မလေးနှင့်တူသော လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လူတစ်ယောက်ကို ဆယ်မီတာခန့် လွင့်သွားအောင် မည်သို့ အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်လိုက်နိုင်သည်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျက် ညည်းညူနေသော သူခိုးကို ကြည့်ရင်း မည်သူဖြစ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"ဂလု"

ထိုအသံက လူအုပ်ကြီးကို ကြောင်ငေးနေမှုမှ သတိဝင်လာစေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ခုပ်စတင်တီးလိုက်ပြီး စုရှီနှင့် အခြားသူများအနီးသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။

"ကောင်းတယ်ကွာ၊ ဒီကောင်မလေးက အံ့မခန်းပဲ၊ သူ့ လက်သီးလက်မောင်းတွေက တော်တော်သန်တာပဲ"

"ဟုတ်ပါ့၊ ခုနက သူခိုး လွင့်ထွက်သွားတာ မြန်လွန်းလို့ ငါ့မျက်စိတောင် မှားမြင်တယ် ထင်နေတာ..."

"ကလေးရဲ့ မိဘတွေ ဘယ်မှာလဲ၊ သူတို့ကို မေးစရာရှိလို့ပါ၊ ကျွန်တော့်အိမ်မှာလည်း သမီးလှလှလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ အနိုင်ကျင့်မခံရအောင် မိန်းကလေးတွေက သိုင်းပညာ တတ်ထားသင့်တယ်..."

"ဟုတ်တယ်၊ အမှန်ပဲ"

"......"

လူအုပ်ကြီး အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ ကလေးမလေးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။

ထောင်ထောင်သည် သူမဘေးသို့ ရောက်လာသော ဖခင်ဖြစ်သူထံ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး ပွေ့ဖက်စေချင်သဖြင့် လက်ကမ်းလိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း သက်ပြင်းအနည်းငယ်ချလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။ သူသည် လူအုပ်ထဲမှ ပြောဆိုသံများကို နားထောင်ရင်း ခေါင်းကိုက်ချင်လာသည်။

သူ၏ နှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံအရ သူခိုး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရသွားကြောင်း အနီးကပ်သွားကြည့်စရာပင် မလိုဘဲ သိလိုက်သည်။ ယခုအခါ ထိုသူခိုးမှာ ထွက်ပြေးနိုင်သည့် အခြေအနေ မရှိတော့ပေ။

ရှဲ့ကျန်းသည် တိုးဝှေ့လာကြသော လူများကို ကြည့်ကာ မျက်နှာထား တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူသည် မဟာနတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... တိုးဝှေ့မနေကြနဲ့တော့၊ သူခိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူက ထိန်းထားလိုက်၊ ပြီးတော့ ရဲနဲ့ လူနာတင်ယာဉ် ခေါ်ပေးကြပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးသည် သူ၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားကြောင့် လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူခိုးကို ထိန်းချုပ်ရန် သွားရောက်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် စက်ဘီးပါသူများကလည်း အကူအညီတောင်းရန် စက်ဘီးစီး၍ ထွက်သွားကြသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲလိုက်ပြီး ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ့မိသားစု၊ ထို့ပြင် သူခိုး၏ ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းဖွဲ့လိုက်ကြသည်။ လူများသည် တီးတိုးပြောဆိုနေကြပြီး အတင်းအဖျင်းပြောကာ ရံဖန်ရံခါ သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။

ဆပ်ကပ်တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ အကြည့်ခံနေရသော စုရှီ နှင့် အခြားသူများသည် သိပ်မပျော်ရွှင်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးတစ်သိုက်သည် လူအုပ်ကြားမှ ခက်ခဲစွာ တိုးဝှေ့လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့အထဲတွင် အလွန်ရင်းနှီးပုံရသော ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် သူခိုးဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားပြီး အိတ်ကပ်များကို မွှေနှောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချောမောသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေး၏ လက်ကို ဆွဲထားခံလိုက်ရသဖြင့် သူ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်၊ ဒီသူခိုးက ကျွန်တော့်ပစ္စည်း ခိုးသွားတာ၊ ပြီးတော့ သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံလည်း ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လိုချင်တယ်"

ချောမောသော ကောင်လေးက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရဲတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး"

ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးသည် မလိုလားသဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..."

"ချန်အန်း"

ကောင်လေး၏ အသံမှာ နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သိသာထင်ရှားသော အေးစက်မှု ပါဝင်နေသဖြင့် စကားနားမထောင်သောကြောင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အချိန်များကို ချန်အန်းအား ပြန်အမှတ်ရသွားစေသည်။

ချန်အန်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကာ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဘာမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

သူ တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားနေမိသည်... သူ့အစ်ကိုက တကယ့် လူဆိုးကြီးပဲ။

ကောင်လေးသည် ညီဖြစ်သူ၏ ရူးကြောင်ကြောင် အပြုအမူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှဲ့ကျန်းနှင့် သူ၏ မိသားစုဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ခါးကို အနည်းငယ်ညွှတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးနဲ့ အန်တီ၊ ခုနက ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဲဒီသူခိုးက ကျွန်တော့်ညီဆီက ပစ္စည်းတစ်ခု ခိုးသွားလို့ပါ"

စုရှီသည် ဆယ့်လေးငါးနှစ်အရွယ်၊ ကျန်းကျန်း၊ ရုန်ရုန်တို့နှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိမည့် ချောမောသော ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သဖြင့် သူမ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွယ်"

ထို့နောက် သူမသည် ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးဘက်သို့ လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"သားနာမည်က ချန်အန်းမလား၊ အခိုးခံလိုက်ရတာ သားရဲ့ ပိုက်ဆံလား"

ဤအကြောင်းကို ထည့်ပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်အန်း၏ မျက်နှာဖောင်းဖောင်းလေးသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မမလှလှလေး၏ သတိပေးခြင်းကို ခုနလေးကမှ ခံခဲ့ရပြီး ယခုတွင် သူခိုး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် အကြာကြီး ဗလုံးဗထွေးဖြစ်နေပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမ" ဟုသာ ပြောနိုင်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

... တော်တော်လေး ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြေအနေမှာ ကြာရှည်စွာ အနေခက်မနေခဲ့ပေ။ ရဲများနှင့် ဆရာဝန်များသည် မကြာမီ တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူခိုးမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသော်လည်း ရှဲ့ကျန်းနှင့် မိသားစုမှာ တရားမျှတမှုအတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လူအုပ်ကြီးက ရှင်းပြသော်လည်း ထွက်ဆိုချက်ပေးရန် ရဲစခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရသည်။

ရဲစခန်းတွင် စာရင်းသွင်းနေစဉ်အတွင်း သူခိုးမှလွဲ၍ အခြားသူများအားလုံးသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြောင်း အရာရှိများ သဘောပေါက်သွားကြသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ အရပ်ရှည်ရှည် မျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့် အမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မကြာသေးမီက သတင်းများတွင် ပါလာခဲ့သော အသက်အငယ်ဆုံး ဗိုလ်ချုပ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး နာမည်ကျော် ဗိုလ်ချုပ် ရှဲ့ပေါ်၏ သား ရှဲ့ကျန်း ဖြစ်နေသည်။

ချောမောသော ကောင်လေးနှင့် အခိုးခံရသူ ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေးတို့မှာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဝန်ကြီး၏ မြေးများနှင့် မြေးသမက်တို့ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုသို့သော ထင်ရှားကျော်ကြားသူများ ပါဝင်နေသဖြင့် ထွက်ဆိုချက်ယူနေသော ရဲအရာရှိများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချွေးပြန်နေကြသည်။

"ဒါရိုက်တာကြီး... ကယ်ပါဦး..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အရာရှိများသည် သူတို့၏ တာဝန်များကို ဆက်ထမ်းဆောင်ရပြီး ကောင်လေး၏ မိသားစုကို လာကြိုရန် အကြောင်းကြားကာ လူတိုင်းထံမှ ထွက်ဆိုချက်များကို အလျင်အမြန် ရယူလိုက်သည်။

သူတို့ မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းသောအခါ အရာရှိများနှင့် ရုံးခန်းထဲတွင် ခိုးနားထောင်နေသူများသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ယနေ့၏ တကယ့်သူရဲကောင်းမှာ ဗိုလ်ချုပ် ရှဲ့ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားသော မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိလိုက်ရသည်။ အရာရှိများသည် ဗိုလ်ချုပ်ရှဲ့အပေါ် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

ဒီလူ ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်လာသည်မှာ မဆန်းပေ။ သူ ကလေးကို ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်ထားသည်ကို ကြည့်ပါဦး။ သူသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဤမျှ ကြမ်းတမ်းပြီး စွမ်းရည်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရှဲ့ကျန်းမှာမူ သူ့အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု တင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။

ယန် အမည်ရှိသော ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဝန်ကြီးသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိပြီး ဗိုလ်ချုပ် ရှဲ့၏ သား ရှဲ့ကျန်းက သူ၏ မြေးကို ကူညီခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မူလက သူသည် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရန် စခန်းသို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မလာနိုင်တော့ပေ။

ထိုအစား သူသည် ရှဲ့ကျန်းထံ ဖုန်းဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားနှင့် တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူသည် သားအကြီးဆုံးကို ဖုန်းခေါ်ပြီး စခန်းသို့ လူကိုယ်တိုင်သွားရန် သတိပေးလိုက်သည်။

ဝန်ကြီး၏ သားအကြီးဆုံးမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့မှ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် အနားယူနေချိန်ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဖုန်းကို လက်ခံရရှိသည်နှင့် သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဇနီးသည်နှင့်အတူ ရဲစခန်းသို့ ကားမောင်း၍ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ရဲတပ်ခြံဝန်းသည် စခန်းနှင့် ၅ မိနစ်ခန့်သာ ဝေးသဖြင့် ရောက်ရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

သူတို့သည် လုပ်ငန်းခွင်တူညီခြင်း မရှိသော်လည်း J မြို့ မှာ ကျဉ်းပြီး သူတို့အားလုံးသည် သက်တူရွယ်တူများ ဖြစ်ကြကာ သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် ထူးချွန်ကြသူများဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့်နည်းလမ်းဖြင့် တွေ့ဆုံကြရသော်လည်း အမျိုးသားနှစ်ဦးအကြား အပြန်အလှန် လေးစားမှုမှာ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အပြန်အလှန် လေးစားမှုရှိသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် စကားလက်ဆုံ ကျနေကြသည်။

ဇနီးသည် စုရှီမှာမူ အမျိုးသမီးယန်ကို လစ်လျူရှုမထားလိုသဖြင့် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်။

လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်းကို ကလေးများက သိပ်စိတ်မဝင်စားကြပေ။

ဤအချိန်တွင် ဝဖိုင့်ဖိုင့်ကောင်လေး ချန်အန်းသည် ဝမ်ကျန်းနှင့် ဝမ်ရုန်၊ ထို့ပြင် မန့်မန့်နှင့် တန့်တန့်တို့အားလုံးသည် အမြွှာများဖြစ်ကြကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းသစ်များကို မေးခွန်းပေါင်းများစွာ စတင်မေးမြန်းတော့သည်။

ထိုစဉ်တွင် ထောင်ထောင်သည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာပြီး ဘေးတွင် ခပ်ခွာခွာ ရပ်နေသော တိတ်ဆိတ်သည့် ကောင်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ချန်အန်းက ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ဘူးလား"

အရပ် ၁.၇၅ မီတာခန့်ရှိသော ထိုကောင်လေးသည် အသက် ၁၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်ရာ ၁၀ နှစ်အရွယ် ထောင်ထောင် နှင့် များစွာ ကွာခြားသည်။ သူမအတွက်မူ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် "အစ်ကိုကြီး" ဖြစ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် အသံစတင်ပြောင်းလဲနေသော အရွယ်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်ထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ လှပသော မိန်းကလေး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကောင်လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊ ချန်အန်းနဲ့ အစ်ကိုက ဝမ်းကွဲတွေ၊ အစ်ကို့ မျိုးရိုးနာမည်က ယန်၊ နာမည်က ယန်ကျင့်"

ထောင်ထောင် ခေါင်းလေး စောင်းလိုက်သည်။ "ယန်ကျင့်"

လူအများစုကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေးသည် "ကျင့်" ဆိုသော စာလုံးကို နားလည်မှုလွဲနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ယန်ကျင့်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးပြီး ကွာခြားချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထောင်ထောင် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ကြောင့် "ကျင့်" (晉) နှင့် "ကျင့်" (謹) အကြား တိကျသော ကွာခြားချက်ကို ကောင်းစွာ သဘောမပေါက်နိုင်သေးသော်လည်း သူမ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်အန်းသည် သူ့အမြွှာသူငယ်ချင်းများကို စိတ်ကုန်သွားပြီး ထောင်ထောင်ထံ ပြန်ပြေးလာကာ ပူဆာတော့သည်။

"မမချောချော၊ ကျွန်တော့်ကို သိုင်းသင်ပေးလို့ ရမလား၊ ခုနက သူခိုးကို ထိုးလိုက်တဲ့ လက်သီးချက်က အရမ်းမိုက်တာပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း သင်ချင်တယ်..."

ချန်အန်းသာမက တည်ငြိမ်သော ယန်ကျင့် ပင်လျှင် ထောင်ထောင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင် ဤမျှ ကျွမ်းကျင်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သူမ၏ စွမ်းရည်များကို အံ့သြနေကြသည်။

ထောင်ထောင်သည် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ပါးကို ကုတ်ကာ အကူအညီရရန် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ဖွလိုက်ကာ ယန်ကျင့်နှင့် သူ့ညီဘက်သို့ လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ထောင်ရဲ့ သိုင်းပညာက အခြေခံ စစ်ရေးပြလက်သီးထိုးနည်းပါပဲ၊ သူမက သဘာဝအတိုင်း အားသန်တာပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယန်ကျင့်နှင့် သူ့ညီထံမှ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ကျန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အဒေါ်ဆီက အားသန်တာကို အမွေရထားတာလေ"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ယန် မိသားစုမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးသည် လှမ်းမဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည့် စုရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေလက်များနှင့် သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် "သဘာဝအတိုင်း အားသန်သည်" ဆိုသော စကားစုနှင့် သူမကို တွဲဖက်ကြည့်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ စိုက်ကြည့်မှု ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် စုရှီသည် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးများ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသောအခါ သူမသည် ဝမ်ယွမ်အား ပေးလေ့ရှိသော အပြုံးမျိုးကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးလေးတစ်ခု သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချန်အန်း... မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

တကယ်တမ်းတွင် အခြေအနေမှာ အကြာကြီး စကားပြောရန် မသင့်တော်ပေ။ မကြာမီတွင် မိသားစုနှစ်ခုစလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံတွေ့ရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး သက်ဆိုင်ရာ ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်လျက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လမ်းခွဲခါနီးတွင် အမျိုးသမီးယန်သည် ထောင်ထောင်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တရွှတ်ရွှတ် နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ဆောင်မပါဘဲ အလျင်စလို လာခဲ့မိသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းကြောင်း ပြောကာ နောက်တစ်ခါကျရင် ယူလာခဲ့မည်ဟု ကတိပေးလေသည်။ သူမ မနေနိုင်တော့ပေ၊ ထောင်ထောင်ကို အလွန် သဘောကျနေမိသည်။

ယန် မိသားစု ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ရှဲ့ကျန်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့သမီးလေးကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ထောင်ထောင်၊ အဖေ သိချင်တယ်၊ သမီး ဘာလို့ အဲဒီသူခိုးကို ပြေးတိုက်ခိုက်တာလဲ၊ သမီးက ငယ်သေးတယ်ဆိုတာ သိထားသင့်တယ်၊ အဖေနဲ့အမေရဲ့ ကာကွယ်မှု လိုအပ်သေးတယ်လေ၊ သမီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အဖေ၊ အမေ၊ အဘိုး၊ အဘွားနဲ့ ဘေးဘေးတို့ စိတ်ပူကြမယ်ဆိုတာ မတွေးမိဘူးလား"

ထောင်ထောင်သည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူမ၏ အမေ စုရှီ ငယ်စဉ်ကနှင့် တူသော ဝမ်းနည်းသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ သူက မေမေကို ရန်ပြုချင်နေတာလေ၊ ထောင်က... ထောင်ထောင်က မေမေကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ပါ..."

ထောင်ထောင်သည် စုရှီထံမှ ရုပ်ရည်ကို အမွေရရှိထားရုံသာမက သူမ၏ ထူးကဲသော ခွန်အားနှင့် စူးရှသော အာရုံခံစားမှုများကိုပါ ရရှိထားသည်။ ထိုအချိန်က သူမ များများစားစား မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူမ မေမေအပေါ် ထားရှိသော မလိုမုန်းထားမှုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူမကို ကာကွယ်ရန် အလိုအလျောက် ပြေးထွက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ မစိတ်ဆိုးပါနဲ့နော်... ထောင်ထောင် အခု ကိုယ့်အားကိုယ် ထိန်းချုပ်တတ်နေပါပြီ..."

ထောင်ထောင်လေးသည် စုရှီ၏ ခွန်အားကို အမွေရထားကြောင်း တွေ့ရှိပြီးကတည်းက တစ်မိသားစုလုံးသည် သူမအား ထိန်းချုပ်တတ်စေရန် ကူညီသင်ကြားပေးခဲ့ကြသည်။ ရှဲ့ကျန်းသည် ဤကိစ္စကို ယုံကြည်စိတ်ချသည်။

သမီးဖြစ်သူ ငိုလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ကျန်း ဆက်မဆူရက်တော့ပေ။ သူ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူမ စိတ်ငြိမ်သွားသောအခါ သူတို့ လေးလေးနက်နက် စကားပြောကြရဦးမည်။

စုရှီသည်လည်း သမီးဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ခင်ပွန်းသည်ဘေးမှ လျှောက်လှမ်းရင်း သူမသည် ရံဖန်ရံခါ ထောင်ထောင်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးပြီး သူမကို ပျော်ရွှင်စေရန် ရယ်စရာ ဇာတ်လမ်းတိုလေးများ ပြောပြကာ ပြုံးအောင် လုပ်ပေးသည်။

ဝမ်ကျန်းနှင့် ဝမ်ရုန်တို့သည် ကလေးတစ်ယောက်စီ၏ လက်ကို ဆွဲလျက် ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့၏ နောက်မှ တစ်လှမ်းချင်း လိုက်ပါလာကြသည်။

ထောင်ထောင် ပြန်ပြုံးလာသည်ကို မြင်သောအခါ စုရှီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းစဉ်ကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်သည်။ "ကုန်တိုက်ကို သွားချင်သေးလား"

ကုန်တိုက်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ထောင်ထောင် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမ စိတ်မကောက်တော့ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှုပ်ရမ်းကာ အောက်ဆင်းချင်လာသည်။

ခြေထောက်လေး မြေကြီးနှင့် ထိသည်နှင့် သူမသည် ဝမ်ကျန်းနှင့် ဝမ်ရုန်တို့ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ကုန်တိုက်တွင် ဘာကြည့်သင့်သည်၊ ဘာလုပ်သင့်သည်များကို ပွစိပွစိ ပြောတော့သည်။

ကလေးများ ကစားနေ၊ ရယ်မောနေ၊ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း စုရှီ နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် ဘေးတွင်ချထားသော သူမ၏ လက်၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခင်ပွန်းသည်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ကုန်ပိုင်းဖြစ်သဖြင့် အပူချိန်မှာ အလွန်နိမ့်ကျနေပြီး စကားပြောလိုက်တိုင်း ပါးစပ်မှ အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ကြပြီး သုညအောက် အပူချိန်တွင်ပင် သူတို့၏ လက်ဖဝါးများသည် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

စုရှီသည် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အံ့သြသော အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခင်ပွန်းသည်၏ လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ ချောမောခန့်ညားပြီး သန်မာဆဲဖြစ်သော အမျိုးသားကို ပြုံးပြကာ နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ ဦးနှောက်ခြောက်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ရှင် ထင်လား"

ရှဲ့ကျန်း၏ နှုတ်ခမ်းသည် ကွေးညွှတ်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကိုယ် အလိုချင်ဆုံး ခေါင်းကိုက်ခြင်းမျိုးပဲ"

စုရှီ၏ မျက်လုံးထဲမှ အပြုံးမှာ ပိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ငေးကြည့်နေစဉ် သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး တောက်ပနေပုံရသည်။

"ကျွန်မနဲ့ ထောင်ထောင်လို ထူးခြားတဲ့ ချစ်သူနဲ့ သမီးနဲ့ဆိုရင် ရှင် တစ်သက်လုံး စိတ်ပူပင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား"

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထိုလူသည် ဇနီးသည်၏ လက်ကို အလိုအလျောက် ပိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို တစ်ခုခု ပြောပြတော့မည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ကျန်း၏ လည်စေ့မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့အတွင်းမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အက်ရှရှ ဖြစ်နေပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကိုယ်က လောဘကြီးတယ် ထင်တယ်၊ ကိုယ် မင်းအတွက် ဘဝဆက်တိုင်း စိတ်ပူပေးသွားချင်တယ်၊ ဒါဆို ကိုယ့်ရဲ့ ဇနီးသည်လေးရေ... မင်းရော အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

ထိုလူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း စုရှီ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။ သူမသည် အနောက်ရှိ ကလေးများ၏ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရသည်။

မွန်းတည့်နေရောင်ခြည်၏ နွေးထွေးမှုကို ခံယူရင်း သူမ သူ့ကို ဖမ်းစားနိုင်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ"

တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ထိုလူ၏ အကြည့်များ ပိုနူးညံ့သွားပြီး ခိုင်မာပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကိုယ်တို့ အမြဲတမ်း အတူရှိနေကြမှာပါ...

Main story end